ตอนที่ 32 : โกรธกันนานๆมันไม่ดีนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 856 ครั้ง
    31 มี.ค. 61

FanArt

ง้อๆนะฉิงโตววว by@om_jindarat



คุณโปรดิวเซอร์ by@GKGunka



คุณสิงของพี by@galaxy_exo95




..........................................................................



          ผมกดโทรศัพท์โทรออกเป็นรอบที่ร้อยได้แล้วมั้ง ตั้งแต่ซาวด์เช็ค รันทรู แล้วก็ตอนแต่งหน้าแต่งตัวเตรียมขึ้นเวที สมาธิทุกอย่างผมพุ่งไปที่โทรศัพท์จนหมด ไม่ได้สนใจคุยกับเพื่อนร่วมวง หรือคนรอบข้าง สีหน้าบึ้งตึงต่างจากปกติที่เคยเฟรนด์ลี่ทำให้สต๊าฟหรือแม้แต่คนในค่ายด้วยกันที่ตามมาดูแลไม่กล้าเข้ามาคุยเล่นด้วย

          ช่างเถอะ ไม่ได้สนใจ ตอนนี้ผมกำลังพิมพ์ข้อความหาคนที่หายหน้าไปตั้งแต่เกิดเหตุการณ์บ้าๆนั่นขึ้น

          โกรธตัวเองที่เป็นคนทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง โดนยุเข้าหน่อย แหย่เพิ่มมาอีกนิด พร้อมด้วยสายตาท้าทาย ผมก็พร้อมกระโดดลงไปสู่กับดักที่อีกฝ่ายวางไว้ทั้งๆที่รู้แก่ใจว่าพี่นิ่งต้องการจะทำอะไรกันแน่

          คิดว่าพี่นิ่งคงพอดูออก ถึงเรื่องระหว่างผมกับสิงโตที่มากกกว่าเพื่อนร่วมงาน

          "คริส ต้องขึ้นเวทีแล้ว แกเอาโทรศัพท์มาให้ชั้นเดี๋ยวนี้เลย" พี่น้ำเดินมาหยุดหน้าเก้าอี้แล้วดึงโทรศัพท์ออกจากมือ ชะงักไปหน่อยนึงเมื่อสายตาเห็นตรงหน้าจอว่าผมกำลังรัวข้อความหาใคร "แกนี่นะ ทำอะไรไม่คิด"

          "ผมโกรธนี่หว่า พี่นิ่งมันท้าทายหาว่าผมขี้ขลาด ไม่กล้า"

          "เพราะแกเป็นอย่างนี้ไง ถึงได้มีข่าวไม่เว้นแต่ละวัน นี่ก็คิดว่าดีขึ้นมาหน่อยแล้วนะ ตั้งแต่ได้คนดูแลคนใหม่มา สุดท้ายก็ยังขาดสติทำตัวให้เป็นเรื่องจนได้ ดีที่ชั้นดึงสิงโตไว้ทัน ไม่อย่างนั้นแฟนคลับคงได้ภาพตอนโปรดิวเซอร์ดิยูนีคกระโดดขึ้นเวทีไปกระทืบนักร้องนำอีโมชั่นแล้ว" พี่น้ำบ่นยาว เก็บโทรศัพท์ผมเข้ากระเป๋าสะพายของตัวเอง

          "พี่น้ำ ผมเอาขึ้นเวทีได้น่า ทุกทีก็เอาขึ้นไป ขอโทรศัพท์คืนด้วย" ผมแบมือไปตรงหน้า

          "ไม่ได้ ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ตั้งสมาธิแล้วไปทำงานซะ ยังไงสิงโตก็คงกลับไปที่โรงแรมนั่นแหละ กลับไปแล้วค่อยไปง้อ"

          "ไม่ได้ง้อเว้ย แค่บอกให้ฟังว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่มันเข้าใจ"

          "นี่คุณ ผมไม่ได้ถูกหอมแก้มนะ มันเป็นมุมที่พี่นิ่งก้มลงมากระซิบพอดี.....คุณตอบผมหน่อย...คุณ รับโทรศัพท์ด้วย โอ้โหไอ้คริส แกไม่ได้ง้อเค้าเลยนะ" แล้วมันเรื่องอะไรมาอ่านข้อความผมไม่พอ เอามาล้อด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยอย่างนั้นวะ คนอย่างพีรวัสไม่มีทางทำเสียงกลัวใครหัวหดหรอกเว้ย

          เอ๊ะ หรือจะทำ

          "ก็มันไม่รับโทรศัพท์นี่ ส่งไปบอกให้รับสายก็ถูกแล้ว"

          "ยังจะแถ ไปๆขึ้นไปทำงานได้แล้ว อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับงาน แกไม่ได้เพิ่งเข้าวงการนะ ทำตัวเป็นมืออาชีพหน่อย เดอะโชว์มัสโกออน เข้าใจไหม"

          "เออ เข้าใจก็ได้ แต่พี่น้ำโทรถามสิงโตให้หน่อยดิ ว่าอยู่ที่โรงแรมรึเปล่า ไม่ได้หนีกลับกรุงเทพฯใช่มั้ยวะ"

