ตอนที่ 22 : ระหว่างเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9730
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 172 ครั้ง
    3 ก.ย. 60




Singto


หนึ่งปีผ่านไป


"วันนี้พอเท่านี้ อย่าลืมลงชื่อจองเวลาพรีเซ็นต์ไว้ด้วยนะ ผมจะเปิดให้เข้าไปในเวปไซด์ได้หลังเที่ยงคืนคืนนี้" ผมเก็บของทุกอย่างเข้าแฟ้ม ปากก็สั่งนักศึกษาที่นั่งกันเงียบๆในห้องด้วยเสียงเรียบเฉย


ภายในคลาสของผมจะเงียบกว่าคลาสของอาจารย์คนอื่น เป็นเพราะไสตล์การสอนที่แตกต่างจากที่เคยมีมาก มีหลายครั้งที่หูได้ยินเสียงนินทาจากเหล่านักศึกษาว่าผมเป็นอาจารย์หุ่นยนต์บ้าง เป็นเครื่องเล่นบ้าง มีโทนเสียงเดียวความรู้สึกเดียวคล้ายระบบอัตโนมัติที่เปิดซ้ำวนไป


"อาจารรรรรรรรรร" เสียงใสไล่ตามหลังหากเป็นปกติผมคงเฉยแกล้งทำไม่ใส่ใจ แต่คนเรียกคือคนสำคัญจึงเลือกที่จะหยุดเดินแล้วหันกลับไปหา


"อย่าวิ่งสิ"


"อาจารย์ก็อย่าดุดิ ผม แฮ่กๆ ผม" ใบหน้าใสชื้นเหงื่อกับอกที่กระเพื่อมเข้าออกสูดอากาศเข้าปอด เสียงกระท่อนกระแท่นขาดๆหายๆจากความเหนื่อยกับแก้มแดงๆน่ามอง


ไม่ได้เห็นอาการแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ


"มีอะไร"


"ผม...ผม โอ้ยยย เหนื่อย ทำไมอาจารย์เดินเร็วแบบนี้เนี่ย ผมนึกว่าวาร์ปได้ นี่ขนาดเก็บของแล้ววิ่งตามเร็วที่สุดแล้วนะ ยังต้องโกยยิ่งกว่าฟาสฯแปดอีก"


"................"


"อีกละ พูดด้วยก็ไม่พูดด้วย ทำเงียบๆ" คริสยืนขึ้นเต็มความสูง ละมือที่ท้าวตรงหัวเข่าตัวเองออกไปวางตรงสองข้างเอวแทน


"หัดออกกำลังกายสิ กินอย่างเดียวถึงได้ไม่แข็งแรง"


"อัลไล๊ ว่าผมอ้วนเหรอ ผมไม่ได้อ้วนนะ นี่หล่อสุดในคณะแล้วรู้ป่ะ อดีตว่าที่เดือนนะครับ ถ้าไม่ใช่ว่าเผลอตื่นสายวันคัดตัว แปลกจริงผมว่าผมตั้งนาฬิกาปลุกแล้วนะ ทำไมหลับเป็นตาย" แล้วเจ้าตัวก็บ่นเรื่องเมื่อหนึ่งปีก่อนไปเรื่อยๆ


ที่จริงคริสก็คงจะได้เป็นอยู่นะ ถ้าหากว่าผมไม่ทำให้นอนหลับยาวกว่าปกติจนไปคัดตัวไม่ทัน ถูกปรับตกไป


ใครจะยอมเพิ่มคู่แข่งด้วยการให้คนที่รักไปยืนเด่นอยู่บนเวทีให้ทุกคนเห็นแบบนั้นกัน แค่นี้ผมก็สกัดทั้งผู้หญิงผู้ชายที่อยากจะเข้าใกล้คริสจนทนไม่ไหวแล้ว ยังดีที่อย่างน้อยเค้าก็ไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ มีคุยๆบ้างแล้วก็ห่างกันไปเอง


จะว่าผมตามติดชีวิตคริสตลอดก็ได้ ผมไม่เถียง ตั้งแต่ที่ไปตามล่าและกำจัดลุงโรนัลไปได้ ผมก็ออกจากตระกูลไม่กลับไปที่นั่นอีก คอยปกป้องคุ้มครองมนุษย์ที่มีเลือดหอมหวานเชิญชวนจากแวมไพร์ทั้งเลือดบริสุทธ์เลือดผสม ยิ่งพวกตระกูลชั้นสูงที่เคยเห็นหน้าคริสมาแล้วและรู้ว่าเป็นคนรักของผมที่เป็นอดีตผู้นำสูงสุดของตระกูล พวกนั้นก็ยิ่งอยากจะกำจัด


