ตอนที่ 7 : แวมไพร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 259 ครั้ง
    6 ส.ค. 60


"ทำไมถึงเดินแบบนั้น" สิงโตมองสภาพผมที่ลุกไปห้องน้ำก็ถามขึ้นเสียงนิ่ง


"บางทีกลับไปไม่พูดเหมือนเดิมก็ดีอยู่แล้วนะ" ยังจะกล้าถามอีก ไม่ใช่เพราะไอ้ตาสีแปลกนี่รึไง ผมลุกไหวก็บุญแค่ไหนแล้ว


"เจ็บเหรอ"


"เออสิ นายคิดว่าเราเป็นผู้หญิงรึไง โดนไปขนาดนั้นแล้วจะไม่เจ็บอะไรเลยน่ะ สะโพกร้าวไปหมดแล้วเนี่ย" พูดแล้วก็อยากจะล้องห้าย(ร้องไห้) เมื่อยไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว ไม่เคยเห็นมีใครบอกเลยว่าเสร็จแล้วมันจะเมื่อยขนาดนี้ แถมเสียดๆตรงก้นด้วย ฮรึก


"ร้องไห้ทำไม" สิงโตลุกจากเตียง เดินตรงมาที่ผมที่ค่อยๆมูฟตัวช้าๆเข้าห้องน้ำ ยังไปได้แค่ครึ่งทางเอง


ต้นเหตุความเจ็บตัวใช้ปลายนิ้วเย็นชืดเกลี่ยน้ำตาออกจากหางตาให้อีกครั้ง เหมือนครั้งแรกในคืนที่ฝันร้ายตอนนั้น จะโกรธก็โกรธไม่ลง บ้าจริง


"เปล่าร้อง มันเจ็บน้ำตาเลยไหลเอง ปล่อยเรา เราอยากอาบน้ำ"


"จะให้พาไป?" คนถามยกคิ้วข้างนึงเหมือนอยากแกล้งกวนประสาท ยิ่งทำให้ผมโมโหขึ้นมา


"ไม่ต้อง ไม่ได้ขอร้องซักหน่อย เราดูแลตัวเองได้" ผมปัดมือสิงโตออกจากตัว เสียงหงุดหงิดแล้วหมุนตัวกลับไปทางห้องน้ำ


"ล้อเล่นน่า"


"นี่!" ร่างกายลอยหวือขึ้นกลางอากาศเพราะคนแข็งแรงกว่าจับอุ้มในท่าที่มีแต่พวกผู้หญิงเค้าถูกอุ้มกัน


"ปล่อยเรานะ อย่ามาอุ้มเราแบบนี้ ปล่อยเส้"


"นิ่งๆคริส ฉันไม่ใจดีอย่างที่นายคิดหรอกนะ"


"ถ้าไม่ใจดีก็ปล่อยสิ เราโตแล้ว เราเดินเองได้"


"ไม่เจ็บ?"


"ไม่เลยซักนิด...โอ้ยยย ทำอะไรเนี่ยไอ้บ้า ปล่อยลงมาได้ไง" ไอ้คนใจร้ายจับผมโยนลงไปที่เตียง ก้นกระแทกฟูกแม้จะนุ่มแต่ก็เจ็บจนน้ำตาซึม


"ไหนบอกไม่เจ็บ ร้องทำไม"


"นายจงใจทำให้เราเจ็บนี่ อันนี้ไม่นับ แล้วพาเรากลับมาที่เตียงทำไม"


"เป็นไข้ นอนซะ"


เหรอ ผมเป็นไข้เหรอ ไม่รู้สิ พออยู่กับคนตัวเย็นอย่างสิงโต ก็ไม่รู้ว่าอุณหภูมิร่างกายตัวเองสูงกว่าคนอื่นรึเปล่า แต่ก็ไม่ได้ปวดหัวอะไรนะ


"อ๊ะ?" พอสิงโตทักก็มึนหัวเลย โรคสำออยรึเปล่าเนี่ย


"นอนลงไป" คนโหดส่งเสียงกระซิบข่มขู่


"เราอยากอาบน้ำ ให้เราไปอาบน้ำก่อนค่อยกลับมานอนไม่ได้เหรอ"


"ใครสอนให้อาบน้ำตอนไม่สบาย"


"ช่างเราเหอะน่า นี่ตัวเรานะ"


"ตัวคริส....เป็นของฉัน"


