ตอนที่ 25 : เรือแข็งเกร่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15635
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1050 ครั้ง
    21 มี.ค. 61

          มึนว่ะ สงสัยวันนี้จะดื่มหนักไปหน่อย ผมก้าวเท้าเข้าบ้านมาก็ตีสามเข้าไปแล้ว วันนี้หงุดหงิดจนไม่อยากจะอยู่บ้าน ขัดคำสั่งพี่น้ำออกไปนั่งปาร์ตี้กับกลุ่มเพื่อนข้างนอก ปิดโทรศัพท์กันผู้จัดการวงโทรตามด้วย ค่อยกลับมาฟังเสียงบ่นเอาทีเดียว ดีกว่าให้เหล้าจืดตอนนั้น

          "อืมมม" คอแห้ง สงสัยต้องดื่มน้ำซักหน่อย ไม่อย่างนั้นผมคงนอนไม่ได้

          ผมเบี่ยงเส้นทางจากบันไดขึ้นบ้านไปทางห้องครัว ระหว่างดื่มน้ำก็คิดว่าคืนนี้คงไม่อาบน้ำดีกว่า ไว้พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาอาบ นอนคนเดียวไม่มีใครรู้อยู่แล้ว

          พอเดินออกจากหัวครัวผมก็สะดุ้งสุดตัว มนุษย์ผู้ชายยืนกอดอกพิงทางเดินใกล้ๆประตูครัวเอาไว้ มองมาที่ผมตาเขม็ง จากแสงไฟเล็กน้อยรอบบ้านทำให้เห็นเป็นเงาตะคุ่มๆเหมือนพวกวิญญาณเฮี้ยนมาตามหลอกหลอน แต่พอตั้งสติได้รู้ว่าเป็นใคร

          แม่งเจอวิญญาณยังดีกว่า

          จะเดินผ่านไปให้พ้นๆ ไม่อยากเสวนา ไม่อยากเห็นหน้า จังหวะที่เดินผ่านหน้า ไอ้ห้องลองเสื้อยังคงมองนิ่ง ไม่พูด ไม่ทักกลับมาเช่นกัน คิดว่ามันอาจจะเดินมากินน้ำหรือทำอะไรก็ช่างมันแล้วเจอผมอยู่ข้างในเลยรอตรงนี้ เหมือนไม่อยากอยู่ใกล้ รอให้ออกมาก่อนแล้วมันค่อยเดินเข้าไป ประมาณนั้นรึเปล่าวะ เอาเป็นว่าเดินพ้นมันมาก็จะถอนหายใจอยู่แล้ว แต่สิงโตกลับหันหลังตามมาแล้วคว้าข้อมือเอาไว้ซะก่อน

          แรงไม่มาก แต่ทำให้ผมหยุดชะงักได้

          หยุด ไม่ได้แปลว่าต้องหันกลับไปฟังเสียงเย็นชางี่เง่าของมัน

          "ไปไหนมา"

          "........"

          "คริส ฉันถาม ไม่ได้ยินเหรอ นายไปไหนมา ทำไมกลับดึกขนาดนี้"

          "แล้วคุณยุ่งอะไรด้วย" ผมตอบทั้งๆที่ยังหันหลังให้อย่างเดิม มือข้างนั้นปล่อยออกไปแล้ว ทันทีที่ผมหยุดเดินนั่นแหละ คงจะไม่อยากแตะต้องตัวมาก รังเกียจสินะ

          "ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้ ฉันเป็นคนดูแลพวกนายเวลาที่พี่น้ำไม่อยู่ กลับดึกขนาดนี้ถ้าเกิดไปมีเรื่อง หรือเป็นข่าวขึ้นมาอีก วงพวกนายจะเสียหาย..."

          "ผมดูแลตัวเองได้!!!" ผมหันกลับไปตะคอกใส่หน้า.....แค่กลัวเป็นข่าวสินะ

          "ผมโตแล้ว ผมรู้ว่าทำอะไรอยู่ แค่ไม่ให้มันเป็นข่าว ไม่ให้ขึ้นห้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ ไม่ทำให้วงเสียหาย เท่านั้นใช่มั้ยที่คุณต้องการ แค่ผมไม่ก่อความเดือดร้อนให้วง ไม่เป็นตัวถ่วงของวง คุณจะเลิกยุ่งกับผมใช่มั้ย"

          "การที่นายมาเถียงฉันโดยใช้แต่อารมณ์และไม่ฟังเหตุผล มันเรียกว่าโตแล้วตรงไหนกัน"

          "ผมถามว่าใช่มั้ย ถ้าผมไม่ทำให้ใครเดือดร้อน คุณจะเลิกยุ่งกับผมใช่มั้ย" ผมไม่สนหรอกว่าไอ้เย็นชาจอมหยิ่งนี่จะตอบกลับมาด้วยความนิ่งแค่ไหน ผมสนแค่ว่าผมต้องการคำตอบ

          "ยังไงฉันก็ต้องดูแลพวกนายทุกคนไปจนกว่าจะทำเพลงสำเร็จ เลิกยุ่งไม่ได้หรอก"

          "งั้นก็ยุ่งแค่เรื่องงานพอ นี่มันนอกเวลางานแล้ว ผมเป็นคน บรรลุนิติภาวะแล้ว จะไปไหนไม่ใช่เรื่องของคุณต้องมาสอด"

          "คริส!"

