ตอนที่ 26 : Special Erik-Jun(Loma) : 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 481 ครั้ง
    29 ม.ค. 62


*ตอนนี้คือเหตุการณ์หลังจากตอนที่ 24 หากใครลืมสามารถกลับไปอ่านก่อนได้ค่ะ คือหลังจากจุนมาที่ปราสาทของท่านเอริคนั่นเอง**







นี่เหรอท่านเค้าท์เอริค!

ต่างจากที่คิดเอาไว้มาก ต่างมากจริงๆ คนที่เป็นถึงผู้นำเหล่าแวมไพร์ททั่วโลกควรจะต้องโหดร้าย ป่าเถื่อน รุนแรง มองทุกสิ่งเป็นมดปลวกและดูแก่ๆกว่านี้สิ

นี่อะไร

ทั้งหนุ่ม หล่อ แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่ากับว่า อิตาท่านเค้าท์บ้านี่มัน...มันจูบผม!

ไอ้แวมไพร์ทหื่น ราชาแวมไพร์ทอะไรกัน ราชาความหื่นซะมากกว่า เท่านั้นยังไม่พอ บ้าอำนาจและหัวโบราณเป็นที่สุด ไหนที่เคยเรียนมา ที่ท่านพ่อเล่าให้ฟังบอกว่าท่านเอริคเป็นคนนิ่งสุขุมแล้วก็เข้าใจยากไง

แล้วที่มาปล้ำจูบผมจนเกือบ...เอ่อ เกือบ...นั่นล่ะ มันบ้าอะไรกันวะ

ก๊อกๆๆ

นั่งหัวเสียอยู่พักใหญ่ประตูห้องก็ถูกเคาะอีกครั้ง เป็นท่านแม่ที่เดินนำท่านพ่อเข้ามา ใบหน้ายิ้มแย้มอ่อนโยนของท่านแม่ยังคงแต้มใบหน้าเสมอ แต่คนนอกใครจะรู้ว่ามันน่ากลัวแค่ไหน ท่านแม่สามารถที่จะออกคำสั่งที่โหดร้ายอย่างการกักบริเวณผมด้วยสีหน้าแบบนี้ล่ะ

"ท่านแม่ ลูกไม่..."

"ลูกต้องอยู่" และยังเป็นคนที่รู้ทันผมไปหมดทุกอย่าง เพียงแค่อ้าปากก็รู้แล้วว่าต้องการจะพูดอะไร

"ไอ้ท่านเค้าท์นั่นมันบ้าไปแล้ว ไม่เอา ไม่อยู่กับคนประสาท"

"ระวังคำพูดหน่อยจุน คิดว่าที่นี่เป็นที่ไหน แกอยากให้พวกเราตายกันทั้งตระกูลหรือไง ท่านเอริคเป็นคนเด็ดขาดและไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น" ท่านพ่อก็ดีแต่ดุ คอยดูจะนะยุให้ท่านเอริคมาจูบท่านพ่อบ้าง อยากรู้นักว่าจะยังอยากอยู่ที่นี่หรือเปล่า

"ไม่เห็นจะเหมือนที่เขาว่าเลย เหมือนไอ้ผู้ชายเจ้าชู้ตามหน้าผับคอยหลีสาวมากกว่า"

"ว่าอะไรนะจุน" ท่านแม่ยกสองมือขึ้นปิดปากตัวเอง "ท่านเอริคไม่ใช่แบบนั้น อย่าได้พูดไป"

"เหอะ ไม่เชื่อก็ตามใจ แต่ลูกไม่อยู่ ได้ยินไหมท่านพ่อท่านแม่ ลูกไม่อยู่ที่นี่ ไหนบอกว่าเราจะมาแวะทักทายท่านเอริคแล้วกลับไงล่ะ ทำไมหลอกลูกแบบนี้"

"ก็ท่านเอริคเอ่ยปากแล้ว ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็ขัดไม่ได้" ท่านพ่อเองก็ทำหน้าจนใจ เหอะ เสแสร้างมากกว่า นี่คือบทลงโทษที่ผมไปดื่มเลือดฆ่ามนุษย์ใช่ไหม

"ท่านพ่อท่านแม่ใจร้าย รู้ไหมว่าถ้าปล่อยให้ลูกอยู่ที่นี่ อีกไม่นานคงได้กลายเป็นนางสนมให้กับท่านเอริคแน่ๆ อีกอย่างก็เอาแต่เพ้อถึงชื่อใครก็ไม่รู้ น่ากลัวจะตายไป"

"นางสนมอะไรกัน?"

