ตอนที่ 24 : จากลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    4 ก.ย. 60




Erik side


เตียงสีขาวในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว ผมนั่งอยู่ตรงนั้น ข้างๆเตียงที่มีคนรักนอนหลับไหลอยู่


ทำไมเมื่อก่อนผมถึงได้กระตือรือร้นกับการตามหาเลือดบริสุทธ์ในตำนานให้กับคาเวลล์กันนะ บางทีอาจจะไม่ใช่แค่อยากช่วยคาเวลล์อย่างเดียวก็ได้ ความหวังเล็กๆว่าโลมาอาจจะเปลี่ยนใจ เปลี่ยนเป็นแวมไพร์เหมือนอย่างคริส ทำให้ผมหมกมุ่นอยู่กับสิ่งเหล่านั้นเป็นปี


เพื่อกลับมาอ้อนวอนมนุษย์ที่ใจแข็งที่สุดนี่อีกครั้ง


"พี่เอริค" เสียงอ่อนล้าแผ่วเบา เปลือกตาที่เคยปิดสนิทค่อยๆลืมขึ้นอีกครั้ง


"ตื่นแล้วเหรอ" ผมทักกลับไป มองมือตัวเองที่จับมือคนป่วยเอาไว้แน่น


"อืม...เหนื่อย"


"อยากให้เรียกพยาบาลให้ไหม"


"ไม่ต้องหรอก" ปลาน้อยของผมส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาที่เหนื่อยล้าฝืนมองจ้องผมไม่ละไปไหน ผมยิ้ม ยิ้มให้กับคนตรงหน้าตลอดเวลาทั้งที่ในใจกำลังเจ็บปวดเจียนตาย


"เมื่อกี้ตอนที่หลับ คาเวลล์กับคริสมาเยี่ยมด้วยนะ"


"งั้นเหรอ....ดีนะที่ไม่ตื่นมาเจอมัน" เค้าขำน้อยๆอย่างคนที่ไม่ค่อยจะมีแรง


"ทำไมล่ะ ไม่ได้เจอกันนานแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่คิดถึงเพื่อนหรือไง"


"ไม่เจอดีกว่า อิจฉาที่มันไม่เคยแก่ลงเลย" คำพูดติดตลกน้อยๆตามสไตล์ตัวเองทำให้ผมขำเบาๆตาม


"ก็อยากปฏิเสธฉันทำไมล่ะ ฉันหาทางให้นายกลายเป็นอมตะได้แล้วแท้ๆ"


ตอนนั้นผมกลับไปหาโลมาอีกครั้ง หลังจากที่คริสกลายเป็นแวมไพร์เลือดบริสุทธ์ได้ ไปเจรจาขอให้ไปอยู่ด้วยกัน ทั้งขอร้อง อ้อนวอน ข่มขู่ แต่เจ้าตัวก็ไม่คิดเปลี่ยนใจเลย


"บอกแล้วนี่ ว่ามีพ่อแม่ มีครอบครัวให้ห่วง พี่นั่นแหละที่ดื้อ"


"เรื่องดื้อ ฉันว่านายดื้อกว่าฉันอีกนะ ทำไมไม่สบายถึงไม่บอกกันบ้าง" ผมเอ่ยเสียงตำหนิเล็กน้อย เสียใจที่เพิ่งมารู้ได้ไม่นาน


"ไม่รู้จะติดต่อยังไงนี่ พี่พูดเหมือนพี่มีอีเมลหรือโทรศัพท์มือถือให้โทรหาได้ง่ายๆอย่างนั้นแหละ"


"แต่ฉันอยู่ข้างๆนายเสมอนะ"


"ผมรู้" เสียงของโลมา เบาลง เบาลงเรื่อยๆ กว่าจะเค้นแต่ละคำออกมาได้ ต้องใช้เวลา ผมไม่ได้เร่งเร้า ไม่ใจร้อนที่จะรอฟังคำพูดจากปากนั้น


"ฉันช่วยอะไรนายได้บ้าง"


"ไม่มีแล้วล่ะ.......ขอบคุณนะ ที่คอยดูแลผมมาตลอด ผมรู้ว่าพี่คอยแอบตาม คอยปกป้อง แต่ผมก็เห็นแก่ตัวที่ไม่ยอมไล่พี่ให้เด็ดขาดชัดเจน" กว่าจะพูดเป็นประโยคยาวๆแบบนี้ได้ โลมาต้องไอไม่รู้กี่ครั้ง ผมยังคงส่งยิ้มทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว


"ไม่หรอก ที่ผ่านมา นายใจแข็งเหลือเกินปลาน้อยของฉัน"


"ขอโทษ"


".............."