/////////////////////


"อะ ไอ้บ้า" ผมก้มหน้างุดๆ ด่าเสียงเบาเหมือนยุงบิน


"เลือกเอา" สิงโตขยับมาใกล้ ยืนค้ำหัว ใช้มือสองข้างคร่อมตัวผมที่นั่งบนเตียง ใบหน้าหล่อโน้มลงมาจูบลงบนริมฝีปาก ขณะที่ผมกำลังอึ้งสัมผัสนั้นก็ค่อยถอยออกไปช้าๆ


"จะนอนดีๆ หรือให้ฉันกินคริสต่อ" สำนวนประหลาดไม่น่าอายเท่าคำว่ากินที่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า เอริคหมายความว่ายังไง


ไม่ใช่หิว แต่เป็นหื่นไงล่ะ


"งื้ออ ไม่เอาแล้วนะสิงโต เราเจ็บ"


"ถ้าฉันจะเอา คริสห้ามฉันได้เหรอ"


"ก็อย่าทำสิ มีสำนึกบ้าง ห้ามรังแกคนเจ็บ นายชอบรังแกคนอ่อนแอกว่า อย่าเราหรือพี่สิงโตแบบนี้ นิสัยไม่ดี" ผมอมลมทำหน้างอใส่


"อย่างอน ไม่ง้อ"


"โอ้ยยย รู้หรอกน่า ชิ" ไม่ได้คิดจะให้ง้อซักหน่อย ไม่ได้อยากเล้ยยยยยย


ผมหงุดหงิดขึ้นมาอีกนิด ทิ้งตัวลงนอน พลิกตะแคงหันหลังให้สิงโต ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว


"หึ เดี๋ยวจะเช็ดตัวให้" เสียงแหบดังใกล้ๆหูผ่านผ้าห่ม เพียงแค่นั้นก็ทำให้หน้าร้อนขึ้นมาได้ สงสัยแอร์จะเบาไปแน่ๆ


เสียงฝีเท้าเดินหายไปในห้องน้ำเมื่อผมไม่ตอบอะไร จากนั้นเสียงฝักบัวก็ดังออกมา ไอ้บ้านี่สั่งคนอื่นไม่ให้อาบน้ำแต่ตัวเองกลับอาบยั่วกันหน้าตาเฉย ที่สำคัญอาบก่อนแล้วค่อยกลับมาเช็ดตัวรึไง ใจร้ายจริงๆ แทนที่จะเช็ดตัวให้ผมก่อน ผมเหนียวตัวกว่ามันนะ ทั้งตรงนั้นตรงนี้มีแต่คราบ เอ่อ...นั่นแหละ สรุปคือ ผมเหนียวตัว ฮือออ


"ดราม่าอะไรอีก" เสียงคนเห็นแก่ตัวกลับมาอีกครั้ง ผมดึงผ้าห่มออกจากหัว(หายใจไม่ออก)หันกลับไปจ้องหน้าสายตางอนระดับสิบ


ดูเอาสิ ดูสภาพ พันผ้าเช็ดตัวผืนนึงออกมา น้ำเปียกเกาะเต็มตัว อาบน้ำก่อนชัดๆเลย


"เราจะอาบน้ำบ้าง"


"ถ้าก้าวลงจากเตียง ฉันจะทำให้คริสลุกไม่ขึ้นไปอีกหลายวันเลย" คำขู่ที่ทำให้ผมรีบชักเท้าที่กำลังจะแตะพื้นขึ้นไปชันเอาไว้ กอดขาตัวเองแน่น ส่งสายตาขุ่นๆที่มีน้ำตาคลอเอ่อจ้องไปที่สิงโตใจร้าย


ไม่เห็นน่ารักเหมือนพี่สิงโตเลย


"ทำไมต้องทำกับเราแบบนี้"


"อยากทำ ก็เลยทำ"


"นายมันบ้า เราพานายมา แล้วนายตอบแทนเราแบบนี้เหรอ"


"................" สิงโตไม่มีคำตอบให้ เดินไปรื้อค้นหาเสื้อผ้าที่ตัวเองพอใส่ได้จากตู้ของผมแบบหน้าด้าน จากนั้นก็หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กกลับไปในห้องน้ำ แล้วออกมาพร้อมอ่างน้ำอุ่นใบเล็ก


ผลักผมให้นอนหงาย กลายเป็นตุ๊กตาล้มลุกเพราะยังไม่ทันตั้งตัวยังนั่งกอดเข่าอยู่เลย


"โอ๊ยย ทำเบาๆไม่เป็นรึไง"


"เมื่อคืนคริสยังบอกให้ทำแรงๆอยู่เลย" ทำไมเดี๋ยวนี้พูดมากวะ


/////////////////////


"เช็ดตัว"


