ตอนที่ 21 : ความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8718
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    2 ก.ย. 60




ผมตั้งสติได้เมื่อผ่านไปสามวันแล้ว ร้องจนน้ำตาแห้งและหลับไปในอ้อมกอดของสิงโต จากนั้นก็ตื่นมาร้องอีก ความเสียใจที่สูญเสียพ่อแม่ไปเทียบเท่าได้กับความรู้สึกผิดที่เป็นคนชักนำเรื่องเหล่านี้มาพรากครอบครัวสุดท้ายที่เหลืออยู่โดยที่พวกท่านไม่ได้ทำอะไรผิดเลย


เป็นผม ผมที่เป็นลูกอกตัญญู


ความเจ็บปวดเป็นสองเท่าเมื่อคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ทำให้รู้สึกอ่อนล้า หมดแรงที่จะมีชีวิตต่อไป ไหนจะทำให้สิงโตต้องออกจากตำแหน่งและมาถูกขังอยู่แบบนี้โดยไม่ได้ดื่มเลือดเลยแม้แต่หยดเดียว


จากตอนแรกที่ต่อสู้มาได้เลือดผมไปเพียงน้อยนิดเพื่อรักษาแผลเท่านั้น ยังไม่ทันได้เลือดจนเต็มอิ่มก็ถูกพาตัวมาที่นี่ซะก่อน ทำให้ตอนนี้สิงโตไม่ได้ดื่มเลือดมาอาทิตย์กว่าแล้ว


คนเราไม่กินข้าววันเดียวยังหิว นับประสาอะไรกับแวมไพร์ที่เสพย์ติดเลือดและขาดมันไม่ได้


ส่วนตัวผมถูกบังคับให้กินข้าวกินน้ำที่พวกมันหามาให้ แรกๆที่รู้เรื่องพ่อกับแม่ผมประชดตัวเองด้วยการไม่กินอะไรเพื่อตายทิ้งความเสียใจทั้งหมดไปซะ แต่สิงโตก็ทั้งขอร้องอ้อนวอน ไหนจะถูกพวกมันบังคับให้กินอีก เดาว่าคงไม่ยอมให้ผมตายจนกว่าจะให้สิงโตทนไม่ไหวแล้วเป็นคนลงมือฆ่าผมเองกับมือ


ใจร้ายมาก


ลุงของพวกสิงโตกับเอริคใจร้ายสุดๆ ไม่คิดเลยเหรอว่าหลานตัวเองจะเสียใจเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องฆ่าคนรักด้วยน้ำมือตัวเอง


เป็นความสัมพันธ์ของครอบครัวที่แปลกประหลาด ห่างเหิน มีแต่การเข่นฆ่าและแก่งแย่งชิงดีกันอย่างที่สองแวมไพร์เคยพูดเอาไว้บ่อยๆจริงๆ


นานวันเข้าสิงโตก็เริ่มหมดแรง จากอ้อมกอดอบอุ่นที่เคยกอดเอาไว้ เริ่มนั่งพิงผนัง สุดท้ายก็นอนลงกับพื้น สิ่งเดียวที่เค้าไม่ทำคือดื่มเลือดผมแม้ว่าผมจะเต็มใจให้ก็ตาม


"วันละนิดก็ได้นี่สิงโต ไม่ต้องดื่มเยอะ อย่างน้อยก็ต่อชีวิตไปได้ก่อน แล้วเราค่อยมาคิดหาทางว่าจะออกไปยังไง" ตัวผมไม่เท่าไหร่จะเป็นจะตายผมก็ไม่แคร์ มันหมดอาลัยกับชีวิตไปแล้ว แต่ผมไม่อยากให้สิงโตต้องมาเดือดร้อนไปด้วยเพราะผม


"ไม่ได้ มันไม่พอคริส ฉันขาดเลือดนานเกินไป หากเผลอดื่มเลือดคริสเข้าไปสักครั้ง แย่แน่ๆ" สิงโตตอบกลับเสียงแผ่วใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด แย่ยิ่งกว่าวันแรกที่เราเจอกัน แย่ยิ่งกว่าวันที่เกิดสงครามแวมไพร์นั่นขึ้นซะอีก


ทำไมถึงเป็นผมที่ต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างด้วย


ผมทำผิดอะไรเหรอ ทำไมแวมไพร์ถึงรักกับมนุษย์ไม่ได้


"ฮึก สิงโต แต่สิงโตจะไม่ไหวแล้วนะ นี่มันเป็นอาทิตย์แล้วที่สิงโตไม่ได้ดูดเลือดน่ะ"


"ไม่เป็นไร ฉันยอมตายดีกว่าทำร้ายคริส"


"แต่เราเป็นคนผิด ดื่มเลือดเราเถอะ อย่าทรมานตัวเองอีกเลย ฆ่าเราที เราอยากไปอยู่กับพ่อแม่"


"ขอโทษนะคริส ถ้าฉันไม่รักคริส คริสก็คงไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้ ฉันขอโทษ ขอโทษ"


"ฮึก...ฮืออออ ดื่มเลือดเรา สิงโตจะไม่ไหวอยู่แล้ว" ผมร้องไห้อย่างเจ็บปวด รับไม่ได้กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้าผมไม่หาเรื่องใส่ตัว ไม่เก็บคนแปลกหน้าเข้าบ้าน ไม่รักเค้า พ่อ แม่ คุณป้า ทุกคนในหมู่บ้านก็คงไม่ต้องมาตาย


