#แฟนพรากบังคับ *INCEST* [Nana-Naris]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 154,255 Views

  • 2,339 Comments

  • 4,797 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,468

    Overall
    154,255

ตอนที่ 23 : #งอนง้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5793
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 831 ครั้ง
    23 เม.ย. 62


“ทำไมปล่อยให้เมาขนาดนี้ซายด์” ถึงห้องปุ๊บใหญ่ก็เริ่มบ่นทันที ด้วยอีโก้ของตัวเองที่อายุมากกว่าบวกกับแอลกอฮอล์ที่ยังค้างในร่างกายทำให้ผมเชิดหน้าขึ้นไม่ยอมเช่นกัน

“ฉันรู้ลิมิตตัวเองน่า อย่าบ่นได้ป่ะ”

“ไม่ให้ผมบ่นก็อย่าทำตัวให้เป็นห่วงสิครับ ลิมิตอะไรกัน ที่ผมเห็นคือซายด์แทบจะไม่ได้สติแล้วก็ตามไอ้หมอนั่นขึ้นรถไปอยู่นะ”

“พี่ดีฟเขาก็แค่จะมาส่ง ที่นายพูดมันเกินไปนะ” ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาแล้วนะ ทั้งเมาทั้งง่วงอยากจะนอนเต็มที่กลับต้องมาถูกหาเรื่องทั้งๆที่ไม่ผิดเนี่ย

“เกินไปตรงไหน ถ้าเกิดมันพาซายด์ไปทำอะไรต่อล่ะ อย่างซายด์จะต่อสู้หรือป้องกันตัวได้หรือไง ต่อให้มันเป็นแฟนเก่าก็ไม่ได้หมายความว่าจะไว้ใจได้นะซายด์”

“เสียมารยาทกับพี่ดีฟเกินไปแล้วนะใหญ่ พี่เขาอาสามาส่งจริงๆไม่ได้คิดอะไรเลย เขาเป็นคนดี ถ้านายจะหึงจะหวงก็อย่ามาทำตัวเป็นเด็กงี่เง่ากับฉัน แบบนี้ไงถึงได้ไม่อยากคบกับเด็กน่ะ” ผมสะบัดมือที่จับเอาไว้ออก เสียงที่พูดเกือบจะเป็นตะคอก

แต่เมื่อเลื่อนขึ้นไปสบสายตากับคนตรงหน้า...ความรู้สึกผิดก็แล่นวูบเข้าสู่หัวใจ

สายตาตัดพ้อน้อยใจที่มากกว่าตอนแรกที่ผมยอมนั่งรถมากับพี่ดีฟ ครั้งนี้ไม่มีกระทั่งรอยยิ้มฝืดฝืน ร่างกายผมชาวาบอยากจะเดินเข้าไปดึงมือเขามาจับเสียเองแต่กลับก้าวขาไม่ออก ปากก็เป็นใบ้ฟังคำพูดอีกฝ่ายอยู่ฝ่ายเดียว

“เพราะว่าผมรักซายด์ใช่ไหม เพราะผมเด็กกว่าใช่ไหม ซายด์ถึงได้คิดว่าจะพูดจะทำยังไงกับผมก็ได้ ผมไม่มีทางไปไหนอยู่แล้ว” คำพูดเขามันจุกถึงคอ

“....”

“ใช่ ถูกต้อง ต่อให้ซายด์จะว่าผมแรงกว่านี้ เข้าข้างแฟนเก่ามากกว่าแต่ผมก็ไม่ไปไหนอยู่ดี แล้วก็ขอโทษที่วุ่นวายกับชีวิตของซายด์มากเกินไป...ผมคงลืมตัวไปหน่อยเห็นว่าคุณพอจะยอมอยู่บ้างก็เลยได้ใจทั้งที่ตัวเองไม่เคยมีสิทธิ์อะไรในตัวซายด์”

“.....”

“ไม่ได้ตั้งใจจะกวนหรือบังคับหรอกนะ เห็นว่าพี่โรมไม่รับโทรศัพท์ก็เลยต้องโทรไปถามซายด์ว่าซายด์จะกลับกี่โมง เห็นคุณเมาหนักก็เป็นห่วงกลัวจะเกิดอะไรขึ้น กลัวจะดูแลตัวเองไม่ได้ ยิ่งพอเห็นว่าอยู่กับแฟนเก่าใกล้ชิดขนาดนั้นผมก็หึงจนหน้ามืด”

“....”