          "ทำไมวะ คิดว่าตัวเองด่าคนอื่นได้อย่างเดียวเหรอ ทำให้คนอื่นเสียความรู้สึกได้อย่างเดียวเหรอ ถ้าอยากเมินกันนัก ก็อย่ามายุ่งสิวะ"

          "เอาอะไรมาพูด เมินอะไร"

          "คุณไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เรื่อง ตั้งแต่ไอ้คู่จิ้นบ้าบออะไรนั่นก็เอาแต่หลบหน้า ไม่ยอมมองหน้า แล้วก็คอยหาเรื่องผม อย่างนี้ไม่เรียกเมินแล้วจะให้เรียกอะไร"

          ".................."

          "เห็นมั้ย เงียบ คุณก็ตอบไม่ได้ ยอมรับแล้วสิว่าเมิน"

          "อืม"

          ก็พอเดาได้นะว่ามันเมิน แต่ได้ยินคำตอบตรงๆจากปากอย่างนี้ ใจมันก็หายวาบขึ้นมาเหมือนกัน ผมไม่รู้ว่ามองกลับไปด้วยสายตาแบบไหนแต่รู้สึกผิดหวังสุดๆ ผิดจนไม่อยากจะมองหน้า เลยเบือนสายตาไปทางอื่น

          ระหว่างผมกับมันมีแต่ความเงียบ ในเมื่อมันไม่พูดอะไร ผมก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม เลยเลือกหันหลังกลับไปที่บันไดเพื่อจะขึ้นห้อง

          แล้วก็ถูกคว้ามือเอาไว้อีกครั้งที่บันไดขั้นแรก

          "ฉันยอมรับ ว่าฉันหงุดหงิดไปหน่อย วันนี้ฉันดุพวกนายแรงเกินไป โดยเฉพาะนายที่ทำท่าทางเหมือนเกลียดฉันมาสิบชาติ แต่ฉันมีเรื่องให้ต้องคิด นายก็น่าจะรู้ว่าฉันเป็นคนรับผิดชอบวงนี้ จะให้ไม่คิดวางแผนกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้หรอกนะ"

          "คุณยอมรับแล้วใช่มั้ย ว่าคุณมันพาลใส่ผมน่ะ"

          ".....ก็ใช่" เสียงยอมรับกลับมาแผ่วเบาทำให้ผมอารมณ์เย็นลงบ้างนิดหน่อย แต่ความโกรธก็ยังมีมากกว่าอยู่ดี

          "ไอ้เรื่องคู่จิ้นบ้าบออะไรนั่นจะไปใส่ใจทำไม ไอ้เก้าพี่เซนก็มีข่าว มันไม่ได้มีผลอะไรกับวงเรามากมายหรอกนะ"

          "ไม่เหมือนกัน ข่าวของเซนกับเก้ามาก่อนที่จะมีมังกร แต่นายถูกจับเป็นคู่จิ้นของนิ่งก่อนแล้ว แบบนี้มีแต่เสียหาย"

          "จะสนใจทำไมวะ ผมไม่ได้เจอหน้าไอ้พี่นิ่งบ่อยๆซักหน่อย"

          "เดี๋ยวนี้กระแสในอินเตอร์เนตดูถูกไม่ได้นะคริส นายอย่าคิดว่าแค่คู่จิ้นแล้วจะทำให้นายดับไม่ได้ ถ้าเกิดดราม่าเยอะๆ แฟนคลับทะเลาะกัน ตีกันไปมา ยิ่งนายมีเรื่องกับนักข่าวคนนั้นอยู่ก่อนแล้ว เค้าก็จะใช้มันเป็นโอกาสโจมตีนายอีกรอบ คนที่ไม่รู้เรื่องจะมองภาพลักษณ์ของวงเสียหาย พวกแอนตี้พวกนายก็ยังมีอยู่เยอะ ฉันถึงได้เตือนทุกครั้งให้ทำฝีมือให้มั่นคงและรักษามาตรฐานไว้ให้ได้ตลอด อย่างน้อยพวกนายก็ยังพูดกันได้ว่าอยู่ได้ด้วยฝีมือ ใช่กระแสของข่าว"