          "เห้อออ แกนี่นะ" พี่น้ำถอนหายใจ แต่ก็ยอมหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดโทร ผมรีบเอาหูไปแนบกับโทรศัพท์พี่น้ำแบบไม่จำเป็นต้องมีมารยาท ผู้จัดการดิยูนีคมองบนใส่แต่ไม่ได้หลบออก ผมก็ลุ้นระหว่างฟังเสียงรอสาย

          [ครับ พี่น้ำ] เหยดดด มันรับ

          สิงโตรับสายพี่น้ำได้ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่รับสายผม ไม่อ่านข้อความ ไม่ยอมโทรกลับ แบบนี้จงใจหลบกันชัดๆนี่หว่า

          "สิงโตอยู่ไหน"

          [ผม..อยู่ที่ห้องพักครับ พี่น้ำมีอะไรด่วนหรือเปล่า]

          "บอกไปสิว่าให้มาที่นี่" ผมแอบกระซิบพี่น้ำ นางเลยเหล่มองนิดนึงแต่ก็ยอมพูดตาม

          "แล้วไม่มาดูวงเหรอ เด็กๆจะขึ้นแล้วนะ"

          [ผมดูให้ตอนรันทรูแล้วนี่ครับ พอดีมีงานต้องเคลียร์ให้เสร็จ พี่น้ำดูแลกับพี่หมิงสองคนก็น่าจะพอแล้ว] เสียงแม่งโคตรเย็นชาเลย

          ฮือออ พีรวัสใจบ่อดี

          "เอางั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็รออยู่ที่พักนะ พี่กลับไปจะคุยด้วย"

          [ครับ แต่ผมกำลังจะขอทางโรงแรมเช็คอินห้องเพิ่ม ยังไงพี่น้ำโทรมาก่อนนะครับ ถ้าได้ห้องผมจะบอกเบอร์ห้องไป]

          หมายความว่ายังไงวะ ตอนแรกตกลงกันว่าจะนอนห้องเดียวกับผมนี่ แล้วทำไมถึงได้แยกห้องเอาตอนนี้

          ไม่ได้ ผมไม่ยอม!!!

          พี่น้ำคงเห็นสีหน้าผมและท่าทางที่เหมือนจะแย่งโทรศัพท์ไปคุยเอง เลยดันตัวผมออกแล้วรีบพูดรับคำกับสิงโตสั้นๆ จากนั้นก็กดวาง

          "โทรไปใหม่เลยนะพี่น้ำ ผมจะคุยให้รู้เรื่อง แยกห้องคืออะไรวะ ก็นอนด้วยกันอยู่ทุกคืน"

          "ไอ้คริส พูดอะไรระวังปากบ้างเหอะ แกอยากเป็นข่าวอีกหรือไง นี่ไม่ได้มีแค่เรานะเว้ย"

          "แต่ว่า..."

          "แกไปทำงานเดี๋ยวนี้เลยคริส อย่าให้พี่ต้องพูดอีกเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้นะ คนนั้นไม่ได้หนีไปไหนหรอก ไปทำงานให้เสร็จจะได้กลับไปคุยให้รู้เรื่อง เพราะต่อให้แกดิ้นรนไปพี่ก็ไม่ปล่อยให้แกไปตอนนี้อยู่ดี บริษัทกับเพื่อนร่วมวงจะเสียงชื่อเพราะแกคนเดียวไม่ได้" พี่น้ำดุอย่างจริงจัง เลี่ยงชื่อสิงโตเพราะกลัวคนอื่นได้ยิน แต่ท่าทางกับคำพูดแทนตัวของพี่น้ำทำให้ผมได้สติ

          ตอนนี้เรากำลังทำงานกันอยู่

          "ขอโทษพี่ ผมเข้าใจแล้ว" แม้ใจจะยังกังวลเรื่องคนที่หนีหน้า อยากพูดอยากอธิบายให้รู้เรื่อง แต่งานก็ต้องเป็นงาน

          ตลอดช่วงโชว์บนเวที ผมแม่งโคตรไม่มีสมาธิ ตีกลองผิดไปหลายรอบจนพี่เซนหันมามองดุๆ แต่ผมว่าพาลมากกว่าเพราะตัวเองก็กำลังทำสงครามกับพี่มังกรที่เอาแต่เต๊าะไอ้เก้า

          สรุปว่างานคอนเสิร์ตรอบนี้....พังพินาศ



          ลงจากรถตู้โดยไม่ลาใครทั้งนั้น ได้ยินจากพี่น้ำว่าไอ้บ้าห้องลองเสื้อมันได้ห้องแล้ว แต่ต้องรอคนออกอีกสักพัก เป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติที่จะขึ้นเครื่องบินกลับกรุงเทพฯไฟล์ทดึกคืนนี้ อะไรก็ไม่สนหรอก มันยอมจ่ายเงินแบบไม่คุ้มค่าเพื่อแลกกับการนอนไม่กี่ชั่วโมงก็ตื่นมาตอนเช้าเช็คเอ้าท์ไปที่ใหม่ที่พวกเราจองไว้เพื่อพักผ่อนแล้ว

          ไอ้คนไม่เห็นคุณค่าของเงิน!!!

          และทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไป คนฟุ่มเฟือยก็กำลังจะหิ้วกระเป๋าเดินสวนออกมาพอดี ผมผลักไหล่มันแล้วดึงกระเป๋าออกจากมือโดยไปบนพื้น ไม่สนว่าในนั้นจะมีของที่ทำให้แตกหรือเปล่า

          "จะไปไหน"

          "......."