"ผมอาจจะไม่เคยบอก แต่ผม.....รักพี่นะ พี่เอริค"


ติ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


"ฮึก...พี่ก็รักนาย"


สัญญาณชีพจรที่ดับลง พร้อมกับหัวใจผมที่สลายตามไป ความวุ่นวายรอบข้างไม่ได้รับการใส่ใจ ผมถูกพยาบาลและหมอกันตัวให้ออกห่างจากเตียงคนไข้


คนที่จากไปอย่างสงบ ด้วยวัย.....เก้าสิบแปดปี


และน้ำตา ที่ไหลออกมาเพียงหนึ่งหยดเป็นครั้งแรก


ผมจูบหลังมือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลา มองใบหน้าที่เคยสดใสน่ารักเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินจากห้องสีขาวนั่นไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมาอีกเลย


ลาก่อน ปลาน้อยของฉัน หวังว่าเราจะพบกันสักวันนะ

 

 




"ท่านเอริค...........ท่านเอริค" เสียงเรียกเย็นชาและนิ่งสนิทดึงผมจากอาการเหม่อลอยไร้จุดหมาย มาสู่ปราสาทที่อยู่อาศัยในประเทศไทย


ผมยังคงไม่ยอมย้ายไปไหน แม้ว่าจะถึงเวลาย้ายมานานแล้วก็ตาม ตามปกติแวมไพร์จะไม่อยู่เป็นหลักแหล่งนานนัก เพราะรูปร่างภายนอกที่ไม่เปลี่ยนแปลงจะทำให้มนุษย์สงสัยเอาได้


แต่สิ่งที่ยังคงติดค้างภายในใจ ทำให้ผมไปที่ไหนไม่ได้นาน ก็กลับมาที่นี่เสมอ ที่ที่เคยทิ้งหัวใจไว้ให้ใครคนนึงเมื่อร้อยกว่าปีก่อน


"มีอะไร" ผมตอบกลับด้วยเสียงที่ราบเรียบไร้ชีวิตจิตใจ


"อีกสองวันตระกูลชนชั้นสูงจากเกาหลีที่จะเดินทางมาทำธุรกิจในประเทศไทยจะขอเข้าพบกับท่านเอริค ผมนัดเวลาในช่วงบ่ายเอาไว้ให้แล้ว" 


กาลเวลาเปลี่ยนไป พวกเราก็ทำตัวคล้ายมนุษย์มากไปเรื่อยๆ แม้จะมีสมบัติมากมายแต่วันนึงก็คงหมด ผมไม่อยากฟุ้งซ่านกับการจากไปของคนรัก จึงเริ่มทำธุรกิจไปด้วยโดยมีมนุษย์เป็นฉากบังหน้าให้ ผลประโยชน์ได้กันทั้งสองฝ่าย มันได้กำไรจากส่วนแบ่ง ส่วนผมก็มีสมบัติและอำนาจเพิ่มมากขึ้นสามารถดูแลทุกคนในตระกูลให้อยู่อย่างสุขสบาย


จากที่เมื่อก่อนไม่เป็นที่ยอมรับ ตอนนี้ทุกตนกลับเกรงกลัวและเคารพ มีอีกหลายตระกูลที่เริ่มทำธุรกิจบ้าง ขยายอำนาจและอาณาเขตตัวเองออกไป


อย่างเช่นแวมไพร์ชนชั้นสูงจากทางเกาหลี ที่เป็นครอบครัวหัวสมัยใหม่ ไม่ยึดติดกับหลักเดิมๆหรือความโบราณเมื่อหลายพันปี ที่จะมาติดต่อลงทุนร่วมกัน


"อืม รู้แล้ว" ผมตอบรับสั้นๆ แต่ผู้ติดตามรับใช้ก็ยังไม่ไปไหน จึงยกคิ้วเป็นเชิงถามว่ามันยังมีอะไรไม่ได้รายงานอีกหรือเปล่า


"คือว่า....ท่านคาเวลล์กับคนรักมาขอพบครับ ผมไม่รู้ว่าท่านเอริคจะให้พบหรือเปล่า เลยให้รอที่ห้องรับรอง"


"ไม่เป็นไร ฉันไปหาพวกนั้นที่นั่นเอง" การได้ยินชื่อสองคนนั้นเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้จิตใจที่ตายไปแล้วมีความรู้สึกขึ้นมาบ้าง แม้แต่พ่อกับแม่ตอนนี้ผมยังแทบจะไม่มองหน้าเลย หลังจากเรื่องราวของคาเวลล์ถูกบังคับให้ลงจากตำแหน่งเมื่อร้อยกว่าปีก่อน ผมก็หมดความเชื่อใจในพวกเดียวกันไปอย่างสิ้นเชิง


สองเท้าก้าวเดินเร็วขึ้นไปยังห้องรับรอง เพียงแค่เลี้ยวผ่านประตูเข้าไป รอยยิ้มมุมปากจางๆก็ถูกยกขึ้นอย่างที่แวมไพร์หรือมนุษย์หน้าไหนก็ไม่ได้เห็นมันอีกแล้ว


"เอริค เป็นยังไงบ้าง เราไปเที่ยวยุโรปเพิ่งกลับมา มีชาคาล์โมมายด์มาฝากเอริคด้วยนะ" แม้จะผ่านไปเป็นร้อยปี แต่คริสก็ยังคงสดใสเสมอ


สดใสเหมือนกับเพื่อนรักของเค้า


"ไปฮันนีมูนหรือไง" ผมเอ่ยปากแซวพร้อมกับนั่งลงที่โซฟาเดี่ยวหรูหรา ขณะที่คริสกลับไปนั่งข้างคาเวลล์เหมือนเดิมที่โซฟาตัวยาวหลังจากเมื่อกี้ลุกขึ้นเดินมาทักผมถึงหน้าประตูห้องรับรอง


"ฮันนีมูนบ้าอะไรล่ะ สิงโตน่ะไปดูงานให้เอริคไม่ใช่รึไง"


