ตอนที่ 17 : ในห้องนอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 781 ครั้ง
    11 มี.ค. 61

          


          เรือเซนเก้าไม่พายต่อไปข้างหน้าเพราะว่าวันนี้เป็นรันทรูรอบสุดท้ายแล้วทุกคนก็เลยต้องซ้อมจริงจัง ขนาดพี่นิ่งยังหยุดเข้าหาผมแล้วจับแต่ไมค์ร้องเพลง จนกระทั่งส่วนของดิยูนีคเสร็จพวกผมก็กลับกันก่อน อีโมชั่นยังต้องอยู่ต่อและคิดว่าคงโต้รุ่งกันแน่

          พอกลับถึงบ้านพี่น้ำกับโปรดิวเซอร์ก็ไปคุยกับพี่ทีต่อที่บริษัท ผมรีบขึ้นห้องอาบน้ำ เปิดคอมเล่นเกมส์ เช็คทวิตเตอร์ ทักทายแฟนคลับนิดหน่อย แล้วก็นั่งทดลองแต่งเพลงเองดูบ้าง ขีดๆเขียนๆไปได้สักพักประตูห้องนอนก็เปิดออก พร้อมกับสีหน้าแปลกใจของคนที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ได้เคาะ

          "คิดว่าหลับไปแล้วซะอีก" ที่ถามอย่างนี้คงเพราะผมไม่ได้เปิดไฟดวงใหญ่ในห้องล่ะมั้ง พึ่งแต่แสงสว่างจากโคมไฟโต๊ะคอมกับแสงจากหน้าจอคอมเท่านั้น

          "ประชุมเสร็จแล้วเหรอ" ผมมองคนที่อยู่ในชุดนอนเรียบร้อยแล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ สิงโตพยักหน้านิดหน่อย เอาไอแพดกับกระดาษขึ้นมาวางเตรียมพร้อม

          ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เริ่มการแต่งท่อนดนตรีต่อ เป็นช่วงเวลาที่รู้สึกว่ามันผ่านไปเร็วมาก การได้ทำงานกับคนเก่งๆได้เรียนรู้เทคนิคและทักษะทางด้านดนตรีเพิ่มขึ้น รวมถึงการพูดคุย ปรึกษา หรือถกเถียงก็ยังสนุกเลย สนุกจน

          หงึก...หงึก

          "ง่วงแล้วเหรอ" เสียงทุ้มๆพูดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ถึงได้รู้สึกตัวอีกครั้งว่าหัวตัวเองมันใกล้โขกโต๊ะเต็มที

          "อือ" ปรือตาขึ้นมองนาฬิกา....ตีสาม "ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ"

          "นอนเถอะ ไว้ค่อยทำต่อวันหลัง นี่ก็ได้เกินกว่าที่คิดไว้แล้วนะ ยังไงก็ส่งอินโทรให้พี่ทีทันตามกำหนดแน่"

          "อือ" เสียงพูดยาวๆก็เหมือนเสียงกล่อมของคนที่กำลังง่วงนอนจัดๆ หัวผมจะทิ่มโต๊ะอีกรอบก็มีมือใหญ่มารองหน้าผากเอาไว้

          "ไปนอนที่เตียงดีๆสิคริส"

          "งืออ รู้แล้ว"

          "รู้แล้วก็ลุกสิ นอนอย่างนี้เดี๋ยวไม่สบาย"

          "อือออ" อยากลุกนะ แต่มันลุกไม่ขึ้นให้ทำไง ผมรับคำแต่ก็ลุกไม่ขึ้นอยู่ดี บรรยากาศมันน่านอนนี่ ทั้งแอร์เย็นฉ่ำ ไฟสลัวๆ กับเวลาตั้งตีสาม พอคิดว่าง่วง มันก็ขยับตัวไม่ได้ นอนมันตรงนี้เลยละกัน

          "คริส ไปนอนที่เตียง"

          "..........."

          "ไม่ลุกฉันอุ้มนะ"

          "..............."