          "ผมก็ยังไม่เห็นว่ามันจะสำคัญตรงไหนอยู่ดี แฟนคลับเค้าจิ้นกันไปเอง ถ้าเราเฉยซะเดี๋ยวคนก็ลืม คุณคิดมากเกินไป"

          "ก็เพราะเป็นเรื่องของนาย...พวกนาย ฉันถึงต้องคิดให้เยอะๆเข้าไว้"

          เออ พวกกู ก็พวกกู ไม่ใช่กูคนเดียวซักหน่อยนี่หว่า

          ผมสะบัดข้อมือที่ถูกจับออก เริ่มหงุดหงิดอย่างไม่มีสาเหตุขึ้นมาอีกครั้ง จิกจุกน่ารำคาญว่ะ อยากจะอินดี้ อยากจะคิดมาก หรืออะไรก็ทำไปเหอะ ยังไงมันก็สนใจแต่หน้าตาของวงอยู่ดี

          "ก็แล้วแต่คุณละกัน ถ้าคิดขนาดนั้น ต่อไปก็คุยกันแค่เรื่องที่จำเป็น ไม่ต้องเข้าใกล้ผม ไม่ว่าจะตอนออกไปข้างนอกหรืออยู่บ้าน.....ตามนั้น"

          ".......ถ้านายต้องการอย่างนั้น...ก็ได้"

          ความผิดหวังถาโถมเข้ามาในความรู้สึกมากกว่าครั้งไหนๆ ผมจ้องหน้าไอ้คนที่ตอบตกลงง่ายๆโดยไม่คิดรั้งเอาไว้แม้แต่น้อย มันก็แค่นั้นสินะ 

          ...เรื่องของเรา...

          หรือไม่มันก็ไม่มีเรื่องของเรามาตั้งแต่แรก 

          ที่มันทำก็เพราะอยากควบคุมผมไว้ ไม่ให้ออกนอกลู่นอกทางจนมีข่าวมากกว่า ทำไมถึงไม่สังเกตให้เร็วกว่านี้วะไอ้คริส ว่ามันกำลังทำให้มึงเชื่องแล้วเชื่องฟังมันง่ายๆ เพราะในวงนี้ มีผมคนเดียวที่ยังท้าทายอำนาจของมันอยู่ ในขณะที่คนอื่นๆเริ่มจะยอมรับมันเป็นหนึ่งในดิยูนีคแล้วลืมสัญญาว่าใครแพ้จะออกลาออกไปจนหมด

          "มึงนี่มัน" ผมผลักหน้าอกมันอย่างแรงจนเซถอยไปสองก้าว เดินลงจากขั้นบันได แล้วปล่อยหมัดซ้ำลงไปที่รอยช้ำเดิมอีกหมัด

          ผั๊วะ!

          สิงโตยกมือขึ้นแตะมุมปากตัวเอง ไม่ได้คิดจะสู้หรือสวนกลับมา ถ้าลองต่อยกันซักตั้งผมว่าอารมณ์หงุดหงิดผมอาจจะหายไปก็ได้ แต่ในเมื่อมันไม่สู้ผมเลยเดินหนีขึ้นห้องไปเพราะไม่อยากเจอหน้ามัน

          และครั้งนี้ก็ไม่มีใครรั้งเอาไว้อีก

 



          สายน้ำเย็นฉ่ำจากฝักบัวที่รดตัวมาได้เกือบสิบนาทีทำให้ใจร้อนๆเริ่มเย็นลงบ้าง ผมมันพวกหัวร้อนง่ายแต่ก็หายไว้ไม่ต่างจากไอ้เก้าหรอก ถึงได้เป็นเพื่อนสนิทกันไง หลังจากที่อารมณ์เย็นลงเยอะ คิดทบทวนเรื่องราวทุกอย่างแล้ว

          ส่วนนึงผมก็ผิดจริง

          โดยเฉพาะเรื่องที่ไปต่อยมันถึงสองรอบจนได้เลือดที่มุมปาก ไหนจะคำพูดที่พี่เซนพูดเตือนก่อนหน้านี้ กับเหตุผลที่มันบอกเรื่องของการเป็นข่าว กระแสสังคมในเนตมีผลกระทบต่อชีวิตของคนในยุคปัจจุบันนี้มากจริงอย่างที่มันว่า มีหลายคนต้องหมดอนาคตก็เพราะโซเชียลมีเดีย การแชร์เรื่องที่ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่จริงไปต่อๆกัน การวิพากษ์วิจารณ์อย่างสนุกปากตามกระแสสังคม การล่าแม่มด หรือแม้แต่ใช้สังคมโจมตีคนที่ตัวเองเกลียด สิงโตจะคิดเยอะหน่อยก็ไม่แปลก

