ตอนที่ 8 : ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11936
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    7 ส.ค. 60


เอริคก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ผมเริ่มได้สติแม้จะหวาดกลัวแต่สัญชาตญาณหนีเอาตัวรอดก็สั่งให้สองขาขยับวิ่ง ที่แรกที่เจอคือประตูบานนึง พุ่งเข้าไปในนั้นและปิดล็อคเอาไว้ ไม่ใช่ว่าผมหนีได้เร็วอะไร แต่เหมือนอีกฝ่ายแค่เดินตามมาช้าๆ ท่าทางเหมือนกำลังสนุกที่ได้เห็นเหยื่อวิ่งพล่านอย่างตื่นกลัว


"หึหึ เลือดในตัวนายมันเดือดพล่าน หอมไปทั่วบ้านแล้วพ่อคนดี" เสียงเอริคทะลุผ่านบานประตูเข้ามา มันใกล้จนรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายอยู่เพียงแค่ประตูกั้น


แวมไพร์งั้นเหรอ


ในโลกนี้จะมีแวมไพร์จริงๆได้ยังไง ถ้าเกิดว่ามีจริง แล้วทำไมเอริคถึงได้เป็นแวมไพร์ล่ะ


สิงโตรู้เรื่องนี้รึเปล่า


ปึ๊ง!!


เสียงประตูถูกกระแทกอย่างแรงทำให้ผมเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจ


ปึ๊ง!! ปึ๊ง!!


"ออกมาดีๆนะเจ้ามนุษย์ ยังไงฉันก็พอถูกใจนายอยู่บ้าง จะไม่ทำให้นายตายทรมานหรอก"


ปึ๊ง!! ปึ๊ง!!


เอริคพยายามจะพังประตูเข้ามา หรือไม่ก็อยากสั่นประสาทผมให้ตัวสั่นหนักไปกว่าเดิม


"ฮึก สิงโต สิงโต" ผมนั่งทรุดกับบานประตูห้องนอน เอาหลังพิงไว้ไม่ให้มันเปิดได้ง่าย ปากก็ร้องเรียกชื่อคนที่อยากเจอที่สุดเบาๆ


"คาเวลล์มันมาช่วยนายไม่ได้หรอกเจ้ามมนุษย์ ร้องหามันไปก็เท่านั้น ตัวมันอยู่ที่ปราสาทของตระกูลโน่น"


"เอ..เอริค อย่าทำเราเลย ถ้านายทำแบบนี้มันก็จะเป็นบาปติดตัวนายนะ" ถึงแม้ใจจะยังไม่เชื่อเท่าไหร่ว่าเอริคเป็นแวมไพร์จริงๆ แต่ท่าทางน่ากลัวก็ทำให้ผมไม่อยากเข้าใกล้ ต้องขังตัวเองไว้ในห้องนอน


"ถึงขนาดนี้ก็ยังจะห่วงว่าคนอื่นเป็นบาปอีกเหรอ คนดีจริงๆนะ แต่เพราะแบบนี้ไง ถึงได้จะเก็บนายเอาไว้ข้างๆคาเวลล์นานไมได้"


"ทำไมล่ะ ทำไมเราถึงอยู่กับสิงโตไม่ได้"


"นายมันชอบหาเรื่อง นิสัยแบบนายจะดึงแต่ความเดือดร้อนเข้ามา ไม่ใช่แค่กับตัวเอง แต่นายจะทำให้คาเวลล์เดือดร้อนไปด้วย หมอนั่นน่ะ คือความหวังของตระกูล คือคนที่เป็นผู้นำของพวกเรา มันจะมีจุดอ่อนไม่ได้"


"นายเอาอะไรมาตัดสินว่าเราจะเป็นจุดอ่อนของสิงโต นายจะมาคิดแทนคนอื่นได้ยังไง"


"เพราว่านายเป็นแค่มนุษย์ที่อ่อนแอยังไงล่ะ แค่พวกเลือดผสมนายก็สู้มันไม่ได้แล้ว นับประสาอะไรกับการจะก้าวขึ้นมาเป็นนายหญิงของพวกเรา คนในตระกูลไม่ใช่จะมีแต่คนดี พวกที่อยากกำจัดคาเวลล์ให้พ้นทางมีอยู่เต็มไปหมด นายคิดว่าทำไมคาเวลล์ถึงได้มาสลบอยู่หน้าบ้านนาย คนอย่างมันไม่เคยมีใครทำร้ายได้ง่ายๆ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าคนๆนั้นเป็นคนที่มันไว้ใจ"


"หมายความว่าไง"


"มนุษย์ หรือแวมไพร์ ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ตอแหลเหมือนกันหมดนั่นแหละ"


"เราไม่เข้าใจ"


"พอแค่นี้แหละ รู้ไป นายก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะยังไงคืนนี้นายก็ต้องตาย"