"เมื่อกี้...เขาจูบลูก"

"ว้าย" ท่านแม่ร้องเสียงหลงอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นไปสบตากับท่านพ่อ ทั้งคู่ทำหน้าลำบากใจ ส่วนผมเห็นแล้วก็แอบยิ้มชอบใจ ลองบอกไปแบบนี้รับรองได้ว่าเดี๋ยวต้องพาผมกลับไปแน่ๆ ตระกูลของพวกเราเก่าแก่ไม่แพ้ตระกูลราชา มีธรรมเนียมโบราณสืบต่อกันมา ที่สำคัญไม่เคยมีใครมีคนรักที่เป็นผู้ชายกับผู้ชาย

พวกท่านรับไม่ได้แน่นอน หึหึ

"แล้วลูกจูบตอบหรือเปล่า"

"ตอบ...ท่านพ่อ!!" ไม่น่าเชื่อว่าคำถามนั่นจะออกมาจากปากแวมไพร์หัวโบราณอย่างท่านพ่อ ไม่เพียงเท่านั้นยังอมยิ้มชอบใจอีกต่างหาก "นี่ลูกถูกผู้ชายจูบนะ ผู้ชาย"

"ถ้าผู้ชายคนนั้นคือท่านเอริค พ่อก็คงช่วยลูกไม่ได้ ทำใจเถอะนะจุน"

ผมอ้าปากพะงาบๆเหมือนปลาขาดน้ำไปแล้ว ท่านแม่ลูบหัวปลอบเพื่อให้ผมทำใจแล้วก็บังเอิญไปเห็นรอยกัดที่ต้นคอเข้า ดวงตาท่านแม่ก็โตเท่าไข่ห่าน

"นี่คือ? ตายแล้ว ท่านเอริคกัดลูกเหรอจุน"

"ก็ใช่น่ะสิท่านแม่ เขามันป่าเถื่อนที่สุด เขากัดลูก ทำร้ายลูก อีกไม่นานเขาคงฆ่าลูก ดูดเลือดลูกจนหมดตัว เพราะงั้นท่านพ่อท่านแม่ต้องพาลูกกลับไปด้วยนะ ลูกจะไม่อยู่ที่นี่"

"จุนเอ๋ยลูก แม้จะอายุห้าสิบปีแล้ว แต่สำหรับเราแวมไพร์ทลูกนั้นยังเด็กนัก...แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์น่ะจะไม่กัดหรือดื่มเลือดกันเอง ยกเว้นก็แต่..."

"แต่? แต่อะไรท่านพ่อ พูดให้จบสิ" ผมเริ่มอยากรู้ เรื่องพวกนี้เรายังไม่ได้เรียนรู้ กฎเก่าแก่บอกว่าเมื่ออยู่ไปก็จะเรียนรู้ไปเองตามสัญชาตญาณ ผมเคยดื่มเลือดสดๆจากมนุษย์ แต่ก็ยังมีเรื่องที่ไม่เคยอีกหลายอย่าง พอเริ่มเขย่าแขนเร่งท่านพ่อ ท่านก็หันไปสบตากับท่านแม่ที่พยักหน้าอนุญาตให้เล่าได้

"ยกเว้นก็แต่...ตอนจะมี..เซ็กส์"

"หาาา...ซะ..ซะ บ้าไปแล้ว!!" พอนึกถึงตัวเองที่เผลอจูบตอบท่านเอริคกลับไป ร่างที่นอนหอบหายใจรวยริ้นไร้ทางขัดขืน ซ้ำยังดึงอีกฝ่ายมากอดไว้แน่นราวกับเขาจะสลายไป...หน้าก็เริ่มแดงก่ำ

