ตอนที่ 2 : ชื่อที่ตั้งให้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 314 ครั้ง
    26 ก.ค. 60


มนุษย์ประหลาด ผมเก็บมนุษย์ประหลาดได้แน่ๆ คนอะไรไม่กินข้าวกินปลา หาอะไรให้กินก็ไม่ยอม แปลกคนที่สุด ตั้งแต่สายที่ตื่นขึ้นมา ทำไข่เจียวให้ก็ไม่สนใจกิน มีชีวิตอยู่ได้ยังไง ข้าวไม่กิน น้ำไม่แตะ


หรือไดเอท


"นี่ แน่ใจเหรอว่าจะไม่เป็นอะไรน่ะ เอาแบบนี้มั้ย นายลองบอกมาสิว่าอยากกินอะไร เดี๋ยวออกไปซื้อให้"


"............."


Rrrrrrrrrrrrr


"ครับแม่" เมื่อคนตาสีแปลกเงียบกริบและโทรศัพท์ผมดังขึ้นมาพอดี เลยละความสนใจมารับสายจากต่างประเทศแทน


ไม่บ่อยนะเนี่ย ที่แม่จะโทรมา


[คริส วันนี้ว่างรึเปล่า ไปทำธุระให้แม่หน่อยสิ]


"อะไรกัน โทรมาไม่ถามเลยเหรอว่าลูกชายเป็นยังไงบ้างเนี่ย" ผมแหย่กลับไป


[ลูกชายคะ ได้ข่าวว่าปิดเทอมนอนกลิ้งเกลือกจนจะอ้วนเป็นหมูแล้วนะ สบายจนไม่รู้จะสบายยังไง แม่ต้องถามอะไรอีก]


"แม่ใจร้าย คำว่าอ้วนไม่ใช่ว่าจะหยาบคายสำหรับผู้หญิงเสมอไปหรอกนะ เดี๋ยวงอนไม่ไปให้ซะเลย"


[ไม่ไปก็ได้นะ แต่หักค่าขนม ดีเหมือนกันคุณลูกชายจะได้ผอมๆซะบ้าง]


"น้ำหนักคริสขึ้นแค่สองสามโลเองแม่"


[เมื่อวานกินอะไรบ้างล่ะ]


"ก็มีราดหน้าหมูหมัก ข้าวขาหมู หอยทอดแบบพิเศษ แต่ตอนเย็นคริสกินผลไม้นะแม่ ไม่อ้วน"


[อะไรล่ะ องุน แอปเปิ้ลเขียว หรือว่าฝรั่ง]


"ทุเรียน"


[.....................ตกลงไปทำธุระให้แม่หน่อยนะ] ง่า ทำไมแม่เงียบแล้วเปลี่ยนเรื่องอ่ะ ทุเรียนไม่ใช่ผลไม้รึไง


[วิ่งไปก็ดีนะ จะได้เผาผลาญ เผื่อจะเบิร์นผลไม้ออกจากร่างกายซะบ้าง]


"แม่อ่ะ นี่เมืองไทยนะแม่ ไม่ใช่ต่างประเทศ วิ่งไปก็ตายพอดี อากาศทุกวันนี้คิดว่าซ้อมตกนรกซะอีก"


[เห็นต้นงิ้วกับกระทะทองแดงมั้ย ถ้าไม่เห็นแปลว่าลูกแม่ยังเป็นคนดี]


"มันเกี่ยวตรงไหนเนี่ยแม่ ตกลงจะให้คริสไปทำอะไร"


หลังจากคุยธุระเสร็จ วางสายและโดนแม่แซะเรื่องน้ำหนักตัวนิดหน่อย ผมก็หันกลับไปมองมนุษย์ตาสีแปลกที่นั่งนิ่งไม่กระดุกกระดิกแม้แต่น้อย สายตาจ้องเอาๆแบบไม่ละไปจากผมเลย


"นี่ เดี๋ยวเราจะไปทำธุระให้แม่นะ นายน่ะจะไปด้วยกันรึเปล่า"


".........."


"นี่?"


"......."


"เห้อออออ ตกลงไม่ไปสินะ งั้นนายอยู่เฝ้าบ้านก็แล้วกัน ขากกลับจะซื้ออะไรเข้ามาให้กิน อย่าออกนอกบ้านล่ะถ้าเรายังไม่กลับ ใครเคาะประตูก็ไม่ต้องเปิด เรามีกุญแจเดี๋ยวเราไขเข้ามาเอง เข้าใจป่ะ"


"....."