"ถ้านาย ฮึก ถ้านายฆ่าเรา สิงโตต้องโกรธแน่ๆ" ผมขู่ไปอย่างนั้น ไม่รู้หรอกว่าสิงโตจะโกรธจริงรึเปล่า ผมมีค่าสำหรับเค้าแค่ไหน แต่ก็ยังดีกว่านั่งรอความตายอย่างไร้หนทาง


"ก็คงอย่างนั้น แต่ไม่นานมันก็จะลืมนายได้ มันเคยมีคนที่มันรักมาก และคนๆนั้นก็ตายไป ไม่นานมันก็จะลืม"


"คนรัก?" คำที่ได้ยินทำให้ผมหัวใจวูบไหว


"ใช่ คนรัก มนุษย์เหมือนกับนาย คาเวลล์มันเคยรักกับมนุษย์ผู้ชายที่คล้ายๆกับนายนี่แหละ แต่ต่างกันนิดหน่อยที่ไอ้เด็กนั่นไม่ได้ใจดีเท่ากับนาย ทุกอย่างที่มันแสดงออก มันหลอกคาเวลล์ รู้มั้ยเจ้ามนุษย์ เพราะมนุษย์อย่างพวกเจ้า ทำให้คาเวลล์ต้องเจ็บปวดมากี่ครั้งแล้ว พวกโกหก ปลิ้นปล้อน ทำว่ารักมาก สุดท้ายพอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ก็ทิ้งมันไปทุกคน"


"เรา เราไม่ได้...."


"อย่ามาทำปากดีพูดก่อนที่จะรู้อะไรเลย ฉันจะไม่ฟังคำแก้ตัวเพื่อเอาตัวรอดจากนายทั้งนั้น"


ปัง!!!


ประตูห้องนอนถูกระชากหลุดออกไปทั้งบาน ผมผวาคลายถอยหลังไปจนติดกับเตียงด้วยความตกใจ ภาพตรงหน้าคือเอริคที่เขวี้ยงประตูทิ้งไป ก้าวขาอาดๆเข้ามาหาผมช้าๆ ดวงตาแดงก่ำ เขี้ยวแหลมคมแยกออกจากกันส่งเสียงคำรามลั่นบ้าน


"ยะ อย่า อย่าเข้ามา" เชื่อแล้ว ผมเชื่อแล้วว่าคนๆนี้เป็นแวมไพร์จริงๆ


"........" เอริคไม่ได้พูดอะไร นอกจากจ้องผมอย่างไม่กระพริบด้วยดวงตาสีแดงของตัวเอง


"เอริค อย่าทำเรา เรากลัวแล้ว"


"นายไม่รอดหรอกเจ้ามนุษย์ ไม่ว่ายังไง ฉันก็ปล่อยนายไปไม่ได้ แม้ว่านายจะน่าสงสารแค่ไหนก็ตาม" ครู่นึงที่ดวงตาของเอริควูบไหวไปอย่างลังเล แต่ก็กลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม


"เรากลัว เอริค เรากลัว เราคุยกันดีๆไม่ได้เหรอ เราจะไม่บอกใครเรื่องที่นายเป็นแวมไพร์ อย่าฆ่าเรา"


"เสียใจด้วยนะ ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่เพื่อตระกูลของเรา เพื่ออนาคตของเรา นายจะมีชีวิตต่อไปไม่ได้ นายมีอิทธิพลกับคาเวลล์มากเกินไป"


"ฮึก...ฮึก" ผมสะอื้นหวาดกลัว เมื่อฝ่ามือใหญ่ที่เย็นเฉียบขยุ้มลงมาบนเส้นผม ดึงให้ผมต้องลุกขึ้นตามแรงกระชาก


เอริคเหวี่ยงผมขึ้นไปบนเตียงนอน ตามขึ้นมาคร่อมไว้ด้วยแขนสองข้าง แม้ร่างกายจะเย็นเหมือนกัน แต่เอริคไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นใจเหมือนตอนที่คนด้านบนเป็นสิงโต


มือที่ยังจิกเส้นผมบังคับให้ผมเอียงคอไปด้านนึง แวมไพร์น่ากลัวแยกเคี้ยวออกกว้าง


"ฮึก...อย่า"


"ถ้านายรักคาเวลล์ ก็จงตายไปซะ...คริส" เอริคพูดคำพูดสุดท้าย ก่อนจะฝังคมเขี้ยวลงมาที่ต้นคอ


ผมหลับตาแน่นรอรับชะตากรรมของตัวเอง


พรึ่บ! ปัง!