ผมต้องปกปิดซ่อนตัวตนของคริสเอาไว้ไม่ให้ใครหาเจอ ไม่แน่ว่าพวกมันจะเชื่อหรือเปล่าว่าคริสได้ถูกลบความทรงจำไปแล้ว ความทรงจำที่เกี่ยวกับแวมไพร์ ความอันตรายนั้นทำให้พวกเหล่าแวมไพร์เกิดความหวาดระแวง ถ้าไม่ใช่เอริคที่เป็นผู้นำคนปัจจุบันตอนนี้คอยช่วยควบคุมไว้อีกทางนึง คริสคงถูกกำจัดไปนานแล้ว


นี่เป็นเหตุผลที่ผมไม่สามารถทิ้งคริสไปได้ และจำเป็นต้องปรากฎตัวต่อหน้าอีกครั้ง


หากไม่ทำแบบนั้น เวลาคนใจดีต้องการความช่วยเหลือ มันจะดูแปลกเกินไป


"อาจารย์...อาจารย์คร้าบบบ!!" ปลายนิ้วสะกิดลงมาที่ต้นแขนราวกับไฟฟ้าช๊อต ปีกว่าแล้วที่ผมไม่เคยสัมผัสตัวเค้าเลย เหมือนน้ำชุ่มช่ำที่แล่นเข้าสู่หัวใจที่แห้งแล้งมานานอีกครั้ง


"..........."


"บางทีอาจารย์ก็พูดอะไรบ้างก็ได้นะ ตอบรับอือๆออๆก็ยังดี หรือไม่ก็ เออ ก็ได้ ถ้าไม่ได้ยินคนอื่นบอกว่าอาจารย์พูดกับผมแล้วก็ใจดีกับผมมากที่สุดในบรรดาลูกศิษย์ทั้งหมด ผมคงคิดว่าอาจารย์เกลียดผมนะเนี่ย"


ใช่ ผมกลับไปพูดน้อยอีกครั้งเหมือนช่วงแรกๆที่เจอคริส แค่เห็นหน้าก็ปวดไปทั้งหัวใจจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว


แม้คนตรงหน้าจะมีความสุขกับชีวิตดี แต่ก็ไม่มีเสียงออดอ้อน สายตาที่ห่วงใย หรืออ้อมกอดที่อบอุ่นอีก เหลือเพียงแค่ความเป็นลูกศิษย์อาจารย์ แค่คนรู้จักเท่านั้น ผมสอนที่คณะของคริสมาหนึ่งปีโดยทักทายกันแค่ผ่านๆตอนคริสอยู่กับโลมา เพิ่งจะมีช่วงหลังที่ขึ้นปีสองเทอมหนึ่งเค้าก็มาลงเรียนเซคชั่นของผมพอดีทำให้พอพูดกันมากขึ้นบ้าง


"ว่ามาสิ"


"เย้ พูดแล้วๆ" น้ำเสียงดีใจกับรอยยิ้มกว้างทำให้ผมเผลอยิ้มตามไม่ได้ คนมองก็เลยจ้องซะนิ่ง


"????"


"อาจารย์ยิ้มด้วย สงสัยวันนี้ผมจะโชคดีแฮะ ถ้าซื้อล็อตเตอรี่จะถูกรางวัลใหญ่รึเปล่า คนยิ้มยากที่สุดในโลกยิ้มให้ผมเห็นด้วย"


"อยากเห็นฉันยิ้มเหรอ" ผมก้าวเท้าเค้าไปใกล้ด้วยความลืมตัว ลมหายใจเราเป่ารดกัน ก้มลงไปมองคนตัวเตี้ยกว่าเล็กน้อยที่เงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาตื่นๆนิดหน่อยแต่ก็ไม่ยอมถอยออกไป


นั่นยิ่งทำให้ผมได้ใจขยับเข้าไปใกล้อีกนิดเหลือระยะห่างเพียงแค่คืบ


"ถ้าอยากเห็นฉันยิ้ม คริสก็ยิ้มให้ฉันบ่อยๆสิ"


"เอ่อ...////"


ผมได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงกับเลือดในร่างกายที่ไหลเวียนอย่างเดือดพล่านจากตัวอีกฝ่าย รับรู้ได้ว่า...คริสกำลังเขิน


แวมไพร์คือพวกที่จับความรู้สึกเก่ง ไม่มีทางปิดได้หรอก


"หึ"


"อะ อาจารย์..คือผมไม่ได้มาดูอาจารย์ยิ้มซักหน่อย ผมแค่จะมาขอร้อง" แล้วเค้าก็รีบเปลี่ยนเรื่องไป


"ขอร้อง?"