          แต่ก็ไม่ได้แปลว่ามันจะเมินผมได้นี่หว่า

          เรื่องนี้ผมไม่ผิดนะเว้ย ก็คนมันหงุดหงิดจะให้ตีกลองสนุกๆได้ยังไง แม่งก็หาเรื่องด่าซะแรง รู้ว่าผมหัวร้อนง่ายยังด่าจนหาเรื่องเจ็บตัวจนได้

          "จะเจ็บมากมั้ยวะนั่นน่ะ"

          บ่นกับตัวเองก็มองนาฬิกา ตอนนี้จะตีสี่แล้ว คงนอนไปแล้วมั้ง ใจอยากจะไปเคลียร์เรื่องที่คุยให้จบ แต่พอทบทวนดู เรื่องที่อยากจะพูดเมื่อกี้ก็พูดไปหมดแล้ว ยังเหลืออะไรให้พูดอีกวะ

          ขอโทษ?

          ไม่มีทาง อย่างน้อยผมก็ไม่ได้ผิดเพียงคนเดียว มันเองก็ใช้อารมณ์มาปนกับเรื่องงานพอกันนั่นแหละ

          "เอาไว้พรุ่งนี้ก็ได้วะ" ผมตัดใจที่จะเดินไปเคาะประตูห้องตรงข้าม ห้องที่ใช้นอนมาสามคืนติดกัน วันนี้เลือกปิดไฟแล้วทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนของตัวเอง

          พลิกตัวไปมาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง สรุปว่า....ผมนอนไม่หลับ

          ในหัวสมองมันตีกันยุ่งไปหมด ทั้งความสับสนกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างกัน เรื่องที่ทะเลาะกัน และสาเหตุที่ทำให้ทั้งหมดมันเป็นอย่างนี้ มันเริ่มจากตรงไหนและเพราะอะไร หาคำตอบกับเรื่องนี้ไม่ได้เลย

          แอ๊ดดดดด

          เสียงประตูห้องเปิดออกช้าและแผ่วเบา ผมเกือบจะหันกลับไปมองแล้ว ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าคนที่จะเข้าห้องโดยไม่เคาะประตูมีอยู่ไม่กี่คนหรอก คนที่น่าจะเป็นไปได้ที่สุดในตอนนี้น่าจะเป็น


          สิงโต


          ทั้งเสียงฝีเท้า การเดินเช้ามาใกล้ ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงช้าๆ ค่อยๆขยับลงมานอนข้างๆ

          เป็นใครไม่ได้นอกจากสิงโต

          คนพูดน้อยแต่พูดทีเจ็บนานนอนลงข้างผมเงียบๆ ผมแกล้งทำเป็นหลับไม่ได้หันกลับไปมองหรือขยับตัว เป็นโอกาสให้แฟนบอยโรคจิตยกวงแขนขึ้นพาดลงมาบนตัว พาผมเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของมัน

          เหมือนสิงโตจะพอเดาได้ว่าผมยังไม่หลับ ผมรู้ว่ามันโง่ ไม่มีคนหลับที่ไหนนอนแข็งเกร็งเป็นหิน หรือไม่ปัดป้องเวลาถูกรบกวนจากการนอนหรอก การนอนนิ่ง ไม่ต่างจากบอกให้รู้ว่า กูยังไม่หลับนะ ซักเท่าไหร่

          ต่างคนต่างไม่พูด แต่แขนกระชับกอดย้ำลงมาอีกครั้งเหมือนต้องการจะง้อ ผมจะคิดเอาว่ามันกำลังง้อ พอมโนไปแบบนี้ใจที่หงุดหงิดก็อ่อนยวบเหมือนขี้ผึ้งถูกไฟลน เม้มปากแน่นอย่างชั่งใจ

          จนกระทั่งการกระชับกอดเป็นครั้งที่สาม พร้อมกับหน้าที่ซบลงมาบนท้ายทอย

          ผมจึงตัดสินใจหันกลับไปหา เป็นฝ่ายซุกหน้าลงไปกับอกอุ่น ยกมือขึ้นกอดเอวอีกฝ่ายไว้แล้วกระชับแน่นเช่นกัน

          ไร้คำพูดเช่นเดิม มีเพียงแรงกอดตอบกลับมาว่ารับรู้ กับเสียงลมหายใจเป็นเสียงเดียวในห้องนอนนี้ จากที่คิดว่าคืนนี้คงนอนไม่หลับ ก็หลับลงอย่างง่ายดาย

          "ฝันดีนะ เด็กเอาแต่ใจ..."