สิงโตก็คงไม่ต้องมาทรมาน ไม่สูญสิ้นทั้งอำนาจและครอบครัวหมดทุกอย่างแบบนี้


เพราะผมคนเดียว


ผมหยิบเศษเหล็กบางๆแถวพื้นขึ้นมา ดวงตาเคลือบไปด้วยน้ำตาจนมองแทบจะไม่เห็นคนตรงหน้า แต่ก็ยังฝืนจะมอง มองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะกรีดแผ่นเหล็กนั่นลงไปบนข้อมือโดยที่คนขาดเลือดมาเป็นอาทิตย์ไม่มีแรงที่จะขยับเข้ามาห้ามปรามได้ทัน


เลือดสดๆไหลออกจากรอยแยกของแผลทันที


สิงโตกระตุกตัว จมูกที่รับรู้กลิ่นเลือดได้ดีกว่ามนุษย์หลายร้อยเท่าขยับฟุตฟิตตามสัญชาตญาณ ร่างทั้งร่างนอนสั่นอยู่บนพื้น


"คริส ทำบ้าอะไร" เสียงตวาดแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรงกับสายตาดุๆ มือใหญ่กำรอบข้อมือที่มีบาดแผลไว้ บีบรัดเพื่อห้ามเลือดไม่ให้ไหลออกมา


แม้สายตาจะกระหายเลือดแค่ไหน แต่สิงโตก็ไม่คิดจะแตะเลือดของผมเลยแม้แต่น้อย


เจ็บปวดเหลือเกิน ทุกอย่างเป็นเพราะผมคนเดียว


"ดื่มนะสิงโต ดื่มสิ จะได้มีแรง" ผมขยับเอาข้อมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดไปไว้เหนือใบหน้าซีดเซียว 


หยดเลือดไหลรินลงไปที่ริมฝีปากสีแดงสด ซึมเข้าสู่รอยแยกของกลีบปาก


แวมไพร์ที่กระหายเลือดราวกับคนเสี้ยนยา ได้รับเลือดหยดแรงอย่างไม่ตั้งใจ สายตาก็ดูก้าวร้าวขึ้นมาทันที มือเกร็งบีบแน่นเข้ามาที่ข้อมือเพิ่มแรงรัดขึ้นอีกจนเลือดสดๆไหลลงเป็นสาย เรียวลิ้นเลียรอบปากตัวเองอย่างคนขาดน้ำใกล้ตาย จากแค่ริมฝีปากก็เริ่มขยับตามขึ้นมาจนถึงบาดแผลตรงจุดที่ผมกรีด


สิงโตเลียไปทั่วบาดแผลด้วยสีหน้าที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันทั้งน่ากลัวและทำให้ผมอยากจะร้องไห้ออกมา


จากที่ฝืนอดทนมาได้เกือบอาทิตย์ ตอนนี้กลับตบะแตกใช้ปากดูดกลืนเลือดจากปากแผลด้วยความหิวโหยและรุนแรง แม้จะไม่ฝังคมเขี้ยวลงมาบนผิว แต่แผลที่ผมกรีดอย่างแรงก็ลึกมากพอที่จะดื่มเลือดที่หลั่งไหลออกมาได้อย่างมากมาย


ความรู้สึกวูบในหัวเหมือนจะหน้ามืดเริ่มเกิดขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะหมดสติ สิงโตก็ผละออก เงยหน้าเชิดขึ้นบนเพดานแล้วคำรามเสียงดังลั่นห้องจนผมสะดุ้งตกใจ สายตาเกรี้ยวกราด ก้าวร้าว สายตาที่ไม่เคยเห็นใช้มองผมแบบนี้เลยสักครั้ง


สายตาเหมือนพวกแวมไพร์ที่เคยจ้องจะดูดเลือดและฆ่าผมให้ตาย


"ฮึก...สิงโต" เสียงเรียกเจ้าของชื่อที่เป็นสิ่งสุดท้ายที่เหมือนชีวิตของผมที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ ผมหลับตาลงช้าๆเพื่อรอรับคมเขี้ยวที่คงจะฝังลงมาที่คออย่างเต็มใจและไม่ขัดขืน


หากจะตาย ผมขอตายด้วยน้ำมือของคนที่รักดีกว่า เพื่อให้เค้ามีแรงพอที่จะหนีเอาตัวรอดออกไปจากที่นี่ได้ ...........ด้วยเลือดของผม


ความเจ็บแล่นเข้ามาในร่างกาย ฟันคมสีขาวเจาะฝังลงมาบนผิวที่ต้นคอ ลมหายใจเย็นๆปะทะผิว เมื่อยามที่สิงโตดูดกลืนเลือดลงคออึกใหญ่ด้วยความกระหาย


เลือดที่ใกล้จะหมดเต็มที


ผมอ่อนแรงและอ่อนล้า ทั้งร่างกายและจิตใจ ตัวปวกเปียกไม่สามารถทรงตัวได้อยู่ในอ้อมกอดของคนรักที่ใช้สองแขนแข็งแรงรัดรอบตัวไว้แน่น


"ลืมฉันซะ ลืมฉันซะนะคริส.....ฉันขอโทษ เราไม่น่าเจอกันเลย ฉันต้องกลับไปเจ็บปวดอีกครั้ง แต่ฉันก็ยอม เพื่อตัวคริสเอง" เสียงเบาๆกระซิบริมหูเมื่อสติผมเริ่มหลุดลอยไป