นั่นเหรอ เซ็กส์

"อา เห็นทีพวกเราคงพาลูกออกไปจากที่นี่ไม่ได้แล้ว แต่วางใจเถอะ เราเชื่อว่าท่านเอริคจะไม่มีทางทำร้ายลูกแน่นอน ลูกแม่จะได้เป็นเจ้าสาวของท่านราชาเชียวนะจุน"

บ้าสิ บ้าไปแล้ว

"เขาเป็นผู้ชายนะท่านพ่อท่านแม่!!"

"เรื่องนั้นพ่อกับแม่ก็กำลังทำใจอยู่ หากเป็นคนอื่นเรายังพอบ่ายเบี่ยงได้ แต่เป็นท่านราชา เราคงไม่สามารถปฏิเสธได้ ไม่อย่างนั้นเราคงตายกันทั้งตระกูล"

"ลูก..ผู้ชายนะท่านแม่ ฮึกกก" ไม่เอา ไม่เอาผู้ชายอ่ะ ผมไม่ได้อยากมีคนรักเป็นผู้ชายสักหน่อย

"วางใจเถอะจุน" ผมเงยหน้ามองท่านแม่อย่างมีความหวัง หวังว่าท่านจะพูดอะไรสักอย่างที่เป็นทางแก้ของปัญหานี้ได้ "อดีตคนรักของท่านเอริคเอง ก็เป็นมนุษย์ผู้ชายเช่นกัน"

โอ้ยยย มันใช่เรื่องนี้ที่ผมกังวลไหมเล่า ท่านแม่!


...............................................................

อารมณ์เสียกับท่านพ่อท่านแม่จนทนมองหน้าไม่ไหว ผมเดินหนีออกจากห้องไม่สนใจเสียงเรียกดุๆของท่านพ่อและเสียงง้ออ่อนใจของท่านแม่ เรื่องอะไรจะทนอยู่ฟังเรื่องบ้าๆอย่างการเป็นเจ้าสาวของราชาหื่นนั่นกัน

เดาไม่ยากเลยว่าตาแก่เอริคจะต้องเป็นพวกบ้าลามกชอบกินเด็กหนุ่ม ดูอย่างท่านแม่เล่าว่าเขาเคยมีคนรักเป็นมนุษย์ผู้ชายก็รู้แล้ว

"อ๊ะ" ขณะกำลังขุ่นมัวอยู่ในสวนกุหลาบที่ออกดอกสะพรั่งก็มีเสียงร้องหนึ่งดังขึ้น ตอนแรกผมก็ว่าจะไม่ใส่ใจ คงมีเหล่าคนรับใช้ในวังนี้สักคนทำงานพลาด แต่พอจะเดินหลบไปอีกทางบางอย่างก็พุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

ผมถอยเท้าไปตั้งหลักสองสามก้าว แยกเขี้ยวขู่คำรามและส่งฝ่ามือหวังฟาดลงไปบนใบหน้าคนที่บังอาจมาลบหลู่ดูหมิ่นศักดิ์ศรีตระกูลเก่าแก่แถมยังเป็นแขกของท่านราชาอย่างผม

คาดว่าฝ่ายนั้นต้องถูกตบกระเด็นไปไกล...แต่ก็ไม่ เขาใช้แขนเล็กๆปัดฝ่ามือผมอย่างง่ายดาย

แวมไพร์ทเลือดบริสุทธิ์?