          พรึ่บ

          "เห้ย" ผมตกใจที่อยู่ๆร่างกายตัวเองก็ลอยหวือขึ้นจากเก้าอี้ จนต้องคว้าอะไรซักอย่างเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ซึ่งก็คือคอของเจ้าของแขนที่ช้อนตัวผมขึ้นนี่แหละ

          ตอนแรกคิดว่าถูกจานบินต่างดาวดูดขึ้นไป

          แล้วมันบ้าป่ะวะ ตัวผมไม่ใช่เล็กๆ อุ้มทำไมเนี่ย

          "ปล่อย ไปเองได้" พอหายตกใจก็....ง่วงต่อ

          ไอ้ห้องลองเสื้อไม่ตอบ แต่เดินพาผมไปที่เตียง สามก้าวก็ถึง ไม่ทันดิ้นรน ขัดขืน หรือร้องโวยวาย ร่างตัวเองก็ถูกโยนลงไป ย้ำว่า โยน เกือบจะถึงเตียงนุ่มๆแล้วกลับปล่อยลงมาอย่างไร้ความปราณี ตัวผมเด้งดึ๋งๆยิ่งกว่าลูกชิ้นผสมสารบอแรกซ์อยู่สองสามครั้งก็นอนหงายลงอย่างสวยงาม

          แต่ประเด็นคือกูยังไม่ทันได้ปล่อยมือจากคอคนอุ้มครับ ตัวมันก็เลยโน้มตามลงมาจนเสียหลักและ

          "แอ่ก" ทับลงมาทั้งตัว จุกเด้ จุกเด้

          "....."

          "ทำบ้าไรว่ะ โอยยยยย" ผมกลิ้งไปข้างๆอีกฝั่ง ยกมือกุมท้อง เมื่อกี้แม่งลิ้นปี่แหกหมดแล้วมั้ง ตัวไม่ใช่เล็กๆทับลงมาได้

          "เป็นยังไงบ้าง" เสียงถามโคตรนิ่งเลย ถ้าจะขนาดนี้ไม่ต้องถามก็ได้

          "สบายดีมั้ง ทับลงมาทำไมเนี่ย เจ็บโว้ยย"

          "ก็นายดึงคอฉันลงมา ฉันก็เสียหลักสิ" ไอ้คนตอบยกคิ้วกวนตีน ขยับตัวนอนตะแคงเอามือยันหัวตัวเอง

          "ขอโทษน่ะเป็นป่ะ" ผมก็หันกลับมาหามัน

          "ขอโทษ"

          "เออ ออกไปได้แล้ว จะนอนหลับต่อได้มั้ยวะเนี่ย" ช่างเป็นการล้มที่ตื่นเต็มตาจริงๆ ยังปวดท้องน้อยตุบๆอยู่เลย มันแทงเข่าหรือแทงศอกวะเมื่อกี้

          "นอนสบายแล้ว ขี้เกียจลุก" ว่าแล้วก็ขยับตัวลงนอนหงาย ดึงผ้าห่มผมไปคลุมร่างกายตัวเองจนมิดคอ

          "เห้ย ได้ไง มีผืนเดียวนะเว้ย ห้ามใช้" ผมรีบดึงกลับคืน ผืนนี้หวงมาก ใช้มาตั้งแต่เด็กจนยุ่ยเปื่อยก็ยังไม่คิดจะเปลี่ยน อยู่ๆเอาไปใช้ง่ายๆ ไม่มีทางหรอก

          "แค่ผ้าห่มเน่าๆเก่าๆ หวงทำไม" ไอ้ห้องลองเสื้อดึงยื้อไว้ ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

          "ของๆผม ผมจะหวงหรือจะไม่หวง คุณก็ไม่มีสิทธ์ใช้ เอาคืนมานะ"

          "ยืมหน่อย ฉันหนาว"

          "แล้วผมไม่หนาวเหรอ ห้องคุณก็มี กลับไปนอนห้องตัวเองสิ"

          "ขี้เกียจเดิน"

          "แค่ประตูฝั่งตรงข้าม มันไม่ได้ไกลขนาดนั้นมั้ยเล่า"