มันเป็นเสียงที่ผมจำได้ดีว่าเคยกระซิบตรงจุดนี้มานับครั้งไม่ได้


"กลับไปมีชีวิตที่มีความสุขอย่างมนุษย์ธรรมดาที่อยากเป็นนะคริส ฉันจะลบความทรงจำที่เจ็บปวดให้ ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น ฉันจะคอยปกป้องคริสอยู่ไกลๆเอง"


จากนั้นก็มีเสียงต่างๆมากมายที่จับใจความได้บ้างไม่ได้บ้าง กับความวุ่นวาย ร่างกายที่ถูกเคลื่อนย้าย


"คาเวลล์ บ้าจริง ฉันมาช่วยไม่ทันเหรอเนี่ย"


"เอริค"


"นายพาคริสหนีไป ฉันถ่วงเวลาลุงโรนัลไว้ได้ไม่นานนัก ไปซะ"


"ไม่ ฉันจะพาคริสไปหาโลมา แล้วจากนั้นจะเป็นเวลาของการล้างแค้นให้กับความสูญเสียของคริส"


"อะไรก็เถอะ ตอนนี้นายต้องพาคริสหนีก่อน ไปเร็วเข้า"


"ฝากบอกลาปลาน้อยให้ฉันด้วยนะคริส บอกเขาว่า....ฉันจะรักเขาตลอดไป"


และทุกอย่างก็ดับวูบไป

 




Loma side


สามวันแล้วที่เพื่อนรักยังนอนไม่ได้สตินิ่งๆอยู่บนเตียงพยาบาล มันทำให้ผมเริ่มร้อนรนเมื่อหมอบอกว่าไม่รู้ว่ามันจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ ครั้งแรกที่เห็นสภาพที่เต็มไปด้วยเลือดตอนสิงโตอุ้มมันมาหน้าบ้าน ผมตกใจจนแทบช็อค แต่ยังไม่ช็อคเท่ากับเรื่องราวทุกอย่างที่สิงโตเล่าให้ฟัง


ทั้งเรื่องคนในหมู่บ้าน และครอบครัวของเพื่อนสนิทที่น่าสงสาร


การหายไปของคนทั้งหมู่บ้านเป็นข่าวยาวนานจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครไขปริศนานั้นได้ ชายคนเดียวที่รอดชีวิตที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงเคยมีตำรวจเข้ามาหาหลายครั้ง ขณะที่มันยังไม่ได้สติ ผมเลยตอบคำถามแทนไปให้ว่าพวกเราขับรถลงใต้ไปเที่ยวกันและเกิดอุบัติเหตกับมันจนต้องพามาส่งโรงพยาบาลจึงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านจัดสรรที่มันอาศัยอยู่มาทั้งชีวิต ซึ่งโชคดีที่พอตำรวจไปตรวจสอบโรงแรมใหญ่สุดท้ายที่เราเข้าพัก ก็มีคนสามารถยืนยันความบริสุทธ์ให้เราได้ คริสจึงหลุดจากข้อสงสัย และตอนนี้พวกนักข่าวก็มุ่งประเด็นไปที่เรื่องเหนือธรรมชาติ


ซึ่งถ้าผมพูดได้อยากจะบอกว่า....มันจริง


แต่ใครจะเชื่อว่าแวมไพร์มีอยู่จริงกันล่ะ และถ้าขืนพูดออกไป ผมนี่แหละที่จะถูกกำจัดเป็นคนแรกจากเหล่าแวมไพร์ทั่วโลก


"อึก....นะ..น้ำ" เสียงแหบแห้งและแผ่วเบา ดึงผมจากห้วงความคิดให้กลับสู่ปัจจุบัน คือโรงพยาบาล ตรงหน้าเป็นเตียงคนไข้ที่เพื่อนสนิทกำลังค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ


"ไอ้คริส ฟื้นแล้วเหรอไอ้คริส มึงฟื้นซักที" ตอนนี้ความดีใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันกินเวลาเกือบสองสัปดาห์ตั้งแต่ที่ติดต่อมันไม่ได้หลังจากกลับจากเที่ยว ผมยิ้มกว้างเสนอหน้าพุ่งเข้าไปยืนข้างเตียงทันที


"น้ำ"


"อ้อ ได้ๆๆ รอแป๊บนะ" รับคำเสร็จ ก็รีบหันกลับไปเทน้ำจากเหยือกใส่แก้วแล้ววิ่งกลับมาให้มัน มือประคองหัวกลมให้ยกขึ้นสูงเล็กน้อยแล้วปล่อยให้คนป่วยที่เพิ่งฟื้นค่อยๆจิบน้ำช้าๆ "ใจเย็นๆไม่ต้องรีบดื่ม เดี๋ยวสำลัก"


พอดื่มน้ำเสร็จ ปล่อยไอ้คริสกลับลงไปนอนราบกับเตียงอย่างเดิม เจ้าตัวก็มองผมตาใส กระพริบปริบๆเหมือนเด็กที่ไม่เข้าใจอะไรเลย


"รู้สึกยังไงบ้างวะ?" ผมถาม


"ใคร?"