          "ผมถามว่าจะไปไหน"

          "หลบไป" สิงโตไม่ตอบคำถาม แต่เบี่ยงตัวจะหนีออกจาห้องให้ได้ คิดเหรอว่าผมจะยอม

          "ไปยกเลิกห้องพักซะ นี่มันไร้สาระมากๆเลยนะ อีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็เช็คเอ้าท์ไปบังกะโลส่วนตัวริมทะเลกันแล้ว คุณจะเสียเงินเปิดห้องใหม่อีกทำไม"

          "ฉันไม่ไป มีงานด่วนจะกลับกรุงเทพฯ"

          "นี่คุณ มันไม่ได้มีอะไรอย่างที่เห็นเลยนะ ผมบอกแล้วไงว่ามันแค่มุม ไอ้พี่นิ่งแม่งก้มลงมากระซิบอะไรเท่านั้นเอง"

          "แน่ใจ?" สิงโตไม่เชื่อ สายตาดุและกัดดันไปจนถึงเย็นชาทำให้ผมเริ่มหายใจไม่ออก สุดท้ายก็ยอมพูดความจริง

          "ผมโกรธนี่ มันหาว่าผมน่ะหงอ กลัวคุณทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน พี่นิ่งมันท้าว่าถ้าผมไม่ได้กลัวคุณจริงๆก็ต้องให้หอมแก้ม...แต่ผมไม่ได้ยอมให้หอมนะเว้ย มันแค่ก้มหน้าลงมาใกล้ๆเท่านั้น แป๊บเดียวผมก็รีบถอยออก"

          "........."

          "หันไปทางคุณก็ไม่อยู่แล้ว"

          "ฉันไม่จำเป็นต้องอยู่ดูเรื่องไร้สาระ คนที่มาทำงานแต่ไม่ตั้งใจ คิดแต่เรื่องส่วนตัว ฉันคงเป็นโปรดิวเซอร์ให้ไม่ได้"

          "หมะ หมายความว่ายังไง"

          "ฉันแต่งเพลงให้เสร็จแล้ว คงต้องบอกพี่ทีมาหาคนรับช่วงต่อดูแลพวกนาย ฉันไม่อยากร่วมงานกับคนที่ไม่มีความรับผิดชอบ"

          "สิงโต!"

          ".......หลบไป" มนุษย์เย็นชาดันไหล่ผมออก เดินไปหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วจะออกจากห้องให้ได้

          ผมหันหลังตามไปแต่ไม่คิดจะรั้งอีกแล้ว แค่ตะโกนตามหลังประตูห้องที่ค่อยๆปิดลงช้าๆกับภาพแผ่นหลังที่หายไปจากสายตาทีละนิด

          "เออ ก็แล้วแต่เลย นี่ก็ไม่อยากจะร่วมงานกับคนที่ไม่ฟังเหตุผลเหมือนกันนั่นแหละ"

          ปัง!!

          เขวี้ยงของในมือกระทบประตูห้องที่ปิดสนิท...สิ่งของที่แตะกระจาย และร่วงลงสู่พื้น

 


          เป็นเช้าที่แดดจ้า คลื่นลมสงบ แต่ผมกลับไม่รู้สึกสดใสเลยแม้แต่น้อย เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืน เฝ้าคิดแต่เรื่องที่ผมทำลงไป

          มันผิดมากเลยเหรอ ก็นิสัยผมเป็นอย่างนี้นี่ อีกอย่างก็ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย ทำไมต้องโกรธล่ะ หรือแค่หาข้ออ้างที่จะไม่ร่วมงานต่อเท่านั้น ผมไม่รู้สาเหตุที่สิงโตเข้ามาเป็นโปรดิวเซอร์ให้ดิยูนีคเพราะไม่เคยถาม แต่จำได้ว่าพี่เซนบอกว่ามันมีเหตุผลบางอย่างที่มากกว่าการถูกพี่ทีขอร้อง คนอย่างสิงโต นักแต่งเพลงที่โคตรอินดี้ ไม่มีทางทำตามคำขอของใคร หรือแม้กระทั่งเงินมากมายมหาศาลที่กองตรงหน้า

          จากที่เคยอ่านประวัติ สิงโตจะรับงานที่ตัวเองพอใจ หรือแต่งเพลงให้ศิลปินที่ตัวเองอยากทำให้เท่านั้น ต่อให้เป็นค่ายใหญ่ยักษ์แต่ถ้าไม่อยากทำก็คือไม่ทำ หากเป็นศิลปินที่อยู่ในค่ายเล็กๆ ถ้าสิงโตอยากแต่งเพลงให้ ถึงกับติดต่อไปเองก็ยังมี

          และตอนนี้คนอินดี้ก็นั่งดื่มกาแฟกับอาหารเช้าง่ายๆอยู่ในห้องอาหารเรียบร้อย ผู้จัดงานคอนเสิร์ตขอให้ทางโรงแรมเปิดห้องอาหารอีกห้องสำหรับศิลปินและสต๊าฟของงานเมื่อคืน จึงไม่มีบุคคลภายนอก ด้วยเกรงว่าแขกของโรงแรมจะมาขอถ่ายรูป พูดคุย ขอลายเซนต์จนศิลปินไม่มีความเป็นส่วนตัวหรือทานอาหารไม่ได้