“ผมคงเด็กอย่างที่ซายด์บอกจริงๆ”

“ใหญ่” ผมเรียกเขาเสียงแผ่วเบา ก้าวเท้าเข้าไปหา แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศ ใหญ่ถอยหลังหนี หากก็ยังยกมุมปากฝืนๆมาให้

“ผมไม่เป็นอะไร ไม่ต้องปลอบใจหรือให้ความหวังผมหรอก...ดึกแล้วซายด์ไปอาบน้ำเถอะ เมื่อกี้โดนละอองฝนด้วยเดี๋ยวจะไม่สบาย”

“แต่นายเปียกทั้งตัว”

“ผมจะไปอาบที่ห้องไอ้เล็กเอง” ว่าแล้วเขาก็หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องนอนของเรา ทิ้งให้ผมยืนอึ้ง เมื่อไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อพลันสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับกลางโต๊ะกินข้าวในห้องครัว

สองเท้ามุ่งตรงไปที่จุดนั้น ที่ซึ่งมักจะมีของกินยามดึกวางไว้เป็นเสบียงเผื่อผมทำงานแล้วหิวเสมอ เปิดฝาชีออกก็พบกับถ้วยซุปที่เย็นชืดไปแล้วกับกระดาษโน้ตลายมือคุ้นตา

แก้แฮงก์นะครับ อุ่นทานได้เลย เผื่อผมหลับไปก่อน

ข้อความง่ายๆที่แสดงถึงความห่วงใยชัดเจน ผมรู้ว่าใหญ่เขียนไปอย่างนั้น เขาทำซุปไว้ทั้งที่ไม่ได้ร้องขอและคงจะรอจนกว่าผมจะกลับ ไม่มีทางหลับก่อนอย่างแน่นอน

ห่วงใย

หัวใจอุ่นวาบคู่มันกับความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น

ประตูห้องนอนเปิดออกอีกครั้งและปิดลง ผมรีบเดินออกจากครัว กำลังจะอ้าปากเรียกชื่อเขาแต่ใหญ่กลับเดินผ่านหน้าไปราวกับผมคืออากาศ เข้าไปที่ห้องนอนของคนเล็กพร้อมกับผ้าเช็ดตัวและชุดนอน

 

เขาไม่ได้กลับมานอนที่ห้องทั้งคืน คงจะนอนที่ห้องของคนเล็กเลย ผมที่นอนไม่หลับพลิกตัวไปมาสุดท้ายก็ตัดใจสะบัดผ้าห่มลุกจากเตียง เดินออกจากห้องนอนเมื่อเห็นว่าเป็นเวลาเช้าแล้ว

อย่างน้อยตอนนี้ก็คงจะคุยกันรู้เรื่องกว่า ต่างฝ่ายต่างสงบใจลงบ้างแล้ว

คิดว่านะ

“โอ๊ย” เสียงจากในครัวทำให้ผมเปลี่ยนเป้าหมาย เจ้าของห้องนอนอีกห้องกำลังกระโดดเหยงอยู่หน้าเตา ส่งเสียงโอดโอยจนอดจะสงสัยไม่ได้

“ทำอะไรอยู่น่ะเล็ก” ไม่คิดว่าหลานจะตื่นเช้าขนาดนี้ ปิดเทอมอย่างนี้คนเล็กตื่นไม่ต่ำกว่าเที่ยงวันเพราะว่าเล่นเกมจนดึกดื่น ผมไม่เคยคิดจะว่าหรือบ่น แค่ยื่นข้อตกลงว่าทำตัวแบบนี้ได้เฉพาะตอนปิดเทอม

“ต้มโจ๊กน้าซายด์ แต่มันเดือดแล้วก็กระเด็นไปทั่วเลยเนี่ย โอ๊ย ร้อนนน” เหมือนว่าหม้อตรงหน้ากลัวผมจะไม่เชื่อคำพูดจึงได้กระเด็นเมล็ดข้าวเละๆสีขาวใส่แขนคนเล็กเป็นตัวอย่าง ข้างๆหม้อมีซองโจ๊กสำเร็จรูปว่างเปล่าวางอยู่ ไม่ต้องอธิบายหรอกว่าทำไมคนทำอาหารไม่เป็นอย่างคนเล็กถึงต้มโจ๊กได้

สองคนน้าหลานผู้ทำอาหารไม่เป็น ก็พึ่งได้แต่อาหารแช่แข็งหรืออาหารสำเร็จรูปเท่านั้น ที่อยู่ดีกินดีทุกวันนี้ก็ด้วยฝีมือของใหญ่

“แล้วใหญ่ล่ะ ยังไม่ตื่นเหรอ” ผมถามหาคนที่ปกติมักจะตื่นเช้าเสมอ ใหญ่จะเข้าครัวเตรียมอาหารเช้าง่ายๆไว้ให้ จากนั้นถึงไปปลุกผมที่หลับสนิท ต่อให้ไม่อยากกินก็ต้องลุกขึ้นมากินเพราะเขาตั้งใจทำให้ ใหญ่ชอบบอกว่าอาหารเช้าสำคัญ อย่างน้อยผมต้องตื่นมาทานก่อนแล้วค่อยไปหลับต่อ

หรือจะงอนจนไม่ยอมทำข้าวเช้า

“ยังหรอก ตัวร้อนอย่างกับไฟแน่ะ นี่เล็กถึงได้มาต้มโจ๊กให้เพราะว่าจะได้กินข้าวแล้วกินยาเนี่ย”

“ว่าไงนะ!