"มึงไง รู้สึกยังไงบ้าง ปวดตรงไหน เจ็บแผลรึเปล่า เดี๋ยวกูจะไปตามหมอให้นะ บอกว่ามึงฟื้นแล้ว"


"คุณเป็นใคร?"


".................."


"มึง...มึงพูดใหม่สิ มึงล้อเล่นใช่ป่ะ กูเพื่อนมึงไง โลมาอ่ะ" ผมฝืนหัวเราะทั้งๆที่มันไม่ขำแม้แต่นิด อีกเรื่องที่สิงโตบอกออกไว้ก่อนจะทิ้งคริสให้กับผมและหายตัวไป คือ


ถ้าคริสฟื้นขึ้นมาอีกครั้งจะจำอะไรไม่ได้


พูดง่ายๆคือไอ้แวมไพร์บ้านั่นลบความทรงจำของคริสไปหมดแล้ว


"เพื่อนเหรอ? ทำไม....ผมจำอะไรไม่ได้เลย" คนพูดส่ายหน้าช้าๆด้วยท่าทางสับสน ดวงตาว่างเปล่า ไม่มีทั้งความเจ็บปวด....และความสุข


มันนิ่งสนิทเหมือนผ้าสีขาว เหมือนกระดาษที่ไม่ได้เขียนอะไรลงไป เหมือนโทรศัพท์มือถือที่ยังไม่ได้เมมโมรี่ข้อมูล


"ไอ้คริส" ความรู้สึกดีใจถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอยากจะร้องไห้ ก้อนอะไรบางอย่างจุกขึ้นมาถึงอก


"ผมปวดหัว"


"ถ้างั้นก็อย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลย นอนพักผ่อนเถอะนะ เอาไว้หายดีค่อยคุยกัน" ผมฝืนยิ้มอีกครั้ง ดึงผ้าห่มให้มันที่ยอมพยักหน้ารับแล้วหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย


"กูจะช่วยมึงยังไงดีไอ้คริส"

 




หลังจากฟื้นได้สองวันหมอก็อนุญาตให้ไอ้คริสออกจากโรงพยาบาลได้ บาดแผลภายนอกไม่เท่าไหร่ มีแค่ตรงข้อมือที่ถูกกรีดเท่านั้น ส่วนความทรงจำหมอก็บอกว่าต้องใช้เวลา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะคืนกลับมาบอกไม่ได้ อาจจะพรุ่งนี้ หรือปีหน้า


แต่สำหรับผม รู้ดีว่า มันจะไม่มีวันได้ความจำของตัวเองกลับคืนมา เพราะสิงโตได้บอกเอาไว้แล้วว่านี่เป็นการลบความทรงจำ ไม่ใช่อาการของคนความจำเสื่อมปกติทั่วไป


คริสย้ายมาอยู่กับครอบครัวของผม ซึ่งผมอธิบายกับพ่อแม่แค่ว่า พ่อแม่มันเกิดอุบัติเหตเสียไปแล้ว ตัวมันก็ความจำเสื่อม ไม่มีญาติพี่น้องสนิทที่ไหนอีก เหลือลำพังตัวคนเดียวกับมรกดที่พ่อแม่มันทิ้งไว้ให้ เลยให้มันมาอยู่ด้วยกัน


ซึ่งผมบิดเบือนข้อมูลความจริงกับคนความจำเสื่อมไปว่า ผมเป็นทั้งลูกพี่ลูกน้องและเพื่อนสนิทของมัน ป้อนความทรงจำใหม่ที่ผิดๆเพื่อไม่ให้มันเหลือความทรงจำที่เจ็บปวด


ผ่านไปสองเดือนจนถึงเปิดเทอม พวกเราก็ได้คริสคนใหม่ที่สดใสร่าเริงและเริ่มชินกับชีวิตใหม่ของตัวเอง สิ่งเดียวที่ไม่เหมือนเดิมคือ คริสเห็นเลือดไม่ได้ จะกลัวจนตัวสั่น


"ไอ้โล ตื่นเต้นว่ะ" เพื่อนรักส่งยิ้มกังวลมาให้ตาใส ดวงตาที่ราวกับชีวิตนี้ไม่เคยพบเจอกับความเจ็บปวด


บางทีให้มันเป็นแบบนี้ก็คงจะดีแล้วล่ะ ไม่ต้องมาปั้นหน้ายิ้มแต่เจ็บไปทั้งอกอย่างที่ผมเป็น


"มึงเข้ามหาลัยนะไอ้คริส ไม่ใช่ประถม ทำท่าเหมือนวันที่มึงไปเรียนป.หนึ่งวันแรกเลย ตอนนั้นมึงจับมือกูแน่นแล้วก็ฉี่ราดด้วย"


"ไอ้บ้า กูไม่เคยฉี่ราด" มันเถียงเสียงแข็ง


"มึงจำไม่ได้ จะรู้ได้ไงว่าจริงรึเปล่า กูจำได้นะ อย่าให้งัดหลักฐาน แม่กูยังมีรูปถ่ายตอนมึงฉี่รดที่นอนเวลามาค้างบ้านกูอยู่เลย"


"จะ..จริงเหรอวะ" คนที่ไม่เหลือความทรงจำวัยเด็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ


"เออสิ เดี๋ยวกลับไปกูจะขอรูปแม่มาให้มึงดู หึหึ"