"เดี๋ยวทำเอง"


"อายอะไร เห็นมาหมดแล้ว"


"เออ เช็ดก็เช็ด" ผมประชดด้วยการนอนหงาย กางแขนกางขาเต็มเตียง เสื้อผ้าไม่ต้องถอดหรอก ไม่ได้ใส่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ////


"นอนแบบนี้คงไม่อยากแค่เช็ดตัว"


ผมรีบหุบขาเอามือปิดส่วนที่ควรปิดไว้แทน


"ปิดหน้าทำไม เดี๋ยวหายใจไม่ออก" ครับ ผมเอามือปิดหน้า ก็ไม่รู้ว่าจะปิดข้างล่างหรือหน้าอกดี เพราะงั้นปิดหน้านี่แหละ ไม่ต้องทนเห็นสายตาหื่นๆของสิงโตด้วย


"รีบเช็ดให้เสร็จเถอะน่า อย่าพูดมาก เราก็อายเป็นนะ" ผมพูดผ่านฝ่ามือสองข้างของตัวเอง


อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรกลับมา แรงยวบของเตียงทำให้แอบสะดุ้งเล้กน้อย ไม่นานความเย็นของผ้าก็ลูบผ่านไปทั่วร่างกาย


ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ คนเช็ดก็เช็ดไปเรื่อยๆ ตัวผมก็กระตุกเป็นระยะ เมื่อปลายนิ้วเย็นจัดเผลอ(?)มาโดนผิวช่วงที่สิงโตเช็ดซอกขา มืออีกข้างจับให้ขาผมแยกออกจากกันเพื่อให้เช็ดสะดวกมากขึ้น


ฮือออออ หน้าจะระเบิดแล้ว


"ชันเข่าหน่อย"


คนหน้าไม่อายจับสองขาผมขึ้นไปให้เข่าพับแล้วแนบกับอกผมเอง ลูบผ้าเปียกๆผ่านก้น ปลายนิ้วก็ยังโดนตรงนั้นตรงนี้อยู่ตลอดเหมือนจงใจ


"พะ พอแล้ว นี่มันท่าเช็ดตัวอะไรกัน"


"นอนคว่ำ" แล้วสิงโตฟังที่ไหนกัน นึกอยากทำอะไรก็ทำอย่างเอาแต่ใจ จับผมพลิกนอนคว่ำ เริ่มเช็ดด้านหลังต่อ


"พอเถอะสิงโต เราขอร้อง เราจะบ้าตายแล้ว" แต่ละท่ามันคิดดีไม่ได้จริงๆ ฮืออออ


"หึหึ" ในที่สุดสิงโตก็ยอมฟังคำขอร้องซักที เอาผ้าวางลงที่ขอบอ่าง เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อยืดกับขาสั้นกลับมาแต่งตัวให้


"เช็ดหน้า" สิงโตพูดอีกครั้ง


อะไรนะ?


"บ้ารึไง นายอาผ้านั่นเช็ดไปทั้งตัวแล้ว เพิ่งจะเอามาเช็ดหน้าเราทีหลังเนี่ยนะ ไม่เอา!!"


"ก็ตามใจ" ทีอย่างนี้ละยอมง่ายจริงนะ ตอนเช็ดไปทั่วตัวไม่เห็นยอมง่ายแบบนี้เลย


แต่ก็ดี ผมไม่อยากเห็นหน้าสิงโตแล้ว พออีกฝ่ายเดินเอาอ่างไปเก็บ ผมก็มุดกลับผ้าห่มเหมือนเดิม คนใจร้ายก็ไม่ได้มายุ่งอะไร เดินออกไปนอกห้องนอน ปล่อยให้ผมได้อยู่กับตัวเองอย่างสงบสุข

.

.

.

.

เพียงแค่หน้านาที

 



นี่มันนิยายอะไรกันโว้ยยยยย ผมยังเป็นตัวเอกอยู่รึเปล่า คนตาสีแปลกหายไปแป๊บเดียวก็เดินกลับมาพร้อมประโยคบังคับแพทเทิร์นเดิมๆที่เพิ่มเติมคือเปลี่ยนคำพูดนิดหน่อย


"กินข้าว"


".........." วันนี้เราสองคนสลับโพสิชั่นกัน ผมไม่ค่อยยอมตอบ ส่วนสิงโตก็พูดมาก


"คริสกินข้าว"


"ไม่กิน"


"ถ้าหายเร็ว จะได้ออกไปกินผลไม้ที่ชอบนะ"


"ผลไม้?"