“เล็กบอกว่าเล็กมาต้มโจ๊กซองให้พี่ใหญ่เพราะว่าจะได้กินข้าวกินยาครับ โอ๊ยย เลิกกระเด็นสักทีสิวะ” คนทะเลาะกับหม้อโจ๊กไม่ได้ทำให้ผมสนใจเท่ากับประโยคที่บอกเล่าให้ฟัง

“ทำไมตัวร้อน ไม่สบายเหรอ”

“ใช่ เล็กรู้สึกตัวเพราะว่าพี่ใหญ่ตัวร้อนจัดมากอ่ะ นอนต่อไม่ได้เลยถึงได้รู้ว่าเป็นไข้”

เพราะเมื่อคืนเขาขี่รถตากฝนไปรับผมกลับมาใช่ไหม ถึงได้ป่วย ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแย่ แม้ว่าใหญ่จะดุและเอาแต่ใจแต่ทั้งหมดที่เขาทำก็เพราะความเป็นห่วงผม

ผมที่เมาจนดูแลตัวเองแทบไม่ได้

จริงๆแล้วคนที่ทำตัวเป็นเด็ก อาจจะเป็นผมซะเอง

“เล็กต้มโจ๊กเสร็จแล้วเอาเข้ามาพร้อมยานะ น้าจะไปดูใหญ่หน่อย” สั่งด้วยประโยครัวเร็วแล้วผมก็รีบเข้ามาในห้องนอนของหลานชาย

ภาพคนตัวโตนอนซมอยู่บนเตียงหน้าแดงก่ำชวนให้ใจหาย สีหน้าทรมานแม้ยามหลับด้วยพิษไข้ ต่อให้ไม่ทันได้สัมผัสตัวก็ยังรับรู้ได้ว่าเขาป่วย

“ใหญ่” ผมนั่งลงบนเตียงข้างตัวเขา ยกมือขึ้นทาบกับหน้าผากที่ร้อนอย่างกับไฟเหมือนคนเล็กบอก เขย่าเล็กน้อยคนป่วยก็รู้สึกตัว

“ซายด์ ออกไป แค่กๆๆๆ” มือร้อนผ่าวดันไหล่ผมให้ออกห่าง “เดี๋ยวติด”

ขนาดนี้แล้วก็ยังมีใจจะห่วงผมมากกว่าตัวเองอีก ทั้งที่เมื่อคืนผมดื้อกับเขาเอาไว้เยอะแท้ๆ

“ไม่ติดหรอกน่า ห่วงตัวเองก่อนเถอะ รู้สึกตัวก็ดีแล้วเล็กกำลังต้มโจ๊กอยู่จะได้กินข้าวแล้วกินยาพักผ่อน เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้ก่อนนะจะได้ลดไข้”

“ไม่..แค่กๆ ไม่เป็นไร เดี๋ยวให้ไอ้เล็กทำ ซายด์ออกไปเถอะ”

“โกรธฉัน...โกรธซายด์ขนาดนั้นเลยเหรอ” พยายามที่จะไม่ดุคนป่วยด้วยความเป็นห่วง อารมณ์ร้อนเมื่อคืนทำเราพังมาแล้วรอบหนึ่ง ผมจึงเปลี่ยนเป็นอ้อนอย่างที่เขาชอบแทน

“.....” เงียบกริบเลยทีเดียว ไม่แค่เถียงไม่ออกแต่สายตาของเขาอ่อนลงมาเล็กน้อย เพียงเท่านี้ผมก็พอใจชื้นได้บ้าง

“ให้ซายด์เช็ดตัวให้เถอะนะ” ผมโน้มหน้าลงไป แนบหน้าผากกับหน้าผากร้อนของเขา ปลายจมูกสัมผัสถึงลมหายใจร้อนผ่าว ส่งรอยยิ้มออดอ้อนที่ใช้ได้ผลเสมอ “นะครับ”

“อะ...อืม” ใหญ่พยักหน้า แก้มแดงมีเลือดฝาดที่ไม่รู้ว่าเพราะพิษไข้หรือเขิน เมื่อเขาเสหลบตาไปทางอื่นผมเลยเชื่อว่าเป็นอย่างหลังมากกว่า

“ทำตัวดีๆนะ วันนี้พี่ซายด์จะดูแลน้องใหญ่เอง”

รับมือกับเด็ก ไม่เห็นจะยากเลย...เนอะ


หรือบางทีผมอาจจะคิดผิด ใหญ่ยอมให้เช็ดตัวแต่ก็แกล้งด้วยการทำแขนขาหนัก ไม่ให้ความร่วมมือใดๆทั้งสิ้น ผมใช้เรี่ยวแรงน้อยนิดถอดเสื้อเขาออก กว่าเสื้อนอนจะหลุดจากหัวหล่อๆนั่นได้ เล่นเอาผมหอบอย่างกับไปวิ่งมาราธอนมา จัดการโยนเสื้อทิ้งไปเรียบร้อยก็ต่อด้วยกางเกง