"ไม่ต้องก็ได้มั้ง ของบางอย่างลืมๆไปซะก็คงจะดีกว่า" เพื่อนรักที่คงลืมความตื่นเต้นส่งรอยยิ้มทะเล้น หันกลับมาพูดเสียงใสโดยไม่มองประตูกระจกร้านกาแฟที่ตัวเองเปิดออกไปเลย


ปึ๊ก


"โอ๊ย" แล้วมันก็ซุ่มซ่ามชนเข้ากับคนจนได้


"เป็นไงบ้างวะไอ้คริส"


"ไม่เป็นไรๆ ล้มนิดเดียวเอง แหะๆ" ใบหน้าใสหวานเงยขึ้นมามองผม ส่วนตัวมันนั่งเหยียดขาอยู่กับพื้น


ต้องชนแรงเบอร์ไหนถึงจะล้มได้ขนาดนี้วะเนี่ย


"นี่คุณ มองไม่เห็นเหรอว่ามีคนจะออก....มา..." เสียงที่ขาดหายไปจากการจะตำหนิอีกฝ่ายเนื่องจากเห็นใบหน้าคู่กรณีที่ชนเข้ากับเพื่อนสนิทอย่างจัง คำสุดท้ายที่หลงเหลือติดริมฝีปากจึงเอ่อยออกมาอย่างยากเย็นและแห้งผาก


"เห้ยไอ้โล ไม่เอาดิ กูผิดนะที่เดินไม่ดูทาง อย่าไปว่าเค้าดิ ขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมมัวแต่คุยกับเพื่อน" คนถูกชนจนล้มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดก้นปัดมือเสร็จก็เงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มหวานให้อีกฝ่าย


อีกฝ่ายที่ยืนนิ่ง ใบหน้าเรียบสนิทเหมือนคนไร้ความรู้สึก ........ถ้าไม่ได้รู้จักมาก่อนผมคงคิดแบบนั้นล่ะนะ


"ไม่เป็นไร" เจ้าของร่างสูงตอบกลับไอ้คริสไปด้วยน้ำเสียงเดียวกับสีหน้า


"คุณไม่เจ็บนะ"


"............ไม่"


"ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษอีกทีก็แล้วกัน ไปเหอะไอ้โล เดี๋ยวพี่ปีสองเรียกรวมน้องแล้ว ถ้าสายเราจะโดนวิ่งรอบสนามมั้ยวะ หรือว่าจะโดนว้ากแบบที่เคยเห็นในซีรีย์อ่ะ โอ้ยยยย คิดแล้วก็กลับมาตื่นเต้นอีกแล้วอ่ะ รีบๆเข้าเหอะ กูไม่อยากเด่น" ไอ้คนบ่นก็บ่นไปหลังก้มหัวให้คู่กรณีก็เดินนำออกไปก่อน ทิ้งผมให้ยืนเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายลำพัง


"เป็นไงบ้าง" เสียงที่เอ่ยถามยังคงรักษาความนิ่งเอาไว้อย่างเดิม แต่ความหมายคงไม่ได้หมายถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้แน่


"มันจำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่เรื่องพ่อแม่มันก็ไม่เสียใจ ผมบอกมันไปว่าผมเป็นญาติแล้วก็เพื่อนสนิทมัน ส่วนเพื่อนคนอื่นๆกับครอบครัวผมก็บอกเท่าที่จำเป็น ว่ามันความจำเสื่อมเลยไม่อยากให้มันมาเศร้าเรื่องพ่อแม่มัน พวกนั้นก็เข้าใจ" ผมรายงานคนที่หายหน้าไปถึงสองเดือนและเพิ่งจะโผล่มา


"แล้วพี่ล่ะ"


"..............."


"เห้ออออ พี่หายไป บอกว่าจะทำให้มันลืม แล้วพี่กลับมาอีกทำไม ถ้าห่วงมัน แอบดูอยู่ห่างๆก็ได้นี่ จะกลับมาอยู่ในความทรงจำของมันอีกทำไม ถ้าเกิดมันจำได้ คิดบ้างมั้ยว่ามันจะเสียใจแค่ไหนน่ะ ....พี่สิงโต"


"................." คนตรงหน้าก็ยังเงียบ แต่แววตาที่แสดงความรู้สึกบางอย่างทำให้ผมรู้สึกตัวว่าตัวเองพูดมากเกินไป


"เออ เอาเหอะ ขอโทษที ผมมันพวกตัดแล้วตัดเลยอ่ะนะ ลืมคิดไปว่าคนอื่นไม่เหมือนกัน จะทำอะไรก็ทำเถอะ" ผมว่าอย่างยอมแพ้แล้วจะเดินตามไอ้คริสไป ถ้าไม่ใช่เสียงคนเดิมพูดดักขาที่กำลังจะก้าวเอาไว้ก่อน


"เอริคขึ้นเป็นผู้นำคนใหม่แล้วนะ มันคงไม่กลับมาหานายอีกแล้ว"


"......แบบนี้......ก็ดีแล้วล่ะ"


"................."


"ผมไม่อยากให้ไอ้คริสมันสงสัย ผมไปก่อนนะพี่"


"สงสัยอะไรเหรอ"


"เชี่ย" ไม่ทันแล้ว ผมสะดุ้งเผลอร้องอุทานเพราะคนที่คิดว่าเดินไปไกลแล้วเสนอหน้าโผล่มาผ่ากลางวงสนทนา


"เชี่ย?" ไอ้คริสพูดตามหน้างงๆ


"เปล่าๆ กูตกใจน่ะ อยู่ๆมึงก็โผล่มา รีบไปเหอะ"


"เดี๋ยวดิ มึงยังไม่บอกเลยว่าสงสัยอะไร แล้วนี่คุยอะไร ทำไมมึงเรียกเค้าว่าพี่ รู้จักกันเหรอ?"