ตกลงผมอยู่คนเดียวใช่รึเปล่า ถ้าไม่เห็นภาพแล้วมาแต่เสียง ใครก็คงคิดว่าผมบ้า ตั้งแต่เปิดมาสามหน้า ไอ้ตาสีแปลกยังไม่พูดกับผมซักคำ ถ้าแม่ไม่โทรเข้ามา นิยายเรื่องนี้คงมีคนบ้าดำเนินเรื่องเพียงคนเดียว คือผม


"นาย พูดด้วยก็หัดตอบซะบ้างเหอะ"


"ไม่ได้ชื่อนี่ แล้วก็ไม่ได้ชื่อนาย" โอเค พูดได้ซักที


"แล้วจะให้ทำยังไง นายความจำเสื่อมนี่ จำชื่อตัวเองก็ไม่ได้ จะให้เรียกว่าอะไรล่ะ"


"............"


อืม ดีงาม ผลักภาระมาให้กูไปอีกสิ ทำหน้าแบบนี้คือให้คิดเอาเองสินะ


ผมมองไปรอบๆตัวอย่างจนปัญญา สายตาไปสะดุดกับตุ๊กตารูปสัตว์ที่วางอยู่บนเตียง สารภาพตรงนี้แล้วห้ามไปบอกใครนะ นี่ความลับที่แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างโลมายังไม่รู้ ก็คือ เด็กอายุสิบแปดที่กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งคนนี้


ติดตุ๊กตามาก


ไอ้ตุ๊กตาตัวนี้อยู่กับผมมาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ ผมต้องกอดมันหลับทุกคืนถึงจะหลับสนิท ติดกลิ่นมันไปแล้ว พอไม่ได้กลิ่นแล้วรู้สึกแปลกๆ ช่วงเรียนอนุบาลต้องเอาไปโรงเรียนด้วยตลอด ตอนเรียนมัธยมจะเข้าค่ายหรือทัศนศึกษานี่ นอนไม่พอเลยจริงๆ เพราะเอามันไปด้วยไม่ได้ กลัวเพื่อนล้อ เวลาเพื่อนมาค้างบ้านก็ต้องเอาไปซ่อนอีก


ชีวิตน่าสงสารเนอะ


"รู้แล้ว งั้นนายชื่อนี้ละกันนะ.....สิงโต" ตามชื่อตุ๊กตาตัวโปรดผมเลย

 




ผมทิ้งสิงโตไว้ที่บ้าน เจ้าตัวไม่อยากออกมา ชวนไปก็ทิ้งตัวลงนอนที่โซฟาหันหน้าหนีเข้าพนักพิงหน้าตาเฉย ไร้มนุษยสัมพันธ์สิ้นดี


หลังทำธุระให้แม่เสร็จ ก็แวะซื้อของกินระหว่างทางกลับบ้านเลย เพื่อไม่ให้เสียเวลา ตอนนี้จะเย็นอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าไอ้ตาสีแปลกกินข้าวไปบ้างรึยัง ถ้าเกิดเป็นลมหรือเป็นอะไรไปก็จะหาว่าผมเลี้ยงไม่ดีอีก...เอ๊ะไม่สิ นี่มันคนนี่ ไม่ใช่หมาแมวเหมือนทุกที


"สิงโต กลับมาแล้ว อยู่ไหนน่ะ" กลับมาพระอาทิตย์ก็เริ่มตกดินแล้ว ความมืดครอบงำไปทั่วบ้านสองชั้นที่อยู่มาตั้งแต่เด็ก


วันนี้กลับรู้สึกวังเวงผิดปกติแฮะ ทำอะไรของเค้านะ ไฟก็ไม่รู้จักเปิด ปล่อยให้มืดอยู่ได้


"สิงโต"


เดินหาจนทั่วบ้าน สุดท้ายกลับเข้าไปในห้องนอน คนที่อยู่บนโซฟาก็ยังอยู่บนโซฟาเหมือนเดิม สิงโตนอนตัวยาวเหยียดไปกับโซฟา ตาปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ


ผมนั่งยองๆลงข้างโซฟา พิจารณาใบหน้าขาวซีดนั้นอีกครั้ง เป็นคนที่แปลกมาก นอกจากสีตาจะแดงก่ำล้อมกรอบด้วยตาดำทับด้วยตาขาวที่ติดแดงนิดๆเช่นกันแล้ว เนื้อตัวผิวก็ยังเย็นเฉียบตลอดเวลา