อยู่ๆร่างกายก็โล่ง ต้นคอไม่รู้สึกเจ็บ ผมรีบลืมตาพบว่าเอริคที่เคยอยู่ด้านบนหายไปแล้ว มันว่างเปล่า เมื่อลุกขึ้นมาก็เห็นว่าคนที่จะฆ่าผมนั่งพิงผนังห้องมีรอยปูนแตกร้าว และ คนที่ทำให้เอริคถูกเหวี่ยงไปกระแทกผนังแบบนั้นก็ยืนสีหน้าแดงก่ำ จ้องญาติตัวเองด้วยสายตาน่ากลัว


น่ากลัวจนน่าขนลุก


"ไอ้สารเลว!!" สิงโตตวาดลั่น เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเค้าตวาดออกมา


"นาย..มาอยู่นี่ได้ไง คาเวลล์"


"ฉันต้องถาม แกกำลังจะทำอะไร ห๊ะ แกจะทำอะไรคริส"


"ก็ทำเหมือนทุกที ใครก็ตามที่อาจจะทำให้นายมีจุดอ่อน ฉันก็ต้องกำจัด"


"เอริค!!" สิงโตคำรามลั่น จะก้าวเท้าไปจัดการคนที่กองอยู่บนพื้น


"อย่าสิงโต อย่าไปใกล้เค้า" ผมรีบลุกจากเตียงไปดึงแขนเอาไว้ คนเรี่ยวแรงมหาศาลหยุดชะงักหันกลับมามอง


"สิงโต เอริค..เอริคไม่ใช่มนุษย์ อย่าเข้าไป มันอันตราย"


"คริส" เจ้าของชื่อที่ผมรั้งแขนไว้ เอ่ยออกมาเบาๆ สายตาดูเจ็บปวดขึ้นมานิดหน่อย


"ฮ่าๆๆๆๆ ตลกจริงๆเจ้ามนุษย์ คิดว่ายังไงล่ะ นายคิดว่าฉันเป็นแวมไพร์ แล้วคาเวลล์มันจะเป็นอะไร" เอริคหัวเราะลั่นห้อง ทำให้สิงโตสะบัดแขนผมออกแล้วพุ่งเข้าไปขยำรอบคอเอริคด้วยความเร็ว มือแกร่งเพียงข้างเดียวบีบคอญาติผู้พี่ตัวเองเอาไว้แน่น ลากขึ้นจนหลังติดกับผนังครูดขึ้นไป ร่างกายทั้งร่างของเอริคลอยขึ้นเหนือพื้น


"หุบปากซะ ไม่งั้นฉันจะทำลายแก" แถมยังสั่งอย่างน่ากลัวด้วย


ผมเริ่มถอยเท้า เหมือนจะรับรู้ว่าอะไรเป็นอะไร เอริคก็คงจะยังไม่สะใจพอ ถึงแม้จะดูคล้ายคนอึดอัดหายใจลำบาก แต่ก็ยังหันกลับมามองผมและส่งยิ้มเยาะเย้ยให้


"คิดว่ามนุษย์ธรรมดาจะสามานถยกตัวฉันได้ด้วยมือเดียวรึเปล่าล่ะ เจ้ามนุษย์"


"ไม่จริง" ผมส่ายหน้า เท้าก้าวถอยไปเรื่อยๆ มือใหญ่ของสิงโตบีบคอเอริคแน่นขึ้นแต่เจ้าตัวก็ยังพยายามจะพูดต่อไป


"คิดว่าทำไมมันถึงไม่กินข้าวแล้วมีชีวิตอยู่รอดได้จนป่านนี้ คิดว่าเวลาที่มันมีอะไรกับนาย ทำไมมันถึงได้กัดนาย"


"หยุด พอแล้ว" ผมบอกเสียงเบาแทบกระซิบ



"นายเป็นแค่อาหาร ให้มันหลอกสูบเลือดกินไปวันๆไงล่ะคริส"



"เอริคคคคค



สิงโตคำรามลั่น


สายตาที่พร้อมจะฆ่าใครก็ตามที่อยู่ตรงหน้าทำให้ผมวิ่งพุ่งเข้าไปในห้องน้ำล็อคประตูจนแน่นหนา ก้มหน้าลงไปกับอ่างล้างหน้าและอ้วกออกมาอย่างรับไม่ได้


คนที่มีอะไรกัน


คนที่นอนกอดทุกคืน


เป็นแวมไพร์


สิงโต เห็นผมเป็นแค่อาหารเท่านั้น


"ฮึกกก" มันแย่ซะยิ่งกว่าความสัมพันธ์ไม่มีชื่อของพวกเราร้อยเท่า


เสียงดังโครมครามด้านนอกที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าวของแตกกระจาย ผนังสะเทือนไปทั้งบ้าน  ผมได้แค่ทรุดตัวลงร้องไห้ ทั้งเสียใจทั้งหวาดกลัว กอดเอาตัวเองเอาไว้ข้างบานประตู


"อ้ากกกกกกกก พอแล้ว คาเวลล์ พอแล้ว" เสียงเอริคร้องอย่างเจ็บปวดทรมานยิ่งทำให้ผมตัวสั่น


เค้าน่ากลัวได้ขนาดนี้เชียวเหรอ สิงโตที่ผมรู้จักแม้จะดุและเอาแต่ใจไปบ้าง แต่นี่มันน่ากลัวเกินไป


"แก วันนี้ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่เอริค"