"กะ ก็..." ผมลากเสียงแล้วมองคนที่หาเรื่องใส่ตัวเพื่อขอความช่วยเหลือ โผล่มาให้เค้าเห็นเองก็คิดคำโกหกเอาเองนะ


"ฉันเป็นอาจารย์อยู่ที่นี่" พี่สิงโตตอบเสียงเรียบ


"อาจารย์เหรอ หน้าเด็กจัง อย่างนั้นก็ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ทราบ ผมเพิ่งเข้าปีหนึ่ง วันนี้ก็มาเรียนวันแรกด้วย ผมชื่อพีรวัสครับ อยู่คณะบริหารฯ อาจารย์สอนคณะไหนเหรอครับ"


"......บริหารฯ"


"จริงดิพี่" ผมตาโตด้วยความตกใจ คิดว่าแถซะอีก สอนจริงดิ แวมไพร์เป็นอาจารย์ จะแดกลูกศิษย์มั้ยวะ


"อืม เริ่มตั้งแต่เทอมนี้" ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนตอบคงตามไอ้คริสมาแน่ๆ


"เอาจริงดิ"


"อะไรของมึงน่ะไอ้โล อาจารย์เป็นอาจารย์ไม่ใช่เหรอ มึงเรียกว่าพี่แปลว่าสนิทใช่ป่ะ แล้วกูเคยสนิทกับเค้ารึเปล่าอ่ะ" ไอ้คนไม่รู้เรื่องถามเสียงใสซื่อ


"ยิ่งกว่าสนิทอีกมึง"


"ห๊ะ ว่าไงนะ? พูดดังๆดิ เมื่อกี้มึงพูดไร"


"เปล่า กูไม่ได้พูด"


"แล้วตกลงว่าสนิทหรือไม่สนิท?"


"ก็สนิทมั้ง"


"อ่า งั้นเหรอ แต่จำไม่ได้เลยอ่ะ อาจารย์ชื่ออะไรเหรอครับ" สายตาไอ้คริสที่มองพี่สิงโตมันว่างเปล่าเหมือนมองคนแปลกหน้าคนนึง ไม่มีความทรงจำอะไรอยู่ในนั้นเลย


"ไม่รู้ว่าอาจารย์รู้รึเปล่าแต่พอดีผมจำอะไรไม่ได้เลยน่ะ ถ้าเคยรู้จักกันก็ขอโทษด้วยนะครับ....เออ ไอ้โล กูเดินนำไปเมื่อกี้เจอสาวน่ารักด้วยว่ะ ต้องเรียนคณะเดียวกับพวกเราแน่ กูจะจีบอิอิ"


วูบนึงที่พี่สิงโตมองคนที่พูดไม่หยุดด้วยสายตาเจ็บปวด มือกำเข้าหากันจนแน่น แต่ก็แค่แว๊บเดียวเท่านั้นจนไอ้คริสไม่ทันสังเกตุ


"กูว่าเราไปกันเถอะไอ้คริส เดี๋ยวพี่เค้าเรียกรวมน้องแล้ว" ผมรีบเปลี่ยนเรื่องให้


"เออจริงด้วย แต่กูยังไม่รู้จักชื่ออาจารย์เลย ตกลงชื่ออะไรครับ"


"...........สิงโต"


ไอ้คริสชะงักไปแป๊บนึง


"ชื่อไม่คุ้นเลย แต่ไม่แปลกอ่ะ ก็ผมจำอะไรไม่ได้นี่ ขนาดไอ้โลที่สนิทที่สุดยังจำมันไม่ได้เลย โอ้ยย ปวดหัว ช่างเหอะ สงสัยเราจะไม่สนิทเท่าไหร่ งั้นผมไปก่อนนะครับอาจารย์" ไหว้พี่สิงโตเสร็จมันก็คว้าแขนผมเดินลากออกมา สีหน้าไม่ทุกข์ร้อนอะไรทั้งนั้น


แรกๆที่มันเสียความทรงจำ ไอ้คริสเหมือนคนขาดความมั่นใจไปเป็นเดือนๆ แต่ด้วยพื้นฐานเป็นคนมองโลกในแง่ดี สดใส ร่าเริง ไม่คิดอะไรมากอยู่แล้ว ทำให้มันตั้งหลักได้ไม่ยาก


ผมมองเพื่อนรักที่เดินเคียงข้างกัน ก่อนจะหันหลังกลับไปมองพี่สิงโตที่สายตายังคงจับจ้องตามแผ่นหลังของคริสอยู่ที่เดิม แล้วกลับมามองคนความจำเสื่อมอีกครั้ง


"มองกูทำไมอ่ะ?"


"เป็นมึงก็ดีเหมือนกันนะ น่าอิจฉาดี บางทีกูก็อยากจะความจำเสื่อมบ้าง"


"หา??"