"ใครบอก พาคริสไปทัวร์กินต่างหาก ดูสิ น้ำหนักขึ้นอีกแล้ว ก้นใหญ่เชียว" คาเวลล์เอ่ยปากแซวคนรักด้วยรอยยิ้มอ่อนๆมุมปาก


"สิงโตบ้า บอกแล้วไงว่าเราไม่อ้วน เรากินผลไม้ทุกเย็นนะ"


"กินอะไรล่ะ บอกเอริคมันไปสิ"


"กินทาร์ตผลไม้ ที่ฝรั่งเศลทาร์ตผลไม้อร่อยมากกกก มาคารองก็อร่อยนะ ทำจากเบอรี่นับเป็นผลไม้เหมือนกัน"


"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ นายนี่ยังกินเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะคริส แวมไพร์น่ะไม่จำเป็นต้องกินอาหารก็ได้ไม่ใช่รึไง" ผมหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่


"ว่าให้เราแบบนี้ ของฝากไม่ต้องเอาแล้วนะเอริค เราเคยเป็นมนุษย์นี่ จะชอบของกินก็ไม่เห็นแปลก ดีจังเลยที่เราเลือกจะเปลี่ยนเป็นแวมไพร์ ผ่านมาร้อยปีมีขนมอร่อยๆหน้าตาแปลกๆเกิดขึ้นเพียบเลย คุ้มจริงๆ" คริสยังไม่หยุดพูดเรื่องของกิน ส่วนคาเวลล์ก็มองคนพูดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ ดวงตาอ่อนโยนทอประกายอย่างที่เมื่อก่อนจะเจอ(อดีต)มนุษย์นี่ไม่เคยเป็น


"ไม่ใช่ว่าเปลี่ยนเพราะอยากอยู่กับฉันนตลอดไปหรอกเหรอ ฉันก็คิดแล้วเชียวว่าขนมต้องสำคัญกับคริสมากกว่าฉันแน่ๆ"


"ล้อเล่นน่า เราเปลี่ยนเพราะสิงโตสิ ถ้าไม่รัก เราไม่ยอมเปลี่ยนหรอกนะ" คริสรีบหันไปยิ้มหวานเอาใจ สองมือกอดแขนแกร่งไว้ซบหัวลงไปบนบ่าเหมือนลูกแมวตัวน้อย


ผมมองคู่รักที่คุยกันหวานจนลืมไปแล้วว่าไม่ได้อยู่กันลำพังด้วยความสะท้อนใจ ภายในอกเสียดแน่นและเจ็บปวด เมื่อใบหน้าใสๆของใครบางคนโผล่ขึ้นมา


"หวังว่าคงจะอยู่ด้วยกันหลายอาทิตย์นะ ตอนนี้ฉันขอตัวไปพักผ่อนหน่อย ไว้เจอกันตอนอาหารค่ำ" พูดเสร็จก็รีบเดินออกจากห้องรับรองไปโดยไม่รอให้คู่หวานได้ทักท้วง


ทางเดินที่เงียบสนิทไร้สิ่งมีชีวิตใดๆ ผมบีบหน้าอกด้านซ้ายของตัวเองแน่น ก้อนเนื้อที่ทำหน้าที่ส่งเลือดไปเลี้ยงร่างกาย กำลังปวดหนึบ ความรู้สึกเหมือนจะขาดใจ ไม่เคยจางหายลงไปได้เลย

 



คาเวลล์กับคริสมาแวะพักที่ปราสาทได้สองวันแล้ว คู่นี้ไม่มีกำหนดการแน่นอนว่าจะอยู่อีกนานเท่าไหร่ หรือถ้าจะอยู่ตลอดไปผมก็ยินดีต้อนรับเสมอ อำนาจที่ผมมีในตอนนี้ทำให้ไม่มีใครกล้าคัดค้านที่จะไม่ยอมรับคาเวลล์ที่เคยเป็นคนทรยศกับคริสที่เคยเป็นมนุษย์ ทั้งยังให้เกียรติในฐานะคนสำคัญของผมด้วย และเวลาก็ผ่านมานานมากแล้ว ทั้งสองสามารถที่จะไปไหนมาไหนได้อย่างเปิดเผย ไม่ต้องอยู่อย่างหลบซ่อนอย่างเมื่อก่อน


แต่ก็เลือกที่จะไปอยู่บ้านกลางป่าที่เป็นสมบัติที่มนุษย์สายเลือดบริสุทธ์ในตำนานทิ้งเอาไว้ให้ก่อนสิ้นใจตามอายุขัยซะมากกว่าที่จะออกมาเจอสังคมที่วุ่นวายภายนอก


ยอมรับว่าภายในใจผมรู้สึกอิจฉาคาเวลล์กับคริสอยู่ตลอด อิจฉาที่ได้ครองรักอยู่ด้วยกัน อิจฉาที่ได้มองหน้ากัน ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข


ในขณะที่ผมไม่เหลือใครเลย


"ท่านเอริคนี่เมื่อก่อนไม่เป็นแบบนี้นะ ร้อยปีก่อนยังดูอารมณ์ดีกว่านี้แท้ๆ" เสียงพูดคุยเบาๆระหว่างแวมไพร์สาวใช้ดังเข้าหูขณะที่ผมกำลังจะเดินผ่านไปยังห้องทำงานตัวเองในบ่ายวันนึง