"ฉันทำทุกอย่างเพื่อสายเลือดของพวกเรา แกรักมนุษย์ไม่ได้"


"อย่ายุ่งเรื่องของฉัน"


"แกจะมีจุดอ่อนไม่ได้คาเวลล์ ไอ้พวกนั้นต้องรุมทึ้งเด็กนี่แน่ แล้วแกจะปกป้องมันยังไง แกจะคอยอยู่กับมันตลอดเวลารึไง ถ้าเจ้ามนุษย์ตาย แกก็จะกลับไปไร้ชีวิตเหมือนเดิมอย่างคราวของเจสันงั้นเหรอ" เสียงเอริคอ่อนแรงลงทุกที


"แกก็เลยคิดจะฆ่าคริสให้ฉันรู้สึกทรมานเร็วขึ้นรึไง" สิงโตก็คำรามกลับอย่างโกรธจัดไม่มีใครยอมแพ้ใคร


ในขณะที่ทะเลาะกันเสียงข้าวของพังลงก็ดังมาเรื่อยๆ ผมรู้ว่าสองคนนั้นต้องสู้กันอยู่แน่ๆ เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของเอริคดังเป็นระยะ


"ฉันฆ่ามันตอนนี้ นายจะได้ไม่เสียใจมาก ยิ่งอยู่กับเจ้ามนุษย์นั่นนายก็จะยิ่งผูกพันธ์ ต้องรีบกำจัดมัน"


"มันสายไปแล้วล่ะเอริค"


"แกหมายความว่าไงคาเวลล์ แก แกรักเด็กนั่น แกรักเจ้ามนุษย์นั่นไปแล้วเหรอ" ยิ่งฟังบทสนทนาด้านนอก ผมก็ยิ่งหดหู สิ่งที่รับรู้ไม่ได้เข้าสมองเลยซักนิด ผมไม่เข้าใจ ไม่อยากเข้าใจอะไรทั้งนั้น


"..............." สิงโตเงียบไม่มีคำตอบให้


"ฉันเตือนนายแล้วนะคาเวลล์ คริสจะทำให้นายเดือดร้อน ไม่ว่านายจะซ่อนมันไว้ดีแค่ไหน เลือดหอมๆของเด็กนี่จะทำให้ไอ้พวกหมาล่าเหยื่อตามจนเจอมัน ถึงตอนนั้นนายเหนือหัวพวกมันจะต้องรู้ ว่าเจ้ามนุษย์นี่เป็นคนรักของนาย" เสียงเอริคเบาบางลงก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าปึงปังหายออกไป


"คริส"


"เฮือก" เสียงแหบทุ้มเรียกอยู่หน้าประตูห้องน้ำทำให้ผมสะดุ้งตกใจ ต่อไปคือตาของผมแล้วสินะ


"ออกมา" เสียงของสิงโตที่กึ่งออกคำสั่งไม่ได้อ่อนโยน แต่ก็ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนตอนที่คุยกับเอริค


"ยะ อย่า อย่าเข้ามา"


"ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องคริส"


"ไม่ ฮึก ขอร้องล่ะ เรา..เรากลัว อย่าทำ ฮึก อย่าทำอะไรเราเลย"


"ฉันไม่ทำอะไรคริสหรอก ก็รู้นี่"


"................."


"ได้ยิน........ที่พูดกับเอริคเมื่อกี้รึเปล่า"


"ไม่ ไม่ได้ยิน ไม่ได้ยินอะไรเลย เราจะไม่บอกใคร ปล่อยเราไปนะ อย่าฆ่าเรา" ผมอ้อนวอน แม้จะอยู่คนละฝั่งของประตูห้องน้ำ ก็เชื่อว่าถ้าคนด้านนอกเอาจริงคงพังเข้ามาได้ไม่ยาก


".................." สิงโตไม่ได้พูดอะไร เงียบไปนานมาก นานจนคิดว่าจะไปแล้วหรือยัง แต่ว่าผมก็ไม่ได้ยินเสียงเท้าที่เดินออกไปเลย


"สิงโต?"


"ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอก" เสียงที่ดังตอบกลับมาให้ทำสะดุ้งอีกครั้ง ต้องยอมรับกันตรงๆว่าคนจิตแข็งแค่ไหนเจอแบบนี้เข้าไปก็ต้องกลัวหมดนั่นแหละ นี่แวมไพร์นะ ไม่ใช่ผู้ร้ายธรรมดา จนถึงตอนนี้ยังทำใจไม่ได้เลยว่ามันมีของแบบนี้อยู่จริงถ้าไม่เห็นกับตา


"แต่ถ้าบอกก็รู้ว่าต้องเป็นแบบนี้"


"แบบไหน?" ผมรวมรวมความกล้าถามกลับไป


"กลัว ความกลัวของนาย คริสกลัวฉันใช่รึเปล่า"


"..................อืม"


"อยากให้ทำยังไง? ต้องทำยังไงถึงจะหายกลัว"


"มัน...ไม่มีทาง เป็นไปได้หรอก"


"................"