"คือเที่ยงคืนคืนนี้ผมไม่ว่างอ่า อาจารย์ล็อคเวลาให้ก่อนได้รึเปล่า ผมขอวันอังคารหน้าหกโมงเย็นนะ นะคร้าบบบ นะนะ" อา แค่เสียงอ้อนผมก็จะตายแล้ว


ทั้งดีใจ ทั้งปวดใจปะปนกันไป


"ไปไหน?"


"ผมเหรอ คือ...เอ่อ" คนตอบทำสีหน้าลำบากใจ


"ถ้าไม่บอก ก็ไม่ได้เวลา" ผมไม่ยอมแพ้ที่จะไล่ต้อน ดึกขนาดนั้นคิดจะไปที่ไหนกัน ไม่รู้หรือไงว่ามันอันตราย ช่วงนี้พวกเลือดผสมก็ไปวนเวียนใกล้ๆบ้านของโลมาแล้วด้วย


"โหยยย อาจารย์อ่ะ ไม่รู้จักคำว่าเรื่องส่วนตัวเหรอ ชิ" คำตอบที่เหมือนเอาไม้กางเขนมาฟาดใส่หน้าจนชา


"เมื่อก่อนไม่เคยมีคำว่าเรื่องส่วนตัวเลยนะ"


"ห๊ะ ว่าอะไรนะครับ"


"เปล่า"


"เออ บอกก็ได้ครับ......ผมนัดเลี้ยงน้องรหัสที่ร้านเหล้าอ่า"


"ร้านเหล้า ใครให้ไปที่อันตรายแบบนั้น!!" ด้วยความลืมตัวเลยเผลอตะคอกออกไปเสียงห้วน


ปกติคนดีขนาดนี้เคยเที่ยวสถานที่แบบนั้นที่ไหน ถ้าออกตอนกลางคืนส่วนมากก็พวกตลาดนัด หรือถนนคนเดิน ที่ๆขายของกินของใช้จุกจิกเท่านั้น


"ตกใจหมดเลยอาจารย์ ทำไมต้องดุด้วยล่ะ ผมสิบเก้าจะยี่สิบแล้วนะ ทำไมจะไปไม่ได้ล่ะ ใครๆเค้าก็เลี้ยงน้องรหัสที่ร้านแบบนี้กันทั้งนั้น"


"แล้วทำไมต้องทำอย่างใครๆ คิดว่าสิ่งที่ทำๆตามกันมามันถูกแล้วเหรอ แทนที่จะแนะนำสิ่งดีๆให้เด็กที่เข้ามาใหม่ กลับพากันไปใจแตก มีความรู้มีการศึกษาก็ต้องหัดคิด วิเคราะห์ แยกแยะสิ ว่าสิ่งไหนถูก สิ่งไหนไม่ถูก"


"เกินไปมั้งอาจารย์ ผมไปดื่มนะ ไม่ใช่ไปค้ายา ฆ่าคน จำเป็นต้องว่ากันแรงขนาดนั้นด้วย" คริสเริ่มทำสีหน้าไม่พอใจใส่ คิ้วขมวดมุ่นแล้วทำท่าจะหันหลังกลับ


"เดี๋ยว"


"อะไรครับ ผมไม่ให้อาจารย์ช่วยก็ได้ เดี๋ยวฝากไอ้โลลงในเวปก็ได้" คนไม่ได้ดั่งใจทำหน้างอนใส่ทั้งๆที่ยังไม่ยอมหันหน้ากลับมา ถ้าไม่ติดว่าผมคว้าแขนไว้คงวิ่งไปไกลแล้วล่ะ


"ทำไมขี้งอน"


"ผมไม่ได้งอน!!"


"พูดดีๆสิ ฉันสอนเพราะฉันหวังดี รู้ว่าโตแล้ว แต่ก็ฟังคนที่โตกว่าบ้างไม่ได้เหรอ"


"...............อืม" คริสพยักหน้ารับหลังจากนิ่งคิดอยู่แป๊บนึง เห็นแบบนั้นผมจึงปล่อยมือ แล้วเค้าก็หันกลับมา


"ไม่งอนแล้วนะ"


"บอกว่าไม่ได้งอนไงอาจารย์ ถ้าพูดดีๆตั้งแต่แรกผมจะว่าอะไรมั้ยล่ะ ห่วงก็บอกว่าห่วงสิ"


ด้วยความที่อารมณ์งอนคงยังค้างอยู่ คนพูดเลยเผลอพูดออกมาไม่ได้คิดก่อน ผมลืมความตั้งใจเดิมไปด้วยความคิดถึงเค้าสุดหัวใจ ใช้จังหวะนี้เป็นโอกาสให้ตัวเอง ยกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยแซวให้คนหน้าขาวได้ขึ้นสีอีกรอบ


"ถ้าบอกว่าห่วงล่ะ"


"งื้อออ อาจารย์อ่ะ /////"


"หึหึ"


"ทำไมวันนี้พูดมากเนี่ย ปกติทักไม่เกินสองคำก็เดินหนีตลอด"


"ก็แล้วทำไมวันนี้น่ารักล่ะ" ผมเผลอตอบกลับอย่างไม่คิดเหมือนกัน


"............."