"หรือว่าจะหนาวนะ ทำไมนอนกลางวันแบบนี้ เดี๋ยวดึกๆก็ไม่ยอมหลับหรอก" ผมเลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาบนใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงตลอดเวลา ทั้งที่ปากแดงฉ่ำดูสุขภาพดี


ใบหน้าเรียวยาวดูหล่อร้าย รับกับผมทรงอันเดอร์คัทสีดำสนิท ไหนจะคิ้วเข้ม จมูกโดง ตาเรียว และริมฝีปากได้รูปนี่อีก


รวมๆแล้วเรียกว่าหล่อจัดเลยล่ะ


"นี่สิงโต ตื่นมากินข้าวก่อนเถอะนะ เดี๋ยวจะไม่สบาย" ผมเขย่าไหล่กว้างเบาๆแต่อีกฝ่ายกลับนิ่งจึงเพิ่มแรงขึ้น ไม่ว่าจะเขย่าแรงแค่ไหนก็ไม่ยอมลืมตาขึ้นมาเลย


จะว่าเป็นลมก็ไม่ใช่ เหมือนคนหลับลึกมากกว่า


"เห้อออ ตามใจ ไม่กินก็ไม่กิน เดี๋ยวหิวจนทนไม่ไหวก็คงจะกินเองนั่นแหละ" ในที่สุดผมก็ยอมถอดใจ เดินออกจากห้องนอนไปเปิดไฟห้องครัว ห้องรับแขก เอาก๋วยเตี๋ยวที่ซื้อมาอุ่นแล้วไปนั่งกินพร้อมกับดูทีวีไปด้วยที่โซฟา

 



"ฮรึก...ฮึก...อื้ออออ"


ทำไมมืดจัง ความรู้สึกกดดันนี่คืออะไร มันเหมือนกับหายใจไม่ออก


จมน้ำเหรอ?


หรือว่ากำลังตกเหว?


"เฮือกกกก" ผมสะดุ้งสุดแรงจากฝันร้าย ผวาลุกพรวดขึ้นมานั่งจนผ้าห่มหลุดจากตัว หอบหายใจเข้าปอดอย่างรุนแรง เหงื่อไหลซึมไปทั่วใบหน้าและแผ่นหลัง น้ำอุ่นๆเปียกชื้นจากหางตาลงสู่แก้ม


น่ากลัวจัง ทำไมถึงได้ฝันเห็นแต่เลือดสีแดงฉานท่ามกลางความมืดได้นะ


มองไปที่นาฬิกา เที่ยงคืนกว่าแล้ว จากนั้นก็เหลือบมองไปที่โซฟาที่ควรจะมีคนนอนอยู่บนนั้นกลับว่างเปล่า


หายไปไหน?


"สิงโต" ผมเรียกเบาๆในความมืด ค่อยๆขยับลุกลงจากเตียง เดินคลำทางไปที่ห้องน้ำ แต่ก็มืดสนิท ดึกขนาดนี้จะไปไหนได้ แล้วไปได้ยังไงกัน


"อะไร"


"เฮือกก" ผมสะดุ้งตกใจอีกรอบเมื่ออยู่ๆคนที่ตามหาก็ปรากฎตัวอย่างเงียบเชียบที่ด้านหลังราวกับหายตัวมาได้ เสียงทุ้มแหบกระซิบเบาๆแต่แฝงความดุดันที่ริมหู


พลันหัวใจก็เต้นรัวเหมือนกลองชุดใหญ่ แผ่นอกกระเพิ่มไหว เลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย


"ตกใจหมดเลย หายไปไหนมาเนี่ย แล้วทำไมมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง" ผมหันกลับไปต่อว่า และสบสายตาสีแดงประหลาดนั่นในระยะใกล้ชิด


"หาอาหาร"


"หิวเหรอ? บอกให้กินตั้งแต่สายก็ไม่ยอมกินนี่ สมน้ำหน้า แล้วนี่กินอะไรรึยัง" ถึงจะง่วงแต่ก็เป็นห่วงคนตรงหน้ามากกว่า


"ยัง ตื่นซะก่อน"


"ใคร? เราเหรอ พอดีฝันร้ายนะ"


"ร้องไห้?" มือหนาเลื่อนขึ้นมา ฝ่ามือเย็นจัดทาบลงมาบนแก้ม ใช้ปลายนิ้วกรีดซับหยดน้ำจากหางตาให้