          "ก็ขี้เกียจอยู่ดี ฉันจะนอนนี่แหละ ดึกแล้ว"

          "ไม่ให้นอนโว้ย ออกไป"

          "อย่าเสียงดังสิคริส มันรบกวนคนอื่น"

          "ก็ออกไปสิวะ ถ้าไม่อยากให้เสียงดังน่ะ ไอ้บ้านี่"

          "ฉันบอกว่ายังไง ให้พูดกับฉันดีๆ ห้ามด่า อยากถูกจูบอีกเหรอ"

          ระหว่าที่เถียงกันต่างคนก็ต่างยื้อแย่งผ้าห่มเน่าไปมา ผ้าผืนกว้างแต่บางไปตามกาลเวลา ก็ค่อยๆ....ปริแยก

          แคว่กกกกกก

          อึ้งและเงียบ ทุกอย่างหยุดชะงักกับที่ สีหน้าผมตื่นตะลึง สวนทางกับไอ้ห้องลองเสื้อที่ยังคงนิ่งและมีเพียงสายตาตกใจวูบผ่านไม่ถึงสามวินาทีด้วยซ้ำไป

          ฮรึกกกกก....ผ้าห่มโผมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

          ผมมองผ้าห่มที่ใช้ตั้งแต่เด็กยันโต ต่อให้มีเงินมากมายแค่ไหนก็ไม่เคยคิดจะซื้อผืนใหม่มาเปลี่ยน เพราะผืนนี้ห่มแล้วนอนหลับสบายที่สุด มันติดกลิ่นไปแล้ว เวลาไปเล่นคอนเสิร์ตแล้วต้องค้างที่อื่นนี่ผมนอนร้องไห้คิดถึงผ้าห่มเน่าจนนอนไม่หลับด้วยซ้ำ

          แล้วมันมีสิทธ์อะไรมาทำร้ายน้องเน่าของผม

          "ขอโทษ" คราวนี้อีกฝ่ายขอโทษโดยไม่ต้องบอก แต่ผมโคตรจะไม่ยกโทษให้ง่ายๆเหมือนถูกทำร้ายร่างกาย

          "ฮึกกกกกกกกก น้องเน่า" ผมกอบโกยซากน้องเน่าที่ฉีกขาดไปนิดหน่อย เหมือนหัวใจที่แยกออกจากกันครึ่งๆ ไม่ได้ร้องจริง แต่เสียใจจริง

          "คือ....เดี๋ยวฉันซื้อให้ใหม่" สิงโตมันก็ทำตัวไม่ถูก เชื่อว่าคนอย่างนี้ไม่ค่อยยอมรับความผิดตัวเองอยู่แล้ว คงจะเห็นว่าผมอาลัยอาวรน้องเน่าจริงๆ

          "ออกไปเลย ไอ้บ้านี่ มาทำร้ายผมยังไม่พอ ยังมาทำร้ายน้องเน่าของผมอีก ออกไปเลย" ผมหยิบหมอนขึ้นฟาดๆๆๆๆๆมันจนสาแก่ใจ ด่าสาปแช่งเป็นชุด คนถูกตีก็แค่ยกแขนขึ้นบังเท่านั้น เลยรู้สึกได้สติ เพราะดูเหมือนตัวเองบ้าอยู่คนเดียว

          "พอใจหรือยัง" พอเห็นว่าผมสงบ มันก็พูดขึ้นมาให้ผมค้อนใส่เล่นๆอีก

          "ออกไปเลย"

          "อย่างอนสิ เดี๋ยวซื้อผืนใหม่ให้"

          "มันไม่เหมือนกัน ไม่มีใครแทนที่น้องเน่าได้ ผ้าห่มผืนไหนก็ไม่อุ่นแล้วนอนสบายเท่าน้องเน่าหรอก"

          "ขนาดนั้นเชียว?" ไอ้คนถามยกคิ้วเหมือนไม่เชื่อ ผมเลยต้องรีบบรรยายคุณความดีงามของน้องให้มันรู้สึกผิดซะบ้าง

