ตอนที่ 19 : การตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9900
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    1 ก.ย. 60






Loma side


พอสำรวจร่างกายพี่เอริคจนทั่วแล้ว แผลใหญ่ตรงท้องกลายเป็นผิวหนังเนียนเรียบสนิทเหมือนเดิมราวกับเมื่อวานไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ผมแค่ฝันไป ก็ต้องถอนหายใจอย่างโล่งอก


"ดีจัง พี่หายแล้ว"


"ก็ได้เลือดนายไงล่ะ" พี่เอริคยิ้มกลับมา


"แต่เจ๋งว่ะ แค่ดูดเลือดก็หายได้ด้วย โคตรคูลเลย"


"ไม่กลัวหรือไง"


ผมนิ่งไปแป๊บนึงกับคำถาม ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างเดิมกลับไป


"ไม่อ่ะ ตอนนี้ผมก็ยังสบายดีไม่ตายนี่นา แถมยังช่วยให้พี่หายได้ด้วย วินๆทั้งสองฝ่าย เนอะ"


"ไม่จริงซักหน่อย นายเอาเปรียบฉันนะปลาน้อย"


"หืม? ผมเอาเปรียบอะไร นี่บริจาคเลือดให้พี่จนจะหมดร่าง ไหนล่ะน้ำหวานของผมอ่ะ"


"เอาเปรียบสิ เมื่อคืนนายปล่อยให้ฉันค้างนะ"


"เชี่ย พี่พูดอะไรของพี่วะ /////////////////////" ทำไมรู้สึกเหมือนหน้าจะระเบิดได้


"เพราะฉนั้นตอนนี้เรามาต่อกันดีกว่า"


ยังพูดไม่ทันจบและผมไม่ทันได้คัดค้าน ไอ้แวมไพร์หื่นก็ทิ้งตัวลงมาบนตัวผม ทำให้ผมหงายหลังกลับลงไปบนเตียงอย่างไม่ตั้งตัว ร่างใหญ่โตแถมหนักอึ้งทับลงมาเอาซะจุกลิ้นปี่เลย


"จะ เจ็บนะเว้ยพี่เอริค"


"..................."


อีกฝ่ายนิ่งเงียบ พอเริ่มหายเจ็บผมก็เงยหน้าขึ้นไปมอง สบสายตาสีแดงที่จ้องกลับมาอย่างเรียบนิ่ง เวลาเพียงไม่นานที่สบตากันกลับรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าไปในห้วงที่ไม่มีเวลา หลุมดำลึกที่ทำให้เผลอหลับตา


และริมฝีปากสีซีดเย็นชืดก็ทาบทับตามลงมา


"อื้ออออ" เมื่อถูกจูบถึงได้สติขึ้น ใช้สองมือผลักคนด้านบนออก แต่แรงคนที่สู้แวมไพร์ธรรมดายังไม่ได้ จะไปสู้แวมไพร์ชนชั้นสูงที่เหวี่ยงอามันต์ด้วยมือข้างเดียวมาแล้วได้ยังไง


"เป็นของฉันซะโลมา" พี่เอริคคงรำคาญที่ผมดันตัวออกไม่ยอมหยุด ผละจูบสูบวิญญาณตัวเองออกแล้วกระซิบสั่งเสียงห้วน


พ่องสิ ตัวผมนะเว้ย คิดจะสั่งแบบนี้ก็ได้เหรอ


"ไม่เอา ผมเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะเว้ย บอกแล้วไงไม่ให้พี่กดอ่ะ"


"อย่าดื้อ" คนเอาแต่ใจก็ยังคงเป็นคนเอาแต่ใจ ไม่แปลกอ่ะที่พี่มันเคยปีนห้องผมหลายครั้ง


นอกจากห้ามไม่ฟังแล้ว พี่เอริคยังทิ้งน้ำหนักตัวลงมาบนตัวเพิ่มขึ้น เข่าสองข้างกดต้นขาไม่ให้ถีบ มือข้างนึงรวบข้อมือทั้งสองของผมเอาไว้ด้วยกัน จับกดกับเตียงเหนือหัว ส่วนมืออีกข้างก็บีบปลายคางบังคับให้รับจูบที่ตัวเองเอียงใบหน้าปรับองศาให้ริมฝีปากแนบสนิทกันได้ดีขึ้น


"อื้ออออ" ผมร้องอีกครั้ง ถึงจะยอมให้ดูดเลือดก็ไม่ได้แปลว่าจะยอมให้มีอะไรกันซักหน่อย