"เราสองคนแตกต่างกันเกินไป สิงโตเป็นแวมไพร์ ส่วนเราเป็นมนุษย์ เราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง"


"................."


"อีกอย่าง นายเห็นเราเป็นแค่อาหารไม่ใช่เหรอ"


ปึ้ง!!


เสียงทุบประตูห้องน้ำดังลั่นทำให้ผมตัวสั่นน้ำตาไหลพราก


"ถ้าฉันเห็นคริสเป็นอาหาร คริสคงตายตั้งแต่วันแรกที่เจอกันแล้วล่ะ"


"แต่เอริค...."


"เชื่อเอริคมากกว่างั้นเหรอ"


"....เปล่า"


"รู้มั้ย เส้นเลือดใหญ่อยู่ตรงต้นคอ ทำไมถึงไม่กัดคอคริส เพราะว่าไม่อยากลืมตัวแล้วทำให้คริสเสียเลือดมากเกินไป ฉันดื่มเลือดคริสก็จริง แต่นิดเดียวเท่านั้น ไม่อยากทำอย่างนั้นแต่ถ้าไม่ทำฉันก็ตาย ฉัน...ยังไม่อยากจากนายไปตอนนี้" คำพูดยาวเยียดเป็นครั้งแรกจากปากสิงโตทำให้ผมนิ่งอึ้ง คิดอะไรไม่ออก


"ฉันอยากอยู่กับคริส"


"!!!!" มันน่าตกใจกว่าเดิมจนเกือบเผลออุทานออกไปถ้าไม่ได้เอามือสองข้างรีบปิดปากไว้


"ขอโทษที่ทำให้กลัว ดูแลตัวเองด้วย"


อะไร? ทำไมล่ะ?


ในหัวผมมีแต่คำถามเต็มไปหมด พร้อมกับฝีเท้าที่ก้าวห่างออกไปทุกที่


ถ้าผมปล่อยสิงโตไปตอนนี้ ผมจะไปเจอเค้าที่ไหนได้อีก


ความคิดนี้ทำให้ผมทิ้งเหตุผลทุกอย่าง วิ่งพรวดออกจากห้องน้ำเพื่อพบกับความว่างเปล่า ผมไม่สนใจห้องที่พังจนเรียกว่าห้องไม่ได้ วิ่งไปด้านนอก เห็นประตูบ้านปิดอยู่แว๊บๆในสายตา


หน้าบ้านมีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีเงาของสิงโต เกือบที่จะถอดใจแต่ว่าอาจจะยังไปไหนไม่ไกลก็ได้ สิงโตเป็นแวมไพร์ ไม่ใช่ผี หายตัวไม่ได้หรอกน่า รึเปล่านะ


บ้าชะมัด รู้อย่างนี้ผมควรอ่านหนังสือเล่มนั้นให้จบก็ดีจะได้มีความรู้เกี่ยวกับแวมไพร์ให้มากกว่านี้เพื่อรับมือเวลา


แวมไพร์งอน


แต่ก็ใช่ว่าหนังสือเล่มนั้นจะถูกเสมอไป ที่บอกว่าแวมไพร์โดนแดดไม่ได้นั้นผิด ผมเห็นแค่ว่าสิงโตไม่ชอบแดด แต่ก็ถูกแดดได้ ไม่กินกระเทียม แต่ก็ยังกินน้ำก๋วยเตี๋ยว มีอีกหลายอย่างที่มนุษย์ยังไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องของแวมไพร์


คิดไปวิ่งไปตามทางถนน ผมก็หลุดพ้นจากหมู่บ้านเข้าสู่บริเวณป่ากลางซอย ยังไม่ทันเที่ยงคืนแถวนี้ก็เงียบกริบวังเวงไปแล้ว ยิ่งช่วงนี้มีข่าวว่าคนหายบ่อยๆ เลยยิ่งไม่มีใครกล้าออกจากบ้าน แม้แต่ยามยังลาออกกันไปหมด ข่าวสุดท้ายสองวันก่อนคือยามหายตัวไป


จะเกี่ยวอะไรกับพวกแวมไพร์รึเปล่านะ ตั้งแต่ที่สิงโตย้ายเข้ามา คนก็เริ่มหายตัวอย่างลึกลับ


ไม่สิ เป็นไปไม่ได้ สิงโตอยู่กับผมตลอดเวลานี่ อย่างวันนั้นที่ลูกสาวบ้านท้ายซอยหาย เราก็ออกไปข้างนอกกลับมาด้วยกัน หรือว่าจะมีแวมไพร์อื่นนอกจากสิงโตกับเอริค


วูบบบ


สายลมเย็นวูบผ่านทางด้านหลัง ทำให้ขาสองข้างหยุดชะงัก เริ่มคิดถึงคำพูดที่เคยถูกสั่งไว้ไม่ให้ออกนอกบ้านตอนกลางคืน ยิ่งวันนี้เป็นคืนพระจันทร์สีเลือดอีกแล้วด้วย