          "ใช่ วันไหนไม่ได้ห่มก็นอนไม่หลับ เหมือนไม่ได้ห่มผ้า ตั้งแต่เล็กก็มีน้องเน่าเป็นเพื่อนแล้ว กลิ่นน้องเน่าทำให้ผมนอนหลับสบาย แล้วคุณมาทำร้ายมันทำไม มันทำอะไรให้คุณ ฮึกกกก"

          "หึหึ"

          "ขำอะไรวะ"

          "เด็กน้อย"

          "ว่าใคร"

          "นายไง เด็กน้อยจริงๆ ติดผ้าห่มน่ะมีแต่เด็กสามสี่ขวบเท่านั้นล่ะ"

          "ปากไม่ดี คุณไม่มีของที่ติดไว้เป็นความทรงจำตั้งแต่เด็กรึไง"

          "ฉันไม่บ้าเหมือนนายหรอก"

          "คุณ...คุณมันไม่อ่อนโยน ไอ้คนเย็นชา คาบอนไดออกไซด์"

          "งั้นนายก็ขาดอากาศหายใจไปเลยก็แล้วกัน บ่นมากนัก น่ารำคาญ"

          "ห๊ะ อะไร....อุ๊บ"

          ไอ้ห้องลองเสื้อยกมือขวาขึ้นมาปิดปากอุดเสียงผมที่จะโวยวายมันต่อ แขนอีกข้างโอบล้อมรอบตัวแล้วดึงให้ล้มลงไปบนเตียงพร้อมกัน

          เหตุการณ์ที่เหมือนภาพสโลวโมชั่นในหัว ทั้งที่จริงเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที

          "นอนซะ ฉันง่วงแล้ว"

          "อ้อ อ่อย อือ อิ อะ ไอ้ อ้าาาา" ดิ้นขลุกๆแล้วจะดึงมือมันออก แต่พอไอ้บ้านี่เอาจริงเมื่อไหร่ ทำไมผมสู้แรงไม่ได้อีกแล้ววะ ดึงยังไงก็ดึงไม่ออก แถมยังกอดซะแน่นล็อคไว้กับเตียง ส่งเสียงดุๆขู่ผมอีกต่างหาก

          "เงียบแล้วหลับตากคริส ไม่อย่างนั้นต่อไปจะไม่ใช่มือแต่เป็นปาก..ที่ปิดปากนาย"

          "............." เงียบชนิที่ไม่เล็ดรอดแม้แต่เสียงลมหายใจ

          มือใหญ่จึงค่อยๆคลายออก

          แต่ทำไมผมต้องกลัวมันด้วยวะ แค่จูบเหอะ จูบกันบ่อยกว่ากินข้าวอีกนะ

          พอคิดได้ย่างนั้น สมองก็เปลี่ยนมาหาวิธีแก้แค้นมัน จากที่ผ่านๆมาเวลาคนขี้เก๊กหลุดสีหน้าก็จะเป็นช่วงที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจากการที่ผมชอบเข้าใกล้ หรือทำท่าทางคล้ายๆอ่อยมัน ผมเลยแสร้งยิ้มหวานทะลุแสงไฟสีนวล สองมือกอดรอบเอวไอ้ห้องลองเสื้อไว้หลวมๆ จากสีหน้าอึ้งไปแปลได้ว่า

          ผมมาถูกทางแล้ว

          "นอนก็ได้" ผมบอกแล้วเบียดตัวเข้าไปชิดอีกนิด ซุกหน้าลงกับอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่น

          รู้สึกชอบบอดี้ของมันจริงๆ ซุกไปซุมาก็อุ่นดีเหมือนกันแฮะ เลยเผลอหลับไปง่ายๆอย่างที่ไม่คิดว่าจะหลับได้ทั้งที่ไม่มีน้องเน่ามาคลุมตัว สงสัยว่าผมจะง่วงนอนมากจริงๆจากการซ้อมคอนเสิร์ตและตารางงานต่างๆ