ดึงทีเดียวมันทั้งกางเกงขาสั้นและบ็อกเซอร์นี่แหละ จากนั้นใหญ่ก็ตัวเปลือยเปล่า

ไม่เขินอายหวีดร้องอย่างในละครหรอกนะเพราะเราเห็นกันมาหมดแล้วทุกซอกทุกมุม แถมยังบ่อยกว่าเห็นร่างกายตัวเองอีก จะติดนิดหน่อยก็ตรงที่กลัวว่าคนเล็กจะโผล่มานี่แหละ อันนั้นได้เขินของจริง

“เล็ก น้าจะเช็ดตัวให้ใหญ่ก่อน เดี๋ยวค่อยเข้ามาตอนน้าเรียกนะ” เปิดประตูห้องนอนออกไปบอกคนเล็กแล้วผมก็กลับมาที่เตียง ใช้ผ้าผืนเล็กชุบน้ำอุ่นบิดจนหมาดแล้วเริ่มเช็ดจากใบหน้าของเขาก่อน

ตามด้วยซิกแพกส์ที่เป็นร่องชัดกว่าแต่ก่อน

อืมม...น่ากัด

“จะดูแล แค่กๆ หรือจะกลืนผมลงท้องกันซายด์” คนป่วยส่งเสียงประท้วง ติดจะประชดเล็กๆมากกว่ายั่วกันอย่างทุกที หมั่นไส้แต่เพราะตัวเองผิดผมเลยทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมรับกรรมไป

“ดูแลสิ นายสุกขนาดนี้กินไม่ได้หรอก เดี๋ยวลวกปาก” แต่ก็ขออ่อยนิดนึง

“หึหึ เช็ดด้านล่างด้วยสิ” สั่งแบบนี้เพื่อจงใจแกล้งผมชัดๆ รู้ทั้งรู้ แต่ผมก็ยอมทำ เช็ดด้านบนเรียบร้อยก็เลื่อนผ้าขนหนูที่บิดน้ำใหม่ลงไปที่ต้นขา ไล้วนจนถึงโคนขาด้านใน

เช็ดทุกซอกทุกมุมนั่นแหละครับ ตรงนั้นก็เช็ด ใช้มือยกขึ้นแล้วเช็ดไอ้สองลูกกลมๆด้วย

“อื้มมมม”

“ป่วยก็ยังจะหื่นนะนาย”

“ก็ซายด์เอามือนุ่มๆมาจับมาถูตรงนั้น จะให้ผมทำยังไงล่ะ” คนป่วยเถียงหลังคำรามไปเต็มคอหนึ่งรอบ

“อยากให้ช่วยไหม ท่าทางนายได้ปล่อยของออกมาบ้างจะดีขึ้นนะ” ถามแบบประชดแต่รู้ไหมว่าเขาตอบมาว่ายังไง

“ได้ก็ดี”

แล้วยังไง ผมก็ต้องทำสิ ขยับจนเมื่อยมือถึงจะได้รีดพิษออกไปรอบหนึ่ง ความคาวของน้ำสีขาวขุ่นทำให้ต้องมาเริ่มเช็ดส่วนล่างกันใหม่อีกรอบหลังเอาน้ำในอ่างไปเปลี่ยนเนื่องจากมันหายร้อนแล้ว

“ป่านนี้โจ๊กของเล็กอืดหมดแล้วมั้ง นายจะอึดไปไหน”

“ใหญ่กับซายด์หายไปไหนแล้ว เห็นผมยอมไม่ได้แปลว่าผมหายโกรธนะ” โชคดีที่คนป่วยยอมให้ความร่วมมือตอนใส่เสื้อผ้ากลับ ไม่อย่างนั้นผมได้เป็นลมตายเพราะความเหนื่อย

“คร้าบบบ พี่ซายด์ขอโทษคร้าบ ทีนี้คุณชายใหญ่จะทานข้าวได้หรือยัง จะได้กินยาแล้วนอนพักผ่อน”

“ป้อนนะ”

“รับบัญชา” ทำท่าโค้งแบบฝรั่งเศสประชด ผมหมุนตัวเดินออกจากห้องนอนไปหาเล็กที่นั่งเฝ้าถาดอาหารและยาอยู่ที่โซฟาหน้าโทรทัศน์ เมื่อเห็นผมเล็กก็หยิบถาดแล้วทำท่าจะลุก

“ไม่ต้องหรอกเล็ก น้าดูแลใหญ่เอง เล็กนั่งเล่นตรงนี้ก็ได้”

“พี่ใหญ่ไม่ค่อยป่วย แต่ป่วยทีแล้วงอแง น้าซายด์จะไหวเหรอ”

“ไหวน่า น้ามีวิธี เล็กไม่ต้องห่วงหรอก ขอบใจที่ต้มโจ๊กกับเตรียมยาให้นะ” ผมยิ้มให้หลานชาย ท่าทางจะสนิทกับใหญ่มาก รู้ถึงขนาดตอนไม่สบายว่าคนป่วยจะงอแง เล็กเห็นว่าผมไม่ได้เดือดร้อนอะไรก็เริ่มเอ่ยปากเสียงอ่อน