"แฮ่" เสียงบางอย่างของคนแต่คำรามคล้ายสัตว์ดังอยู่ในป่าข้างตัว


"น้องๆ ช่วยพี่ด้วย" เสียงผู้ชายดังขึ้นเบาๆ ผมรีบหันกลับไปมอง เจ้าของเสียงกวักมืออยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่


"อะ อะไรครับ" ถึงจะตอบรับแต่ก็ไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้


"พี่ทำกระเป๋าตังค์ตกหาย มันมืดแล้วหาไม่เจอ น้องมีมือถือพอจะส่งทำไฟฉายให้พี่ได้รึเปล่า" ชายวัยรุ่นท่าทางโทรมๆคนเดิมทำท่าหนักใจ


"พอดี ผมไม่ได้เอาโทรศัพท์ติดตัวมา ถ้าอย่างนั้นผมไปตามใครซักคนมาช่วยนะ พี่อยู่ตรงนี้ก่อน" ความรู้สึกไม่ดีเกิดขึ้นเมื่อสบสายตาแล้วเจอดวงตาแดงก่ำเข้า


เท่าที่จำได้ สิงโตจะตาแดงจัดขนาดนี้แค่ช่วงกลางคืน หรือตอนที่กำลัง เอ่อ กำลังดูดเลือดผม เวลานั้นนั่นแหละ แบบนี้ไม่แน่ว่าคนๆนี้อาจจะเป็นแวมไพร์ แล้วก็กำลังหิวกระหายอยู่


"โอ้ยย ไม่ต้องไปให้ลำบากหรอก อ้อ พี่พอจำได้ว่าพี่มีมือถือ แต่ไม่ถนัดเลย น้องเข้ามาช่วยส่องไฟให้หน่อยสิ"


"ขอโทษนะพี่ พอดีผมตามหาเพื่อนอยู่กำลังรีบ ถ้าผมออกไปปากซอยเจอคนจะให้เข้ามาช่วยพี่นะ" พูดไปอย่างนั้นแหละ ใครจะเรียกคนอื่นมาซวยแทนล่ะ


"เพื่อนเหรอ? คนที่นอนสลบอยู่ตรงนี้รึเปล่า" เสียงมันเริ่มเปลี่ยนไป ไม่เป็นมิตรเหมือนเดิม สายตามองไปที่พุ่มไม้ข้างตัวมันที่บดบังสายตาผมอยู่


"ว่าไงนะ"


"เพื่อนไง เห็นท่าทางแปลกๆเลยจัดการซะ ฮ่าๆๆๆ"


ด้วยความเป็นห่วงทำให้ผมรีบพุ่งเข้าไปดูหลังพุ่มไม้ คิดแค่ว่าสิงโตจะเป็นอันตรายรึเปล่า โดยลืมคิดไปเลยว่าอีกฝ่ายอาจจะหลอกเอาก็ได้ สิงโตจะถูกจัดการง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกัน


แล้วก็จริง


ตรงนั้นไม่มีใครอยู่ ผมรีบวิ่งถอยออกมา แต่มือมันคว้าแขนผมเอาไว้ได้ก่อน แรงบีบที่มากมายมหาศาลกว่ามนุษย์ธรรมดาทำให้ความมั่นใจผมเพิ่มมากขึ้น


"ปล่อยนะ ไอ้แวมไพร์บ้า" ผมตีลงไปที่มือเพื่อให้มันหลุดออก


"รู้ได้ไงวะ มึงเป็นใคร?"


"เป็นคนไง ไม่ใช่พวกฆาตกรอย่างมึง มึงใช่มั้ยที่เป็นต้นเหตุทำให้คนหายไปจากหมู่บ้านหลายคน แล้วยังมีโมโม่อีก"


"โมโม่? อ้อ ไอ้หมาหน้าโง่น่ะเหรอ หึหึ ช่วยไม่ได้ ก็มันหิว มึงเองถ้ารู้ว่ากูเป็นอะไรก็คงรู้สินะว่าเวลาแวมไพร์หิวนะ มันกินไม่เลือกหรอก"


"ไม่จริง สิงโตไม่เป็นอย่างมึงแน่"


"สิงโต?"