"นั่นสิ เดี๋ยวนี้เงียบขรึมจนน่ากลัว ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าไปพูดคุยด้วยเลย ท่านคาเวลล์เมื่อก่อนว่าขรึมแล้ว ยังไม่เท่าท่านเอริคตอนนี้เลย"


"คงเพราะเสียคนรักที่เป็นมนุษย์ไปล่ะมั้ง"


"คนรักเหรอ? ท่านเอริครักกับมนุษย์เหรอ"


"ชู่ววว เบาๆสิ เรื่องนี้เค้าห้ามพูดกัน มีคนแอบพูดให้ฟังว่าท่านเอริคน่ะมีคนรักเป็นมนุษย์ เพื่อนของคนรักท่านคาเวลล์ไง แต่ว่าตายไปได้ห้าสิบกว่าปีแล้วล่ะ ตั้งแต่นั้นก็ไม่เคยมีใครเห็นท่านเอริคยิ้มหรือพูดเล่นอีกเลย"


"................อุ๊ย" หนึ่งในสาวใช้หันมาสบตากับผมเข้าพอดี จากนั้นทุกตนก็ก้มหน้าแล้วรีบหนีไปคนละทิศคนละทาง


"เห้ออออ" ผมไม่ได้ตามไปเอาเรื่องแต่เดินเข้าห้องทำงาน ทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้นวมหนา ใช้ปลายนิ้วนวดสองขมับเบาๆเพื่อบรรเทาความเครียด


ก๊อกๆๆๆ


พักใหญ่เสียงเคาะห้องก็ดังขึ้น ผมตอบรับคำอนุญาต คนติดตามรับใช้ก็เดินเข้ามา เมื่อก่อนผมก็เคยอยู่ในตำแหน่งนี้ คอยติดตามรับใช้คาเวลล์เช่นกัน


ทุกสิ่งทุกอย่างมักจะเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาจริงๆ


"มีอะไร"


"ท่านเอริค ตระกูลคิมเดินทางมาถึงแล้วครับ"


"อืม จัดการที่พักให้ด้วย อยากจะอยู่ถึงเมื่อไหร่ก็อยู่" เป็นเรื่องปกติหากแวมไพร์จากตระกูลชนชั้นสูงเดินทางไปต่างถิ่น ก็จะต้องไปพักที่ปราสาทซึ่งเป็นที่พักของเหล่าแวมไพร์ การที่ตระกูลคิมเดินทางมาเมืองไทยแล้วยังมาติดต่อธุรกิจกับผมโดยตรง จึงต้องพักที่ปราสาทนี้อยู่แล้ว


"เอ่อ คุณจองกับครอบครัวอยากจะขอพบกับท่านเอริคเลยครับ"


"อืม ให้ไปรอเจอที่ห้องโถงก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันตามไป" แม้อีกฝ่ายจะเป็นแวมไพร์จากตระกูลชนชั้นสูง แต่ผมถือว่าเป็นผู้ที่ปกครองเหล่าแวมไพร์ทั่วโลก มีความเหนือกว่าในทุกด้าน การปล่อยให้แขกรอก็เป็นเรื่องปกติอีกเช่นกัน


"ครับ"


"เดี๋ยว....คาเวลล์กับคริสล่ะ วันนี้ฉันไม่เจอเลย" ก่อนที่คนติดตามจะออกจากห้องไปจัดการเรื่องที่สั่ง ผมก็รั้งเอาไว้แล้วถามหาคนที่เหมือนน้องชายกับคนรัก


"วันนี้ออกไปข้างนอกตั้งแต่สายแล้วครับ บอกว่าจะกลับมาตอนมื้อค่ำ คุณคริสบ่นว่าอยากออกเรือไปตกปลา"


"ตกปลา? เรื่องกินอีกแล้วสินะ หึ"


"ว่าอะไรนะครับ ท่านเอริค"


"ไม่มีอะไร ไปได้แล้ว"


หลังจากคนติดตามออกไป ผมปรับอารมณ์ตัวเองให้เป็นปกติอีกพักนึง จึงได้ออกจากห้องทำงานไปยังห้องโถงเพื่อต้อนรับตระกูลชนชั้นสูงจากเกาหลี ยิ่งเข้าใกล้ห้องนั่นหัวใจก็พลันเต้นแรงอย่างหาสาเหตุไม่ได้ น่าประหลาดที่ผมรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา


เสียงพูดคุยเบาๆเมื่อผมเดินมาจนถึงหน้าห้อง มีทั้งเสียงคนวัยกลางคน เสียงผู้หญิง เสียงเด็กวัยรุ่น ยิ่งฟังเสียงสดใสนั่น หัวใจก็ทำงานหนักขึ้นไปอีก


มันเรื่องอะไรกัน


"ท่านเอริคมาแล้ว" ผู้ติดตามที่อยู่ที่นี่ก่อนแล้วเหลือบมาเห็นผมเดินตีหน้านิ่งเข้ามาในห้อง


แขกผู้มาเยือนทั้งสาม สองในสามหันกลับมามอง ส่วนอีกหนึ่งที่ยืนหันหลังให้กำลังก้มทำอะไรกับโทรศัพท์มือถืออยู่