          เอาวะ นอนแบบนี้ไปเลยก็แล้วกัน

          แกล้งกันนักนะ งั้นก็จงรับผลกรรมด้วยการถูกรัดแน่น อึดอัด นอนหลับไม่สบายไปทั้งคืนก็แล้วกัน ไอ้แฟนบอยโรคจิตห้องลองเสื้อ ฮ่าๆๆๆๆๆ

 


          อึดอัด นอนหลับไม่สบายเลยว่ะ ทำไมตัวมันปวดไปหมด แถมขยับไม่ได้อีกต่างหาก แอร์ที่ว่าเปิดเย็นฉ่ำยังทำให้ร้อนจนเหงื่อตก ทำไมวันนี้น้องเน่าถึงได้หนักขนาดนี้วะ หรือน้องเน่าจะหนาขึ้น

          "อือออ" ผมจะดันผ่าห่มสุดที่รักตัวเองออกแล้วพลิกตัวไปอีกข้าง แต่แทนการสัมผัสผ้านิ่มลื่น กลับพบท่อนแขนของคนที่พาดมาบนลำตัวแทน

          ไอ้สัส เมื่อคืนผมหลับไปพร้อมกับกอดไอ้แฟนบอยไว้นี่หว่า นี่มันยังไม่กลับไปนอนห้องมันอีกเหรอเนี่ย

          เมื่อสายตาปรับสภาพในห้องที่มืดมิดได้บ้าง เงาเลือนลางของคนตัวโตที่นอนตะแคงกอดผมไว้แน่นก็ปรากฎ ใบหน้าที่รู้อยู่แล้วว่าหล่อซุกอยู่ที่ไหล่ผมเป่าลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอร้อนๆรดผิวที่ต้นคอ

          เลื่อนลงไปมองที่ร่างกาย ท่อนแทนโอบรัดรอบเอว ขาหนักๆวางทับอยู่ที่ต้นขา ลักษณะมันเหมือนกำลังกอดหมอนข้างนิ่มๆอยู่

          หลับสบายเชียวนะมึง

          สรุปใครแกล้งใครกันแน่วะ ทำไมไอ้ห้องลองเสื้อดูไม่เดือดไม่ร้อนเลยกับการนอนข้างผมเนี่ย แบบนี้เรื่องที่จะแกล้งมันก็ไม่ได้ผลดิวะ

          พอยกหัวดูนาฬิกาก็เพิ่งจะตีห้าเท่านั้นเอง เพิ่งนอนไปสองชั่วโมง ถ้าอย่างนั้นนอนต่อดีกว่ามั้ย

          ผมขยับตัวพลิกนอนตะแคกหนีไปอีกทางจากที่ตอนแรกนอนหงาย เพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย คนที่นอนกอดก็เหมือนจะรู้สึกตัวขึ้น ขยับตามมาเบียดจนแผ่นอกกว้างแนบชิดหลังผม จากนั้นก็ซุกหน้าลงมาที่ท้ายทอย

          "นี่ ขยับออกไปดิ" ยกมือขึ้นปัดขามันที่ตามมาพาดต้นขาผมไว้ แงะแขนทั้งสองข้างที่รัดแน่นยิ่งกว่างู แขนข้างนึงสอดเข้ามาที่ต้นคอส่วนอีกข้างก็ทำหน้าที่ประสานกันอย่างดีด้วยการรวบเอวผมแล้วรั้งไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนได้

          "อือออ อย่าซนสิคริส ยังเช้าอยู่เลย"

          "ไม่ได้ซน คุณก็ปล่อยสิ มากอดทำไมเนี่ย"

          "ฉันง่วงนะคริส ไม่ทะเลาะกันตอนนี้" อ้าว สรุปกูผิด? โทษกูซะงั้น

          "ไม่อยากให้ทะเลาะก็เอามือออกไปดิ มากอดทำไมเนี่ย มันอึดอัด"

          "เห็นบอกว่าไม่มีผ้าห่มนอนไม่หลับ ฉันก็เป็นผ้าห่มแทนให้ไปก่อน ไว้จะซื้อผืนใหม่มาให้"

          "คุณเป็นผ้าห่มเหรอ ทำไมผมไม่รู้สึกอย่างนั้นเลยวะ"