"ใช่ สิงโตไม่ชั่ว ไม่เลวเหมือนมึงหรอก ปล่อยสิโว้ยย" ผมถีบไปที่ขามัน ทำให้มันเผลอปล่อยมือ แต่วิ่งหนีได้สองก้าวก็ถูกกระชากหัวจนหน้าหงาย จากนั้นก็ถูกเหวี่ยงไปกับพื้นดิน


"เลือดมึงหอมชะมัดเลยว่ะ แบบนี้คงอิ่มไปได้อีกหลายวัน" ไอ้ผีดูดเลือดน่าขยะแขยงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ซอกคอเพื่อสูดดม น่าสะอิดสะเอียดมาก


ผมยกมือขึ้นจับมือมันเพื่อให้มันคลายมือจากเส้นผม มันชะงักไปจ้องมองไปที่ข้อศอก พอมองตามถึงได้รู้ว่ามันถลอดจนเลือดซึมออกมา


แย่ล่ะ


"หอมว่ะ กูไม่เคยเจอใครเลือดหอมน่ากินเท่ามึงเลย" ว่าแล้วมันก็ก้มลงไปเลียตรงข้อศอกเอาเลือดเข้าปากตัวเอง


"ไอ้เหี้ย"


"หืม?" แล้วก็ชะงักไป "นี่มึงอยู่กับพวกเลือดบริสุทธ์เหรอวะ"


"ปล่อยสิโว้ยย"


"ไม่ปล่อย มึงบอกมา มึงอยู่กับใคร ทำไมในเลือดมึงมีกลิ่นของพวกเลือดบริสุทธ์ มึงต้องเคยโดนดูดเลือดมาก่อนใช่รึเปล่า ทำไมมึงไม่ตาย?"


ผมไม่ตอบแต่คว้าท่อนไม้ใกล้มือฟาดลงไปที่หัวมันเต็มแรงจนมันเซออกไปจากตัว แล้วผมก็เพิ่งรู้ว่าสิ่งที่ทำมันผิด เมื่ออีกฝ่ายโกรธมากขึ้นกว่าเดิม มันแยกเขี้ยวคำรามใส่หน้า จากนั้นก็พุ่งเข้ามาเพื่อเตรียมขย้ำผมให้ตาย


ปึก! ผั๊วะ!


"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก" เสียงไอ้แวมไพร์เน่านั่นร้องอย่างเจ็บปวดทั้งที่ผมยังไม่ได้ฟาดไม้ที่เตรียมพร้อมเอาไว้ลงไปที่มันเลย


แต่เป็นคนที่ผมกำลังตามหาต่างหากที่โผล่เข้ามาขวางเอาไว้ พร้อมกับจัดการบีบเข้าไปที่ลำคอ กระชากอย่างรุนแรง ผิวและเศษเนื้อหลุดติดออกมาจนแหวอะหวะหายไปครึ่งคอ


น่ากลัวจนไม่กล้ามองเลย


"หลับตาซะ" สิงโตสั่งเสียงเรียบนิ่ง ผมรีบทำตาม ได้ยินเสียงร้องทรมานอีกเพียงครั้งเดียวแสงสว่างก็ความร้อนก็ทำให้ต้องลืมตาอีกครั้ง พบว่าร่างกายมันกำลังไหม้เป็นผุยผงและดับสิ้นไป


".........."


"........."


"เดี๋ยว" สิงโตทำท่าจะเดินไป แต่ครั้งนี้ผมไม่ลังเลหรือปล่อยไว้แบบเมื่อกี้อีกแล้ว รีบไปคว้าแขนเอามากอดไว้แน่น กลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป


"........."


"อย่าไป อย่าไปเลยนะ สิงโต"


.............................................................

อิปู่ได้บทดีตลอดเลยเนอะ ความพระเอกก็มาจ้า

หมั่นไส้เบาๆ นี่ต้องให้น้องมันง้อด้วยมั้ย แหม่ๆๆๆ แล้วกิ๊กเก่านางล่ะเป็นใคร

เจสันไหน จะโผล่มาอีกรึเปล่า เอ๊ะไม่สิ ตายไปแล้วนี่ หรือจะไปเป็นผีสู้กับเฟรดดี้ ตึ๊งโป๊ะ!

แหะๆ ขออภัยในความรั่วฮับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

1,636 ความคิดเห็น

  1. #1614 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 23:15
    พี่สิงยังไงก็มาช่วยน้อง คริสเขื่อพี่เค้าบ้างนะ
    #1614
    0
  2. #1569 ขอเฉียงโหน่ย (@MINO_pry) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 22:36
    ก็เกินไป มาขนาดนี้พึ่งรู้เหรอว่าสิงโตเป็นอะไร ใสเกิ๊นน
    #1569
    0
  3. #1509 แมวดมกาว'วว (@kookiooo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:38
    ทำไมนายเอก...เอิ่ม.. ต้องบอกว่าที่สุดของความเผือก และก็มีความอ่อนนุ่มจนดูเหมือนสาว2เลย =.,=