หากมีพลังพอกันย่อมเป็นแวมไพร์ทเลือดบริสุทธิ์เช่นเดียวกับผมแน่นอน ซึ่งน่าแปลกใจปัจจุบันนี้หาได้ยากนักที่จะมีแวมไพร์ทชนชั้นสูงเหลืออยู่ โอเคว่าอาจจะมี แต่จำนวนเพียงหยิบมือในโลกนี้ไม่ควรมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ทั้งหมดสิ

"ใจเย็นดิ กูแค่เข้ามาทักทายเองนะ" นอกจากจะปัดฝ่ามือผมแล้ว เจ้าหมอนี่ยังขึ้นกูมึงอย่างหยาบคายด้วย

"บังอาจ! กล้าดียังไงถึงได้ล่วงเกินข้าแบบนี้ ไม่รู้เหรอว่าข้าเป็นใคร" แม้จะแปลกใจว่าอีกฝ่ายมีสายเลือดบริสุทธิ์ได้อย่างไรทั้งที่กิริยาออกจะเหมือนพวกมนุษย์ปานนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะใส่ใจนัก ท่าทางโอหังของมันต่งหากที่สมควรถูกลงโทษ

"มึง?..." ทางนั้นทำหน้าแปลกใจนิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทางราวกับสนิทสนมเป็นการทักทายเช่นคนไม่รู้จักแทน "ขอโทษทีครับ ผมคงจะทักคนผิด ยกโทษให้ผมด้วยเถอะ เมื่อกี้คิดว่าเป็นเพื่อนรักก็เลยดีใจมากเกินไปหน่อย ลืมคิดไป...ว่าเขาไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว"

ใบหน้านั้นแสนเศร้าจนผมชะงักงัน น่าแปลกเหลือเกินที่คนถือตัว เจ้ายศอย่างผมกลับไม่ด่าสวนออกไปอย่างนิสัยที่ควรจะเป็น

บางอย่างลึกๆรู้สึกว่าคนๆนี้นั้นไม่ได้ร้ายกาจอย่างเหล่าแวมไพร์ททั้งหลายที่เคยเจอมา

ออกจะซื่อบริสุทธิ์เกินไปด้วยซ้ำ

"อืม...แล้วเจ้าเป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ที่วังท่านราชาได้" เห็นอย่างนี้ผมก็ลดท่าทีระวังตัวลงเล็กน้อย อดจะถามสิ่งที่สงสัยออกไปไม่ได้ ที่นี่ไม่ใช่ที่เที่ยวเล่นที่ใครนึกอยากจะมาก็มาได้ และที่สำคัญผมไม่ได้ยินว่านอกจากครอบครัวเราตาแก่เอริคจะมีแขกคนอื่นด้วย

"อ๋อ เรามาเยี่ยมเอริคน่ะ เพิ่งกลับจากไปตกปลามา ได้ปลามาเยอะเลยนะ เย็นนี้ตั้งใจว่าจะทำเมี่ยงปลาเผาให้เอริคกิน เขาชอบมากเลยล่ะ"

เจ้าหมอนี่เป็นใครกัน คนรัก? ต้องเป็นคนรักของตาแก่เอริคแน่ถึงได้กล้าเรียกอย่างสนิทสนมอย่างนี้

เห็นท่าทีขมวดคิ้วครุ่นคิดของผม อีกฝ่ายก็เข้าใจผิดไปอีกอย่าง

"อ้อ นายคงมากจากต่างประเทศสินะ ได้ยินว่าแขกของเอริคจะมาจากเกาหลี คงไม่เคยกินเมี่ยงปลาเผาใช่หรือเปล่า ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้เราจะทำให้ชิมก็แล้วกัน เพื่อนสนิทเราก็ชอบมากๆเลย แถมยังเป็นอาหารคลีนด้วยนะ ไม่อ้วนๆ" เจ้าแก้มกลมอวดยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร ไอ้คำว่าไม่อ้วนนั่นควรจะเอาไว้ปลอบตัวเองมากกว่าผมนะ

เป็นแวมไพร์ทที่ประหลาดจริงๆ ผมไม่เคยเห็นแวมไพร์ทสายเลือดบริสุทธิ์ที่ไหนแก้มกลมแบบนี้มาก่อน พวกเราล้วนมีรูปร่างหน้าตาที่งดงามเป็นกรรมพันธุ์สืบทอดกันมาแต่โบราณ ที่สำคัญ

"มื้อเย็น?" แวมไพร์ทที่ไหนกินอาหารกันบ้าง!