 



          "คุณ...คุณ ตื่นเหอะ สายแล้วนะ" ผมเขย่าแขนคนข้างๆที่ยังหลับตาพริ้ม น่าสงสารอยู่นิดหน่อยแต่สายกว่านี้ไม่ได้ วันนี้เรามีซ้อมวงและช่างภาพก็นัดเก็บภาพซ่อมจากเมื่อวานที่ไม่ได้อะไรกลับไปเลย เพราะภาพทะเลาะกันมันรุนแรงเกินกว่าจะทำให้เป็นการพูดคุยกันเรื่องงานได้

          "อืมมม อีกนิด" สิงโตขยับตัวแต่ไม่ตื่น ดึงผมที่นั่งอยู่ให้ถลากลับไปนอนอีกครั้ง พลิกตัวตะแคงแล้วกอดผมไว้ด้วยท่าที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองคือหมอนข้าง แขนก็กอดขาก็ก่าย ว้อททท

          "วันนี้มีงานนะคุณ"

          "กี่โมงแล้วล่ะ" คนถามยังหลังตาอยู่

          "เกือบเก้าโมงแล้ว"

          "นัดสิบเอ็ดโมงโน่น ไหนจะรถติดอีก"

          "ไม่น่าเชื่อ คนบ้างานอย่างคุณหัดเกเรเหรอ"

          "นายบอกเอง นี่มันนอกเวลางาน"

          ฟอดดดด

          สิงโตขยับลงมาหอมแก้มผมเต็มแรงอย่างแม่นยำก่อนจะลืมตาขึ้นมองด้วยซ้ำ ดวงตาสีดำที่เริ่มเปิดขึ้นช้าๆ จ้องมาที่หน้าผม รอยยิ้มน้อยๆที่มีผมคนเดียวที่ได้เห็นเปิดเผยออกมาเช่นกัน ขณะที่กวาดตามองไปทั่วใบหน้า และสายตาหยุดที่ริมฝีปากของผมไม่เลื่อนหนีไปไหนอีก

          "ประชดป่ะเนี่ย" ผมขยับหน้าเข้าไปใกล้ ใช้ปลายจมูกเขี่ยจมูกอีกฝ่ายเบาๆ

          "ไม่ทำแล้วครับ"

          อ้ากกกก ดาเมจมาก หัวใจจะวาย

          ไอ้อาการพูดเพราะมีคงมีครับกับเสียงนุ่มขนาดนี้คืออะไรวะ มึงละเมอใช่มั้ย ผมแทบจะก้มหน้าหลบตาไม่ชินกับอาการอย่างนี้ แต่กลับถูกปลายนิ้วเชยคางให้เงยกลับขึ้นไปหาอีกครั้ง

          สิงโตมอบจูบหอมหวานยามเช้าให้ ผมไม่คิดว่ามันจะเสียหายอะไรกับคนที่จูบกันมานับสิบๆรอบเลยไม่ได้ขัดขืน ...เราจูบกันเนิ่นนาน ก่อนที่จะค่อยๆผละออกจากกัน

          "ไปอาบน้ำไหม หรือยากคุยก่อน"

          "คุยอะไรเล่า" ทำไมมันร้อนๆหน้าวะ

          "เรื่องเมื่อวานไง"

          "ไม่คุยแล้ว"

          "ทำไมล่ะ ยังโกรธอีกเหรอ"

          "เปล่า"

          "งั้น?"

          "ลืมไปหมดแล้วต่างหาก เราทะเลาะกันด้วยเหรอ"

          "...." สิงโตมองหน้าผมนิ่ง ก่อนที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา "ฮ่าๆๆๆ นายนี่มันจริงๆเลย"

          "อะไรเล่า"

          "น่ารัก" ว้ากกกกกกก คริสจะไม่ทน คริสจะไม่ท้นนนนนน

          "งื้ออออ พอเลย"

          "งั้นอาบน้ำนะ"

          "ก็ลุกไปอาบสิ ตัวไม่ได้ติดกันนี่ อ้อ ไปอาบห้องคุณนะ เดี๋ยวไอ้เก้าขึ้นมาตามแล้วจะเห็นอีก"

          "ฉันหมายถึง....อาบด้วยกัน"

          "ไอ้บ้า..."

          "ไม่อาบ??"