    ถ้าเป็นเราฟังคำว่าสิงโตเคยรักมนุษย์ ก็เข้าใจและ..ว่าสิงโตไม่ใช่คน ที่สุดแห่งความใส เราว่านิสัยเรายังเถื่อนกว่าคริสอีก กรรม...
    #1509
    0
  4. #1395 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 13:59
    ลุ้นแทบแย่555
    #1395
    0
  5. #1377 SherbetGirl (@bokunokokoro) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 12:05
    หูยยยย ลุ้นนนน
    #1377
    0
  6. #1347 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 21:07
    งืออออออ สิงงอนอ่ะ รู้สึกน่ารักแปลกๆ แต่ไม่สิ ตอนนี้มันไม่ใช่เวลา คริสต้องเลือกแล้วแหละว่าจะกลัวหรือยอมอยู่กับสิง แต่ก็เหมือนจะเลือกได้แล้วนะ // ทำห้องเขาพังซ่อมให้เขาด้วยนะ
    #1347
    0
  7. #873 creamsarang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 12:45
    ยังไม่ทันได้ง้อก็กลับมาหาน้องซะแล้วว พี่สิงโตวันหลังต้องมาเร็วกว่านี้นะรู้ม้ายยยย
    #873
    0
  8. #639 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 11:51
    หายงอนได้แล้วนะ
    #639
    0
  9. #615 GuzzDeDreamer (@zamourai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 20:02
    คือวอนเขาไง แต่เพราะรักจึงต้องมาช่วย หูยยยยย หล่อไปอีก
    #615
    0
  10. #614 GuzzDeDreamer (@zamourai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 20:01
    มีความพระเอกมากกกก
    #614
    0
  11. #539 eunwon105 (@YunJae-24) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 18:33
    ปู่หล่อมากกกกกกก
    มาช่วยเมียเด็กทัน
    #539
    0
  12. #487 BZK21 (@BZK21) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 21:59
    รออออออ
    #487
    0
  13. #485 Vambest (@Vambest) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 19:50
    รอออออ
    #485
    0
  14. #483 _ammpaa_ (@_ammpaa_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 14:12
    ปู่งอนล๊าวววว.....
    #483
    0
  15. วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 12:13
    อีปู่ขี้แกล้งงงงง โหยยอายุก็เยอะยังจะแกล้งอีก
    #482
    0
  16. #478 waytita7890 (@waytita7890) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 08:08
    แวมไพรส์ งอน
    #478
    0
  17. #475 pimhunzz (@pimhunzmackey) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 06:44
    งื้ออ ปู่งอน -///-
    #475
    0
  18. #474 Ty (@notetoon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 06:00
    ปู่งอนน้องมันยังง้อ! น้องงอนบ้างเลยยให้ปู่ง้อด้วย!
    #474
    0
  19. #473 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 01:30
    รอดูเค้าง้อกัน อิอิ
    ตอนนี่แอบน้ำตาซึมเบาๆ
    #473
    2
    • #473-1 _ammpaa_ (@_ammpaa_) (จากตอนที่ 8)
      8 สิงหาคม 2560 / 13:26
      มันก้อจาแอบหน่วงหน่อยๆ
      #473-1
    • #473-2 _ammpaa_ (@_ammpaa_) (จากตอนที่ 8)
      8 สิงหาคม 2560 / 13:35
      รอๆเค้าง้อกัน^^
      #473-2
  20. #472 Hari (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 01:23
    อ๊ากกกกกก ค้างแรงงงงงง

    ปู่งอนอ่ะ น่ารักดีนะ แต่สถานการณ์นี้น้องกลัวหัวตั้งไปหมดแล้ว เจ็บตัวด้วย ต้องปลอบน้องสิปู่!!!



    เข้าใจปู่ไม่ได้งอน แต่ห่วงความรู้สึกน้องใช่แมะว่าจะรับไม่ได้ ถึงต้องเดินจากไป #ทีมปู่แวมไพร์

    แต่เห็นมั้ยล่ะ!!! ถ้าแกไม่อยู่กับน้อง น้องก็ตายสิว้อยยยยย สงสารคริส~ นี่แค่แวม 2 ตัวยังขนาดนี้ แล้วถ้าต้องเจอที่อยู่ในปราสาททั้งหมดจะทำไงอ่ะ ปู่จะดูแลน้องได้ใช่มั้ยยยย สัญญามาสิปู่!! หึ่ยยย
    #472
    0
  21. #471 PimMeekhun (@PimMeekhun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 00:04
    อย่าให้น้องง้อปู่ งู้ยย ><
    #471
    1
  22. #470 pleple779205 (@pleple779205) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:36
    แหมมมมม
    #470
    0
  23. #469 แสนดี (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:25
    ก็น้องเขากลัวนี่ปู่ อย่างอนดิ๊

    #469
    0
  24. #468 candy_peraya (@candy_peraya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:19
    #เอาเอริคไปเผา มีสิทธิ์อะไรเอริคแกกล้ามายุ่งกับเมียปู่เหรอเดี๋ยวตายนะแกอ่ะ คนก่อนๆแกอาจกำจัดได้แต่ต้องไม่ใช่คริส ส่วนปู่เล่นตัวเหมือนกันนะหนีออกมาแล้วให้คริสวิ่งตามแบบนี้เกือบแล้วไหมล่ะ
    #468
    0
  25. วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:10
    คงต้องง้อด้วยการให้ดูดเลือดแล้วแหละคริสเอ้ยย -..- ขี้งอนจริงคุณปู่เเวมไพร์
    #467
    0