ตอนที่ 27 : Special Erik-Jun(Loma) : 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3046
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 371 ครั้ง
    5 ก.พ. 62



แรงกดดันนี่มันอะไร

คนแรกที่ทำให้ผมรู้สึกถึงพลังและความกดดันก็คือท่านพ่อ ยอมรับว่าเคยคิดว่าท่านพ่อคือคนที่ทรงพลังที่สุด กระทั่งได้พบกับท่านเค้าท์เอริค

แรงกดดันมหาศาลจากผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นราชา เพียงแค่ใช้หางตามองยังรู้สึกขาสั่นแทบยืนไม่อยู่ เคยทำปากกล้าต่อล้อต่อเถียงก็ใช่ว่าในใจผมไม่หวาดกลัว แม้ไม่อยากจะยอมรับเพราะรู้สึกไม่ถูกชะตา หากท่านเอริคก็เหมาะสมกับตำแหน่งราชาของพวกเราหมู่แวมไพร์จริงๆ

แล้วคนตรงหน้านี่มันตัวอะไรกันแน่!

หากเปรียบกับท่านเอริคว่าขาสั่นแล้ว ใบหน้านิ่งเฉยไร้อารมณ์ที่ไม่โฟกัสสิ่งใดในสายตา ต่อให้ไม่มองมายังแผ่ไอกดดันที่มากมายกว่าท่านราชาเสียอีก ผมแทบหายใจไม่ออกกับบรรยากาศแบบนี้

เขาคือแวมไพร์อย่างไม่ต้องสงสัย

และยังเป็นต้นฉบับของแวมไพร์ยุคโบราณแน่นอน

ต่อให้ใช้แวมไพร์เลือดผสมปลายแถวที่ไม่มีพลังในการคัดแยกมาหลับตาตรงหน้ายังรู้ลยว่านี่คือแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ที่ทรงพลังและหาได้ยากนัก

ว่าแต่เขาเป็นใคร

ผมแอบหลบหนีเจ้าแก้มกลมที่พยายามจะลากเข้าครัวออกมาจนได้ ขณะกำลังเดินเล่นก็มาพบกับสิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่ควรมีเข้า

ไม่น่ามีแวมไพร์ตนไหนมีพลังเหนือท่านเอริคได้อีกแล้ว ซ้ำยังอยู่ในปราสาทของท่านราชาด้วย

หรือจะเป็นศัตรู!

"เจ้าเป็นใคร?" ผมกระโดดถอยหลังออกไปให้ห่างในท่าตั้งรับ วันนี้มันวันบ้าอะไรถึงได้มีเหล่าแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์เดินเตร็ดเตร่เต็มวังราชาไปหมด

"........." แวมไพร์ท่าทางหยิ่งยโสเหลือบมามองแล้วเบือนสายตากลับไปยังวิวนอกหน้าต่างเช่นเดิมคล้ายไม่ใส่ใจแมลงตัวเล็กๆเช่นผม

ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ ผมคือลูกชายของแวมไพร์ชนชั้นสูงจากเกาหลี ไม่เคยมีใครเมินใส่ผมมาก่อน ล้วนแล้วแต่รีบปรี่เข้ามาประจบประแจงเพื่อหวังผลประโยชน์ทั้งสิ้น

"เราถามว่าเจ้าเป็นใคร ทำไมถึงได้มาอยู่ในวังของท่านราชา ไม่รู้หรือว่าที่นี่มันที่ไหน"

"หึ" มุมปากอีกฝ่ายกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย น้อยมากจนเกือบจะไม่เห็นด้วยซ้ำ ก่อนที่จะเปล่งวาจาแรกออกมาด้วยเสียงอันเย็นชาฟังแล้วขนลุกไปทั้งตัว "แวมไพร์น้อย เจ้าล่ะเป็นใคร"

"ระ เรา เราคือมินจุน สืบเชื้อสายเลือดบริสุทธิ์จากตระกูลคิม" ลองยกต้นตระกูลมาขู่แต่อีกฝ่ายกลับไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย

"อ้อ พวกชนชั้นสูงจากเกาหลี ต้นตระกูลเก่าแก่ที่สร้างผลงานเอาไว้มากมาย แล้วพ่อเจ้าล่ะ คิมจองไปไหน เราจับไอของสายเลือดบริสุทธิ์ที่นอกจากเจ้าไม่ได้" คนที่ไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรูเอ่ยถามเสียงเรียบ เขากล้าเรียกชื่อพ่อผมเฉยๆแบบนี้แปลว่าไม่ธรรมดา