"ชาบูอะไรนั่นไง"


"เค้าเรียกบิงซู"


"ฮันนี่โกส"


"ฮันนี่โทสเว้ย" ผมทนไม่ไหว ออกมาจากผ้าห่ม รู้สึกหน้ามืด ทั้งอากาศไม่พอ ทั้งคนบ้าที่กวนประสาท


"ถามจริงเหอะ นายมาจากยุคไหนกันสิงโต ไม่รู้จักอะไรเลยซักอย่างเหรอ"


"ฉันไม่กินของพวกนั้น ไร้สาระ"


"แล้วให้เรากินทำไม"


"คริสชอบ"


อ่า ไปไม่เป็นเลย


สุดท้ายผมก็เงียบไปแล้วยอมกินข้าว กินยาตามที่สิงโตบอก ทำตัวดีเป็นเด็กว่าง่ายให้คนตาสีแปลกเล่นบทบุรุษพยาบาลอยู่สองวัน ก็กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม

 



"นี่ๆ กินทั้งสองอย่างเลยไม่ได้เหรอ ขอไอติมสองก้อนด้วย" วันนี้สิงโตทำตามสัญญา พาออกมากินฮันนี่โทสกับบิงซูที่ห้างฯ


ตอนแรกก็ทำบ่ายเบี่ยงเลี่ยงไปมานะ แต่ว่าผมตื๊ออยู่เกือบสามวัน จะอดข้าวประท้วงอยู่แล้ว ถึงได้ยอมหน้าบึ้งพามาจนได้ ถามว่าที่จริงผมมาเองคนเดียวได้มั้ย ก็ได้นะ แต่อยากให้สิงโตมาด้วยกัน มันดีกว่ามาคนเดียวนี่นา ไอ้โลก็ไม่ชอบกินอะไรแบบนี้ด้วย


"อยากกินอะไรก็กิน"


"จริงๆนะ" ผมยิ้มกว้าง เดินเลี้ยวเข้าร้านบิงซูเป็นอย่างแรก จัดการสั่งน้ำแข็งใสโปะหน้าด้วยผลไม้ถ้วยใหญ่อย่างอารมณ์ดี


ไม่นานของที่สั่งก็ถูกวางไว้ตรงหน้า ผมมองตาวาววับ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปก่อนตามธรรมเนียมวัยรุ่น จากนั้นก็หยิบช้อนจ้วงไปสิ รออะไร


"นี่ๆ กินด้วยกันสิ อร่อยมากเลย หวานน" ผมยัดช้อนใส่มือสิงโต


"ไม่กิน"


"ชิมคำนึงแล้วจะติดใจ ถ้วยตั้งใหญ่เราจะกินหมดได้ยังไงคนเดียว มาด้วยกันก็ต้องช่วยกันกินสิ"


"ถ้ากินไม่หมด ไม่ต้องไปกินไอ้ฮันนี่อะไรนั่น"


"ไม่เอา เราจะกิน สิงโตสัญญากับเราแล้วนะว่าจะให้เรากิน"


"ก็กินไป"


"ช่วยกินหน่อยสิ" ผมทำหน้าอ้อน จ่อช้อนที่มีผลไม้ชิ้นสวยไปที่ปากสีแดงสด


"ที่เลือดหวานก็เพราะแบบนี้สินะ"


"อะไร?"


"กินซะคริส กินเยอะๆ จะได้มีแรงให้ฉันกินต่อ"


"....บะ บ้า สิงโตบ้า" ผมดึงช้อนที่ไม่ได้ถูกอีกฝ่ายแตะต้องกลับเข้าปากตัวเอง หน้าร้อนวูบวาบอีกแล้ว


สายตาที่ส่งมาผมรู้ดี เพราะหลังจากไม่สบายวันนั้นก็ใช่ว่าอีกฝ่ายจะใจดีปราณีหรอกนะ จับผมกินอย่างที่บอกทุกคืน ไอ้ที่เกือบๆจะหาย ถึงได้ไม่หายซักทีอยู่นี่ไง เดินก็ยังเสียดๆอยู่เหมือนเดิม ฮรึก


ส่วนเรื่องของเรา ก็ไม่มีอะไร ผมไม่ได้ถาม สิงโตก็ไม่ได้พูดถึงสถานนะ เรานอนด้วยกัน มีอะไรกัน กอดกันทุกคืน คนตรงหน้าชอบตื่นตอนกลางคืนและหลับตอนกลางวัน หงุดหงิดในช่วงเช้า ดึกๆจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง


สิงโตเกลียดแสงสว่าง และชอบแสงจันทร์เหมือนกับผม แต่ไม่รู้ทำไมพอพระจันทร์เป็นสีแดงก็จะบังคับให้รีบนอน