          "ไอ้คริส นั่งๆ ตื่นสายนะมึง นี่นอนกี่โมงวะ ตาเป็นหมีแพนด้าเลย" ไอ้เก้าทักด้วยสีหน้าสดใสกว่าใครเพื่อน เรื่องเมื่อคืนคงเคลียร์แล้วมั้ง พี่เซนเองก็มีท่าทางผ่อนคลายภายใต้ท่าทางนิ่งเฉยเหมือนกัน

          ผิดกับคนบางคนที่ปล่อยไอเย็นชาจนเพื่อนร่วมโต๊ะอาหารไม่กล้าคุยด้วย

          "ไม่ได้นอน" ผมตอบนิ่งๆ ยกกาแฟขึ้นจิบบ้าง รสชาติขมๆทำให้อารมณ์ขุ่นมัวพอจางหายไปเล็กน้อย

          "อ้าว ทำไรวะ หรือตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยว" คิดว่าไอ้เก้าคงพอรู้ว่าผมมีปัญหากับสิงโต สายตามันคอยเหลือบมองพวกผมตลอด แต่ก็หาเรื่องคุยเปลี่ยนให้บรรยากาศดีขึ้น โดยไม่แตะต้องคำถามประมาณว่าทะเลาะอะไรกัน

          รวมไปถึงคนอื่นๆในวง ทั้งพี่น้ำ พี่เซน พี่หนึ่ง ไอ้โน ส่วนพี่หมิงไม่ได้ใกล้ชิดเราขนาดนั้น ผมว่าคงไม่รู้เรื่อง เดินถือจานอาหารแบบบุฟเฟ่ต์บริการตัวเองเข้ามาวางแล้วนั่งลง

          "นี่ๆ เมื่อกี้เห็นพวกเด็กๆอีโมชั่นนั่งกันตรงฝั่งโน้นด้วย หมิงไปตักอาหารนิ่งเข้าพอดี นั่นไงๆ เดินมาทางนี้แล้ว" ความไม่รู้ทำให้พี่หมิงยิ้มร่าอยู่คนเดียว ขณะที่คนอื่นๆที่พยายามจะทำให้ความมาคุระหว่างผมกับสิงโตดีขึ้นทำหน้าอึดอัดกันไปหมด

          แก้วกาแฟจากมนุษย์เย็นชากระทบกับจานรองดังกริ๊ง ไม่รู้ว่าจังหวะพอดีหรือไม่พอใจ แล้วก็ลุกเดินออกจากห้องอาหารไปเลย ใครก็เรียกไม่ทัน

          "คริส" ผมละสายตาจากสิงโตที่เดินหายไปแล้วมาทางคนเรียก ด้วยสีหน้าเซ็งจับจิตจับใจ

          เห็นหน้าพี่นิ่งแล้วก็ยิ่งโมโห จะอะไรกับผมนักหนาก็ไม่รู้ พูดอ้อมก็แล้ว บอกตรงๆก็แล้ว ยังตามตื๊อไม่หยุด พอพี่นิ่งเห็นผมชักสีหน้าใส่ก็หน้าเสียไปเล็กน้อย จากนั้นก็กลับมาฝืนยิ้ม

          "คริส ไปทานข้าวกับพี่ตรงโน้นมั้ย" พี่นิ่งชี้ไปทางโต๊ะสำหรับสองคนที่นั่งติดกับสระว่ายน้ำ วิวดี แต่ผมนี่อารมณ์ไม่ดี

          "ผมนั่งกับเพื่อนดีกว่า พี่ไปนั่งกับเพื่อนพี่เถอะ" เหวี่ยงแม่ง ไม่เกรงใจแล้ว

          "เอ่อ คือ พี่มีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ คริสพอมีเวลารึเปล่า"

          "เห้อออ" ผมแอบถอนหายใจ มองคนอื่นๆในโต๊ะมีสำหน้าลำบากใจกันไปหมด ก่อนจะยันตัวกับโต๊ะอาหารลุกขึ้นยืน "ก็ดีเหมือนกัน ผมก็มีเรื่องจะคุยกับพี่ให้จบๆซักที ไปคุยกันที่อื่นเถอะ"

          เดินนำพี่นิ่งออกจากห้องอาหารไปหยุดข้างสวนหย่อมของโรงแรม ตรงนี้เป็นมุมสงบไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านเพราะยามเช้าคนไปอยู่กันที่ห้องอาหารกันหมด เหมาะกับการพูดคุยในเรื่องส่วนตัวที่ดูไม่อยู่กันสองต่อสองมากเกินไป จากนั้นผมก็หันกลับไปหาพี่นิ่ง

          "พี่พูดเรื่องของพี่ก่อนมั้ย"

          "คริสมีอะไรซีเรียสรึเปล่า จะพูดก่อนก็ได้นะ" คงเห็นว่าหน้าผมเครียดมากล่ะมั้ง เพราะใครล่ะ

          "ไม่เป็นไร เรื่องผมพูดไม่นาน พี่พูดก่อนเลย"

          "เอางั้นก็ได้" พี่นิ่งสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ยิ้มมาให้อย่างอ่อนโยน "คริสคงรู้ว่าพี่คิดยังไงกับเรา พี่จริงจังกับเรื่องของคริส และช่วงนี้งานร่วมกันก็คงจะไม่ค่อยมีแล้ว พี่เลยอยากได้คำตอบ"

          "คำตอบ?"