"ท่านเอริค / ท่านเอริค" สองชายหญิงเอ่ยชื่อผมแล้วก้มหัวแสดงความเคารพ ผมเพียงพยักหน้าให้น้อยๆ สายตายังคงจับจ้องแผ่นหลังที่คุ้นตา


"นี่คือคุณคิมจอง และภรรยาคุณคิมฮยอน ครับ" ผู้ติดตามของผมทำการแนะนำทั้งสองคนเล็กน้อย


"ท่านเอริค ยินดีที่ได้พบกับท่าน ผมดีใจจริงๆที่ท่านให้เกียรติทั้งให้เราเข้าพบและยังยอมติดต่อเรื่องธุรกิจกับเราด้วย" คิมจองพูดด้วยรอยยิ้มการค้าเพื่อเอาใจ


"อืม" ผมรับคำในคอเล็กน้อย


"เอ่อ อ้อ นี่ลูกชายของเราค่ะท่านเอริค นี่ลูกเลิกเล่นโทรศัพท์ได้แล้ว อย่าเสียมารยาทต่อหน้าท่านเอริคนะ" คิมฮยอนออกปากดุคนที่ตัวเองบอกว่าเป็นลูกชาย มือหญิงสาวดึงข้อศอกเด็กหนุ่มให้หันหน้ากลับมา


"โธ่แม่ ผมคุยกับเพื่อน แป๊บนึงสิ"


"ไม่ได้ทักทายท่านเอริคก่อน"


"ก็ได้ สวัสดีครับท่านเอริค" เสียงใสเอ่ยพร้อมกับใบหน้าที่ยกขึ้นมามอง


ดวงตากลมโต โครงหน้าเรียวหวาน ผิวสีขาวจัดอมชมพูกับทรงผมทันสมัยตามวัยรุ่นปัจุบัน ทุกสิ่งทุกอย่างทำให้ผมตกใจจนช็อค


"โลมา" นี่มันโลมา ปลาน้อยของผม


"ผมชื่อมินจุนต่างหาก" เจ้าของชื่อแก้ชื่อตัวเองให้ถูกต้องด้วยใบหน้าขมวดมุ่นคล้ายไม่พอใจเล็กน้อย ซึ่งผมไม่สนใจแม้แต่นิดเดียว


"หึ กลับมาแล้วสินะ ปลาน้อยของฉัน"


ห้าสิบกว่าปีที่รอยคอย ในที่สุดเราก็ได้พบกันสักที


"อะไรของท่านเนี่ยท่านเอริค พ่อกับแม่แน่ใจแล้วเหรอ ว่านี่คือท่านเค้าท์เอริคที่เป็นผู้นำพวกเราเหล่าเลือดบริสุทธ์ อะไรเนี่ย คิดว่าจะเท่ โหด โฉดซะอีก เห็นใครๆก็เล่าลือกันแบบนั้นนี่นา ที่ไหนได้คนบ้าพูดไม่รู้เรื่องชัดๆ"


"หยุดนะจุน! อย่าก้าวร้าวกับท่านเอริค ........ผมต้องขออภัยกับความไม่รู้เดียงสาของลูกชายด้วย ถ้าทำให้ท่านเอริคไม่พอใจ เชิญสั่งสอนลงโทษได้เลย แต่พอเพียงความผิดครั้งแรกอย่าฆ่าเค้าเลยนะครับ"


"ฉันไม่ฆ่าหรอก แต่ต่อไปนี้ให้เด็กนี่มาอยู่กับฉัน ฉันจะดัดนิสัยให้เอง" ผมยกยิ้มอย่างพอใจ ไม่ถือสากับวาจาไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่นั่นเลยซักนิด ถ้าเป็นคนอื่นพูด มันคงสูญสลายไปแล้ว


แต่นี่คือปลาน้อย...ปลาน้อยที่กลับมาเกิดในตระกูลของแวมไพร์เลือดบริสุทธ์


เวลาของผมมาถึงแล้วสินะ ต่อไปนี้ เราสองจะไม่พรากจากกันอีก


"ผมไม่อยู่นะพ่อแม่ ผมไม่ยอมอยู่ที่นี่หรอก" เสียงโวยวายฉุดผมขึ้นมาจากความคิดอันหึกเหิม


ใบหน้าดื้อรั้น ท่าทางหัวแข็งไม่ยอมใคร มีความคิดเด็ดเดี่ยวเป็นตัวของตัวเอง


ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ


มันน่าปราบพยศนัก


"แต่ถ้าท่านเอริคเอ่ยปาก ลูกก็ต้องอยู่ที่นี่นะจุน พ่อกับแม่ก็ตั้งใจจะพาลูกมาฝึกฝนกับท่านเอริคอยู่แล้ว ดีจริงที่ท่านขอจุนจากพวกเราซะก่อน ....ฝากลูกด้วยนะคะ แกค่อนข้างจะหัวสมัยใหม่ไปบ้างเพราะเกิดในยุคปัจจุบัน แล้วพวกเราก็ยังตามใจจนเสียเด็กอีก หากทำอะไรผิดพลาดไม่ถูกใจ ขอท่านอย่าถือสา"


"แน่นอน....ว่าฉันไม่ถือสาอยู่แล้ว"