          "ไปเปิดน้ำรอเลย"

          "ฮ่าๆๆๆๆ รับทราบครับผม" วันนี้ไอ้ห้องลองเสื้อต้องกินยาผิดมาแน่ๆ

 



          พอก้าวออกจากห้องนอนปุ๊บ มนุษย์จอมเย็นชาก็กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง ผมไม่ได้ใส่ใจอะไรเพราะชิน ปล่อยมันหน้านิ่งอย่างนี้ดีกับใจผมมากกว่า ไอ้ความมุ้งมิ้งเมื่อตอนตื่นนอนนั่น ไม่ดีกับใจจริงๆ

          เราเดินลงจากบันไดพร้อมกันไปทางห้องครัวที่เพิ่งทะเลาะกันใหญ่โตเมื่อคืน ก่อนจะนึกขึ้นได้ ผมก็ไล่สิงโตเดินเข้าห้องครัวไปก่อน ส่วนตัวเองเดินไปหยิบกระเป๋าใส่พวกยาสามัญประจำบ้านกับอุปกรณ์ทำแผลแล้วเดินตามไป

          ในห้องครัวมีสมาชิกในวงนั่งอยู่กับครบ ทั้งพี่เซน ไอ้เก้าที่ออเซาะพี่เซนเป็นพิเศษด้วยการนั่งให้หัวหน้าวงป้อนข้าวต้มร้อนๆให้ กับพี่หนึ่งและโนว่าที่นั่งคุยกันเบาๆ บรรยากาศดูเงียบแปลกๆทั้งที่ดิยูนีคนั้นจะร่าเริงพูดคุยเสียงดังกันเสมอ

          ผมพยักหน้าทักทายทุกคนที่ยิ่งเห็นผมก็ยิ่งเงียบเข้าไปใหญ่ ไม่ได้ถามว่าเป็นอะไรกัน แต่เดินไปนั่งลงข้างๆสิงโต จับหน้าคนหยิ่งให้หันมาทางผม สำรวจแผลที่มุมปากให้

          "เจ็บป่ะเนี่ย"

          "อืม นายไม่ยั้งแรงเลยนี่" ก็ตอบซะตรงเชียว

          "คุณควรตอบให้เป็นลูกผู้ชายหน่อยดิ ว่าแผลแค่นี้ไม่เท่าไหร่ ไกลหัวใจ ไม่สะเทือนหรอก อะไรประมาณนั้นอ่ะ"

          "เจ็บฉันก็บอกว่าเจ็บ ทำไมต้องบอกว่าไม่เจ็บล่ะ"

          "ก็แล้วแต่เลย ขยับมาใกล้ๆสิ จะทำแผลให้ ไม่ถนัดเนี่ย"

          "นายก็ขยับเข้ามาสิ จะได้ถนัดๆ"

          "เออ ขยับก็ขยับ ถ้าผมขยับแล้วคุณต้องขยับเหมือนกันนะ"

          "ก็ได้"

          "งั้นก็ขยับดิ ผมขยับให้แล้วเนี่ย เข้ามาใกล้ๆหน่อย"

          "โว้ยยย นี่พวกมึงคุยอะไรกันเนี่ย กูคิดไม่ดีแล้ว แล้วเมื่อวานตีกันแทบตาย ทำไมวันนี้คุยกันหน้าตาเฉยเลยวะ" ไอ้พี่หนึ่งอยู่ๆก็โวยอะไรไม่รู้ขึ้นมา ผมหันไปมองแป๊บเดียวก็หันมาสนใจทำแผลให้สิงโตต่อ แต่ปากก็ตอบกลับไปด้วย

          "เมื่อวานก็เรื่องเมื่อวานดิ ลูกผู้ชายทะเลาะอะไรกันนานวะ ต่อยกันเสร็จก็จบแล้ว"

          "เหรอวะ" ไอ้เก้าหรี่ตาเหมือนอยากจะแซวกลับมาเสียงแห้งๆ ไม่รู้มันไปทำอะไร เมื่อวานยังเสียงใสอยู่เลย

          "เออดิ แมนๆคุยกันเว้ย ใช่ป่ะคุณ"

          "หึ" คนถูกถามตอบแค่นั้น ให้ความช่วยเหลือกันดีมาก อยากจะบ้า

          "เห็นป่ะ พี่สิงโตบอกว่าใช่"

          "ตอนไหนวะไอ้คริส กูเห็นแต่หึคำเดียวในคอ มึงเป็นทรานสเลทของพี่สิงโตรึไง ถึงได้รู้ว่าหึเป็นว่าใช่" ไอ้โนสอดปากมาบ้างหลังจากแชทรายงานตัวตอนเช้า(สาย)กับเมียเสร็จ

          "กูรู้ไง กูเรียนมา หึ แปลว่าใช่ แล้วมึงจะยุ่งทำไมเนี่ย พวกพี่ด้วย ดีกันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ เรื่องเล็กๆน้อยๆทำมาใส่ใจเป็นผู้หญิงกันไปได้"