แต่ที่ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีคือเขาสามารถจับกลิ่นไอของแวมไพร์ชนชั้นสูงได้อย่างง่ายดาย ของแบบนี้แม้แต่ท่านพ่อเองยังทำได้ยาก

เขาเป็นใครกันแน่

"ท่านพ่อกับท่านแม่อาจจะพักผ่อนอยู่ในห้อง ปราสาทนี้กว้างใหญ่ ว่าแต่ท่านเป็นใครกัน ท่านคือแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ที่เหนือกว่านั้นแน่ๆ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่"

แวมไพร์แปลกหน้ายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าแปลกใจของเขาทำให้ผมแอบดีใจลึกๆที่ทำให้ใบหน้านิ่งสนิทนั่นเปลี่ยนไปได้ แม้จะเล็กน้อยก็ตาม

"เจ้าเก่งนี่ อายุเพียงเท่านี้กลับจับสัมผัสและแบ่งชนชั้นได้ไว หากฝึกอีกคงเก่งกว่าพ่อเจ้าด้วยซ้ำ" จะชมก็ดีใจอยู่หรอก แต่เมื่อไหร่ตาลุงนี่จะแนะนำตัวสักที

"สรุปว่าท่านเป็นใคร..."

"คาเวล มาทำอะไรที่นี่..." เจ้าของปราสาทโผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัวอีกแล้ว เขาไปมาอย่างเงียบเชียบกว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็ปรากฎตรงหน้า เมื่อทักคนแปลกหน้าเสร็จก็หันมาพบกับผมเข้า "จุน? ไม่ได้อยู่กับคริสเหรอ"

"ไม่ ข้า เอ่อ เรา.." ไม่รู้ควรแทนตัวเองว่าอะไรดี ครั้งแรกที่พบกันผมใช้คำพูดแบบมนุษย์ตามความเคยชินกับเขา เราอยู่ในยุคที่พัฒนามาไกลแล้ว พวกแวมไพร์รุ่นใหม่ๆ ไม่ใช่คำศัพท์แปลกแยกอย่างนี้หรอก

"หึหึ พูดปกติเถอะฉันไม่ถือ" จะว่าไปเขาเองก็ใช้ภาษามนุษย์กับผมตั้งแต่แรกเหมือนกัน

เอาก็เอาวะ

"คือผมหลบมาเดินเล่นน่ะ ไม่ถนัดทำอาหารเท่าไหร่" ปล่อยให้เจ้าแก้มกลมนั่นทำไปเถอะ ถึงอย่างไรผมก็ไม่ทานอาหารอยู่แล้วแน่ๆ

"อ้อ นี่ก็ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว ถ้าอย่างนั้นเราไปที่ห้องอาหารกันเถอะ ป่านนี้คริสคงรออยู่ที่นั่น" ท่านราชาเอริคหมุนตัวเดินนำไปพร้อมกับแวมไพร์แปลกหน้า เมื่อครู่ผมไม่ทันฟังด้วยว่าเขาเรียกกันว่าอะไร แต่ดูจากท่าทางแล้วคงไม่ใช่ศัตรูน่าจะเป็นแขกของท่านเอริค

คบแต่พวกชั้นสูงเหมือนกันสินะ

"จริงสิ จุนรู้จักหรือยัง นี่คือคาเวล" เดินไปได้สักระยะท่านเอริคก็หันกลับมา แนะนำบุคคลแปลหน้า...

หืม? เดี๋ยวนะ

"ทะ ท่านคาเวล" ผมจ้องเจ้าของชื่ออีกครั้ง จ้องชนิดที่ว่าหากท่านแม่มาเห็นจะต้องกรีดร้องและสั่งลงโทษที่ผมเสียมารยาทผู้ดีก็เป็นแน่

แต่เชื่อเถอะ หากท่านพ่อท่านแม่มาอยู่ในสถานการณ์ตอนนี้ ก็คงทำเช่นเดียวกัน

คาเวลตรงหน้านี่คงไม่ใช่...อดีตราชาหรอกนะ

"อดีตผู้นำของเราเหล่าแวมไพร์คนก่อนยังไงล่ะ" คำบอกของท่านเอริคเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางหัว

ผมทำบุญด้วยอะไรถึงได้เจอกับผู้นำสองรุ่นในคราวเดียวกัน ถ้าจิตใจไม่เกร่งพอคงได้เป็นลมล้มพับไปแล้วแน่ ความคลางแคลงใจถึงพลังอำนาจของเขาหายไปทันที

ไม่แปลกหรอกที่จะมีพลังมากเพียงนี้ ในเมื่อเขาเป็นถึงอดีตราชา

ว่าแต่ได้ยินทุกคนพูดว่า ท่านเอริคกับท่านคาเวลไม่ถูกกันไม่ใช่เหรอ ไหนจะที่เคยเล่าต่อกันว่าที่ท่านคาเวลต้องลงจากบัลลังก์เพราะถูกท่านเอริคโค่นอำนาจและแต่งตั้งตัวเองขึ้นเป็นราชาแทน

ท่าทางไม่เหมือนจะบาดบางกันสักนิด

"จุน ต้องทำอย่างไร" พอผมอึ้งท่านเอริคก็เรียกซ้ำให้สะดุ้ง ก่อนจะกระเอมเล็กน้อย ก้มหัวลงเพื่อแสดงความเคารพ

"ท่านคาเวล"

"กับคาเวลก็พูดปกติได้ มันชินกับภาษามนุษย์อยู่แล้ว" ท่านเอริคเห็นผมว่าง่ายก็ส่งยิ้มให้

ตึกตัก~

อันที่จริงแวมไพร์นั้นไร้หัวใจ แต่ทำไมพอเห็นรอยยิ้มสว่างไสวราวกับมีชีวิตของท่านเอริคแล้วรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะไปได้

"อ๊ะ มากันแล้ว นั่งเร็วๆ วันนี้มีเมี่ยงปลาเผาจากปลาแม่น้ำที่ตกได้เมื่อกลางวัน สิงโตเป็นคนตกเองเลยนะ" เสียงเจ้าแก้มกลมดังขึ้นก่อนตัวด้วยซ้ำ พอเราเดินเลี้ยวเข้าไปยังห้องทานอาหารก็พุ่งเข้ามาล็อกแขนผมซะแน่น "จุนอ่ะเผลอแป๊บเดียวหายไปเลย ว่าจะสอนให้ทำสักหน่อย เอริคก็ชอบกินนะไว้คราวหลังจะได้ทำให้เอริคกินไง"

"ทำไมต้องทำให้ท่านราชากินด้วย" ผมเลิกแปลกใจกับท่าทางสนิทกับคนง่ายของคริสแล้ว

"ทำไมเรียกเอริคว่าท่านราชาอ่ะ ต้องเรียกพี่เอริคสิ"

"ไม่ได้ ท่านเอริคเป็นราชา นายเองก็ควรเรียกรู้ไหม ไม่อย่างนั้นคนอื่นได้ยินอาจจะถูกลากไปประหารด้วยการตรึงกับกางเขนได้"

ผมเตือนด้วยความหวังดี แต่คนฟังกลับยกไหล่ไม่แคร์

"เอริคก็คือเอริค ทำไมต้องเรียกท่านราชา คนอย่างนี้จะเป็นราชาได้ยังไง เจ้าเล่ห์ออกจะตายไป" หมอนี่จะต้องเป็นคนบ้าแน่ๆ ถึงได้กล้าว่าท่านราชาต่อหน้าอย่างไม่เกรงกลัวแบบนี้

"คริส!" ผมร้องด้วยความตกใจ คิดไว้ว่าเดี๋ยวคงได้ถูกท่านเอริคสั่งให้ลากไปลงโทษ ไม่ก็เหล่าผู้ติดตามผู้ช่วยทั้งหลายนี่แหละที่จะจัดการสังหารเขา

แต่ทุกคนกลับนิ่ง ทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ

"หึหึ ฉันเหรอเจ้าเล่ห์ นั่นมันคนรักของนายมากกว่าล่ะมั้ง ที่ต้องมานั่งบัลลังก์ราชาอยู่ทุกวันนี้ไม่ใช่เพราะมันหรือไงที่โยนงานทุกอย่างมาใส่หัวเนี่ย" ท่านเอริคขำน้อยๆ