"อือ ก็บอกว่าฝันร้ายไง ตกลงยังไม่ได้กินอะไรสินะ" พอถามอีกฝ่ายก็แค่ส่ายหน้าเบาๆ


"งั้นไปห้องครัวสิ ตอนกลับเราแวะซื้อก๋วยเตี๋ยวน้ำตกกลับมา แต่เรียกเท่าไหร่ นายก็ไม่ยอมตื่น ไม่รู้หลับหรือซ้อมตาย"


"ไม่กิน"


"อ้าว ก็หิวไม่ใช่รึไง หรือไม่ชอบกินก๋วยเตี๋ยว อย่าเรื่องมากน่า ดึกขนาดนี้ไม่ออกไปซื้ออย่างอื่นให้หรอกนะ ตอนเย็นถามไปแล้วว่าอยากกินอะไรไม่ตอบเอง ตามมาซะดีๆเลย" ไม่รอให้คนสีตาแปลกปฏิเสธ ผมคว้าเข้าที่ข้อมือ ลากให้ตามไปที่ครัว


ตอนแรกเหมือนอีกฝ่ายจะฝืนไม่ยอมไป และใช้แรงเท่าไหร่ก็ไม่ยอมขยับแม้แต่น้อย แรงเยอะมากจริงๆ พอส่งเสียงเรียกชื่อข่มขู่ไปนิด นั่นแหละคนเรื่องมากถึงยอมตามมา


"ไม่กิน" แล้วก็ย้ำคำพูดตัวเองอีกครั้ง


"ไม่ได้ กินซักนิดก็ยังดี เดี๋ยวไม่สบาย นั่งรออยู่นี่แหละ จะไปอุ่นให้" ผมกดไหล่คนตัวสูงให้นั่งลงไปกับเก้าอี้หน้าโต๊ะกินข้าว เดินไปหยิบแกะถุงก๋วยเตี๋ยวเทใส่ชาม จากนั้นก็เอาไปอุ่นที่ไมโครเวฟ


ติ๊ง!


กลิ่นหอมๆของน้ำซุปเจ้าเด็ดโชยออกมาทันทีที่เปิดฝาไมโครเวฟ ผู้ชายที่เก็บมาได้ถึงกับชะงักไป มองตามชามก๋วยเตี๋ยวในมือผมตาไม่กระพริบ นั่นทำให้ผมพอยิ้มขึ้นมาได้บ้าง


"สนใจแล้วล่ะสิ เจ้านี้เด็ดมากเลยนะ น้ำซุปนี่ใส่เลือดเข้มข้นสุดๆ ได้รสชาติน้ำตกแบบไม่ต้องปรุงอะไรเพิ่มเลย ชิมสิ"


".........."


"กินเลยไม่ต้องเกรงใจ เอ้า" ผมหยิบช้อนยัดใส่มือคนที่เอาแต่จ้องถ้วยตรงหน้าเขม็ง


รออีกแป๊บเดียว สิงโตก็เริ่มตักน้ำซุปขึ้นมาช้าๆ ค่อยๆจริดปลายช้อนไปที่ริมฝีปาก แหย่ลิ้นออกมาแตะเบาๆตรงน้ำซุป


หลังจากนั้นมหกรรมซัดโฮกก็เกิดขึ้น มนุษย์เรื่องมากที่บ่นว่าไม่กิน ซดเอาซดเอาแบบไม่พักหายใจ เหมือนคนหิวโหยมานานแรมปีและได้อาหารทิพย์อยู่ในมือ แต่ท่าทางจะหิวแค่ไหนก็กลับกินแค่น้ำซุป ไม่ยอมแตะเส้นหรือเครื่องอย่างอื่นเลยแม้แต่นิดเดียว


"นี่กินแบบนี้จะอิ่มได้ยังไง กินเส้นกับผักแล้วก็เนื้อด้วยสิ" ผมเท้าคางดูคนประหลาดกินด้วยวิธีที่ประหลาดสุดๆ


"ไม่กิน" ทั้งวันมันจะพูดแค่นี้ใช่มะ


"เพราะเลือกกินแบบนี้น่ะสิ ตัวถึงได้ผอมน่ะ จะไปเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาใช้ชีวิตห๊ะ สารอาหารไม่ครบห้าหมู่" ผมบ่นเหมือนตอนแม่บ่นสมัยเด็กๆ


"......." สิงโตวางช้อนลงเมื่อน้ำซุปหมดแกลี้ยงแล้ว สายตาดื้อดึงแบบนี้พูดให้ปากฉีกก็คงจะไม่ยอมกินแล้วแน่ๆ