หนึ่งอาทิตย์ที่อยู่ด้วยกัน รู้สึกว่าผมสนิทกับสิงโตเหมือนรู้จักกันมาทั้งชีวิต อาจจะเป็นเพราะว่าผมไม่มีใคร พ่อแม่ก็ไปอยู่ต่างประเทศนานแล้ว ต้องใช้ชีวิตลำพังในบ้านหลังนั้น ถึงจะมีเพื่อนสนิท มีคุณป้าข้างบ้าน ก็ไม่ใช่ว่าจะทดแทนกันได้


"อ้อจริงสิ เมื่อตอนสายเราไปเม้ากับคุณป้าข้างบ้านมา เค้าบอกว่าลูกสาวของบ้านสุดท้ายในซอยหายตัวไปล่ะสิงโต หายไปคืนวันนั้นด้วยที่เราเจออะไรแปลกๆน่ะ" ผมนึกขึ้นได้ก็ชวนคุยพร้อมกับกินไปด้วย


".........." แม้อีกฝ่ายจะไม่ตอบอะไร แต่ก็สบตาให้รู้ว่าฟังสิ่งที่ผมพูดอยู่ ตอนนี้ผมเริ่มชินกับอารมณ์ไบโพล่าของสิงโตแล้ว


"คืนนั้นไง คืนที่เราไปเอเชียทีคแล้วเจอกับเอริค ที่เราบอกนายกับเอริคว่าที่พุ่มไม้มันเคลื่อนไหวแปลกๆเหมือนคนถูกลากอ่ะ ก็แปลกนะที่ตำรวจตรวจค้นทั้งซอยก็ไม่เจออะไร หวังว่าเธอจะปลอดภัยไม่เป็นอย่างที่เราคิดนะ"


"กินเถอะ"


"อือ อ้ออีกอย่างนึง หมาของคุณป้าหายไปด้วยล่ะ เมื่อคืนคุณป้าบอกว่าตอนเกือบๆตีสามได้ยินเสียงมันทั้งเห่าทั้งร้องดังลั่นเลย แต่ไม่กล้าออกมาดูคิดว่าเป็นขโมย ตื่นเช้ามาก็มีรอยเลือดแล้วก็หายตัวไป เราว่าแถวบ้านเราต้องมีโจรผู้ร้ายอะไรซักอย่างแน่ๆเลยสิงโต เวลาออกไปไหนนายต้องระวังนะ แล้วเมื่อคืนไม่ได้ยินเสียงโมโม่มันเห่าเหรอ นายชอบนอนดึกนี่นา"


"ไม่รู้สิ กินคริสแล้วเพลียก็เลยหลับเร็ว"


อ่า พูดแบบนี้หน้าตาเฉยอีกแล้ว ผมก็ร้อนหน้าไปสิ เลยแกล้งตักบิงซูกินต่อไม่พูดอะไรที่มันจะเข้าตัวเองขึ้นมา


"คริส"


"หืม?"


"ช่วงนี้อย่าทำตัวเป็นจุดเด่น ห้ามออกจากบ้านตอนกลางคืน"


"เราก็ไม่ได้ออกไปไหนนี่ แล้วไม่ให้เด่นนี่ไม่ให้เด่นยังไง?"


"พอพระอาทิตย์ตกดิน ให้อยู่แต่ในบ้าน วันไหนที่ฉันไม่อยู่ ไม่ต้องออกตามหา ฉันจะกลับมาเอง"


"สิงโตจะไปไหน" ผมรู้สึกใจหายวูบ ใกล้ถึงเวลาแล้วสินะ


"อย่าทำหน้าแบบนั้น ฉันไปไม่นาน"


"จริงนะ จะกลับมาใช่รึเปล่า"


"คริสของฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะไปไหนล่ะ"


นี่ก็ชอบจัง ทำให้ผมไปไม่เป็นแล้วก็เขินเนี่ย //////////


ผมรู้ว่าสิงโตไม่ได้ตั้งใจให้คำพูดตัวเองทำให้ผมอายหรอก แต่พูดมันจริงๆ ถึงอย่างนั้นก็อดรู้สึกไม่ได้อยู่ดี



 

แล้ววันที่สิงโตไปก็มาถึง ผมนั่งเศร้าทั้งวันตั้งแต่เมื่อคืนที่เค้าหายไปโดยไม่บอกกล่าว ตื่นเช้ามาเตียงข้างๆก็เย็นเฉียบและว่างเปล่า ผมพยายามหาอะไรทำไม่ให้ฟุ้งซ่าน ทั้งเล่นเกมส์ออนไลน์กับโลมา นอนกอดพี่สิงโตแทนสิงโตเบอร์สองที่ชินกับการนอนกอดกันทุกคืนไปแล้ว