คงจะมีผมคนเดียวที่ไม่เข้าใจสถานการณ์อะไรเลย จากที่ได้ยินคำเล่าลือ ท่านเอริคคือแวมไพร์ที่โหดร้ายจิตใจเหี้ยมโหดที่สุด ตั้งแต่ขึ้นปกครองใบหน้าไม่เคยมีรอยยิ้ม ไม่พูดเล่นและไม่สนิทสนมกับใคร

ทุกอย่างที่ได้ยินมามันผิดทั้งหมดหรือเขาเพิ่งจะเป็นอย่างนี้กันแน่

"กลับมายิ้มได้หัวเราะได้อย่างนี้เราก็ดีใจ คงเพราะคนๆนั้นกลับมาแล้วสินะ" คริสยิ้มอย่างอ่อนโยนมองหน้าเอริคสลับกับผมคนละที

ใครกลับมา พูดเรื่องอะไรที่เข้าใจกันเองอีกแล้ว

"กินข้าวเถอะ หิวไม่ใช่เหรอ" ท่านคาเวลตัดบทเดินหนีไปนั่งที่โต๊ะอาหารคนแรก แล้วคริสก็เดินไปนั่งข้างๆ

ผมจะเลิกตกใจกับความเป็นคริสคนนี้แล้ว มักชอบทำอะไรเหนือความคาดหมายอยู่เรื่อย เขาจะรู้ไหมว่าคนที่บังอาจไปนั่งข้างๆนั่นคือใคร

ท่านคาเวลเชียวนะ

อดีตราชาแวมไพร์ผู้ที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์

แม้จะรู้เรื่องท่านคาเวลไม่มากแต่ท่านพ่อเคยพูดบ่อยๆว่าในประวัติศาสตร์ของแวมไพร์ไม่เคยมีใครเก่งเท่าผู้นี้อีกแล้ว

ก่อนที่ผมจะจินตนาการภาพหัวคริสถูกตะบปจนกระเด็นหลุดจากบ่า ฝ่ามือใหญ่ของท่านคาเวลก็วางลงไปบนเส้นผมสีดำของเจ้าแก้มกลม

อ่อนโยนจนต้องอึ้งซ้ำเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้

"หิวไหม ฉันไม่ได้ไปช่วยคริสทำอาหารเลย"

"ไม่เป็นไรสิงโต เราทำเองได้ เห็นวันนี้สิงโตดูเพลียๆ ได้พักแล้วดีขึ้นหรือเปล่า พลังฟื้นฟูยังไม่เต็มที่สินะ ขอโทษด้วยที่บังคับให้ออกไปตกปลาอีก"

"ถ้าคริสอยากจะไปที่ไหน ฉันก็จะพาไป"

"สิงโตน่ารักที่สุดเลย"

คำว่าน่ารัก ไม่ควรใช้กับท่านคาเวลหรอกนะ อยากจะบอกคริสเหลือเกินแต่หาจังหวะแทรกบทสนทนาของคู่นี้ไม่ได้เลย ขณะที่ผมทำตัวไม่ถูกแวมไพร์ข้างๆก็ก้มหน้าลงมากระซิบเบาๆ

"คู่นี้เขาเป็นคนรักกันน่ะ ไม่ต้องแปลกใจหรอก คาเวลจะเป็นอย่างนี้เฉพาะกับคริสเท่านั้น และชื่อสิงโตก็เป็นชื่อที่คริสตั้งให้ เรียกได้แค่คนเดียว นายอย่าเผลอไปเรียกตามล่ะ"

"......"

"อ้อ แต่เมื่อก่อนนายก็เคยเรียกนี่ คงได้ล่ะมั้ง"

"เมื่อก่อน? ผมไม่เคยพบท่านคาเวลนะ" ผมหันกลับไปมองตาลุงโรคจิตชอบกินเด็กผู้ชายด้วยความงุนงง

"อีกไม่นานก็คงทราบ ตอนนี้กินข้าวกันก่อนเถอะ ไม่หิวก็กินสักหน่อยคริสทำมาแล้วเดี๋ยวโดนงอนอีก" เหมือนกับจะรู้ทันว่าผมไม่อยากกินท่านเอริคก็พูดดักเอาไว้

"ผมต้องการเลือดมากกว่า"

"ฉันเตรียมไว้ให้แล้วหลังมื้ออาหาร นายไม่ต้องห่วง"