          "โหหหห มึงกล้าพูด ต่อยกันปากแตกขนาดนั้นนะเรื่องเล็กน้อย....ว่าแต่เมื่อวานแผลมันไม่ได้ใหญ่ขนาดนี้ป่ะวะ" พี่หนึ่ง

          "นั่นสิ พี่ไม่ได้ประคบเหรอ เมื่อวานผมบอกให้พี่ประคบหน่อยมันจะได้ดีขึ้น" พี่เซน

          "ลืมน่ะ" สิงโตเลี่ยงที่จะบอกว่าแผลมันมีรอยช้ำใหญ่ขึ้นเพราะผมต่อยซ้ำไปอีกหมัดเมื่อคืน แต่ก็ดีแล้ว ขืนบอกผมถูกจับไปแขวนกลางแดดบูชายันแน่

          "เอา พูดมากน่า ที่จริงเมื่อวานไม่ได้เรียกทะเลาะกันด้วยซ้ำ เรียกไม่เข้าใจกันเว้ย กินข้าวๆ ซักอะไรนักหนาวะ" ผมเบี่ยงประเด็น เก็บอุปกรณ์ทำแผลลงกล่องเสร็จก็ไปตักข้าวมาสองจาน วางตรงหน้าตัวเองกับสิงโตคนละจาน แล้วก็ตักกับข้าวกลางโต๊ะให้ด้วย "กินผัดผักนะคุณ ปากแตกยังกินเผ็ดไม่ได้ เดี๋ยวจะแสบปาก"

          "อื้อหือ เรียกไม่เข้าใจกันยังปากแตก ถ้าทะเลาะกันในความหมายมึง ไม่หน้าแหกเลยเหรอวะ" พี่หนึ่งบ่นแล้วกินข้าวต่อ

          "กูล่ะงงเลย สรุปเมื่อวานนี่แค่ฝันเหรอวะ ทำไมมันดีกันง่ายงี้" ไอ้โนมองหน้าผมกับสิงโตแล้วก็กินข้าวบ้าง

          "กูไม่ควรกังวลเรื่องพวกมึงเลยจริงๆ ครั้งหน้ากูจะไม่ยุ่งเรื่องผัวเมียตีกันอีกแล้ว เกือบเป็นหมาแล้วไง" ตามด้วยไอ้เก้าที่ขยับมากระซิบเบาๆไม่ให้อีกสองคนบนได้ยิน และก็โดนพี่เซนลากกลับไปนั่ง

          "ทานข้าวเก้า จะได้กินยา เดี๋ยวพี่ทำน้ำผึ้งผสมมะนาวให้ คอจะได้ไม่แห้ง"

          "อื้อ เอาอุ่นๆหน่อยนะพี่เซน"

          สรุปบ่นกันเสร็จก็ไม่มีใครสนใจเรื่องผมกับสิงโตอีกต่อไป เอาเหอะ ก็ดีแล้ว อย่างน้อยบรรยากาศก็ดีขึ้นไม่อึดอัดแล้วนี่เนอะ

          "กินนี่ด้วยนะคุณ อ่ะตักให้ ^ ^"



.............................................................

รำใย!!!! #ทีมเก้าค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.05K ครั้ง