พอเห็นว่าผมยังดื้อรั้น แวมไพร์ด้านบนก็บีบกรามผมซะแน่นจนริมฝีปากเผยอออก สอดปลายลิ้นร้อนเข้ามาปราบพยศ


ตั้งแต่ที่เคยลองจูบกันครั้งแรก ผมก็รู้อยู่แล้วว่าพี่เอริคจูบเก่ง เวลาหลายร้อยปีคงสั่งสมประสบการณ์ไว้มากน่าดู แต่ก็ไม่คิดว่าจะเก่งได้ขนาดนี้


"อืมมมม" จากเสียงร้องคัดค้าน สามารถเปลี่ยนให้กลายเป็นเสียงครางอย่างพอใจได้


ไม่รู้ว่าเราจูบกันเนิ่นนานแค่ไหน หัวสมองขาวโพลนได้สติกลับมาอีกครั้งหลังจากริมฝีปากเย็นเฉียบผละจากปากผมไปวนเวียนตรงแผ่นอก ขบเม้มสลับกับจูบแรงๆให้ผิวขาวขึ้นสีแดงช้ำเป็นจ้ำ จากที่มีอยู่แล้วเมื่อคืน ตอนนี้มันเพิ่มขึ้นอีก


"พะ พี่"


"อืมม" เจ้าของริมฝีปากที่ซุกซนอยู่ตรงเนินอกรับคำเสียงเหมือนคนละเมอ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ


"พี่ เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนสิ"


"อะไร อย่าคิดจะห้ามนะ ฉันไม่หยุดหรอก"


"ผม ผมถามอะไรหน่อย" แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมแต่ผมก็จิกหัวขึ้นมาให้มองสบตาผมจนได้ คนยิ่งไม่ค่อยมีแรงอยู่ต้องให้ใช้แรงที่เหลืองัดหัวพี่มันขึ้นมา แล้วก็เจอสายตาหงุดหงิดขัดใจตวัดใส่อีก


"อะไร? รีบๆถามเข้า"


"ดูพี่สิ บ้ารึเปล่าวะ นี่ตัวผมนะ ทำเหมือนผมจะยอมงั้นแหละ"


"บอกไม่ให้พูดคำไม่เพราะไง เดี๋ยวจะจูบให้ปากบวมพูดไม่ได้เลยคอยดู"


"นั่นคำขู่ หรือความหื่นครับ ถามจริงๆนะพี่ ทำไมพี่ทำแบบนี้"


"...............เห้ออออ" พี่เอริคชะงักไป เข้าใจความหมายที่ผมต้องการสื่อ ถอนหายใจยาวๆออกมาครั้งนึงแล้วขยับไปนอนตะแคงอยู่ข้างๆ "ฉันไม่พูด นายก็น่าจะรู้นะว่าเพราะอะไร"


"เมื่อคืน....ผมได้ยิน ก่อนที่จะสลบไป" ผมลังเลใจเล็กน้อย ว่าควรพูดดีรึเปล่า เราพบกันแค่ในระยะเวลาสั้นๆ มันจะเร็วไปไหมถ้าผมคิดเข้าข้างตัวเอง ความรู้สึกเหล่านี้น่ากลัวจริงๆ มันเกิดขึ้นอย่างที่ผมเองก็ไม่ทันตั้งตัว


"ได้ยินว่าอะไรล่ะ"


"พี่บอกว่า ผมเป็นจุดอ่อนของพี่ พี่หมายความว่ายังไง"


"ได้ยินสินะ ก็ตามนั้น"


"ทำไมผมถึงเป็นจุดอ่อนล่ะ"


"นายเป็นมนุษย์ถูกไหม" ผมพยักหน้าตอบกลับพี่เอริค พี่มันก็พูดต่อ "มนุษย์อ่อนแอกว่าแวมไพร์ เมื่อคืนนายก็เห็นแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น นายไม่สามารถต่อกรกับแวมไพร์ได้"


"แต่ผมกำจัดได้ตัวนึงนะ"


"ตัวเดียวที่เป็นแวมไพร์เลือดผสม ถ้านายเจอกับแวมไพร์ทั้งฝูงเพียงลำพังคนเดียว หรือเจอกับอามันต์ล่ะ"


ผมเงียบ


"นี่ยังน้อยนะ ที่ปราสาท ที่อยู่ของพวกชนชั้นสูง มีแต่แวมไพร์ระดับที่ฉันกับคาเวลล์เป็นทั้งนั้น พวกนั้นเลือดเย็น รักการฆ่ามนุษย์ ราวกับราชสีห์ที่ไม่หิวก็สามารถฆ่าเล่นๆได้เพื่อประกาศถึงความยิ่งใหญ่ของตัวเอง"