          "แล้วนายรู้สึกยังไง" รู้สึกว่ามึงไม่ควรพูดทั้งๆที่หน้ายังซุกท้ายทอยกูครับ ปากมึงขยับทีกูจั๊กจี้ผิว

          "ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหมอนข้างให้คุณมากกว่า"

          "หึ ก็ดีแล้วนี่ คนนึงเป็นผ้าห่ม อีกคนเป็นหมอนข้าง นอนต่อได้แล้ว" มันพูดแล้วก็จับผมให้พลิกกลับไปหันหน้าเข้าหากัน

          คนนอนต่ำกว่ากดปลายจมูกลงมาที่ซอกคอ ไล่เกลี่ยไปมาเบาๆ ผมขนลุกซู่ที่จู่ๆก็ถูกซุกแบบนี้ แล้วยังขยับยุกยิกไปมาหาเศษหาเลยอีก พอมันเห็นผมนิ่งเพราะความช็อค ก็คิดว่าผมคงไม่ขัดขืน ปฏิบัติการได้คืบจะเอากิโลเมตรก็เริ่มขึ้นด้วยการ เปลี่ยนปลายจมูกเป็นริมฝีปาก ค่อยๆละเลียดจูบช้าๆจากบ่าขึ้นไปจนถึงต้นคอ หลังใบหู

          "อื้อออ ยะ อย่า หนะ ไหนบอกให้นอนไง"

          "ก็นอนสิ" คนหน้ามึนยังคงซุกไม่เลิก

          "นอนแล้วๆ คุณก็นอนสิ อย่าทำอย่างนี้มันนอนไม่ได้" ผมหดคอหนี เกือบจะเผลอไผลไปแล้วถ้าไม่ใช่เพราะปากอุ่นๆงับลงมาที่ติ่งหูเรียกสติเข้าร่างพอดี

          "อีกนิด"

          "ไม่เอา พอแล้ว วันนี้มีงานนะ ผมอยากนอนต่อ เดี๋ยวเพลียแล้วทำงานไม่เต็มที่"

          "ข้ออ้างสิ เด็กขี้อ่อยอย่างนายต้องสั่งสอนซะบ้าง"

          "ผะ ผม ผม อื้อ ผมอ่อยตรงไหน นี่เลิกซุกซักที อย่าทำรอยนะเว้ย อันเก่ายังไม่หายดีเลย เย็นนี้มีงานท่องไว้สิวะ" ไอ้คนบ้างานดูจะไม่รับอะไรเข้าหัวทั้งนั้น ยังรัดตัวผมแน่นแล้วแทะคอผมต่อไป

          "คริส"

          "หือ?"

          "...คริส..."

          "อะ อะไร อย่าเรียกด้วยเสียงหื่นๆนะเว้ย ไอ้โรคจิต" คำว่าโรคจิตทำให้คนโรคจิตที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองโรคจิตหยุดชะงัก ปลายนิ้วที่เลื่อนเข้ามาใต้เสื้อถูกชักกลับออกไป พร้อมกับเสียงถอนหายใจอย่างดัง

          เมื่อกี้มันคงยังเบลอๆ เมาขี้ตา ก็เลยลืมเก๊กไปสินะแต่ตอนนี้คงได้สติแล้ว

          "ว่าฉันโรคจิต นายไม่จิตเลยสินะ"

          "ผมจิตตรงไหนวะ คุณต่างหากที่จิต กำลังลวนลามผมอยู่เนี่ย แน่ใจจริงๆเหรอที่บอกว่าไม่ใช่แฟนบอยอ่ะ"

          "ฉันไม่ใช่ แต่นายคงเป็นติ่งฉันสินะ"

          "ใช่ที่ไหนเล่า"

          "ที่จริงวันนั้นที่ห้องลองเสื้อน่ะ รู้จักฉันอยู่แล้วก็เลยใช้วิธีทำเป็นไม่สนใจ ด่าเอาๆอย่างในละครรึเพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉันใช่รึเปล่า"

          "บอกว่าเปล่าไงเล่า ผมรู้จักคุณซะที่ไหนกัน"

          "ถ้าไม่ใช่แฟนบอยของฉัน...."