คืนที่สองที่สิงโตยังไม่กลับ ผมอดคิดไม่ได้ว่าเค้าจะไปและไม่กลับมาอีกแล้ว


ติ๊งต่อง~


เสียงกริ่งดังขึ้นในเวลาสามทุ่ม ในตอนที่ผมกำลังเล่นเกมส์อยู่ ตอนแรกว่าจะลงไปเปิดเลย แต่คนที่เคยอยู่ด้วยกันสั่งเอาไว้ว่าห้ามเปิดประตูบ้านรับใครหลังพระอาทิตย์ตกดินเด็ดขาด เลยแอบมองผ่านผ้าม่านหน้าต่าง


"อ๊ะ!!" ผมตกใจเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลานั่น รีบทิ้งทุกอย่างวิ่งลงไปที่ชั้นล่าง เปิดประตูอย่างรวดเร็วพร้อมรอยยิ้ม


"ไง พ่อคนดี"


"เอริค เอริคจริงๆด้วย มาได้ไงเนี่ย" ผมลืมไปแล้วว่าสิงโตสั่งอะไรบ้าง แต่ไม่เป็นไรมั้ง เอริคเป็นญาติสิงโตนี่นา จะเป็นอันตรายได้ยังไง


"บอสสั่งให้มาเฝ้านายไว้ระหว่างที่ไม่อยู่น่ะสิ"


"บอส?"


"คาเวลล์ไง"


"อ้อ สิงโตสั่งเหรอ เข้าบ้านก่อนสิ แล้วนี่น้องชายนายไปไหนกัน ติดต่อก็ไม่ได้ โทรศัพท์มือถือก็ไม่มี หลุดมาจากยุคล้านปีรึไง" ผมเปิดประตูกว้างขึ้นรับพี่ชายของสิงโตให้เดินเข้าบ้านมาแล้วปิดประตูเอาไว้เหมือนเดิม


"คาเวลล์มันเคยมีนะ แต่สงสัยจะหายตอนที่ถูกทำร้ายแล้วมาสลบอยู่หน้าบ้านนายนั่นแหละ เจ้ามนุษย์"


"เราชื่อคริส ครั้งก่อนเราไม่ได้บอกชื่อเหรอ เรียกเจ้ามนุษย์ทำไม แปลกจัง"


"เพราะนายเป็นมนุษย์ไง"


"แล้วเอริคไม่ใช่มนุษย์รึไง แบบนี้เราก็เรียกเอริคว่าเจ้ามนุษย์ได้ ไม่โกรธใช่รึเปล่า"


"ถามจริงๆนะ นายอยู่กับคาเวลล์มันมาเป็นอาทิตย์แล้ว ไม่รู้จริงๆเหรอว่ามันเป็นอะไร" ท่าทางเอริคแปลกไปนิดหน่อย สายตาไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่นัก มีรังสีคุกคามออกมาทำให้เท้าผมเผลอก้าวถอยหนี


"มะ ไม่นี่ มีอะไรล่ะ"


"อย่ามาโกหกเลยพ่อคนดี เนื้อตัวนายแบบนี้น่ะ โดนมันกินไปแล้วสินะ"


"บ้า สิงโตเล่าเรื่องพวกนี้ให้นายฟังเหรอ /////"


"เปล่า แต่ดูก็รู้แล้ว รอยเขี้ยวเต็มตัวไปหมด แปลกนะที่มันไม่กัดที่คอ"


"??????"


"ตั้งแต่เมื่อไหร่?" เอริคยังคงพูดสิ่งที่ผมไม่เข้าใจต่อไป


"อะไร?"