“คือจริงๆแล้ววันนี้เล็กนัดเพื่อนเอาไว้น่ะ ว่าจะไปดูหนังกัน”

“อ้อ งั้นไปสิ น้าดูใหญ่ได้เล็กไปกับเพื่อนเลย อาการไม่ได้หนักหรอก แค่กินข้าวกินยาแล้วก็นอนหลับสักตื่นน่าจะดีขึ้น ถ้าไม่ดีก็ค่อยพาไปหาหมอ

“น้าซายด์โทรหาเล็กได้ตลอดนะ เล็กจะคอยดูโทรศัพท์เอาไว้ ถ้าพี่ใหญ่จะต้องไปโรงบาลก็โทรบอกเล็กจะรีบกลับมาช่วยแบกอีกคน ไปห้างฯใกล้ๆนี่เอง ถ้าไม่ติดว่ารับปากมันเอาไว้ดิบดีแล้วก็คงไม่ไป”

“ดูหนังให้สนุกเถอะ แต่ขากลับแวะซื้ออะไรเข้ามาทานด้วยนะ ใหญ่ป่วยอย่างนี้คงทำอะไรกินไม่ไหว แต่ถ้าเล็กจะกลับค่ำก็โทรบอกน้าเดี๋ยวน้าโทรสั่งเอา”

“ไม่เกินมื้อเย็นหรอกครับ เดี๋ยวเล็กลงไปซื้อตามสั่งไว้ให้น้าซายด์ทานมื้อเที่ยงจากร้านข้างล่างนะ แล้วเล็กค่อยไป”

“ขอบใจนะ”

ตกลงกับหลานเรียบร้อยผมก็เดินถือถาดเข้าไปไว้ห้องนอนตัวเอง เรียกเล็กให้ไปช่วยพยุงใหญ่ย้ายห้องเพื่อเจ้าของห้องจะได้ใช้ห้องได้สะดวก

“อย่าลืมโทรหาเล็กนะน้าซายด์ถ้าพี่ใหญ่อาการไม่ดีขึ้น”

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า” คนตอบไม่ใช่ผมแต่เป็นคนป่วยที่โบกมือไล่เมื่อรู้ว่าคนเล็กมีนัดกับเพื่อน พอเล็กออกจากห้องนอนไปคนเก่งก็กลายเป็นง่อยขึ้นมาทันที “ป้อนหน่อยสิ”

“ไหนบอกไม่ต้องห่วง”

“ไอ้เล็กไม่ต้องมาห่วง แต่ซายด์ห่วงได้”

“อ้อนเก่งนะนายเนี่ย”

“อ้อนเมีย ไม่ผิด...หรืออ้อนไม่ได้” ทำท่าจะงอน งอแงเก่งอย่างที่คนเล็กบอกเอาไว้จริงๆ

“ได้คร้าบ อยากอ้อนแค่ไหนก็อ้อนเลย ยกเว้นทำกันนะที่ซายด์ตามใจใหญ่ไม่ได้ เดี๋ยวได้ส่งโรงบาลของจริงแล้วจะแย่เอา ไว้ให้หายก่อน” ดักคอเนี่ย เพราะรู้ทันหรอก

“หึหึ ไม่ทำหรอก ตอนนี้ป้อนข้าวก่อนนะครับ”

ผมป้อนข้าวใหญ่ไปเรื่อยๆ โชคดีที่เขากินได้มากพอสมควร โจ๊กสำเร็จรูปเกือบจะหมดชามก็ส่ายหน้า ผมจึงตักที่เหลืออีกไม่กี่คำกินต่ออย่างไม่คิดรังเกียจ พร้อมกับส่งน้ำและยาให้

“......” คนกินข้าวเก่งมองยาในมือผมแล้วนิ่ง อย่าบอกนะว่า...

“ไม่ชอบกินยา?”

“กะ ก็ไม่ค่อยได้กินเท่าไหร่”

ยิ้มกริ่มขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าจุดอ่อนของอีกฝ่ายคืออะไร ปกติชอบทำตัวเหมือนผู้ใหญ่นัก แต่กลับไม่ชอบกินยาเป็นเด็กๆ มองไปมองมาก็น่าเอ็นดูเหมือนกันนะเนี่ย เจ้าคนตัวโตไม่ชอบกินยา

“กินเถอะจะได้หายไวๆ ถ้ายอมกินง่ายๆซายด์จะยอมทำตามที่ใหญ่ขอทุกอย่างหนึ่งข้อ ตกลงนะ” ผมอ้อน เอนตัวพิงกับไหล่กว้างของเจ้าของร่างร้อนด้วยพิษไข้ ช้อนตาขึ้นมองอย่างลูกแมวน้อยเชื่องๆ ซ่อนใบหน้าแมวป่าเอาไว้มิดชิด

“จริงเหรอ”

“จริง ให้ทำอะไรทำหมดเลย”