"พ่อแม่หลอกผมเหรอ ทำแบบนี้ได้ยังไง ไหนบอกว่าจะพาผมมาทำธุระแป๊บเดียวไง ผมจะกลับเกาหลี" ปลาน้อยโวยวายท่าทางโมโหจัด และเดินออกไปจากห้อง ท่ามกลางความอึ้งของพ่อแม่ตัวเอง


"เอ่อ ขออภัยด้วยท่านเอริค" สองแวมไพร์จากเกาหลีรีบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว ยิ่งเห็นสีหน้านิ่งสนิทของผมตัวก็ยิ่งสั่น


"ฉันจะจัดการเอง ทั้งสองไปพักผ่อนเถอะ" ผมตอบสั้นๆแล้วเดินตามเด็กดื้อออกไป


เห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยเลี้ยวไปทางห้องนอนแขก ผมก้าวเท้าตามอย่างไม่รีบร้อน หัวใจพองฟูและกลับมาเต้นแรงอีกครั้งจนรู้สึกได้ มันสั่นสะเทือนไปทั้งร่างกาย ดีใจจนเดินผิวปากให้สาวใช้มองเหมือนเห็นผีผมก็ไม่แคร์สักนิด


ภายในหัวมีเพียงใบหน้าที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งของปลาน้อย


"ฮึ้ยย น่าโมโหจริงๆ" เสียงหวานบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิด มือเล็กก็กวาดเสื้อผ้าตัวเองเข้ากระเป๋าเดินทางไปด้วย


"หงุดหงิดอะไร?"


"เห้ยย ท่าน ท่านเอริค เข้ามาได้ยังไง" สีหน้าตกใจตาโตดูน่ารัก เจ้าตัวร้องลั่นเมื่อเจอผมยืนซ้อนด้านหลังในระยะประชิดตัว เพียงหันมาแก้มเนียนนุ่มก็เฉียดปลายจมูกไปเบาๆ


"หอม"


"วะ..ว่าไงนะ"


"จะไปไหน" ผมไม่ตอบคำถาม แต่มองกองเสื้อผ้าบนเตียง


"กลับสิ ผมไม่อยู่ที่นี่หรอกนะ ผมมีเพื่อน มีสังคมที่โน่น เรื่องอะไรที่พ่อกับแม่จะเอาผมมาปล่อยในป่าแบบนี้"


"หึหึ คนตรงจะกี่ภพกี่ชาติก็ยังเป็นคนตรง"


"พูดอะไรของท่านเนี่ย บ้ารึเปล่า"


"ปลาน้อย อยู่ที่นี่สนุกนะ เพื่อนก็มี เดี๋ยวตอนเย็นคริสกลับมาจะแนะนำให้รู้จัก รุ่นราวเดียวกับนายน่าจะเป็นเพื่อนกันได้ไม่อยาก" ชาติก่อนก็เป็นเพื่อนรักกัน น่าตื่นเต้นจริง คริสจะตกใจแค่ไหนนะถ้าเห็นหน้าของเด็กคนนี้


"ไม่อยู่ ให้ตายก็ไม่อยู่ หลบไปเลย แล้วอย่ามาเรียกปลาน้อย ผมชื่อมินจุน"


"จุน"


"มินจุนต่างหาก จุนเอาไว้ให้พ่อแม่หรือคนสนิทเรียกเท่านั้น"


"ดื้อ"


"ท่านสิดื้อ"


"ล้อเลียนผู้ใหญ่น่ะบาปนะ"


"เป็นแวมไพร์อะไรเชื่อเรื่องบาปด้วย ถ้าแค่ล้อเลียนผู้ใหญ่แล้วบาป ดูดเลือดพวกมนุษย์ไม่บาปกว่าหรือไง นี่! บอกให้หลีกไปไง มายืนขวางเป็นยักษ์อยู่ได้ ผมจะกลับบ้าน"


"ที่นี่แหละบ้าน ต่อจากนี้ไป นายต้องมาอยู่กับฉัน"


"ไม่อยู่"


"อยู่"


"ไม่อยู่"


"ต้องอยู่"


"โว้ยย ก็บอกว่าไม่อยู่ไง"


พรึ่บ ปึก


ร่างเล็กถูกผลักลงไปนอนหงายกับเตียง สีหน้าตกใจที่ล้มลงไปกระทันหันเพิ่มมากขึ้นเมื่อถูกผมโน้มตามลงไปคร่อมบนตัว ล็อคข้อมือเล็กไว้กับเตียง ใช้เข่าดันต้นขาเรียวไม่ให้ดิ้นหลุดไปได้


"เฮ้...ทะ ทำ..ทำอะ..อ๊ะ" ผมฝังคมเขี้ยวลงไปที่ซอกคอขาว กลิ่นที่ฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกตลอดร้อยยี่สิบปี ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย


แวมไพร์ปกติจะไม่กัดหรือดูดเลือดกันเอง ยกเว้นเวลามีความสัมพันธ์ทางร่างกายกันเท่านั้น


"ฮึก....โลมา"


"อึก..ทะ...ท่านเอริค"


".................." คิดถึง


"นี่ท่าน...ร้องไห้เหรอ"


"เปล่า ไม่มีอะไร" ผมผละออกลุกขึ้นยืนเหมือนเดิม ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น รักษาสีหน้านิ่งเฉยที่สวนทางกับหัวใจเอาไว้ได้อย่างดี