"............"


เกิดความเงียบระหว่างเรา เมื่อผมรู้สึกตัวว่าไม่ควรทำอะไรแบบนี้ การกลับไปอยู่ในความทรงจำของคริสมากเกินจำเป็น อาจจะทำให้เค้าต้องเจอเรื่องเลวร้าย และเจ็บปวดอีกครั้งก็ได้


"วันอังคารหกโมงนะ ฉันจะลงเวลาให้ก็แล้วกัน ขอตัว" พอคิดได้ผมก็กลับไปนิ่งขรึมอย่างเดิม พูดจบก็หมุนตัวเป็นฝ่ายเดินหนีออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดนั่นก่อน


คืนนั้นผมก็แอบตามไปคุ้มครองคริสอยู่ห่างๆ ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากต้องกัดฟันทนมองเค้าเมาหัวเราะสนุกสนานกับกลุ่มเพื่อน โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตามากมายที่มองไปที่ตัวเองเพื่ออยากจะสานสัมพันธ์ด้วย โชคยังดีที่ไม่มีใครกล้า ช่วงนี้ผมไม่อยากทำอะไรรุนแรงมากให้เป็นที่จับตามองด้วยสิ

 



วันอังคารตอนเย็นเป็นช่วงเวลาที่ผมรอคอยมากที่สุด เวลาหกโมงที่นักศึกษาชั้นปีที่สองที่ชื่อพีรวัสนัดพรีเซ็นต์เอาไว้ ยิ่งเป็นการพรีเซ็นต์เพื่อเก็บคะแนนแบบตัวต่อตัวก็ยิ่งเพิ่มความตื่นเต้น ผมไม่ได้อยู่สองต่อสองกับคริสเลยนับตั้งแต่วันที่ลบความทรงจำของเค้าไป


ก๊อกๆ


เสียงเคาะประตูห้องทำงานกับกลิ่นเลือดหอมหวานที่เคยชิมเมื่อก่อนทำให้รู้ดีว่าอีกฝั่งของประตูมีใครยืนอยู่ตรงนั้น


"..............."


"อาจารย์?? หรือว่าจะไม่อยู่ อย่าบอกนะว่าลืมไปแล้วว่านัดเราไว้ กลับบ้านไปรึยังวะเนี่ย ไลน์มาเมื่อชั่วโมงก่อนก็ไม่ตอบด้วยสิ" ตามด้วยเสียงบ่นเบาๆเมื่อผมไม่ตอบรับ


ยุคสมัยเปลี่ยนไป ความสะดวกสบายก็เปลี่ยนไปด้วย ต้องยอมรับว่าปัจจุบันการสื่อสารนั้นง่ายมาก เทคโนโลยีเข้ามามีบทบาทสำคัญกับการศึกษา อีเมล เวปไซด์ หรือแม้กระทั่งไลน์ เป็นสิ่งพื้นฐานที่ทั้งอาจารย์และลูกศิษย์ต้องมีไว้ใช้ติดต่อและเปลี่ยนข้อมูลกัน


ผมที่มากจากยุคอดีตเมื่อเกือบสองร้อยปีจึงไม่ค่อยจะเปิดไลน์มากนัก ไม่รู้เลยว่าคริสไลน์หาผมด้วย


ก๊อกๆๆ


"ผมเข้าไปนะ........อ้าว ก็อยู่นี่ครับ ทำไมไม่ตอบผมล่ะ" เสียงเคาะประตูซ้ำ จากนั้นใบหน้าใสที่มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อก็โผล่มาจากหลังประตูที่เจ้าตัวถือวิสาสะเปิดเข้ามาเองขณะที่ผมกำลังเปิดไลน์ของเค้าเพื่ออ่าน


"เข้ามาสิ" ผมจึงตอบเพียงสั้นๆ อ่านข้อความที่ส่งมาบอกว่าจะมาสอบตามเวลาหกโมงเป็นการเตือนความทรงจำของผมที่คิดว่าไม่จำเป็นซักนิด เพราะผมจำทุกอย่างที่เกี่ยวกับเค้าได้


ตัวเค้าเองต่างหาก....ที่จำอะไรไม่ได้เลย"


"ผมพร้อมจะพรีเซ็นต์แล้วครับ" คริสยิ้มกว้างให้ เปิดหน้าจอโน้ตบุ๊คที่ตัวถือมาด้วย วางลงบนโต๊ะทำงาน หมุนมันกลับมาทางหน้าผมเพื่อให้เห็นภาพสไลด์ประกอบการนำเสนอของตัวเอง