          "............."

          "แล้วนายลูบฉันทำไม"

          หือ??????

          "ถ้าไม่อยากถูกปล้ำเอามือออกจากหน้าท้องฉันสิ"

          "อุ่ย แหะๆ อีกแล้วเหรอ" ทำไมมึงลืมตัวบ่อยวะไอ้คริส ไอ้ห้องลองเสื้อเข้ามาแค่ปลายนิ้ว ผมนี่สอดเข้าไปลูบไปเต็มๆสองมือเลย

          "นายนี่มันจริงๆเลย"

          "แหมมม อายจุงเบย...เอาน่า ถือว่าหายกันไปเนอะ"

          "จะนอนได้ยัง ไม่นอน ฉันทำต่อนะ"

          "นอนแล้วๆ นอนแล้วคร้าบบบ โอ๋ๆๆ รีบนอนเลยนะ อย่ามาหื่นเอาตอนตีห้าอย่างนี้ เดี๋ยวผีผลัก" ผมกดหัวไอ้ห้องลองเสื้อไว้กับอก กอดเอาไว้แน่น กลัวมันจะซุกอีกรอบ

          แต่พอทำอย่างนั้นก็รู้สึกหวิวๆแปลกๆวะ เล่นมาหายใจรดอยู่ตรงหัวนมเนี่ย เลยเปลี่ยนเป็นดันมันออก แล้วเป็นฝ่ายซุกเข้าไปแทน ยกมือขึ้นกอดเอวอีกฝ่ายเอาไว้แน่น

          เห้ย นี่ไม่ได้จะนอนกอดกันนะเว้ย เรียกว่าล็อคตัวเอาไว้ไม่ให้ไอ้โรคจิตนี่ลวนลามผมได้ต่างหาก

          พอได้ท่าที่สบายตัวแล้ว ผมก็เคลิ้มหลับไปอีกครั้ง พร้อมเสียงบ่นอะไรบางอย่างเบาๆจากไอ้โปรดิวเซอร์ขี้เก๊กที่จับใจความไม่ได้

          "...เห้อออ เด็กบ้า ขี้อ่อยชะมัด"


...........................................