"เห้อออ แล้วจะอิ่มมั้ยเนี่ย"


"ไม่"


"ดื่มนมเพิ่มไปอีกหน่อยละกัน จะได้อยู่ท้อง" ผมว่าแล้วลุกไปเปิดตู้เย็น รินนมใส่แก้วเอาไปอุ่นด้วยไมโครเวฟเหมือนเดิม จากนั้นก็นำมาวางตรงหน้ามนุษย์สุดเรื่องมาก


"ไม่กิน"


"อะไรของนายเนี่ย นั่นก็ไม่กิน นี่ก็ไม่กิน เหนื่อยแล้วนะ"


"ก็ไม่กิน"


"เออ เรากินเองก็ได้ เดี๋ยวไปดูให้ว่ามีอะไรในตู้เหลือให้รองท้องบ้าง" ทำไมผมจะต้องเป็นคนดีปานนี้เนี่ย เบื่อตัวเองจริงๆ จะไม่ใส่ใจก็ไม่ได้ กลายเป็นรู้สึกผิดที่ดูแลอีกฝ่ายไม่ดีอีก


ดื่มนมเสร็จผมก็เดินไปค้นตู้เย็นอีกรอบ พวกของสดพอมี แต่เชื่อเหอะทำให้หรูแค่ไหนก็ไม่กินอยู่ดี เลยได้น้ำองุ่นติดมือมากล่องนึง รินใส่แก้ว คราวนี้สิงโตดูสนใจนั่งยืดตัวตรงเหมือนเด็กประถมรออาหาร ท่าทางแบบนี้แปลว่าอยากกินสินะ


พอวางแก้วน้ำองุ่นลงตรงหน้า อีกฝ่ายก็คว้าขึ้นมาดื่มโดยไม่ต้องขอร้อง ไม่ถึงสิบวิแก้วว่างเปล่าก็ถูกวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับสายตานิ่งๆที่จ้องมองตรงมาที่ผม


"จะเอาอีกเหรอ?"


"อืม"


"ฮ่าๆๆ เจอของโปรดนายแล้วล่ะ ต่อไปคงต้องซื้อน้ำองุ่นติดตู้เย็นไว้เยอะๆแล้ว" สุดท้ายคนเรื่องมากก็ดื่มน้ำองุ่นหมดไปทั้งกล่อง


"เอาล่ะเข้านอนได้แล้ว ดึกแล้ว" เก็บกวาดล้างจานกับแก้วเรียบร้อย ผมก็ดันหลังคนตัวโตกว่าเดินนำเข้าไปในห้องนอน เกือบจะตีหนึ่งแล้ว


ผมปิดไฟรอบบ้านอีกครั้ง ตามด้วยไฟห้องนอน กำลังจะล้มตัวลงนอนก็เผลอมองไปนอกหน้าต่าง


"วันนี้พระจันทร์สีแดงจัง แถมดวงโตเชียว"


"รีบนอน" เสียงทุ้มแหบเอ่ยขึ้นเบาๆคล้ายออกคำสั่ง ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้บอกแบบนั้น


"ไม่ใช่เด็กมั้ยล่ะ ตาสว่างหมดแล้วเนี่ย หรือจะเล่นเกมส์ต่อดี ไอ้โลต้องยังไม่หลับแน่ๆ" เมื่อคืนก็เบี้ยวนัดเกมส์มันไปรอบนึงแล้ว เล่นดีมั้ยนะ


"นอนซะ"


"อะไรของนาย บอกว่าไม่ง่วงไง นายก็เหมือนกัน เพิ่งกินมาอิ่มๆ นอนทันทีเดี๋ยวก็เป็นกรดไหลย้อนหรอก"


พรึ่บ


สิงโตวาร์ปมาโผล่ที่ข้างเตียงอีกครั้ง โยนตุ๊กตาสิงโตของผมทิ้งไปที่พื้นแล้วแทนที่มันด้วยตัวเอง สอดตัวเข้ามาในผ้าห่ม ใช้มือใหญ่กดหัวผมลงไปกับหมอน


"นี่  ตุ๊กตาของเรานะ เอาพี่สิงโตมาคืนเราเลย"


"นี่ไง"


"นี่ไงอะไร?"