เสียงหวานดังไปเรื่อยๆราวกับขับกล่อม ผมฟังบ้างไม่ฟังบ้างในเนื้อหา ส่วนมากจะมองหน้ากับฟังน้ำเสียงมากกว่า ยังไงจุดประสงค์ที่มาสอนก็ไม่ใช่เพื่อเป็นอาจารย์ที่ดีอยู่แล้ว แม้จะให้คะแนนด้วยความยุติธรรมกับนักศึกษาคนอื่น แต่คนนี้พิเศษต่างออกไป


"........ทั้งหมดก็มีเท่านี้แหละครับ" จบด้วยการกล่าวปิดท้ายหลังจากกินเวลาไปยี่สิบนาทีที่รู้สึกเหมือนไวราวกับกระพริบตา


"เป็นยังไงบ้างอาจารย์ ดีรึเปล่า" แล้วเจ้าตัวก็รีบถามด้วยความกระตือรือร้น


"ก็ดี"


"แค่ก็ดีเองเหรอ"


"อยากได้อะไรล่ะ"


"ก็เอ ไม่เอาดีได้เปล่า ผมตั้งใจทำนะเนี่ย มาดีอะไรกัน ไม่เป็นมงคลเลย"


"หึ"


"ขำอะไรอ่ะอาจารย์"


"เล่นลิ้นนะเราน่ะ"


"แหม เผื่อฟลุ๊คอาจารย์เคลิ้มๆแล้วกรอกตัวอักษรแรกของภาษาอังกฤษให้ไง อิอิ"


"ถ้าอยากให้เคลิ้มต้องทำอย่างอื่นแล้วล่ะ"


"ทำ...ทำอะไร"


"นั่นสิ....ทำอะไรดี" ผมลุกจากเก้ากี้หลังโต๊ะทำงาน เดินอ้อมไปหาคนที่ทำหน้าตาตื่น


คริสหมดทางถอยหนี ตัวชิดกับผนังห้อง ถูกผมขังไว้ด้วยแขนสองข้างของตัวเอง กลิ่นหอมประจำตัวที่ยั่วยวนจนเผลอโน้มหน้าลงไปใกล้ซอกคอกจากที่คิดว่าจะแค่ล้อเล่น


"อะ อา อาจารย์"


"นิ่งๆ" ผมสั่งอย่างเอาแต่ใจ จรดปลายจมูกลงไปที่ผิวนุ่ม


"..............." คริสเงียบ


"คิดถึง ฉันคิดถึงคริส...แทบขาดใจ"


".................."


"ขอกอด..ได้รึเปล่า" ผมกระซิบแผ่วเบา แต่รู้ดีว่าอีกฝ่ายได้ยินทุกคำพูด


"............ฮึกกก"


เสียงสะอื้นทำให้ผมต้องผละออก ดวงตาที่เคยสดใสคลอฉ่ำไปด้วยน้ำตา ปล่อยมันไหลลงมาอาบแก้ม ไม่ได้ฟูมฟาย


"คริส"


"ผม...ผมขอโทษ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้ร้องไห้"


"ไม่เป็นไร เงียบซะ ฉันไม่กอดแล้วก็ได้ ไม่ต้องร้องนะ" ผมถอยออกไปก้าวใหญ่ๆ กำมือตัวเองแน่นเพื่อบังคับไม่ให้ยกขึ้นไปซับหยาดน้ำตาให้


"ฮึกก..อาจารย์ คือว่าผม..."


"ถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องพูด ฉันไม่ได้คิดจะล่วงเกิน แค่....เห็นคริสเหมือนน้องชาย" สิ่งที่ฝืนพูดออกไปค้านกับหัวใจอย่างหนัก แต่เพื่อความสบายใจของอีกฝ่าย ต่อให้หัวใจจะกระอักแทบสำลักเลือดก็ต้องทำ


ผมไม่อยากเป็นสาเหตุให้คริสต้องเจ็บปวดอีกแล้ว


"....... ถ้าสอบเสร็จแล้วก็กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวจะค่ำซะก่อน" เมื่อคริสยังคงเงียบ เลยต้องตัดบทไล่ทางอ้อมออกไป


ต่อไปนี้ คงต้องระวังความรู้สึกตัวเองให้มากกว่านี้แล้วสินะ และคงต้องรักษาระยะห่างเพิ่มขึ้น


"อาจารย์"


"ฉันให้เอพรีเซ็นต์ ไปได้แล้ว"


"อาจารย์ หันมามองกันก่อนสิ"


".........................."