"ใช่ๆ มื้อเย็น นายกินข้าวเย็นหรือเปล่า ไม่กินไม่ได้นะเดี๋ยวจะปวดท้อง...อ่าลืมไป นายเป็นแวมไพร์ทสินะ" คนพูดทำเหมือนตัวเองไม่ได้เป็นแวมไพร์อย่างนั้น หากผมไม่ได้เป็นสายเลือดโบราณที่ดูได้ว่าตนไหนคือแวมไพร์ทเลือดบริสุทธ์ เลือดผสม จนกระทั่งมนุษย์ ผมคงเข้าใจว่าเขาเป็นมนุษย์สามัญธรรมดาด้วยซ้ำ

เจ้านี่แปลกนัก

"คริส" ยืนคุยกันยังไม่ทันเท่าไหร่ เสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจก็ดังขึ้น คนที่เดินเข้ามาใหม่คือเจ้าของปราสาทแห่งนี้ ตาแก่เอริค เจ้าของชื่อที่ยืนคุยกับผมหันไปส่งยิ้มกว้างทักทาย มองจากโซลยังรู้ว่าสนิทสนมกันแค่ไหน

ท่าทางจะเป็นคนรักจริงๆ

ใจอยากจะวิ่งไปบอกท่านพ่อท่านแม่ว่าเลิกหวังตำแหน่งชายาของท่านราชาได้แล้ว ดีที่สุดอาจจะเป็นสนมลำดับที่สิบโน่นล่ะมั้ง

ไอ้แก่เจ้าชู้

"เอริค มาพอดีเลย นายเจอโลมาหรือยัง นี่มันโลมาชัดๆ" เจ้าคนประหลาดชื่อคริสหันไปเรียกตาแก่ด้วยความตื่นเต้น ชี้นิ้วมาที่ผมไม่หยุด

ว่าแต่อะไรคือโลมา ได้ยินตั้งแต่ท่านราชาเรียกเมื่อกลางวันแล้ว นี่ยังจะมาหมอนี่อีกคน

"อืม นายก็รู้เหรอ" เอริคพยักหน้า ปัดมือคริสที่ชี้หน้าผมออกให้ นึกอยากจะขอบคุณเป็นครั้งแรกก็ตอนนี้ อีกนิดจะเข้าลูกตาอยู่แล้ว ไม่มองอะไรบ้างเลย

เจ้าแวมไพร์ทเลือดบริสุทธิ์ซุ่มซ่าม

"รู้สิ ถึงหน้าตาจะไม่คล้ายเท่าไหร่แต่ความรู้สึกนี้มันใช่เลย ดีใจด้วยนะเอริค ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงซะที คราวนี้อย่าปล่อยให้หลุดไปล่ะ เดี๋ยวเราช่วยเอง"

"แล้วหมอนั่นล่ะ" ท่านเอริคพยักหน้าไปอย่างนั้นเหมือนไม่ได้ใส่ใจนัก แต่วูบหนึ่งที่หันมาสบตากับผมแล้วก็เปลี่ยนไปคุยกับคริสตามเดิม

"สิงโตบอกว่าเหนื่อยเลยขอตัวไปพัก อายุก็แค่ไม่กี่พันปีเองทำไมเหนื่อยง่ายเป็นตาแก่อย่างนี้ก็ไม่รู้ แค่ชวนไปตกปลาแล้วก็เล่นน้ำตกเท่านั้นเอง จะเหนื่อยอะไรนักหนา ของอย่างนี้มนุษย์ธรรมดาเขายังไม่บ่นกันเลย"

"หึหึ ระวังหมอนั่นมาได้ยินเข้า นายจะเป็นฝ่ายบ่นว่าเหนื่อยแทนนะคริส"

"บ้า" คริสตีไหล่ท่านราชาเสียแรงพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำ ผมแอบสะดุ้งคิดเอาไว้ว่าหมอนี่ต้องหัวหลุดจากบ่าด้วยมือท่านราชาแน่ บังอาจขนาดแตะต้องตัวหรือทำร้ายท่านเค้าท์เอริคนั้นโทษรุนแรงถึงขั้นชีวิต

แต่นอกจากจะไม่ถูกลงโทษ ท่านเอริคยังหัวเราะร่าชอบใจเสียอีก

เขา! หัวเราะ!