"สิงโต"


หมายถึงตัวเองก็สิงโตเหมือนกันแบบนั้นรึเปล่า


"ไม่เอา เราต้องนอนกอดตุ๊กตา อย่าเอาพี่สิงโตเราไป" ผมจะลุง แต่คนที่ทั้งวันมีเพียงน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวกับน้ำองุ่นตกถึงท้องกลับมีแรงมากมายมหาศาลที่จะกดหัวผมเอาไว้ไม่ให้ลุกขึ้นมาได้


"นอน คริส"


"อย่ามาดุ" ผมเถียงแม้จะรู้สึกแปลกๆที่ชื่อตัวเองออกจากปากสีแดงสดนั่นอีกครั้ง


"ไม่อยากให้ดุก็นอน"


"เออ นอนก็นอน แล้วนี่นายมานอนทำไมตรงนี้ หรือโซฟาไม่สบายตัว นั่นสินะ เราลืมคิดไป งั้นนอนบนนี้ด้วยกันก็ได้ แต่ไปเอาพี่สิงโตมาให้เรากอดก่อน"


สิงโต(มนุษย์)ถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นแขนแข็งแรงก็ดึงตัวผมเข้าอ้อมกอดเย็นจัดของตัวเอง เล่นเอาช็อคจนพูดไม่ออกกับการกระทำกระทันหันและอ้อมกอดแรกในรอบสิบสี่ปี เนื่องจากครั้งสุดท้ายที่ถูกนอนกอด คงจะเป็นพ่อกับแม่ตอนสี่ขวบ


"ทำอะไร" ผมถามกลับไปเสียงเบา หน้าถูกบังคับให้ซุกอยู่ตรงอก


"นอน ไม่ฟังจะถูกกัด"


"เป็นหมารึไง"


"นอน"


"แล้วพี่สิงโตล่ะ"


"นี่ไง" อีกละ เค้าจะเอาตุ๊กตาพี่สิงโตเว้ย ไม่ใช่มนุษย์ยักษ์


ผมเหนื่อยที่จะเถียง และหลับไปตอนไหนไม่รู้ตัวเลย

 



อากาศตอนเช้าวันนี้เย็นสดชื่นเนื่องจากผิวของมนุษย์สิงโตที่กอดเอาไว้เย็นเฉียบ จะว่าเพราะเครื่องปรับอากาศเย็นเกินไปก็ไม่น่าใช่ในเมื่อผ้าห่มก็คลุมจนเกือบจะปิดหัว


แต่เป็นหัวผมนะ ไม่รู้ทำไมถึงหลับลงทั้งๆที่ซุกตัวในอ้อมกอด หน้ามุดอยู่กับอกคนสีตาแปลกประหลาดคนนี้


ใบหน้าหล่อเหลายังคงปิดสนิท ผมค่อยๆขยับตัวออกทีละนิดจนในที่สุดก็สามารถลงมายืนบนพื้นข้างเตียงได้


เก่งจัง รัวมือออ


พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จท้องก็ร้องอีกครั้ง ทำไมคนเราต้องกินทั้งวันทุกวันด้วยนะ ยิ่งท้องผมนี่ร้องแม้แต่ตอนที่กินข้าวอิ่มอ่ะ ไม่ใช่ความผิดผมเลยที่น้ำหนักขึ้น โทษกระเพาะเลยครับ


วันนี้ทำข้าวต้มทรงเครื่องน่าจะดี มีทั้งหมูสับแล้วก็ปลากหมึกแห้ง ผักชีต้นหอมคึ่นช่ายอะไรก็แวะซื้อมาแล้วเมื่อวาน คนที่เก็บมาเลี้ยงก็ชอบกินอะไรที่มีน้ำซุปด้วยสินะ อันนี้แหละเหมาะ


"ทำอะไร"


"เห้ย โอ้ยย" เพราะว่าสิงโตโผล่มาด้านหลังเงียบๆ ผมที่คิดอะไรเพลินๆระหว่างหั่นผักอยู่เลยเผลอเอามีดไปเฉือนเนื้อตัวเองเข้า


แย่แล้วล่ะ เลือดไหล


มีปาดเข้ามาในผิวเนื้อตรงนิ้วชี้ เลือดสีแดงสดไหลออกมาเยอะเหมือนว่านิ้วจะขาดทั้งๆที่มันบาดแค่นิดเดียว แต่ไหนแต่ไรผมก็เป็นพวกเลือดเยอะอยู่แล้ว ได้แผลเมื่อไหร่ เลือดไหลอย่างกับถูกฆ่าปาดคองั้นแหละ


"อ๊ะ!" ผมตกใจร้องอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะมีดบาด แต่คนด้านหลังปล่อยไอบางอย่างที่ทำให้ขนลุกชั้น ก่อนที่มือเย็นๆจะคว้านิ้วของผมไป