".......พี่ด้วยเหรอ"


"ฉันเองก็เคยเป็นแบบนั้น ฆ่ามนุษย์มามากมาย คิดเพียงว่ามนุษย์คืออาหาร มองมนุษย์เหมือนที่พวกนายมองมดปลวกนั่นแหละ ไร้ค่า ไม่น่าสนใจ"


มันเจ็บจี๊ดเข้ามาที่กลางใจเมื่อได้รับรู้ว่ายังมีสิ่งที่เหนือกว่าเรา คอยมองและดูถูกเราอยู่ โดยที่มนุษย์อย่างเราไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย


"พี่บอกว่าเคยเป็น"


"ใช่ เคยเป็น จนฉันได้เจอกับนายไง ปลาน้อยของฉัน" ปลายนิ้วเย็นเกลี่ยเล่นที่ข้างแก้ม สายตาที่เคยกวนประสาทอยู่เสมออ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเห็นพี่มันใช้สายตาแบบนี้มองผมแม้แต่ครั้งเดียว


"ผมเลยเป็นจุดอ่อนของพี่ อย่างนั้นใช่มั้ย เพราะผมทำให้พี่รู้สึกดีๆด้วย"


"ฉันคิดว่า ฉันชอบนายนะโลมา ชอบนายมาก" พี่เอริคพูดมันออกมาง่ายๆ และไขความข้องใจกับคำถามในใจของผมด้วยการอธิบายต่อ


"นายไม่ต้องแปลกใจที่ฉันยอมรับความรู้สึกของตัวเองง่ายๆแบบนี้หรอกนะ ฉันน่ะอยู่มาสองร้อยกว่าปีแล้ว เกิดก่อนคาเวลล์เกือบๆหกสิบปีล่ะมั้ง ฉันรู้ ว่าความรู้สึกชอบคืออะไร ความถูกใจ หลงไหลคืออะไร และฉันสามารถบอกได้ตรงนี้ ว่าทุกความรู้สึกของฉัน ฉันมอบมันให้นาย"


//////////////////// ผมเม้มปากด้วยความเขินจนไม่กล้าจะสบตา


"บ้าเอ๊ย ผมไม่ได้ชอบผู้ชายนะพี่"


"แต่นายก็ไม่เคยรังเกียจสัมผัสของฉันใช่รึเปล่า เราเข้ากันได้ดีนะ ฉันเชื่อแบบนั้น"


"ไม่เคยลองซักหน่อย รู้ได้ไง"


"หึหึ ฉันย่องเข้าห้องนอนนายออกจะบ่อย ถึงจะไม่เคยถึงขึ้นนั้น แต่ฉันก็รู้ก็แล้วกัน"


"พี่มันหื่น ชอบลักหลับ ชอบไปทำให้ผมฝันแปลกๆ"


"เวลาที่ถูกดูดเลือด เราสามารถที่จะควบคุมความฝันของมนุษย์ได้ และฉันตั้งใจให้นายฝันแบบนั้น"


"เพื่ออะไร?"


"ก็เพื่อให้นายค่อยๆหลงรักฉันไง ภาษามนุษย์เรียกว่าอะไรนะ จีบ?"


"เป็นการจีบที่แปลกมากเหอะ สะกดจิตกันรึเปล่าเนี่ย" ผมมองหน้าคนหล่อแล้วยิ้มล้อเลียน พี่เอริคก็หัวเราะลั่นเสียงดังคับห้อง


"แวมไพร์สะกดจิตไม่ได้หรอกนะ ถ้านายพูดแบบนี้ แปลว่าหลงรักฉันแล้วสิ"


"บ้ารึไง ไม่ได้พูดซักหน่อย.....พี่อย่ามานอกเรื่องเลย ตกลงว่าจุดอ่อนหมายความว่ายังไง ผมต้องเจอแวมไพร์ที่ปราสาทเหรอ"


"เปลี่ยนเรื่องอย่างนั้นเหรอโลมาน้อย" พี่เอริคยิ้มอย่างรู้ทัน แต่ก็ยอมเปลี่ยนเรื่องตาม


ปกติเห็นเถื่อนตลอด ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้จะอ่อนโยนใจดีกับเค้าเป็นด้วย


"นายรู้ใช่รึเปล่า ว่าคาเวลล์น่ะไม่ใช่แวมไพร์ธรรมดา แต่เป็นผู้นำของเหล่าแวมไพร์ชนชั้นสูง ปกครองทั้งพวกเลือดบริสุทธ์และเลือดผสม ฉันซึ่งเป็นญาติในตระกูลลำดับที่ใกล้ที่สุด และเป็นทายาทอันดับสอง คือผู้ติดตามของคาเวลล์ คำว่ายิ่งสูงก็ยิ่งหนาว ใช้ได้กับทุกสายพันธุ์ แม้กระทั่งกับแวมไพร์ ยิ่งยิ่งใหญ่เท่าไหร่ ศัตรูก็มากขึ้นตาม"


"ศัตรู?"