"โกรธผมเหรอ ให้กอดก็ได้นะ เมื่อกี้ตกใจไปหน่อย" เสียงอ่อยอย่างน่าสงสาร แต่เมื่อตัดสินใจแล้วว่าผมไม่ควรเข้าใกล้เค้าไปมากกว่านี้ มันก็ควรเริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลย


"ฉันไม่กอดหรอก แล้วก็ไม่ได้โกรธด้วย ไม่ต้องห่วง กลับบ้านไปได้แล้ว" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าคนฟังคนจะสบายใจ


"ไม่เอาอ่ะ หันมามองหน้าผมก่อนดิ แล้วจะเชื่อว่าไม่โกรธ"


"................."


"นี่อาจารย์ ต้องทำยังไงถึงจะหายโกรธอ่ะ ผมง้อแล้วนะ"


"ฉันบอกว่าฉันไม่ได้โกรธไง กลับไปได้แล้วคริส" ไม่รอให้ได้พูดอะไรต่อก็จัดการพับหน้าจอโน๊ตบุ๊คยัดใส่มือเล็กแล้วดันให้ออกไปจากห้อง เสียงโวยวายดังอยู่อีกพักก่อนจะเงียบไป กลิ่นหอมหวานก็เจือจางลงไปด้วย


ที่ต้องทำแบบนี้ก็เพื่อตัวนาย...ฉันขอโทษนะ

 



ไม่รู้ว่านั่งเหม่ออยู่ในห้องอีกนานแค่ไหนหลังจากไล่คริสกลับไปแล้ว ด้านนอกมืดสนิท มหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยผู้คนเริ่มเงียบกริบ ส่วนของอาคารเรียนและห้องพักอาจารย์ไม่มีใครอยู่แล้ว ส่วนมากจะไปอยู่กันที่ห้องกิจกรรมเชียร์กันมากกว่าเนื่องจากยังไม่หมดช่วงรับน้อง


ผมเดินออกจากห้องไปที่รถยนต์ส่วนตัวเพื่อจะกลับบ้าน เป็นคอนโดที่ซื้อไว้ไม่ไกลจากบ้านของโลมาเลย ทั้งนี้เพื่อความสะดวกในการดูแลคริส


กลิ่นคุ้นจมูกปลุกความรู้สึกผมให้ตื่นตัวมากขึ้นด้วยสัญชาตญาณ ไม่ต้องมองก็รู้ว่ามีใครยืนรออยู่ที่รถ ยิ่งใกล้ก็ยิ่งชัดเจน


"มาซักทีนะคาเวลล์"


"นายมาทำอะไรที่นี่...เอริค" ผมถามกลับเรียบนิ่ง ไม่ยินดียินร้ายกับการปรากฎตัวของท่านเค้าท์เอริค ผู้นำแวมไพร์คนปัจจุบัน แม้ว่ามันจะไม่ได้โผล่หน้ามาเป็นปีแล้วก็ตาม


"มาเยี่ยม"


"เยี่ยม? ฉันหรือปลาน้อยของนายล่ะ ถ้าคนหลังคงต้องไปบอกเองนะ รู้สึกว่าระหว่างที่ฉันคอยเฝ้าคุ้มครองคริส ก็มีกลิ่นของนายวนเวียนรอบๆตัวโลมาอยู่เหมือนกันนี่"


"หึ ความรู้สึกไวไม่เปลี่ยนเลยนะคาเวลล์ ถ้าเป็นแวมไพร์ตนอื่นคงจับผิดฉันไม่ได้ขนาดนี้"


"สรุปมาสั้นๆ"


"อารมณ์เสียอะไรมา หรือทะเลาะกับเจ้ามนุษย์ใจดีนั่นมา เอ๊ะ หรือว่าเจ้านั่นมีแฟนใหม่ไปแล้ว ช่วยไม่ได้ล่ะนะ นายเป็นคนลบความทรงจำเองนี่" มันย้ำบางคำในประโยคด้วยน้ำเสียงยียวน


"อย่ามากวนประสาทฉันนะเอริค หลบไป" ถ้ามันมาเพื่อกวนกันแบบนี้ คงไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว


ผมผลักตัวมันให้ออกห่างจากรถ ปลดล็อคแล้วเอาของไปเก็บเบาะหลัง กลับมาที่ประตูด้านคนขับ ยังไม่ทันได้ขึ้นมือใหญ่ก็ดันมันให้ปิดเหมือนเดิมจนเริ่มจะหงุดหงิดมากขึ้น ความเป็นผู้นำตระกูลไม่ได้ทำให้ผมเกรงกลัวหรือเกรงใจมัน ในเมื่อผมแยกตัวออกมาเป็นอิสระแล้ว ผมหันกลับไปจ้องหน้าด้วยสายตาเอาเรื่อง