“แบบ ชุดคอสเพลย์พยาบาลก็ได้ใช่เปล่า” ไอ้เด็กหื่น

“ได้สิ เอาแบบเซ็กซี่ๆเลยก็ได้ เดี๋ยวสั่งคืนนี้เลย ชุดมาถึงใหญ่ก็หายไข้พอดี” ส่งยิ้มยั่วยวน มองใหญ่ที่รีบรับยายัดเข้าปากแล้วกรอกน้ำตามอย่างรวดเร็ว หยีตาเล็กน้อยด้วยความขมของยา

“กินแล้ว”

“ดีมาก” ผมยิ้มพอใจ ค่อยๆแนบริมฝีปากลงไปเบียดกับกลีบปากหยัก แลกจูบที่หอมหวานปนขมจากปลายลิ้นของอีกฝ่าย ใหญ่จูบตอบอย่างลืมตัวว่าก่อนหน้านี้กลัวผมจะติดไข้

เสียงของปากที่ดูดดึงและลิ้นที่เกี่ยวพันก้องอยู่ในห้องนอนที่เงียบสงบ เมื่อสองร่างผละออกจากกันจึงเปลี่ยนเป็นเสียงหอบหายใจหนักๆนานเกือบนาทีกว่าจะปรับให้เป็นปกติ

“รางวัลสำหรับคนเก่ง”

“ไม่จูบแล้วนะที่รัก เดี๋ยวซายด์ติดหวัด” ใหญ่ใช้ปลายนิ้วปาดเอาน้ำลายที่มุมปากผมออก ขยับตัวลงไปนอนโดยไม่ต้องรอให้สั่ง คิดว่าคงเพลียจนร่างกายประท้วงต้องการการพักผ่อน ถึงได้ล้มเลิกความตั้งใจที่จะวอแวกับผมต่อ สายตาเขาจ้องมองผมอย่างเสียดายไม่เลิก

เห็นแล้วก็ใจอ่อนจนได้นะซายด์

ผมล้มตัวลงนอนบนเตียง เบียดร่างกายเข้าหาร่างร้อนและโอบกอดเอวเขาไว้แน่น ซุกหน้าลงกับอกอย่างเคยชิน คล้ายร่างกายขยับไปเองอัตโนมัติเมื่อนอนลงเคียงข้างกับเขา เรากอดกันอยู่แล้วแทบทุกที บางคืนที่ผมทำงานจนดึกแล้วใหญ่หลับไปก่อน พอผมลงนอนผมยังเผลอขยับเข้าหาและเขาก็คว้าเอาผมไปกอดอย่างเช่นตอนนี้เหมือนกัน

ใหญ่ก้มลงมาจูบหน้าผากผม วางคางเอาไว้บนหัวแล้วหลับตาลง

ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดระหว่างเราบางครั้งก็เหมือนว่าเราจะเข้าใจอีกฝ่ายด้วยการกระทำ

 

“อื้อ ทำอะไร” แรงขยับที่เตียงทำให้ผมรู้สึกตัวตื่น เจ้าของไออุ่นที่โอบล้อมผมไว้ย้ายตัวเองลงจากเตียงแล้ว ร่างกายสูงบัดนี้เปลือยท่อนบนและกำลังเหวี่ยงเสื้อยืดที่เพิ่งถอดลงตะกร้าผ้า 

“อยากสระผมน่ะ”

“ไม่ได้ นายหายแล้วเหรอ” ผมร้องแล้วลุกอย่างรวดเร็ว เผลอหลับไปหลายชั่วโมงพอดูเนื่องจากเมื่อคืนไม่ได้นอน ลุกเร็วไปนิดอาการมึนหัวเลยจู่โจม ผมนิ่งแค่ไม่กี่วินาทีก็ลุกตรงไปที่คนป่วย ยกมือขึ้นทาบหน้าผากวัดไข้

“ผมดีขึ้นแล้ว ไม่เป็นไรหรอก” สีหน้าอีกฝ่ายยังตึงๆอยู่ นั่นทำให้ผมรู้ว่าเขาไม่ได้หายงอน จากที่คิดจะดุน้ำเสียงก็อ่อนลงจนกลายเป็นแผ่วเบา

“เดี๋ยวไข้กลับนะใหญ่ ยังไม่ต้องสระก็ได้มั้ง เมื่อคืนนายอาบน้ำแล้วไม่ใช่เหรอ”

“อาบ แต่ไม่ได้สระผม พอดีว่าไม่อยากจะทำอะไรก็เลยแค่อาบลวกๆให้มันจบไปกับเช็ดผมให้หมาดเท่านั้นเอง” อยากจะตีนักเชียว ตากฝนมาขนาดนั้นกลับไม่ใส่ใจดูแลตัวเอง

“นายไม่ดูแลตัวเอง แล้วจะดูแลฉันได้เหรอ” บอกไปแบบนั้นคนฟังก็ชะงัก ตาสีเข้มเจือแสงลง

“ผมดูแลซายด์ได้ ต่อให้ผมไม่ดูแลตัวเองผมก็จะดูแลซายด์”