"ท่านที่แปลกเนอะ เห้ยยย จริงด้วย แล้วเมื่อกี้ เมื่อกี้กัด...กัดผมทำไม" ปลาน้อยมองแบบงงๆเบลอๆ จากนั้นก็เหมือนจะนึกได้ ยกมือขึ้นจับต้นคอตัวเองแยกเขี้ยวแหลมกลับมา


....น่ารักชะมัด


"หึ กล้ามากที่หันคมเขี้ยวใส่ฉัน" ผมแสยะยิ้ม ใช้มือบีบปลายคางแวมไพร์น้อยเอาไว้เรียกสายตาหวั่นกลัวจากอีกฝ่าย เค้ารู้ดีว่าตามกฎแล้วผู้น้อยไม่มีสิทธ์แยกเขี้ยวใส่ผู้ที่สูงกว่า โดยเฉพาะกับผมที่เป็นผู้นำเหล่าแวมไพร์


"เอ่อ..ผม..ผม"


"ฉันจะยกโทษให้ครั้งนี้ แต่อย่าทำอีก ถ้าหากมีใครเห็น นายจะต้องถูกจับตรึงกับไม้กางเขน หรือตัดหัว รู้ไว้ด้วย"


"นี่ขู่ผมเหรอ ผมไม่กลัวหรอก"


"ไม่กลัว? แล้วทำไมตัวสั่นล่ะหืม?"


"ยะ...อย่านะ จะทำอะไร" ทายาทชนชั้นสูงที่อายุน่าจะราวๆห้าสิบปีถอยหลังไปกลางเตียงเมื่อผมโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกครั้ง ร่างกายสั่นระริกไม่ต่างจากดวงตา


"คิดว่ายังไงล่ะ? แวมไพร์น้อย"


"ท่าน!!! ...........อื้ออออออ" ริมฝีปากสีแดงสดถูกบดขยี้ก่อนที่จะได้เอ่ยคำพูดใดๆออกมา


มันคือความคิดถึง โหยหา เพียงแค่ปากเราสัมผัสกัน ผมก็รับรู้ได้เลยว่า...นี่คือโลมาที่กลับมาเกิดอีกครั้ง


จะเพราะอะไรก็แล้วแต่ แรงของเด็กไม่สามารถต้านทานพลังอำนาจของผู้นำแวมไพร์ได้ มือแข็งสอดเข้าไปประคองต้นคอดึงรั้งให้เชิดหน้าขึ้นรับจูบให้แนบแน่นกว่าเดิม เพียงไม่นานคนด้านล่างก็เริ่มอ่อนแรง ร่างเล็กค่อยๆเอนกายลงไปจนแผ่นหลังราบติดกับเตียงกว้าง ความอ่อนนุ่มของริมฝีบางกับความหวานทำให้ผมลืมตัวจูบรุนแรงขึ้นอย่างเอาแต่ใจ จากการขัดขืนก็เริ่มเปลี่ยนเป็นยกสองมือขึ้นโอบรอบคอแกร่งของผม เอียงหน้าขยับริมฝีปากบดเคล้าตอบกลับมา


อย่างที่รู้กันว่า แวมไพร์ มักจะเซ็กส์จัด


ก่อนที่อะไรๆจะเตลิดไปมากกว่านี้ ผมต้องกัดฟันดันตัวเองออกจากคนตัวเล็กด้วยความพยายามห้ามใจอย่างสูงที่สุด จุนยังนอนหอบแฮ่ก ดวงตาคลอหยดน้ำตาสวย ใบหน้าแดงก่ำ มองผมอย่างไม่เข้าใจ


ไม่จำเป็นต้องเข้าใจหรอก แต่อีกไม่นาน...


"จงอยู่ที่นี่ กับฉันซะ ตั้งแต่นี้ไป นายเป็นของฉัน จุนน้อย" ผมยิ้มอีกครั้งอย่างอารมณ์ดี เดินออกจากห้องที่ได้ยินเสียงโวยวายอย่างเด็กเอาแต่ใจตามหลังโดยไม่สนใจจะฟังเท่าไหร่


"โธ่เว้ยย ไอ้เค้าท์เอาแต่ใจ บ้าอำนาจ คอยดูนะผมจะต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้"


ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดูนะปลาน้อย ฉันไม่มีวันปล่อยนายไปอีกเป็นครั้งที่สองแน่ แต่ตอนนี้ปล่อยให้เจ้าตัวไปพักตั้งสติก่อนก็แล้วกัน 


ผมไม่รีบ


เพราะเรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกนาน .....นานหลายพันปีเลยล่ะ


-END-


..........................................................................