"นายกับคาเวลล์ มีอะไรกันตั้งแต่เมื่อไหร่"


"บ้ารึไง ใครเค้าถามเรื่องส่วนตัวขนาดนี้ ไม่คุยกับนายแล้ว เราจะไปนอน ถ้าอยากมาอยู่ก็นอนห้องรับแขกไปละกัน ที่โซฟากว้างพอให้นอนได้อยู่นะ ยุงก็ไม่มีหรอก ไม่ต้องกลัวถูกกินเลือด"


"หึ สัตว์สวะแบบนั้นจะทำอะไรฉันได้ ตอบคำถามมาสิเจ้ามนุษย์ นายกับคาเวลล์ มีอะไรกันตั้งแต่เมื่อไหร่"


"แล้วนายเกี่ยวอะไรด้วยเล่า" ผมเริ่มโมโหกับความไร้มารยาทของเอริค


"ก็จะได้ตัดสินใจได้ไง ว่านายสำคัญกับคาเวลล์แค่ไหน"


"แล้วยังไงล่ะ? ถ้าเราสำคัญแล้วมันยังไง"


"จะได้รู้ว่าควรกำจัดนายทิ้งซักทีไง"


"ว่าไงนะ" ผมเริ่มกลัวเอริคจนตัวสั่น สายตาที่มองนั่นไม่ได้ล้อเล่นเลยซักนิด เอริคคนที่ขี้เล่นกวนประสาทไม่มีอีกแล้ว เหลือแค่คนน่ากลัวที่จ้องผมเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อเท่านั้น


"ตอนแรกก็คิดว่าคาเวลล์มันแค่เล่นๆ แต่ถ้ามันจริงจังกับนายถึงขึ้นกลับไปจัดการเรื่องในตระกูลเพื่อจะกลับมาอยู่กับนายล่ะก็ คงปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้วล่ะ เจ้ามนุษย์"


"อย่านะ บ้านเมืองมีกฎหมายนะ นายจะมาทำร้ายใครง่ายๆแบบนี้ไม่ได้"


"รู้รึเปล่า ว่าแวมไพร์เลือดบริสุทธ์อย่างพวกเรา สามารถเปลี่ยนมนุษย์ให้กลายเป็นพวกเลือดบริสุทธ์ได้ ด้วยการถ่ายเลือดพวกเราลงไปในตัวพวกนาย คิดว่าคาเวลล์มันคงจะคิดแบบนั้นเหมือนกันรึเปล่านะ"


"!!!!!"


"แต่ถ้าเลือดบริสุทธ์มีพลังไม่มากพอ พวกที่ถูกกัดก็จะกลายเป็นแค่แวมไพร์เลือดผสมเท่านั้น สำหรับนายที่เลือดหวานขนาดนี้ กัดให้ตายไปเลยคงดีกว่า"


"แวม? แวมอะไรนะ"


"แวมไพร์" เอริคพูดจบก็แยกเขี้ยวคำรามเสียงน่ากลัว


ดวงตาสีแดงก่ำจ้องผมด้วยสายตานักล่า คมเขี้ยวที่ยาวออกมาเรื่อยๆแหลมคมทั้งสี่ซี่ดูน่ากลัวจนผมช็อค


ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน


ขาสองข้างเหมือนถูกตรึงเอาไว้ให้ขยับไปไหนไม่ได้อีก


มันจะมีสิ่งนี้บนโลกได้ยังไงกัน


แวมไพร์


.....................................................

เราไม่เคยบอกเน้อว่าเอริคมาดี หุหุ แต่ก็ไม่เคยบอกเหมือนกันว่านางไม่ใช่คนดี เอ๊ะยังไง

คริสจะโดนกัดมั้ย ถูกกำจัดก่อนรึเปล่า ไม่รู้สินะ (ยิ้มมุมปาก)

ปล. วันนี้ปู่เต๊าะเด็กบ่อยจัง ขยันเต๊าะ คำเต๊าะฉบับแวมไพร์ เด็กโดนไปหลายดอกเขินวนไปเลย 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 259 ครั้ง

1,636 ความคิดเห็น

  1. #1613 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 23:03
    ไว้ใจคนอื่นอีกแล้วนะคริส. สิงโตจะมาช่วยทันหรือเปล่า. รีบมานะพี่สิงโต น้องจะโดนขย้ำแล้ว
    #1613
    0
  2. #1603 NALA (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 16:29

    ปู่มาแบบ น้อยแต่มากกกก กุมใจจจ

    #1603
    0
  3. #1477 GFMB (@GFMB) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:35
    สิงโต"ที่เลือดหวานเพราะแบบนี้สินะ"
    (//Me:ยัยน้องง หนูต้องไปหาหมอบ้างนะลูก น้ำตาลในเลือดอาจสูงเกินไป~

    จบละก็เผ่นสิ )
    #1477
    0
  4. #1412 fern_1505 (@fern_1505) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 20:24