"ใจเย็นน่า ฉันไม่ได้มาหาเรื่องตีกับนายนะคาเวลล์ ฉันมีข่าวมาบอก"


"ข่าว? ถ้าไม่สำคัญ นายเจ็บตัวแน่"


"สำคัญสิ ถ้าไม่สำคัญ ฉันคงไม่ปรากฎตัวต่อหน้านายหรอก"


"งั้นก็รีบๆพูดมา ฉันต้องตามกลับไปเฝ้าคริสที่หน้าบ้านโลมา อ้อ ที่จริงนายเองก็คงจะไปบ่อยเหมือนกันสินะ ที่นั่นน่ะ" ด้วยความหงุดหงิดผมเลยกวนประสาทมันกลับไป เรียกเสียงหัวเราะอารมณ์ดีจากมันดังลั่นอย่างไม่เกรงว่าใครจะมาเห็นหรือได้ยินเข้า


"ฮ่าๆๆๆ อย่างนายก็กวนเป็นด้วยหรือเนี่ย คงจะหงุดหงิดจริงๆสินะ แต่ว่านะคาเวลล์ ต่อให้ฉันอยากจะรีบพูดแค่ไหน เรื่องนี้ก็คงจะยาวเกินกว่าที่เราจะมายืนคุยกันตรงนี้ได้ ไปหาที่คุยที่อื่นเถอะ"


"......................."


"อย่าทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าฉันสิ ฉันอุตส่าห์ใช้เวลาเกือบปีเพื่อตามหามนุษย์ที่มีเลือดบริสุทธ์ให้นานเชียวนะ ไม่เห็นความดีกันหน่อยเหรอ"


"หมายความว่ายังไง...เลือดบริสุทธ์"


"หึ ตกใจล่ะสิ"


"อย่า...อย่ามาพูดบ้าๆนะเอริค คริสไง มนุษย์ที่มีเลือดบริสุทธ์ ฉันมั่นใจว่าต้องใช่คริส"


"ไม่ใช่ คนรักของนายไม่ใช่เลือดบริสุทธ์ในตำนาน"


"ไม่จริง ก็ในเมื่อฉันลบความทรงจำของคริสได้....ไม่นะ..อย่าบอกนะว่า" ผมตกใจจนเรียบเรียงอะไรไม่ถูก


หากสิ่งที่เอริคพูดเป็นความจริง


งั้นที่ผ่านมา..ทำไมคริส


"นายแปลกใจสินะ ว่าทำไมคริสถึงจำอะไรไม่ได้ นายคงมั่นใจมากว่าคริสต้องเป็นเลือดบริสุทธ์ในตำนาน แต่เสียใจด้วย ฉันเจอคนๆนั้นแล้ว และมาเพื่อถามนาย"


"ถามอะไร?"


"นายพร้อมจะเปลี่ยนคริส........เป็นแวมไพร์หรือยัง"



...............................................................

เอ๊ะ อะไรยังไง สรุปคริสไม่ใช่มนุษย์เลือดบริสุทธ์ในตำนานเหรอ แล้วคริสทำอะไร ทำไมปู่ต้องตกใจเบอร์นั้น

รวมสเปของเอริคและโลมาด้วยก็เหลือแค่สองตอน ส่วนคู่หลักจบตอนหน้าแล้วจ้า

จะบอกว่า พล็อตเราวางไว้แบบนี้อยู่แล้ว ไม่มีการเปลี่ยนแปลงนะ แค่ไม่อยากสปอยเท่านั้นเอง

หายค้างกันบ้างมั้ยก่อนไปคอนฯ หรือว่าค้างกว่าเดิม ซอรี่เน้อ จะรีบอัพเพิ่มให้สำหรับคนที่ไม่ได้ไปคอนฯ ค่ำๆถ้าไม่ติดอะไร เจอกันเด้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 172 ครั้ง