          "เราลองคบกันดูได้รึเปล่าครับ พี่ชอบคริสนะ ชอบมากๆเลย"

          "ผมเป็นผู้ชาย เผื่อพี่นิ่งจะลืม" ย้ำอีกครั้ง แม้จะรู้คำตอบจากพี่นิ่งดีอยู่แล้ว

          "พี่ชอบที่คริสเป็นคริส ไม่ได้คิดถึงตรงนั้น ถ้าเราอึดอัดจะคบกันเงียบๆไม่บอกใครก็ได้นะ สื่อหรือใครถามก็บอกว่าเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องที่สนิทกัน พี่ยอม ขอแค่ให้คริสคบกับพี่"

          โอ๊ยยย ไมเกรนกูจะขึ้น ทำไมต้องย้ำคิดย้ำทำ พูดซ้ำๆซากๆด้วยวะ

          "เรื่องที่พี่พูด มันเป็นเรื่องเดียวกับที่ผมจะพูดพอดี"

          "หมายความว่ายังไง" พี่นิ่งยิ้มกว้างด้วยความหวัง "คริสจะคบกับพี่เหรอ"

          "เปล่า"

          "อ้าว" รอยยิ้มหายไปแทบจะทันที

          "ผมจะบอกพี่ว่า ผมรู้ว่าพี่คิดยังไงกับผมเพราะพี่เคยบอกแล้ว แต่คงต้องขอปฏิเสธตรงๆว่า ผมไม่ได้คิดจะชอบผู้ชาย"

          "พี่รอได้ พี่รอเก่งนะ ขอให้โอกาสพี่พิสูจน์ความจริงจัง....."

          "พี่ไม่ต้องรอหรอก รอยังไงผมก็ไม่คบกับพี่ ผมเห็นพี่เป็นรุ่นพี่ในวงการเท่านั้น ต่อให้พี่ทำดีให้ตายยังไงก็พิสูจน์อะไรให้ผมเห็นไม่ได้หรอก ถ้าผมจะคิดอะไรกับพี่ บางเสี้ยวก็ต้องคิดถึงพี่บ้าง แต่นี่ไม่เลย ถ้าไม่ได้เจอกันผมแทบไม่มีพี่อยู่ในสมองด้วยซ้ำไป พี่เข้าใจใช่รึเปล่า"

          "..........." พี่นิ่งนิ่งสมชื่อไปแล้ว สีหน้าช็อคสนิทจนเกือบจะสงสาร แต่เรื่องเมื่อวานทำให้สงสารไม่ลง

          "บางทีพี่เองก็ไม่ได้ชอบผมหรอก หรือชอบก็ไม่ได้มากมายอะไร พี่ตัดใจเถอะนะ เรายังพอเป็นเพื่อนร่วมวงการกันได้"

          "ไม่จริง พี่ชอบคริส ชอบจริงๆ"

          "ถ้าพี่ชอบผม พี่คงเห็นแก่ความรู้สึกผมบ้าง พี่มองหน้าผมแล้วไม่เจอความอึดอัดเวลาเห็นหน้าพี่บ้างเหรอ มันเหนื่อยนะเว้ยที่พูดไปแล้วว่าไม่ แต่ก็ยังตื๊อไม่หยุด พี่แค่อยากเอาชนะ พี่เห็นว่าผมไม่ได้ง่ายอย่างใครๆที่พี่จีบก็เลยอยากจะเอาชนะผมให้ได้เท่านั้น ที่พี่ไลน์มาส่งข้อความมา มันมีแต่เรื่องราวของพี่ ไม่ได้มีเรื่องของผมอยู่ในนั้นเลย.........เอาตรงๆนะ ผมเจอคนที่เข้าหาเพราะผลประโยชน์หรือเจตนาแฝงมาทั้งชีวิตที่อยู่ในวงการนี้ อย่าคิดว่าผมดูพี่ไม่ออก"

          "คริส พี่ไม่..."

          "พี่ไม่รู้หรอกว ว่าจริงๆแล้วผมเป็นคนยังไง สำหรับผม ถ้าบอกว่าไม่...ก็คือไม่ว่ะ และสำหรับผม พี่ไม่ใช่"

          "เพราะสิงโตใช่มั้ย โปรดิวเซอร์ของคริส คริสรักมันใช่รึเปล่า"

          "นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวที่ผมไม่จำเป็นต้องบอกพี่"

          "หึ แค่นี้พี่ก็รู้แล้ว ถ้าคริสบอกว่าสำหรับพี่คือไม่ แต่สำหรับเค้า คริสไม่ปฏิเสธแม้แต่น้อยเลยนะ"

          "............."