“ถ้านายไม่ทำให้ตัวเองแข็งแรงจะดูแลฉันได้ยังไง...เอาล่ะ ตอนนี้อย่าเพิ่งเถียงเลย ตัวยังอุ่นๆ กลับไปนอนพักผ่อนซะดีกว่า เรื่องอาบน้ำเลิกคิดไปได้เลย ฉันไม่ยอม” สองมือดันแผ่นหลังกว้างให้กลับไปที่เตียง แต่คนดื้อก็ยังฝืนตัวเอาไว้ แม้ว่าเขาจะป่วยแต่แรงก็มากกว่าผมอยู่ดี การยืดยุดฉุดรั้งกันครั้งนี้ผมเลยเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

“อยากสระผม มันเหนียวแล้วก็คันไปหมดแล้ว ถ้าซายด์ไม่อยากให้ผมอาบน้ำ งั้นก็สระผมให้ผมสิ” ใหญ่ยื่นข้อเสนอที่ทำให้ผมแอบโมโหขึ้นมา

คนอย่างซายด์เนี่ยนะ คนอย่างซายด์ที่ไม่เคยดูแลใครขนาดนี้ จะให้มาสระผมให้น่ะเหรอ

ไม่ มี ทาง!!!

“อย่ายุกยิกสิ เดี๋ยวเสื้อก็เปียกหรอก” ปลายนิ้วทั้งสิบเพิ่มแรงเกาจนเส้นผมสีดำถูกเคลือบไปด้วยฟองแชมพูฟูฟ่อง มองแล้วก็ดุเจ้าเด็กดื้อที่นอนสบายอยู่ในอ่างอาบน้ำที่ไม่ได้ใส่น้ำ

หัวกลมๆโผล่ออกมาพาดที่ขอบอ่าง ผมนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กออกแรงเกาๆขยี้ๆไปตามแรงอารมณ์นึกอยากให้แชมพูกระเด็นไปเข้าเบ้าตาสักหยดสองหยด

มองค้อนที่คนหลับตาพริ้มสบายอารมณ์ ไม่สนใจสีหน้าบึ้งตึงและท่าทางไม่เต็มใจ ถึงจะไม่ได้บังคับให้ผมสระผมให้แต่ก็เล่นใหญ่ทำหน้าสลดบ้าง น้อยใจบ้าง พูดจาตัดพ้อว่าเพราะเป็นห่วงถึงต้องฝ่าฝนออกไปรับ

สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวกระชากเจ้าหมาตัวใหญ่หัวใจแบคทีเรียมาสระผมให้สมใจอยากคุณชายเขาเสียที

นั่นแหละถึงได้เลิกบ่น

“มือเบาจัง”

“ชมไปก็ไม่ดีใจหรอก อย่าลืมตาล่ะ จะล้างน้ำแล้ว” ผมบอกเสียงขุ่นเหมือนไม่เต็มใจ แต่การกระทำระมัดระวังสุดๆ ทั้งคอยดูไม่ให้น้ำกระเด็นไปถูกใบหน้า หรือไหลเปียกเสื้อเพราะเดี๋ยวจะป่วยขึ้นมาอีกรอบ

“ซายด์”

“อะไร”

“เคยทำแบบนี้ให้ใครไหม”

“หมายถึงใครล่ะ ถ้าพี่แซนก็ไม่เคยหรอก ร้านสระผมก็มี”

“แล้วแฟนเก่าล่ะ”

ผมชะงักมือไปนิด แต่ก็กลับมาตั้งใจล้างเส้นผมนุ่มต่อ ขยับมือไปมองคนที่หลับตาแต่ไม่สามารถบิดบังสีหน้าลุ้นของตัวเองได้ อยากจะขำกับความเด็กน้อยนี้จริงๆ

“ไม่เคยหรอก นอกจากนายแล้วก็ไม่มีแฟนคนไหนขี้อ้อนแล้วล่ะ”

“ซายด์” ใหญ่ลืมตาขึ้น จังหวะเดียวกับที่ผมเพิ่งเอาผ้าเช็ดตัวพันรอบหัวเขาพอดี ดวงตาคมหันมาสบและเผยรอยยิ้มกว้างขวางชวนให้ใจสั่น เสียงที่ตอบรับกลับไปถึงได้ตะกุกตะกักเล็กน้อย

“อะ อะไรอีก”

“ดีใจ”

“เรื่อง?”

“ที่ซายด์นับผมเป็นแฟนของคุณสักที”


..........................