"งะ งั้นกินก็ได้ จริงสิ ว่าแต่ท่านพ่อกับท่านแม่ของผมไปไหนล่ะ พวกเขาจะมาทานอาหารกับเราไหม"

"อ้อ" ท่านเอริคยกยิ้ม เป็นยิ้มที่เจ้าเล่ห์ที่สุดตั้งแต่ผมเคยเห็นใครยิ้มมา ไม่คิดว่าคนที่เคยถูกกล่าวหาว่าเป็นแวมไพร์ไร้ชีวิตไร้หัวใจจะยิ้มได้เจ้าเล่ห์ขนาดนี้ "พ่อกับแม่ของนาย..เดินทางออกจากที่นี่ไปแล้ว"

ว่ายังไงนะ!

นี่หมายความว่าผมถูกทิ้งเอาไว้ให้ตาแก่โรคจิตชอบกินเด็กผู้ชายแล้วอย่างนั้นเหรอ

ทำไมท่านพ่อท่านแม่หักหลังกันอย่างนี้!!!!


............................................

ถถถ หนูลูกกกก ถูกทิ้งซะแล้ววว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 371 ครั้ง

1,636 ความคิดเห็น

  1. #1632 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 19:29
    คริสก็ยังน่ารักเป็นมิตรกับทุกคนอยู่เสมอ ส่วนจุนต้องเรียนรู้จากคริสอีกเยอะนะ
    #1632
    0
  2. #1489 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:28
    น้องจุนลูกกกกกก
    #1489
    0
  3. #1487 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:13
    โธ่น่าสงสารจุน โดนพ่อแม่ทิ้ง แต่อยู่กะท่านเอริคคงไม่เป็นไรหรอก
    #1487
    0
  4. #1485 แมวว (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:02

    เห็นจะมีเจ้ามินจุนน้อยตนเดียวล่ะมั้งที่ยังงงๆอยู่ว่าอะไรเป็นอะไร รอให้ท่านเอริคฉะเหลยก้อกระจ่าง~~~~

    #1485
    0
  5. #1484 aomm_choco (@aomm_choco) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:24
    ไม่รอดแล้วหล่ะมินจุน สู้ๆนะ คึๆๆ
    #1484
    0
  6. #1483 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:34
    ว๊ายยยย โดนเอามาทิ้งง
    #1483
    0
  7. #1482 bestapinya (@bestapinya) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:27
    หนูลูกกกกเอ็นดูวววววว
    #1482
    0
  8. #1481 golf8 (@golf8) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:05
    อ่อนโยนกับคนเดียววว สิงโตคนเดิมคนเดียวของคริส อรั้ยยย
    #1481
    0
  9. #1480 XiaowenMXu (@XiaowenMXu) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:33

    น่าร๊ากกก
    #1480
    0
  10. #1479 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:36
    เอ็นดูสุดจ้าา55555
    #1479
    0
  11. #1478 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:04
    ยังไงสิงโตก็ยังยิ้มกับคริสคนเดียว หนูจุน หนูยังมีเรืรองให้ไม่เข้าใจอีกเยอะ ค่อยๆ เรียนรู้ไปนะ
    #1478
    0
  12. #1474 Gar_nitoon (@Gar_nitoon) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:49
    สิงโตกับเอริคนี่เหมาะสมกับเพื่อนกันจริงๆ เจ้าเล่ห์ทั้งคู่ 555555
    #1474
    0
  13. #1473 JJ_II_BB (@JJ_II_BB) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:26
    น้องจุน เสร็จแน่ๆลูก
    #1473
    0
  14. #1472 Amp (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:25

    น่าสงสาร​ ​โถ... ลูก

    #1472
    0
  15. #1470 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:21
    ท่านคาเวลกับคริสขยันทำคนอื่นเป็นอากาศจัง ชอบที่จุนเรียกคริสว่าเจ้าแก้มกลม น่ารักอะ
    #1470
    0
  16. #1469 sittichai3828 (@sittichai3828) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:17

    รอตอนต่อไปนะ

    #1469
    0
  17. #1468 witghes (@witghes) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:14
    เอ็นดูอ่ะ
    #1468
    0
  18. #1467 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:58
    โถถถถถถ จุนเอ้ยยยยย ถูกทิ้งไว้ซะงั้น 555++
    #1467
    0