          "คนอกหักอย่างพี่ ไม่มีสิทธ์แม้แต่จะรู้ว่าใครที่อยู่ในใจคริสเลยเหรอ"

          "......สิงโต...เป็นคนที่ผมคิดถึงตลอดเวลา แม้ว่าคนๆนั้นจะอยู่ตรงหน้าก็ตาม"

          พี่นิ่งเงียบไปนาน ผมเองก็ยืนรอไม่ได้เร่งอะไร อย่างน้อยก็ไม่อยากให้เรื่องนี้จบลงไม่ดี มันจะส่งผลถึงการทำงานในอนาคต ดิยูนีคกับอีโมชั่นกำลังไปได้สวยในการทำงานร่วมกัน ถ้าทะเลาะกันขึ้นมาจะลำบาก

          กว่าพี่นิ่งจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มเศร้าๆ ผมก็ยืนรอจนขาแข็ง

          "พี่เข้าใจแล้ว ขอให้เราโชคดีนะคริส"

          "อืม ขอบคุณนะพี่นิ่ง"

          ผมยืนอยู่ที่เดิม ขณะที่พี่นิ่งเดินคอตกกลับเข้าโรงแรมไป เหม่อมองต้นไม้ ท้องฟ้า ทะเล อากาศเย็นสบายไม่ได้ทำให้จิตใจผมดีขึ้นเท่าไหร่ แม้จะโล่งใจที่เคลียร์กับพี่นิ่งได้ แต่ก็ยังมีอีกหลายเรื่องที่รบกวนผมอยู่

          สองขากำลังจะก้าวไปทางทะเล ความคิดที่จะกินอาหารเช้าหายไปจนหมด แต่ไปได้ไม่ถึงสามก้าวก็ต้องชะงักกับคนที่กำลังนั่งเล่นอยู่ในสวนไม่ได้ไกลจากจุดที่ผมกับพี่นิ่งยืนคุยกันเมื่อกี้สักเท่าไหร่

          เรียกว่าถ้านั่งอยู่ตรงนี้ ยังไงก็ได้ยิน

          "คุณมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

          "เพิ่งมา" สิงโตตอบแล้วลุกขึ้นยืน เดินสวนผมกลับเข้าไปทางโรงแรม ปล่อยผมให้ยืนงงเป็นหมาเมาแดดอย่างไม่เข้าใจ



           และก็ยิ่งงงหนักกว่าเดิม เมื่อคนที่บอกว่าติดธุระจะกลับกรุงเทพฯก่อนนั่งหน้าตายอยู่ตรงแถวหน้าเคียงข้างพี่เซน ผมแทบจะถอยลงจากรถมายืนบนพื้นแล้วมองเข้าไปในรถใหม่อีกครั้ง สมาชิกในรถคือดิยูนีคที่จะไปเที่ยวพักผ่อนกันต่อ จึงหันไปทางพี่น้ำที่ยืนข้างรถตู้

          "นี่เราจะไปส่งใครที่สนามบินก่อนรึเปล่าพี่น้ำ"

          "ไม่มีหรอกย่ะ ก็ไปด้วยกันหมดนี่แหละ รีบๆขึ้นรถเข้าเดี๋ยวเค้าก็เปลี่ยนใจหรอก"

          "หือ คนนั้นไปด้วยเหรอ" ผมแอบกระซิบพี่น้ำเบาๆ พยักเพยิดหน้าไปทางโปรดิวเซอร์หน้านิ่ง

          "เห็นเดินมาบอกว่าจะไปด้วยนะ ไม่รู้ยังไงเหมือนกัน ตอนเช้าก่อนเข้าห้องอาหารยังบอกว่าจะให้รถโรงแรมไปส่งที่สนามบินเองอยู่เลย ไปคุยกันอีท่าไหน่ยะถึงได้เปลี่ยนใจอย่างนี้"

          "ยังไม่ได้คุยเลยเหอะ"

          "เค้าไปก็ดีแล้ว จะได้หาเวลาเคลียร์กันซะ ชั้นจองห้องแบบพอดีแล้วแอบบอกรีสอร์ทที่จะไปพักให้แล้วว่าห้ามให้คนนั้นของแกเปิดห้องเพิ่ม" โหหห จัดใส่พานถวายน้องแบบนี้ รักตายเลย

          "รักพี่น้ำที่สุด งื้ออออ" กอดทีนึง

          "ย่ะ มารักก็ตอนนี้แหละ พอดีกันแล้วก็ไปรักกันเอง ไม่เห็นหัวชั้นหรอก"

          "เอาน่า ยังไงพี่น้ำก็คือแม่คนที่สอง รักอยู่แล้ว"

          "เออ ช่างเหอะ รีบขึ้นรถ เดี๋ยวพ่อคุณของแกก็เปลี่ยนใจกลับกรุงเทพฯก่อน จะมาเหวี่ยงชั้นไมได้นะยะ"

          "คร้าบบบบ พี่เซน ไปนั่งกับไอ้เก้าดิ ผมจะนั่งข้างสิงโต"

          "ที่นั่งข้างหลังก็มี ไปนั่งสิ" คนตอบไม่ใช่พี่เซน แต่เป็นคนเย็นชาคนนั้นนั่นแหละ ผมย่นหน้าไม่ชอบใจแต่ก็ยอมเดินไปนั่งกับไอ้เก้าที่แถวสอง อย่าคิดว่ายอมแพ้แค่นี้ พอนั่งผมก็โผล่หน้าเข้าไประหว่างกลางเบาะพี่เซนกับสิงโต หันหน้าไปทางคนหลัง

          "นี่คุณ ผมมีฝรั่งสดด้วยนะ ซื้อจากหน้าโรงแรมเมื่อกี้ กินป่ะ"