3,944 ความคิดเห็น

  1. #3924 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 21:42
    อุ๊ยยยยย พี่สิงอยู่ชมรมคนกลัวเมียแหละแกร๊555555555
    #3924
    0
  2. #3881 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 17:04
    เค้าไม่ได้ทะเลาะกันเล้ยยยยยยย
    #3881
    0
  3. #3792 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 20:55
    ผัวเมียตีกัน แป้ปๆหายแล้วค่ะ ไม่ใช่สิ ต้องบอกเมียตีผัวสินะ ผัวก็ย้อมยอม ชมรมพ่อบ้านใจกล้าป่ะเนี่ย 5555555
    #3792
    0
  4. #3167 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 15:44
    แค่พี่สิงโตง้อนิดเดียวก็ใจอ่อนแล้วนะเด็กดื้อ ส่วนเก้าเชนนี่ก็หวานกันจัง
    #3167
    0
  5. วันที่ 5 เมษายน 2561 / 00:23
    เค้าดีกันแล้วจ้า พี่สิงง้อเก่งนะเรา
    #2638
    0
  6. #2590 baimon-0533 (@baimon-0533) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 13:59
    คริสสสสส เธอจะงอนนานๆสีกหน่อยไม่มีใครว่าหรอกเธอออ ฮ่าๆๆ โทษครับ อินมาก*__*
    #2590
    0
  7. #2524 Oum_Jinjuta (@Oum_Jinjuta) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 22:23
    น่ารักเกินไปล้าววว ดาเมจรุนแรงยิ่งนัก
    #2524
    0
  8. #2440 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 20:21
    ง้อแบบนี้ อันตรายต่อใจสินะ พ่อคนซึน
    #2440
    0
  9. #1641 ALOHA (@chatriya) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 06:18
    รำไยความรัก หมั่นไส้ เมียต่อยปุ๊ป ผัวนอนกอด ง้อปั๊ปหายเลย ดีค่ะ
    #1641
    0
  10. #1636 monone (@inukiko) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 05:23
    ดีค่ะ สามีภรรยาไม่ควรผิดใจกันข้ามวันนะคะ
    #1636
    0
  11. #1633 Tita2212 (@Tita2212) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 18:37
    แสดงออกว่ารัก ด้วยการกระทำ สิงกล่าวไว้
    #1633
    0
  12. #1632 toffeii_ants (@toffeii) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 18:12
    เป็นการที่อื้มมละมุนลิ้น
    #1632
    0
  13. #1631 Bibblegum (@Bibblegum) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 14:32
    รักกันนานๆน่าา
    #1631
    0
  14. #1630 Mammos (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 11:26
    แอบรอเธออยู่นะจ้ะ ^^
    #1630
    0
  15. วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 08:49
    อยากจะแหมมมมมมม นี่คนเคยต่อยกันจริงเหรอคะคุณ เเต่แพ้พี่สิงโตพูดครับนี่เเหละ ว้อยยยย ขนาดอ่านยังเขินเด้ออ -///-
    #1629
    0
  16. #1628 สุวรรณา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 03:25
    วิธีง้อน้องคือนอนกอดเลย เช้าก้อจูบ น้องหายงอนเฉย
    #1628
    0
  17. #1626 สายมโน๊มโน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 23:46
    โอ้ยยยยยรำใยค่ะ!!!!แหมมีตักอกตักให้แหมมมมมมมมม อยู่ดาวพลูโตยังเหม็นกลิ่นความรักคู่นี้เล๊ยยยยยย โอ้ยขอนุญาติแบะปากมองบนนะคะซิส
    #1626
    0
  18. #1625 a_liew2 (@a_liew) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 22:44
    ชอบความอ้อนแรงของคนปากหนัก
    มีความเนียนกอด ซุก ๆ ซบ ๆ  -////-
    อิน้องคริส พอพี่เค้าอ้อนหน่อย หายโกรธเลยเนอะ ใจงี้อ่อนยวบบบบ
    ชอบพี่สิงพูดครับกับน้อง มีความดาเมจแรงมากกกกก > <' โอ่ยยยยยย
    น้องเก้าเสียงแห้ง เพราะเมื่อคืนออกกำลังกายเยอะไปหน่อยยยยยยยย #หราาาาาาาา
    #1625
    1
    • #1625-1 สุวรรณา (จากตอนที่ 25)
      22 มีนาคม 2561 / 03:26
      5555 ชอบๆ ช่ายยยเลย
      #1625-1
  19. #1624 emie2001 (@emie2001) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 22:32
    ผัวเมียตีกันก็งี้แหละ อยากอ่านพาร์ทพี่สิงแล้ว
    #1624
    0
  20. #1623 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 21:36
    "ไม่ทำแล้วครับ" หืมมมมมมนึกหน้าออกเลยอะมือกลองทำหน้าไง 😚
    #1623
    0
  21. #1622 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 18:24
    พี่เค้าเมิน พี่เค้าไม่รั้ง น้อยใจ ทำอะไรไม่ได้ ใช้หมัดไว้ก่อน ต่อยหน้าเค้า 2 ทีเลยเถอะ

    จริง ๆ พี่ห้องลองเสื้อก็ใจร้อนเหมือนกันล่ะนะ ทำไรไม่ได้ คิดไรไม่ออก ใช้ปากด่าไว้ก่อน ผิดพอกัน

    แต่เป็นพี่ไง เป็นพี่ พี่ต้องง้อ เฮ้ย มันคุ้น ๆ อีกละ
    #1622
    0
  22. #1621 ppicha (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 18:22
    ว้อทททททท 555555

    รำไยในความตีเนียนของพวกนาง

    แต่ชอบๆๆ ชอบให้เขาง้องอนกัน อิอิ
    #1621
    0
  23. #1620 Hani~☆ (@Luk_Believe) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 18:19
    ชอบโมเม้นตอนตื่นนอน ชอบๆๆๆ งื้อออออ
    #1620
    0
  24. #1619 ladda (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 16:59
    อยากอ่านพาสคุณโปรดิวเซอร์อ่ะ..คิดยังไงน๊า

    #1619
    0
  25. #1618 Premyuda11 (@Premyuda11) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 16:42
    ชอบการง้ออ่ะ ไม่ต้องพูด เอาการกระทำเข้าสู้น้องชอบบบบ
    #1618
    0