ริมฝีปากสีแดงสดอ้าออกและดันปลายนิ้วชุ่มเลือดเข้าไปด้านใน ผมเคยเห็นวิธีการห้ามเลือดแบบนี้ก็แค่ในหนังเท่านั้นแหละ ชีวิตจริงมันมีแบคทีเรียในน้ำลายไม่ใช่รึไง ไม่ได้ดูโรแมนติกหรอกนะไอ้บ้าตาสีแปลก


สิงโตดูดเลือดที่ปลายนิ้วให้ โดยที่ห้ามไม่ทัน ผมจะดึงมือออกแต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำไมมีเรี่ยวแรงมหาศาลขนาดนี้ มือที่รัดข้อมือผมเอาไว้กำซะแน่นจนรู้สึกเจ็บปวด


บีบขนาดนี้เลือดก็ยิ่งไหลน่ะสิ เคยเรียนปฐมพยาบาลเบื้องต้นบ้างรึเปล่าวะ


"นี่ พอได้แล้ว มันสกปรกนะ นายดูดเข้าไปได้ยังไง" ผมรีบห้ามเมื่ออีกฝ่ายทำนานจนเกินไป


ริมฝีปากอ้าออกจนเห็นคมเขี้ยวแหลมๆด้านข้าง เจ้าตัวไม่ได้ปล่อยให้มือผมเป็นอิสระ แต่ใช้ปลายลิ้นอุ่นชื้นเลียและตวัดลงมาที่นิ้วผมต่างหากล่ะ


ตึกตัก ตึกตัก


"อ๊ะ...อื้อ" ทำไมใจมันหวิวแปลกๆ


ไอ้ตาสีแปลกที่ปฐมพยาบาลผิดวิธีทั้งเลียและดูดปลายนิ้วผมสลับกันจนนิ้วเริ่มซีด จะเอาให้เลือดหมดตัวเลยรึไงเนี่ย ใบหน้าซีดขาวไร้อารมณ์เริ่มจะดูแปลกขึ้นมาเล็กน้อย แววตาที่จ้องมองผมไม่ละไปไหนขณะที่ทำอย่างนั้นทำให้ผมเผลอจ้องกลับไปและปล่อยเอาไว้นานมาก จนกระทั่งร้องเสียงประหลาดออกมาถึงได้รู้สึกตัว


"อึ๊ก...นี่ หยุดเถอะ เรามึนหัว" ว่าแล้วผมก็เหมือนจะโอนเอนร่างกายไปมาไม่มั่นคง


สติที่มีอยู่ก็เหมือนใกล้จะดับวูบไป ก่อนที่จะทิ้งตัวลงพื้น สิงโตก็ปล่อยมือออกและใช้แขนแข็งแรงรองรับร่างผมเอาไว้ ดวงตาที่กำลังจะปิดสนิทไม่รับรู้อะไรเหมือนจะเห็นว่าอีกฝ่ายแยกเขี้ยวและคำรามเล็กน้อย


อา ผมคงแพ้เลือดแล้วมโนมากไปแน่ๆ


............................................

ในน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวมีกระเทียมมะ 5555555

มีความดูดเลือดกันนิดหน่อยแล้วน้องคริสก็สลบไปเลย น่างสานอ่ะ

ปล.คนที่ถามเรื่องความจำเสื่อมว่าจริงรึเปล่า ตอบว่าจริงเน้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 314 ครั้ง

1,637 ความคิดเห็น

  1. #1607 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 20:44
    พี่ดูดเลือดน้องแล้ว แถมพอใจด้วย เลือดเกือบหมดตัวแนะถึงกับหน้ามืดเป็นลมเลย
    #1607
    0
  2. #1544 Okoy up (@puyrattikan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 16:33
    ขำตรงทอค 5555
    #1544
    0
  3. #1521 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 01:07
    ดูดเลือดที่นิ้ว อิหนูยังล้มพับไปแบบนี้ ถ้าพี่มันดูดคอคงสลบเลย
    #1521
    0
  4. #1512 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 14:27
    อะไรก็ไม่กิน
    #1512
    0
  5. #1476 GFMB (@GFMB) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:00
    ชอบบบบนั้ลล้ากกก
    #1476
    0
  6. #1416 ppmpim (@ppmpim) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 21:20