สรุปต่างคนต่างอ่อยพอกัน แต่คนละสไตล์ 

ว่าน้องหิว แต่ตัวเองก็ท่าทางจะหิวเหมือนกันกันนะคุณห้องลองเสื้อ

ปล. ทดลองจัดหน้าแบบใหม่



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 781 ครั้ง

3,944 ความคิดเห็น

  1. #3873 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 14:15
    อ่อยไม่รู้ตัว
    #3873
    0
  2. #3857 0965245169 (@0965245169) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 21:43
    ขี้อ่อย พอๆกัน
    #3857
    0
  3. #3839 Emanon Sosohara (@unging-stylist) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 23:55
    ทำไมมโนกันเก่งจังค่ะเป็นเรื่องเป็นราว555 เป็นแฟนกันสักที
    #3839
    0
  4. #3786 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 22:11
    อะโหวววววว นี่คนไม่คิดไรกันจริงๆใช่ป่ะคะเนี้ยยยยยย ทั้งกอดทั้งซุกเพลินเลยเชียว ไอคนถูกกระทำก็ไม่หือไม่อือเนาะ พอเค้าไซร้เข้าหน่อย ระทวยไปโหมดดดดดด
    #3786
    0
  5. #3155 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 07:20
    สายอ่อนพอกันทั้งคู่เลย😘😘
    #3155
    0
  6. #2785 chonlakhun (@chonlakhun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 17:21
    พ่อกันทั้งคู่5555
    #2785
    0
  7. วันที่ 3 เมษายน 2561 / 22:42
    อ่อยวนไปจ้า ทั้งคู่เลยนะเรา ฟินตัวจะแตกยุแระเนี่ย
    #2526
    0
  8. #1014 ryokiller13 (@ryokiller13) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 23:40
    ในเมื่อต่างคนต่างหิว จัดสิคะรออะไร ปล่อยแมวๆๆๆๆๆ 5555555
    #1014
    0
  9. #948 Hare-Akira (@hare21mrk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 16:43
    อ้อยกันไปๆมาๆ เดี๋ยวผีผลักอีก 555
    #948
    0
  10. #947 janjoa (@janjoa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 16:06
    น่ารักค่ะ รีบมาต่อไวไวนะค่ะไรท์
    #947
    0
  11. #946 PerayaSK88 (@pentor1993) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 14:48
    5555 พอกันทั้งคู่ผัวเมียคู่นี้
    #946
    0
  12. #943 Peemy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 11:05
    ศีลเสมอกันเคมีลงตัวสมควรได้กัน
    #943
    0
  13. #942 Bibblegum (@Bibblegum) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 09:57
    ชอบที่คริสมันลูบแบบไม่รู้ตัว
    #942
    0
  14. #941 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 08:38
    อ่อยเก่งทั้งคู่
    #941
    0
  15. #938 deutsch166 (@deutsch166) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 05:35
    อืมมมม อ่อยมาอ่อยกลับไม่โกง แต่คนอ่านจิขาดใจเพราะความมโนยันฟินแลนด์ งื้ออออ
    #938
    0
  16. #937 tarnandtip (@tarnandtip) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 02:53
    เอาง่ายๆ กับคู่นี้เลยคืออ่อยกันแบบเนียนๆ พอๆ กัน คนน้องก็เคลิ้มลูบคนพี่แบบไม่รู้ตัวว่าลูบตัวพี่ไปถึงไหน ส่วนคนพี่ก็เคลิ้มไถไหลไปตามตัวน้องแบบมึนๆ งงๆ คู่นี้สงสัยไปๆ มาๆ จะเป็นแฟนกันแบบมึนๆ ว่ามาคบกันได้ยังไงชัวร์ เหมือนตอนที่มีอะไรกันครั้งแรกก็มึนๆ งงๆ ว่ามานอนด้วยกันได้ไงแแน่ๆ 
    #937
    0
  17. #935 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 01:37
    ชอบความค่อยเป็นค่อยไปของคู่นี้อ่ะ เขินนนน
    นี่มันคืออาการของคนเกลียดกัน
    ปล.จัดหน้าใหม่คือดีย์
    #935
    0
  18. #933 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 00:53
    ขี้อ่อยกันทั้งคู่นั่นแหละนะ 555++
    #933
    0
  19. #932 PaPuean (@PaPuean) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 00:17
    งุ้ยยยย ทั้งพี่ทั้งน้องอ่อยไม่แพ้กันเลยค่าาาาา
    #932
    0
  20. #931 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 00:06
    ลูบกันไปมา เดี๋ยวนะ หึหึ
    #931
    0
  21. #930 มีนา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 23:24
    พอกันอะสองคนนี้55555

    ดูเหมือนคริสขาดความอยอุ่นเนอะ ดูเขาซ่อนน้ำตาเอาไวใต้รอยยิ้มและความขี้มโนอะ5555//คิดมาก
    #930
    0
  22. #928 a_liew (@LiiiE) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 23:17
    ถ้าน้องอ่อยเก่ง อิพี่ก็หื่นเก่ง..
    ชอบความอุทิศตัวเป็นผ้าห่มให้น้อง อุ่นจนร้อนนนน!!!!
    เตียงนอนสบายมั๊ยพี่สิงงงง
    ย้ายมานอนถาวรเลยดีมะ !!!
    #928
    0
  23. #927 Dolphin_Gray (@gamhunter) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 23:10
    ลูบกันไป ลูบกันมา ได้กันเถอะ พลีสสสสสสส

    ตีดังป๊าบ//เขาได้กันไปแล้ว//
    #927
    0
  24. #926 Nalisanp (@Nalisanp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 23:07
    งื้ออออ โคตรชอบบบ มันจะน่ารักเกินไปแล้ววววว
    #926
    0
  25. #925 February Asce (@mira_asce) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 22:52
    แหม คู่นี้ความขี้อ่อยกับความเนียนนน
    #925
    0