          "..........." เงียบ ไม่ตอบว่ะ

          "สิงโตวววว กินฝรั่งมั้ย ส๊ดดดสด ป้อนก็ด้ายน้า" ลองทำแอ๊บแบ๊วดู

          "..........." ก็ยังไม่ตอบ

          "นี่ๆ สนใจผมหน่อยดิ ขอย้ายไปนั่งแทนพี่เซนไม่ได้เหรอ นะๆ"

          "นั่งตรงนั้นไป แล้วเลิกเรียกฉันซักที ฉันจะนอน" คนเย็นชาตอบกลับเสียงเย็นเฉียบจนผมต้องหดหัวกลับไปนั่งอย่างเดิม

          "แม่งไม่อ่อนโยนเลย" บ่นจนไอ้เก้ากลั้นขำไม่อยู่ มันขยับมากระซิบแต่ไม่ได้เบาหรอก เค้าได้ยินกันทั้งรถ

          "มึงคงต้องง้อยาวแล้วล่ะว่ะไอ้คริส ท่าทางจะโกรธจัดจริงๆ"

          ผมเหลือบมองคนที่ทำเป็นนั่งหลับตาด้านหน้าด้วยสายตาหมั่นไส้สุดพลัง ก่อนจะกระแทกเสียงตอบกลับไอ้เก้าไป

          "เออ ง้อก็ง้อดิวะ คิดว่ากลัวเหรอ"

          "หึหึหึหึหึ" เสียงพี่เซนขำมาจากทางเบาะหน้า ไม่รู้ว่าขำอะไร เห็นมองหน้าสิงโตแล้วก็ยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง พอชะโงกหน้าไปมองบ้างสิงโตก็หันหน้าหนีเข้ากระจกรถไปแล้ว

          เมื่อกี้มีอะไรรึเปล่าวะ?

          เออช่างเหอะ อย่างน้อยก็ได้มาด้วยกันอย่างพี่น้ำว่า มีเวลาสามคืนไม่ใจอ่อนกับลูกง้อก็ให้รู้ไป ตอนนี้ระหว่างเดินทางผมจะปล่อยสิงโตหลับไปก่อน เพราะผมจะคิดหาวิธีง้อไอ้โปรดิวเซอร์หน้าตายนี่ไว้หลายๆวิธี

          รอก่อนเหอะ ไอ้แฟนบอยโรคจิตห้องลองเสื้อ เชอะ


..............................................................

ไหนใครเล่นตัว ไม่มี๊ ง้อยากเหรอ ไม่มี๊ มีแต่คนขึ้นรถไปรอให้เค้าง้อค่าาาาาาา

มนุษย์เย็นชาก็เล่นตัวไปสิ ส่วนมนุษย์มือกลองก็ง้อกันไปยาวๆนะ

เค้าจะหาไม้ไหนมาง้อกัน ทะเลจะเปลี่ยนเป็นน้ำตาลสายไหมรึเปล่าน้าาา

มีคนว่านุ้งคิดไว้เยอะ นุ้งคิดกลับมาแก้ตัวแล้วนะงับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 856 ครั้ง

3,944 ความคิดเห็น

  1. #3888 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 19:32
    ง้อกันไป
    #3888
    0
  2. #3798 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 23:08
    อ่ะ เคลียร์กันแมนๆไป ชัดแล้วพี่มอนิ่ง จบเนอะ กลับบ้านค่ะ ประตูทางโน้น เชิญ(ผายมือ)

    แล้วพี่ปดซก็ไม่ค่อยเล้ยยยยยย อะไรจะพอเหมาะพอดีในการนั่งฟังขนาดนั้านนนนน แถมบอกเพิ่งมา แหม่....เพิ่งมาไงไม่รู้ รู้อีกทีไม่กลับล่ะกรุงเทพ จ้าพ่อออออ
    #3798
    0
  3. #3754 bwp_k (@bwp_k) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 14:28
    สมควรแล้วคริส ยังดีที่พี่สิงอยู่ให้ง้อ
    #3754
    0
  4. #3250 EATWELL (@fafah249) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 11:13
    พี่สิงแอบยิ้มหรือป่าวววว
    #3250
    0
  5. #3175 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 23:00
    เล่นตัวให้น้องง้อให้เข็ดเลยนะพี่สิง
    #3175
    0
  6. วันที่ 8 เมษายน 2561 / 18:09
    ง้อวนไปจ้าคริส
    #3044
    0
  7. #2593 baimon-0533 (@baimon-0533) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 15:33
    ตอนนี้มีแต่คริสง้ออ่าาาา พี่สิงโตจะโดนแบบคริสตอนไหนอะ ติดตามมมมมมมมม(เกาะขอบจอ)
    #2593
    0
  8. #2474 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:52
    ได้ยินละสิพี่สิงโต... เล่นตัวเยอะ ๆ ก็ดี คริสจะได้คิดได้