ไม่น่าเชื่อ!

"ฮ่าๆๆๆๆ เขินเป็นกับเขาด้วยหรือไง อย่าทำหน้าอย่างนี้ใส่ใครเข้าล่ะ ไม่อย่างนั้นโลกได้พินาศเพราะราชาขี้หวงแน่นอน"

นั่นไง คริสเป็นคนรักของท่านเอริคจริงๆด้วย คำว่าราชานั้นจะมีใครไปได้อีกหากไม่ใช่ท่านเอริค

บ้าเอ๊ย! แล้วอย่างนี้จะมาจูบผมทำไม!

ไอ้แก่จอมเจ้าชู้!!

"นี่ๆ เราชื่อคริสนะ" จีบกันจนพอใจแล้ว คนรักของท่านราชาก็หันหน้ามาแนะนำตัวกับผม เหอะ เรียกกันจนได้ยินขนาดนี้แล้วจะมาแนะนำตัวอะไรอีก

"อืม" ผมพยักหน้าไม่คิดจะแนะนำตัวกลับ แต่พอเห็นสีหน้าที่เฉาลงทันตาก็อดจะใจอ่อนไม่ได้ ผมเป็นบ้าอะไรวะ "มินจุน"

"จุนเป็นลูกของตระกูลแวมไพร์เก่าแก่จากเกาหลี ปกครองแวมไพร์ทแถบนั้นแทนฉันน่ะ ส่วนนี่ก็คริสเป็นน้องชายของฉันเอง" ท่านเอริคแนะนำเพิ่ม

เหอะ คนรักสิไม่ว่า ใครๆก็รู้ว่าท่านเอริคไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีกแล้ว นอกจากท่านคาเวล ส่วนท่านลุงของพวกเขาก็หายสาปสูญอย่างไร้สาเหตุก่อนที่ท่านเอริคจะขึ้นเป็นท่านราชาไม่นาน แล้วจะเอาน้องชายมาจากไหนอีก

ผมหงุดหงิดอย่างไม่รู้สาเหตุจนลืมคิดไปด้วยซ้ำว่าพวกเขาแทนตัวเองและพูดคุยกันอย่างกับภาษามนุษย์

"จุน ชอบทานอาหารไหมเมื่อกี้ยังไม่ได้ตอบเลย"

"มินจุนต่างหาก จุนเป็นชื่อที่เอาไว้ให้คนสนิทเรียก" ผมย้ำกับคริสเหมือนที่เคยบอกท่านเอริคไป คนฟังก็พยักหน้ายิ้มกว้าง

"อื้อ เข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นเราไปในครัวช่วยกันทำอาหารเย็นดีกว่านะ ไปเถอะ จุน"

เจ้าคนประหลาด ข้าบอกว่าข้าชื่อมินจุนยังไงเล่า

รอบตัวผมจะมีคนปกติบ้างหรือเปล่านี่


................................................

5555555 น้องงงงง สงสารจุนจริงๆเลย เจอแต่คนประหลาด

แต่สายในความเป็นเพื่อนรักในอดีตทำให้หนูจุนเค้าใจแข็งกับคริสไม่ได้

ตอนนี้ลงเรือเพื่อนรักไปก่อนเนอะ เอาไว้ตอนหน้าค่อยลงเรือหลัก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 481 ครั้ง