"เปล่า บ่นไปเรื่อยน่ะ รีบไปเหอะ มายืนหน้าเอ๋อเดี๋ยวโดนทำโทษนะเว้ย"


"ว้ากกกก จริงด้วย เลทไปสองนาทีแล้ว วิ่งสิวะไอ้โลม๊าาา"


สิ่งที่พี่สิงโตตัดสินใจทำ จะผิดหรือถูกผมไม่รู้ กับเรื่องราวความเจ็บปวดที่ไอ้คริสเคยเจอ การลบความทรงจำอาจจะทำให้เราไม่เจอจมอยู่กับอดีตก็จริง แต่บางทีเค้าอาจจะลืมไปรึเปล่า


ว่าในความเจ็บปวด


ยังมีความทรงจำที่สวยงามรวมอยู่ด้วย


ความทรงจำเมื่อตอนที่คนสองคนรักกันและได้ใช้เวลาร่วมกัน


หนึ่งคนที่ลืมทุกอย่าง มีชีวิตต่อไปอย่างไร้ความทุกข์ กับอีกหนึ่ง....ที่ต้องรับความเจ็บปวดนั้นไว้แทน ความเจ็บปวดที่ถูกมองด้วยสายตาว่างเปล่าความเจ็บปวดที่จำได้ทุกอย่างเพียงลำพัง


สำหรับผม ผมคิดว่าพี่สิงโตคงทรมานกับสิ่งเหล่านั้นน่าดู


.......................................................

ไม่ตอนหน้าก็อีกตอนนึงจะจบแล้วเน้อ ฮรึกกกกก

เรื่องนี้อาจจะจบไม่ได้อย่างที่ทุกคนหวังนะ ด่าได้แต่อย่าแรง ฮือออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

1,636 ความคิดเห็น

  1. #1627 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 15:28
    สงสารทั้งคู่เลย น้องจำพี่ไม่ได้เลย ส่วนพี่ก็เฝ้าดูแลน้องอยู่ไกล้ๆแม้จะเจ็บปวดก็ยอม
    #1627
    0
  2. #1609 NALA (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 21:23

    ร้องไห้แน้ว แง จ๋งจ๋านนนปู่จังเลย

    #1609
    0
  3. #1414 fern_1505 (@fern_1505) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 15:34

    ทำไมๆๆ

    ทำไมทำแบบนี้ เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ร้องไห้หนักมาก 😭😭😭😭😭
    #1414
    0
  4. #1407 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 11:23
    น้ำตาไหลมากกกกกก
    #1407
    0
  5. #1312 creamsarang (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 14:22
    ดราม่าง่าาาฮือออโอ้ยน้ำตามาละ ชอบประโยคที่บอกว่าในความเจ็บปวดมันยังมีความทรงจำดีๆอยู่นั้น
    #1312
    0
  6. #1297 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 08:23
    ไม่น้าาาาาาา!!!!!!!!!
    #1297
    0
  7. #1289 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 01:58
    โอ้ยยยย ร้องไห้หนักมากอ่ะ ฮื้อออออ T_T
    #1289
    0
  8. #1228 candy_peraya (@candy_peraya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 19:30
    ไรท์บ้าใจร้ายอ่ะ จะทำกันแบบนี้จริงๆเหรอไม่สมหวังสักคู่เจ็บนะ แต่เรายังคิดนะว่าคนเราอาจตกหลุมรักคนเดิมซ้ำๆได้นะหวังว่าไรท์จะคิดเหมือนเรา
    #1228
    0
  9. #1146 jeep mono (@jeep2000) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 09:39
    ไม่น้าาาา อย่า bad end เซ่ จะร้องไห้แล้ววว ทำไมนิยายดีๆต้องbad endตลอดเลย พอชอบมากๆก็จบแบบเนี้ย แต่ก็จะอ่านตอนะคะ ให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปข้างนึง!
    #1146
    0
  10. #1121 naughtiest (@naughtiest) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 05:41
    โอยยยยยย เจ็บx4 T______T
    #1121
    0
  11. #1119 hari (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 01:38
    คาเวลล์! อยากจะให้เป็นแบบนี้จริงๆน่ะเหรอ...

    จะตามรักตามดูแลไปจนคริสหมดอายุขัยจริงๆ เหรอ คริสที่ไม่มีความทรงจำแล้ว วันหนึ่งก็จะมีคนรักแต่งงานมีลูก แล้วตัวเองจะแบกความรักเอาไว้คนเดียวไปอีกครั้งน่ะเหรอ เป็นแวมไพร์ที่อยู่กับหัวใจที่เหี่ยวแห้งจากความรักไปจนกว่าจะสูญสลาย? คาเวลล์เอ๋ย....



    เรื่องนี้ คนที่ยังรักอยู่เจ็บกว่าจริงๆ คนที่ยังมีความทรงจำน่าสงสารที่สุด ทั้งคาเวลล์ ทั้งโลมา... ส่วนเอริค เป็นผู้นำแล้วทำไมไม่ทำให้โลมาเป็นแวมไพร์ไปด้วยเลยล่ะ? หรือไม่งั้นกลับมาถามความสมัครใจ ถ้าโลมาไม่อยากเป็นก็บอกลากันครั้งสุดท้ายก็ยังดี ทิ้งไปเลยแบบนี้ เจ็บทั้งสองฝ่ายถูกไหม...