มุ้งมิ้งกันเหลือเกิ๊นนนน

ใครรอลุงหลานบ้าง ตอนหน้าเลยคับ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 831 ครั้ง

40 ความคิดเห็น

  1. #2325 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 00:08
    อ่ยยยย ดีอะไรขนาดนี้
    #2325
    0
  2. #1709 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:07
    ตายตรงนี้คะใจบางงงงงงง
    #1709
    0
  3. #1109 kratenlover (@nbunpeng) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 16:11

    เย้ ยอมรับว่าเป็นแฟนแล้ว ตอบดีแบบนี้ เห็นทีพี่ใหญ่ต้องจัดรางวัลชุดใหญ่ ให้น้าซายน์หลังจากหายป่วยแล้วล่ะ

    #1109
    0
  4. #1070 044066215 (@044066215) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 11:36

    รรออออฮ

    #1070
    0
  5. #1035 -ploysiwa- (@-ploysiwa-) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 12:02
    ดีใจกับใหญ่ด้วย ขนาดนี้แล้วไม่เป็นแฟนกันไม่ได้แล้วอ่ะ
    #1035
    0
  6. #1034 mildneet (@maay08822052623) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 11:11
    อ้าวเฮ้ย~~หลุดแล้วคุณน้าซายด์
    #1034
    0
  7. #1032 RainyPula (@RainyPula) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 09:13
    ตัวเล็กนัดดูหนังกับลุงหรอ รอเลยค่า
    #1032
    0
  8. #1031 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 07:24
    เช็ดตัวหลักสูตรไหนเนี่ย อีกนิดก็ดึงลำไส้ออกมาล้างแล้ว สะอาดกริ๊บ คุณพยาบาลเอาใจเกินเหตุ แล้วนะ เกินไป เกินไป เกินไป๊
    #1031
    0
  9. #1030 Okoy up (@puyrattikan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 07:18
    เสร็จ​โจรใหญ่ 55555​
    #1030
    0
  10. #1029 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 06:59
    ได้ทีให้น้าง้อแบบจัดเต็มเลยนะใหญ่ ในที่สุดก็ได้เป็นแฟนแล้ว
    #1029
    0
  11. #1028 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 05:02

    หวานเชียว
    #1028
    0
  12. #1027 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 02:01
    ขอให้ใหญ่ผ่านอุปสรรคข้างหน้าให้ได้นะ อย่าม่าเยอะใจเรารับไม่ไหว 55555
    #1027
    0
  13. #1026 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 01:39
    เค้าง้อกันหวานมากกก ><
    #1026
    0
  14. #1025 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 01:06
    แฟนนนนนนนนนน
    #1025
    0
  15. #1024 Sirikandadechhom (@Sirikandadechhom) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 01:04
    เดี๋ยวนะ!! ฉันนึกว่าเธอจะงอนเค้ากว่านี้อีกใหญ่ โอ๊ยยย สุดท้ายก็แพ้ลูกอ้อนเค้า
    #1024
    0
  16. #1023 PandaHaHe (@PandaHaHe) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 00:59

    เย้!!!! เป็นแฟนกันๆๆๆๆๆ

    #1023
    0
  17. #1022 กะเทยไหล่กว้าง (@pawornrat) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 00:57
    รอลุงโรมอยู่คับบบบ
    #1022
    0
  18. #1021 BlossomYuyee (@BlossomYuyee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 00:44
    มุ้งมิ้งกิงก่องแก้วมาก เด็กตัวโตขี้งอน
    #1021
    0
  19. #1020 AE0404 (@airplane0330) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 00:28

    รอลุงหลานค้าบบบบ ที่ไปดูกับเพื่อนนี่หมายถึงเพื่อนน้าใช่ไหม 55555 แต่ลุ้นคู่หลักมากกกกก งุ้งงิ้งกันน่ารัก นึกตอนซายด์รู้ความจริงไม่ออกเลย
    #1020
    0
  20. #1019 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 16:16
    น้าซายด์เริ่มง้อแล้วววว น่ารักกกกก ><
    #1019
    0
  21. #1018 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 12:37
    ถึงเวลาน้าซายด์ต้องง้อแล้วนะ ใหญ่งอนแล้ววววว
    #1018
    0
  22. #1017 Jajahpraewpun (@Jajahpraewpun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 11:31
    นี่ถ้าน้าซายด์ยังดื้อมากกว่านี้อีก จะยุให้ใหญ่หาเมียใหม่ละนะ แต่ตอนนี้ขอยุให้งอนเยอะๆก่อนเลย อยากเห็นน้าซายด์เป็นฝ่ายง้อเยอะๆ
    #1017
    0
  23. #1016 MyUniverseOSH (@MyUniverseOSH) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 10:12

    หัวอกคนเคยคิดว่ารักเค้าข้างเดียว เข้าใจใหญ่สุดๆ รักคนปากแข็งฟอร์มเยอะต้องสตรองนะใหญ่ สู้ๆลูก อย่าเพิ่งดราม่า ตอนที่ความแตกยังรออยู่
    #1016
    0
  24. #1015 mildneet (@maay08822052623) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 09:29
    ได้เวลาง้อบ้างแล้วนะน้าซายด์หึๆๆๆ
    #1015
    0
  25. #1014 Sirikandadechhom (@Sirikandadechhom) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 09:28
    แงง ร้องไห้ตอนใหญ่ตัดพ้อเลย หึ เค้ายอมเพราะเค้าป่วยหรอกนะน้าซายด์
    #1014
    0