1,636 ความคิดเห็น

  1. #1628 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 16:21
    เอะยังไงนะ. ใครคือเลือดบริสุทธิ์
    #1628
    0
  2. #1408 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 11:36
    อะไรยังไง????
    #1408
    0
  3. #1313 creamsarang (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 14:40
    โอ้ยงง ถ้าคริสไม่ใช่เลือดบริสุทธิ์ แวมไพร์จะลบความทรงจำไม่ได้หรอหรือยังไง
    #1313
    0
  4. #1290 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 02:16
    เดาทางไม่ถูกเลยอ่าาาา
    #1290
    0
  5. #1230 candy_peraya (@candy_peraya) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 19:59
    คริสแกล้งลืมทุกอย่างงั้นเหรอ 
    #1230
    0
  6. #1181 dhananaa (@32215) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 23:01
    เราจะรอนะะ
    #1181
    0
  7. #1180 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 22:40
    เราจะรออย่างนิ่งๆ ไรต์นี่ไว้ใจไม่ได้ หลายเรื่องละ แต่สนุกมากนะคะ ชอบมากก
    #1180
    0
  8. #1177 [[ SS ]] (@stamp159) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 21:39
    เข้ามารอออออออออออ
    #1177
    0
  9. #1176 SW_Nadear (@SW_Nadear) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 21:20
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด บอกฉันทีว่ามันจะจบดี รอตอนหน้าไม่ไหวแล้วววววว
    #1176
    0
  10. #1175 สงสัย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 20:07
    คริสหลอกตัวเองป่ะ แบบแกล้งลืมทุกอย่างอ่ะ ไม่ก็เนียนตามปู่ อย่างน้อยนางจะได้เห็นปู่ทุกวันไง แต่ชอบพล็อตนี้นะคะ ชอบตรงกล้าที่จะดราม่า กล้าทำอะไรแบบนี้ มันเป็นเหตุเป็นผลดี(ไม่นับเรื่องแฟนตาซีนะ 555) ชอบค่ะ เป็นกำลังใจและจะติดตามต่อไปเรื่อยๆนะคะ ตราบใดที่แต่ง เราก็จะตามอ่านต่อไป
    #1175
    0
  11. #1172 Tain_LSM (@mon35) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 19:32
    งือยังไงๆๆ งงไปหมดเลี้ยวว รอนะคร้าบบ
    #1172
    0
  12. #1171 ryokiller13 (@ryokiller13) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 17:36
    โอ้ยยยยย ลุ้นนนนนนนน อยากให้แฮปปี้ทั้ง2คู่เลยยยยยยย รอนะค้าบบบบบ
    #1171
    0
  13. #1170 Love SinB (@0905865957tt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 16:56
    ทำไมต้องเป็นอย่างงี้ จะร้องไห้555
    #1170
    0
  14. #1169 ฉีXลิu (@Muevejang) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 16:34
    ไม่ได้ไปคอน อ่ะเนี้ยๆ รีบๆมาปลอบใจเค้าหน่อย งื้อออ
    #1169
    0
  15. #1168 Love SinB (@0905865957tt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 16:25
    หยังเนอะ ไม่มาต่อนาน ลืมเนื้อหาเลย งง
    #1168
    0
  16. #1166 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 13:52
    งึ้ยยย รู้แค่นี้ก็ดีใจแล้วที่พวกเขาไม่แบดเอนกัน ฮรือออ รักไรท์ที่ซู้ดดดดด
    #1166
    0
  17. #1165 JJ_II_BB (@JJ_II_BB) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 13:32
    วันนี้มาต่ออีกนะ รออยู่
    #1165
    0
  18. #1164 แสนดี (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 13:13
    รอค่า สงสารปู่อ่ะ
    #1164
    0
  19. #1163 conankun17406 (@conankun17406) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 12:20
    มาต่อไวๆนะคะไรท์
    #1163
    0
  20. #1162 PimMeekhun (@PimMeekhun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 11:33
    ไรท์อ่าาาา เลาไม่ไปคอน เลาค้างเด้อ
    #1162
    0
  21. #1161 porawat23456 (@porawat23456) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 11:26
    มาต่อเร็วๆนร้าาาาอยากรู้แล้วว่าคริสจำไม่ได้จริงหรือแกล้งลืมแล้ว
    ตอนจบจะเป็นไง โอ้ยยยย!!!ค้าง
    #1161
    0
  22. #1160 a_liew (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 11:19
    อย่าบอกว่าคริสแอ๊บเป็นลืม -__-'' นู๋เนียนมากนะคะลูกกก

    ต้มอิปู่หื่นซะเปื่อยเลย!!!

    ทำเป็นเทเค้า สุดท้ายก็ไปไม่พ้น อิพี่เอริคก็ด้วย -*-

    รอดูท่านผู้นำง้อเมียเด็ก ศึกนี้ช่างใหญ่หลวงนัก!!



    TT_TT' ฮรึกกกก จะจบแล้วจริง เร้ออออออ!!!???
    #1160
    0
  23. #1159 จ๋าาาาาาาาา I. (@p-neenut) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 11:17
    ต้องเลือดบริสุทธิ์ถึงลบความจำได้ปะ คริสโกหกเพราะอยากให้สิงอยู่อย่างสบายใจ โอ๊ยยยนย ปมมา รอค่าาา
    #1159
    0
  24. #1158 180126 (@180126) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 11:04
    งืัอออออคอนก็นกฟิคก็นก #ปวดใจ
    #1158
    0
  25. #1157 ao_Sumaree (@ao_Sumaree) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 10:52
    ได้โปรดมาต่อไวๆเถอะใจจิขาดแล้ว
    #1157
    0