จบแล้ววววว

สำหรับใครที่งง ต้องอธิบายก่อนว่า เอริคเจอโลมาตอนอายุสิบแปด โลมาตายตอนอายุเก้าสิบแปด ก็ประมาณแปดสิบปีที่รู้จักกัน จากนั้นก็ใช้เวลาอีกห้าสิบกว่าปีถึงได้เจอกับโลมาที่กลับมาเกิดในร่างแวมไพร์อีกครั้ง ที่อธิบายเพราะกลัวจะหลงตัวเลขกันเน้อ เดี๋ยวจะบอกว่า อะไรเดี๋ยวร้อยกว่าปี เดี๋ยวห้าสิบกว่าปี

ปล. จบคู่รองแบบนี้ จะมีเรื่องของตัวเองมั้ยน๊า...หึหึ

สถานีต่อไป Reality Love #เกมส์ชิงรัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

1,636 ความคิดเห็น

  1. #1630 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 17:55
    ดีใจกับเอริคด้วยนะ ไดเจอปลาน้อยแล้ว ส่วนคริสกับพี่สิงคู่นี้ก็ยังหวานเหมือนเดิม งอนง้อกันเก่ง
    #1630
    0
  2. #1545 Okoy up (@puyrattikan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 23:20
    ดีใจกับเอริคด้วย ฮือ
    #1545
    0
  3. #1415 fern_1505 (@fern_1505) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 21:36

    สเปทั้ง2คู่เลยนะ ขอร้องๆๆๆๆ
    แบบประมาณว่า ผ่านไปอีกแปดสิบปี มีอะไรเกิดขึ้นบ้างอะไรประมาณนี่อะ นะๆๆๆๆ

    ขอร้องงงงงง😭😭😭😭
    #1415
    0
  4. #1410 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 11:59
    มีความสุข
    #1410
    0
  5. #1384 เบสิดิโอไมโคตา (@kanliuc) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 02:33
    งื้ออออ ขอสเปคู่รองหน่อยค่าาาา
    #1384
    0
  6. #1382 239441234 (@239441234) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 21:11
    อยากอ่านคู่รองอ่ะ รอๆๆ
    #1382
    0
  7. #1363 rungnay (@rungnay) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 22:31
    อยากอ่าน สเปอีริคกับโลมาค่ะ 
    #1363
    0
  8. #1357 rungnay (@rungnay) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 22:57
    ขอสเป เอริค&โลมา ได้ไหมค่ะ
    #1357
    0
  9. #1354 jujung25 (@jujung25) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 19:10
    เสียน้ำตาตอนโลมาจากไปอะ
    #1354
    0
  10. #1353 Qwerty (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 10:14
    111คิดถึงโลมา กะเอริค
    #1353
    0
  11. #1339 jirapornpuy1234 (@jirapornpuy1234) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 19:19
    รออ่านคะ
    #1339
    0
  12. #1332 Underground9397 (@0213456879) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 21:03
    ปักคู่เอริคค่ะ ฮิๆ รอน้าา นี่อยากอ่านแบบจริงจังมาก มันฟินแต่ยังไม่สุดอะะะะะ รอนะคะ ^_^
    #1332
    0
  13. #1331 toyworawaran (@toyworawaran) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:22
    อยากให้มีภาคต่ออะ งุ้ยๆ >.<
    #1331
    0
  14. #1329 LoveN (@LoveLNLove) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 22:05
    คิดว่าจะม่าซะแล้ว ดีๆๆชอบ
    #1329
    0
  15. #1326 Paeng42 (@Paeng42) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 00:05
    เขียนได้ดีมากกก
    #1326
    0
  16. #1325 239441234 (@239441234) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 07:15
    อยากได้ภาคต่อเอริคกับมินจุนอ่ะไรท์
    นะๆๆๆ????????????
    #1325
    0
  17. #1324 ดวงตะวันและจันทรา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 06:33
    แหม่...ชื่อมินจุนซะด้วย โทมินจุนมนุษย์ต่างดาวสุดหล่อนั่นเอง กลับมาอ่านรอบสองแล้วพึ่งเม้น รักเอริคจัง นางเท่มากๆ
    #1324
    0
  18. #1323 ดวงตะวันและจันทรา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 06:33
    แหม่...ชื่อมินจุนซะด้วย โทมินจุนมนุษย์ต่างดาวสุดหล่อนั่นเอง กลับมาอ่านรอบสองแล้วพึ่งเม้น รักเอริคจัง นางเท่มากๆ
    #1323
    0
  19. #1322 ดวงตะวันและจันทรา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 06:33
    แหม่...ชื่อมินจุนซะด้วย โทมินจุนมนุษย์ต่างดาวสุดหล่อนั่นเอง กลับมาอ่านรอบสองแล้วพึ่งเม้น รักเอริคจัง นางเท่มากๆ
    #1322
    0
  20. #1320 28012519 (@28012519) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 11:23
    มาต่ออีกน้าๆๆๆๆ
    #1320
    0
  21. #1318 อรพรรณ หยาง (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 15:45
    หวัดดีค่ะ เอริคเจอโลมาสักที
    #1318
    0
  22. #1316 Yodyha (@Yodyha) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 18:14
    อยากได้ภาคต่อของเอริคกับจุนน้อยยยยยยยย ความรักครั้งใหม่กำลังเริ่มต้นขึ้น อิอิ
    #1316
    0
  23. #1315 creamsarang (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 15:30
    ฮือออจบแล้วหรอ ไม่อยากให้จบเลยอ่ะ จุนน้อยคงแสบน่าดู แต่คู่รองเพิ่มมั้ยง่าาา
    #1315
    0
  24. #1311 nunook018 (@nunook018) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 14:00
    งือออ อยากได้ภาคต่อเอริคกับโลมา อ่ะ ไรท์ขาาาา 55
    #1311
    0
  25. #1310 pimhunzz (@pimhunzmackey) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 06:47
    งื้อออ อยากได้ภาคต่อจังง -////-
    #1310
    0