    ชอบน้อนคริสสสจัง

    #1416
    0
  7. #1389 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 08:33
    อิอิชอบบบบบบบ
    #1389
    0
  8. #1370 SherbetGirl (@bokunokokoro) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 08:27
    เลือกนุ้งคริสหอมสินะ หึ
    #1370
    0
  9. #1368 parnparntheloser (@parnparntheloser) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 18:31
    วงวารคริส555
    #1368
    0
  10. #1366 tmttmay (@WaYaKuNg) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 22:27
    <p>น้องน้อย หนูลํก ใจดีและซื่อเหลือเกิงง</p>
    #1366
    0
  11. #1341 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 15:10
    เป็นแวมไพร์สายพันธุ์ใหม่ใช่ไหมเนี่ย ปกติเห็นกินแต่เลือดสด นี่แค่ทีส่วนผสมของเลือดก็กินได้สินะ แถมชอบน้ำองุ่นด้วย เป็นลูกครึ่งบ่นี่
    #1341
    0
  12. #942 NETWORKKK (@NETWORKKK) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 08:56
    ไรท์ครับ สิงโตเป็นแวมไพร์ก็ต้องไม่หายใจแล้วสิครับ
    #942
    0
  13. #710 creamsarang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 09:37
    โดนดูดเลือดจนมึนไปหมดแล้วว พี่สิงใจเย็นหน่อยสิ ขะดูดจนเลือดหมดตัวเลยหรอม
    #710
    0
  14. #635 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 08:37
    ดูดแรงอะไรเบอร์นั้น~~~ดูดสะสลบเหมือดเลย
    #635
    0
  15. วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 08:03
    เป็นแวมไพรส์ที่มุ้งมิ้งที่สุดเท่าที่เคยเจอมา /แวมบ้าอะไรกินซุปก๋ยเตี๋ยวน้ำตกกับน้ำองุ่นน น่ารักไปอี๊กกก
    #477
    0
  16. #184 I AM NO ONE. (@joonkiller) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 02:12
    แวมไพร์ชอบกินน้ำซุบก๋วยเตี๋ยวกับน้ำองุ่น เป็นแวมไพร์ที่ตลกดี 5555 ถามจริงดูดเลือดที่นิ้วไปเท่าไหร่นางถึงสลบไป รับผิดชอบคนเก็บนายมาเลี้ยงด้วย!
    ปล. ถ้าเสียเลือดถึง 1.2 –1.5 ลิตร จะมีอาการคือ ซีดลง มือเย็น ชีพจรเบา เป็นลมหน้ามืด และช็อคได้ละถ้าร่างกายมีการเลียเลือดต่อไปอีกถึง 1.5- 2.5 ลิตร
    ก็อาจตายได้
    ปลล. เราตามอ่านครบละเด้อ

    #184
    0
  17. #182 Singing_kate (@lookie_dkate) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 14:50
    แวมไพร์หลงตัวเอง
    #182
    0
  18. #181 NaokiChun (@NaokiChun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 05:54
    รอนะคะไรต์สู้ๆคร่า
    #181
    0
  19. #180 rujiranetsuwan (@rujiranetsuwan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 00:16
    5555 ขำไรต์อ่ะ ในน้ำซุปมีกระเทียมมะ พี่สิงโตแนะนำที่คอเลยจ้าถ้าจะดูดสะน้องสลบแบบนี้
    #180
    0
  20. #177 candy_peraya (@candy_peraya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 20:28
    พี่สิงงงพี่จะดูดเลือดแบบนั้นไม่ได้ต้องที่คอสิเอ้ย!!ไม่ใช่เราหมายถึงเดี๋ยวคริสเลือดหมดตัวก่อน
    #177
    0
  21. #174 PraewNatwadee (@PraewNatwadee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 14:44
    เลือดหมดตัวกันพอดี จ้าาาาาา 555555
    #174
    0
  22. #172 senir (@senir) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 02:36
    ไรท์หายคับ~
    #172
    0
  23. #171 priteesm (@priteesm) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 23:18
    ชอบอะ งื้ออออ!
    #171
    0
  24. #170 [[ SS ]] (@stamp159) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 20:46
    คิดถึงแล้วค่าาาาาา เห็นว่าไรท์บอกว่านู๋มาเฟียจะจบหละ เรื่องนี้น่าจะยาวแน่ๆเลยอะ รอนะค่ะะะ
    #170
    0
  25. #168 sheellely (@temtem27) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 08:52
    ทำไมนายเอกเรื่องนี้น่าสงสารคะ พระเอกจะกินเลือกนางจนหมดตัวแล้วจ้า นายเอกอาจจาตายก่อนได้กับพระเอกจ้า5556565555
    #168
    0