1,636 ความคิดเห็น

  1. #1631 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 19:20
    ปวดหัวแทนจุนเนอะ.
    #1631
    0
  2. #1486 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:07
    หวงเอริครึป่าวจุน
    #1486
    0
  3. #1466 aomm_choco (@aomm_choco) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:45
    คริสน่ารักอ่าาาาา ขำจุนมากมีเรื่องให้ปวดหัวอีกเยอะแน่ คึๆ
    #1466
    0
  4. #1464 bestapinya (@bestapinya) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 08:38
    น้องน่ารักกกกก
    #1464
    0
  5. #1463 JJ_II_BB (@JJ_II_BB) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 23:12
    น่ารักอะ รอๆๆๆ
    #1463
    0
  6. #1462 Gorymay (@Gorymay) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 05:57
    คิดถึงคู่นี้ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #1462
    0
  7. #1461 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 02:54
    แง้ววว น่ารักกกก
    #1461
    0
  8. #1460 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 02:01
    งื้อออออออ มินจุนก็น่ารัก คริสก็น่ารัก อยากเห็นเค้าอยู่ด้วยกันครบคู่อีก
    #1460
    0
  9. #1459 Nanew44 (@Nanew44) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 01:44
    โอเค เข้ามาอ่าน ตอนแรก งง ราชา อะไร

    พออ่านตอนแรกปุ๊บ อ๋อ เข้าใจละ สิงโต นี่เอง.
    #1459
    0
  10. #1458 Nanew44 (@Nanew44) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 01:30
    โอเค เข้ามาอ่าน ตอนแรก งง ราชา อะไร

    พออ่านตอนแรกปุ๊บ อ๋อ เข้าใจละ สิงโต นี่เอง
    #1458
    0
  11. #1457 แมวว (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 01:01

    งุ้ย~~~ คริสน่ารัก นี่ป่านนี้จุนยังไม่มีคัยเฉลยเรื่องราวให้ฟังเลย เข้าใจผิดท่านเอริคไปใหญ่แล้ว

    #1457
    0
  12. #1456 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 00:06
    คิดถึงท่านสิงโตวววววววว
    #1456
    0
  13. #1455 rheenlove (@rheenlove) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 22:59
    ต้องกลับไปอ่านใหม่ ลืมเนื้อเรื่อง
    #1455
    0
  14. #1454 golf8 (@golf8) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 20:51
    เฝ้ารอตอนต่อไปจร้าาาาา

    คริสน่ารักกก
    #1454
    0
  15. #1453 witghes (@witghes) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 20:32
    คิดถึงสิงโตตต
    #1453
    0
  16. #1452 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 20:26
    โถถถถถ น้องงงงง แพ้ทางคริสตลอดดดด 555++
    คุยๆกันไปเดี๋ยวก็กลับมาสนิทกันเองแหละเนอะ ><
    #1452
    0
  17. #1451 Wa_wawow T. (@Wa_wawow) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:36

    เริ่สๆๆ ต้องย้อนกลับไปอ่านตอนที่ 24 จริงๆอ่ะเพราะแทบจำเค้าเรื่องไม่ได้เลย #เทใจให้ไรท์

    #1451
    0
  18. #1450 Vevoomg (@Vevoomg) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 23:30
    คิดถึงงงงงงงงงงงงงงแงในที่สุดไรต์ก็มาอัพ
    #1450
    0
  19. #1449 Vasupat_kps (@Vasupat_kps) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 13:16
    งื้อออ รอคอยมานาน ดีจายยยย
    #1449
    0
  20. #1448 Orawan Mayura (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 12:21

    ออยากอ่านตต่อค่ะ

    #1448
    0
  21. #1447 fame999999999 (@fame999999999) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 07:39
    คิดถึงจัง
    #1447
    0
  22. #1446 fern_1505 (@fern_1505) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 07:10

    โอ๊ยยยยยย คิดถึงงงงงง รีบมาอัปนะ ToT
    #1446
    0
  23. #1445 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 00:28
    ยิ่งได้อ่าน ยิ่งคิดถึงอ่ะ
    #1445
    0
  24. วันที่ 23 มกราคม 2562 / 23:38
    คิดถึงงง
    #1444
    0
  25. #1443 JJ_II_BB (@JJ_II_BB) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 22:43
    ชอบมากๆ อยากอ่านที่สุด
    #1443
    0