    กระเทียมหน่อยมั้ย
    55555
    สิงโตรีบๆมาสิ น้องดื้อรออยู่
    #1412
    0
  5. #1394 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 13:49
    คริสรีบไปหยิบกระเทียมเร็ว555
    #1394
    0
  6. #1376 SherbetGirl (@bokunokokoro) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 11:55
    พี่สิงโตรีบๆ มาช่วยคริสแล้ววว
    #1376
    0
  7. #1375 SherbetGirl (@bokunokokoro) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 11:55
    พี่สิงโตรีบๆ มาช่วยคริสแล้ววว
    #1375
    0
  8. #1355 tim3z2 (@TiM3z) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:35
    ทำไมอ่านไม่ได้แล้วอ่ะ
    #1355
    0
  9. #1346 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 19:04
    เอริคสงสัยเหมือนเราเลย ว่าทำไมคริสถึงไม่รู้ เอริคคงไม่ได้ถูกส่งมาจริงๆหรอก น่าจะมาเอง ว่าแต่คริสจะรอดไหมเนี่ยยยยย
    #1346
    0
  10. #871 creamsarang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 12:24
    สิงโตมาเร็ววว เอริคไม่น่าจะแค่แกล้งเล่นแล้วอ่ะ คาเวลล์รีบมา
    #871
    0
  11. #457 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 19:32
    มาช่วยเมียเร็ว
    #457
    0
  12. #421 nananabanana (@nananabanana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 15:11
    สิงโตรีบกลับมาช่วยเมียเร็วเร้ว
    #421
    0
  13. #420 Bbookie (@Bbookie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 13:12
    รีบๆมาต่อเร้ว ฮือ อิปู่ มาด่วนนน
    #420
    0
  14. #419 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 09:56
    เอริคอาจจะไม่ร้ายมาก...หรอกมั้งงง
    อิปู่รีบกลับมาเร็วๆๆๆๆๆ
    #419
    0
  15. #418 littleant2208 (@littleant2208) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 08:06
    ปู่หายไปไหน รีบกลับมาช่วยคริสด้วย น้องจะโดนกินแล้ว 55
    #418
    0
  16. #417 nuang1 (@lookchup_najaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 07:53
    เอริคคงไม่อยากให้ปู่มีจุดอ่อน
    #417
    0
  17. #416 OnwiraMusit (@OnwiraMusit) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 07:26
    รีบกลับมาาาาาน้าาา
    #416
    0
  18. #415 แสนดี (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 00:19
    ปู่รีบกลับมาได้แล้ว
    #415
    0
  19. #414 a_liew (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 23:59
    คนที่ให้มาเฝ้า ดูท่าจะไม่น่าไว้ใจแล้วนะ

    หรือว่า .. หลอกว่าอิปู่ให้มา น้องจะได้ยอมให้เข้าบ้าน -__-*

    สกิลการเต๊าะ ของแวมไพร์อายุร้อยกว่าปี ไม่ธรรมดา

    เรียบ ๆ นิ่ง ๆ แต่จริงใจ กินจริง หื่นจริง ไม่ต้องใช้สแตนอิน

    หมั่นไส้!!!! ไปรักกันไกลๆๆๆๆๆ!!!!

    #414
    0
  20. #413 NooK96 (@nooklynn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 23:59
    ระเบิดอยู่ไหนๆ จะไปปาบ้าน 5555555
    #413
    0
  21. #412 [[ SS ]] (@stamp159) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 23:54
    เข้ามากริ๊ดสปอยตอนต่อไปที่ไรท์ลงในทวิต น้องแสนดีอน่าคิดมากนะลูก อิปู่ไม่คิดกับหนูแบบนั้นแน่ๆ อิปู้ววววววว แกรีบมาหาน้องเดี๋ยวนี้เลยนะ น้องใจเสียหมดแล้ววววว
    #412
    0
  22. #411 laksikapingping (@laksikapingping) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 23:37
    เมียเด็กจะโดนแดกอยู่แล้วปู่ !!!
    #411
    0
  23. #410 Hare-Akira (@hare21mrk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 23:23
    แหมมมมมมม ปู่คะ ไม่ให้น้องหยุดพักเลยเหรอ กอดอะไรทุกวี่วัน
    ว่าแต่เอริคอะไรเนี่ยน่ากลัวอ่ะ คริสจะโดนทำร้ายแล้วววววววว สิงมาช่วยด่วน
    #410
    0
  24. #409 yeobo_yysb (@yeobo_yysb) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 23:14
    จบตอนแบบน่าเอาระเบิดไปปาหน้าบ้านมาก5555 เอริคหนอเอริค สิงโตกลับมาเร็วๆ มาช่วยคิดก่อน!
    #409
    0
  25. #408 0898194997 (@0898194997) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 23:13
    คาลเวลต้องมาช่วยคริสทันแน่ๆ เราเชื่ออย่างนั้น
    #408
    0