    เรื่องนี้ไรท์เตอร์มาแนวหน่วง เราชอบนะ เราเสพดราม่าได้ เราเคารพพล็อตของไรท์เตอร์ เต็มที่ค่ะ! ไม่ว่าจบยังไง เราจะยินดีกับมัน

    รักและเอาใจช่วยตัวละครทั้งสี่ชนิดยังตกใจตัวเอง เพราะของไรท์เตอร์ที่ทำได้ขนาดนี้ ;)
    #1119
    1
    • #1119-1 MintMilinda (@MintMilinda) (จากตอนที่ 21)
      3 กันยายน 2560 / 02:08
      ชอบเหมือนกันXD
      #1119-1
  12. #1118 Kew Pt (@abc1212312121) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 01:38
    สงสารคริสสุดพลังเลย
    ให้นางลืมหนะดีแล้ว
    #1118
    0
  13. #1117 littleant2208 (@littleant2208) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 01:36
    เรื่องนี้จบแบบ bad end สินะ เศร้าใจมาก น้ำตาท่วมหน้าจอเลย
    #1117
    0
  14. #1116 180126 (@180126) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 01:31
    ร้องไห้รอตอนจบเลยงั้นฮรึกกกกกกกก
    #1116
    0
  15. #1115 Amphai Komnoy (@0861352503) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 00:54
    ร้องให้เสียใจอ่ะความรู้สึกแบบนี้ไม่ชอบเลยทรมานจัง
    #1115
    0
  16. #1114 Lawsad-sm (@Lawsad-sm) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 00:48
    ไรท์ใจร้าบยยยฮื้ออออ
    #1114
    0
  17. #1113 SaNookbm (@SaNookbm) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 00:33
    ทำไมสงสารจัง ไรท์โครตโหดร้าย บีบใจคนอ่านมาก เศร้ามาก !!!!!
    #1113
    0
  18. #1112 มีนา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 00:29
    ตอนนี้มัยบีบหัวใจ555.

    ไรท์เก่งงงงง

    ไม่ค้องจบhappyก็ได้นะเราว่ามันก็สนุกดี 5555
    #1112
    1
    • #1112-1 MintMilinda (@MintMilinda) (จากตอนที่ 21)
      3 กันยายน 2560 / 02:08
      ง่างงงง อยากให้ไรท์เขียนเรื่องต่อไปเลย โดยรวมเรารักเรื่องนี้ ป.ล.เราเสพดราม่าได้ นิยายทุกเรื่องไม่จำเป็นต้องจบแบบมีความสุขเสมอไปหรอกค่ะ เราคิดว่าการจบแบบเศร้าๆก็เป็นเหมือนแนวทาง และ บทเรียนสำหรับชีวิต เปรียบเหมือนดอกไม้ที่มีทั้งหอม และ เหม็น มันไม่มีทางที่ในโลกความเป็นจริงนั้นจะไม่มีความทุกข์เลย ไม่งั้นคนเราจะเกิดมาทำไมไม่อยู่บนสวรรค์กันตลอดไปล่ะ ความสุขและความทุกขฺ์จึงเป็นสิ่งที่คู่กัน ค่ะ รีทรู้สึกแบบนี้
      #1112-1
  19. #1111 garrob (@garrob) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 00:19
    ไรท์โคตรใจร้ายเลย ไม่สงสารคนอ่าน งือออออ
    #1111
    0
  20. #1110 เม็ดทรายสีเงิน (@na2012) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 00:00
    ลบความทรงจำให้กับคนที่รักที่สุด เพื่อให้ลีมความเจ็บปวด ความทรงจำที่เลวร้าย

    แต่ตัวเองกลับแบกความเจ็บปวดเอาไว้เอง ยิ่งมาเจอ มาคอยดูแล ก็ยิ่งเจ็บ 

    แต่เพราะคำว่า รัก จึงเลือกที่จะทำที่จะเผชิญกับมัน 

    สงสารคาเวลล์นะ แต่ก็ยกย่องในความรักที่มีให้คริส แบบนี้มันคงต้องมากมายจริงๆถึงตัดสินใจแบบนี้

    นี่ขนาดแต่งคั่นเวลานะคะ เราอ่านแบบ น้ำตาตกในอะ สงสารไม่อยากให้เป็นแต่ก็เข้าใจเหตุผลทีทำ

    บอกได้คำเดียว "ยกนิ้วโป้งแล้วปรบมือดังๆ" ให้กับไรท์คนเก่งคะ
    #1110
    0
  21. #1109 waytita7890 (@waytita7890) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:56
    จะไม่มีใคร แฮปปี้สักคนเลยหรอออออ สงสารจัง
    #1109
    0
  22. #1108 a_liew (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:35
    เธอมันใจร้ายยยยยย T^T* ด่าก่อนได้มะ ฮรึกกกกกกกก

    สงสารพี่ิสิง น้องโล น้องคิด อิพี่เอริค

    ทำไมความรักมันรันทดประชดชีวิตแบบเน้ ฮืออออออ...

    แต่งเรื่องใหม่รอไว้เลยยยยยยยย!!!!!

    #1108
    0
  23. #1107 Kpppp_o7 (@Kpppp_o7) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:22
    เศร้าเเล้ว ฮือพอเเล้วค่าาาาาาา
    #1107
    0
  24. #1106 kristkatt (@kristkatt) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:20
    โคตรเศร้าอ่ะ
    #1106
    0
  25. #1105 BiwBiw (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:05
    เศร้าจังสงสารสิงโต ร้องไห้หนักมาก
    #1105
    0