    ตอนน้องบอกว่าง้อ ยิ้มแก้มปริเลนละสิ 5555
    #2474
    0
  9. #2431 yuy1950 (@i-yuy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 19:57
    แสดงว่าคุณห้องลองเสื้อได้ยินใช่มั๊ย 5555 ง้อยาวๆไปจ้าา //แอบสะใจพี่นิ่ว สมน้ำหน้า
    #2431
    0
  10. #2379 i am Dalnim (@Magic_Snow) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 14:39
    พี่สิงเล่นตัวหรอ คงหายงอนน้องตั้งนานแล้วล่ะมั้งงานนี้คิดว่าคงได้ยินที่น้องพูดกะพี่นิ่งแล้วแต่อย่างว่าไหนๆก็งอนมาก่อนหน้างอนต่อเพื่อให้คนมาง้อมันก็ดีแถมอาจจะได้กำไรงามๆอีกด้วย มารอดูวิธีง้อคนพี่ของนุ้มคริสแปป ง้อยากเย็นก็ลากเข้าห้องเลย หึหึ
    #2379
    0
  11. #2332 a_liew2 (@a_liew) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:08
    ถึงจะสงสารพี่นิ่ง แต่.. เพื่อเห็นแก่ความสงบสุขในชีวิตของน้องคริส
    พี่นิ่งควรอยู่นิ่ง ๆ ให้สมชื่อ น่าจะดีกว่า T_T'
    พบคนซึน 1 อัตรา ตอนแรกอ่ะงอนน้องมันหนักมากกกก
    แล้วอัลลลไลลล ไปแอบฟังน้องมันคุย คงยิ้มหน้าบานเลยสิ
    น้องมันมีความแคร์ความรู้สึกขนาดนั้น ... 
    รอดูคนง้อ กับคนรอให้ง้อ  -''-  ใครจะอยู่ใครจะไป?


    #2332
    0
  12. #2331 ggingmaii (@ggingmaii) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 21:58
    ชอบตรง แม่งไม่โอนโยนเลย ขึ้นเห็นหน้าคนพูดลอยมาเลย5555
    ง้อสิง้อฉันสิ ยกยิ้มมุมปาก55
    #2331
    0
  13. #2328 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 19:47
    พี่สิง เล่นตัวไว้เยอะๆ น้องคริสจะได้ง้อยาวๆ หึหึ แมวต้องมา ดูแล้ววิธีง้อของคริส คืนนี้ ..... คิดดีไม่ได้เลย
    #2328
    0
  14. #2326 SOL_234 (@SOL_234) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 13:39
    เหอๆ สนน.อิพี่นิ่ง -คุณโปรดิวเซอร์เล่นตัววว #ทีมคุณพี
    #2326
    0
  15. #2324 JJ_II_BB (@JJ_II_BB) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 13:09
    อยากให้พี่สิงขอน้องเป็นแฟนอะ
    #2324
    0
  16. #2323 N-an (@N-an) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 13:02
    ขอให้ปฏิบัติการง้อคุณโปรดิวเซอร์&#8203;สำเร็จนะงับคุณมือกลอง ><
    ทีหลัง คริสไม่พูดแล้วน๊าว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน พี่สิงก็แสดงออกขนาดนี้แล้ว ถึงคุณโปดิวเซอร์จะยังไม่ได้พูดชัดเจนว่าเป็นอะไรกัน แต่การกระทำนั้นชัดเจนนน~
    #2323
    0
  17. #2322 XiaowenMXu (@XiaowenMXu) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 12:50
    ต้องแบ๊วหนักมากแน่ๆคริส ไม่งั้นง้อไม่ได้ผล ตอนหน้าต้องมีแมวตัวใหญ่มากกก อิอิ
    #2322
    0
  18. #2321 emie2001 (@emie2001) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 12:34
    สิงโตแอบยิ้มแน่เลย เล่นตัวแบบนี้ ชอบให้ง้อนานๆ ใช่มั๊ย กลับจากทะเลก็เป็นแฟนกันเลยนะ จะได้เลิกบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันสักที
    #2321
    0
  19. #2320 KIiGeE (@KIiGeE) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 12:26
    เคลียกะอีพี่นิ่งซะทีไม่ไหวๆ
    #2320
    0
  20. #2319 oompizza (@oompizza) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 11:12
    สิงโตแอบยิ้มแน่ๆ ที่จริงหายโกรธแล้วใช่มั้ยหล่ะ แต่แกล้งคริสไง อยากให้คริสง้อ ตอนหน้าง้อกันยาวๆ แต่จะด้วยวิธีไหนนั้น...อืมมมม
    #2319
    0
  21. #2318 aomm_choco (@aomm_choco) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 11:06
    นี่แอบคิดวิธีง้อแบบประหลาดๆนะ 555555 วิธีของคุณมือกลองต้องไม่ธรรมดาแน่ๆอ่ะ 555555
    #2318
    0
  22. #2317 Earn Kantajinda (@earlyearn) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 11:06
    งานนี้ต้องมีคนเปลืองตัว!!!
    #2317
    0
  23. #2316 Bibblegum (@Bibblegum) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 10:37
    มันค้างงง อยากรู้ส่าจะอ้อนอย่างไง
    #2316
    0
  24. #2315 ModtanoyKMCT (@ModtanoyKMCT) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 10:35
    เล่นตัวเก่งงงงงงง&#128514;&#128514;&#128514;
    #2315
    0
  25. #2314 ryokiller13 (@ryokiller13) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 10:20
    555555 พ่อมือกลองคนแมน &#8220;ง้อก็ง้อดิวะ คิดว่ากลัวหรอ&#8221; ถถถถถถถถถ น้องคริสสสสพูดแบบนี้ก็ได้หรอ!!!
    #2314
    0