"แวมไพร์รักการเข่นฆ่าและแย่งชิง ที่คาเวลล์บาดเจ็บไปล้มอยู่หน้าบ้านเพื่อนนายจนทั้งสองคนได้เจอกัน ก็เพราะว่าคนสนิทคนนึงของคาเวลล์มันทรยศ ลำพังพวกเราคงจัดการพวกมันได้อย่างง่ายๆ แต่หากเรามีจุดอ่อน ศัตรูทั้งหมดก็จะพุ่งเป้าไปที่จุดอ่อนของคาเวลล์ คริสเคยเล่าให้ฟังหรือเปล่าว่าฉันเคยคิดที่จะฆ่าเค้า"


"กะ ก็ ก็พอได้ยินมาบ้าง"


"นั่นแหล่ะ ฉันคิดจะกำจัดคริส เพราะมนุษย์ธรรมดาไม่สามารถต่อกรกับแวมไพร์เป็นฝูงได้หรอก ไม่พ้นคงถูกจับไปต่อรอง หรือไม่ก็ฆ่าทิ้งให้คาเวลล์มันเสียหลักและใช้จังหวะนั้นแย่งชิงบัลลังก์มา"


"โหดจัง ทั้งแวมไพร์พวกนั้นและพี่ด้วย"


"มันจำเป็นต้องทำ เมื่อก่อนก็เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาแล้ว ร้อยปีก่อนคาเวลล์ก็เคยรักกับมนุษย์ เจสันถูกใช้ต่อรองและฆ่าอย่างเลือดเย็น มันต้องอยู่อย่างเจ็บปวดและทรมานหลายสิบปี พวกนั้นใช้จังหวะที่คาเวลล์เสียใจพยายามจะกำจัดคาเวลล์หลายครั้ง แต่ฉันก็ปกป้องมันเอาไว้ได้ กว่าที่มันจะกลับมาตั้งหลักได้ก็กลายเป็นคนไม่ค่อยพูดจาและไร้ความรู้สึก คิดดูนะว่าตอนนั้นความรู้สึกที่คาเวลล์ให้กับเจสันยังไม่ถึงครึ่งนึงกับที่รักเพื่อนนายด้วยซ้ำ หากเพื่อนคนดีของนายเป็นอะไรไป ฉันเชื่อว่าคาเวลล์ต้องสูญสลายแน่นอน"


"แล้ว แล้วไอ้คริสจะทำยังไง แบบนี้พวกมันก็รักกันไม่ได้นะสิ ไหนจะอายุขัยอีก พี่อยู่มาสองร้อยกว่าปี แต่มนุษย์อย่างเรามากสุดก็ร้อยปีเองล่ะมั้ง"


"มีตำนานเรื่องนึงในหมู่แวมไพร์ ที่หากเลือดบริสุทธ์จากตระกูลชั้นสูงได้ดื่มเลือดมนุษย์ที่บริสุทธ์มากจะมีพลังที่สามารถเปลี่ยนให้มนุษย์ธรรมดากลายเป็นเลือดบริสุทธ์ได้ ฉันคิดว่าคาเวลล์จะต้องตามหาเลือดของคนๆนั้นเพื่อเปลี่ยนคนรักของมันให้มีพลังพอที่จะสู้กับแวมไพร์ตนอื่นได้ มันไม่สามารถคุ้มครองคริสได้ตลอดเวลาหรอก"


"หมายความว่าถ้าจะรักกันได้ ก็ต้องเป็นแวมไพร์เหมือนกันเท่านั้นสินะ"


"ใช่ และถ้าฉันหรือคาเวลล์เจอคนที่มีเลือดในตำนาน ฉันจะเปลี่ยนนายกับเพื่อนนายให้เป็นแวมไพร์สายเลือดบริสุทธ์"


"ผม?"


"นาย คือคนที่ฉันเลือกนะ ปลาน้อยของฉัน" พี่เอริคยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ส่วนผมก็นิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะทำลายความเงียบ


"พี่เอริค"


"หืม?"


"เปล่า..."


"มีอะไรก็พูดได้นะ"


"ไอ้คริสมันอยากจะเป็นแวมไพร์เหรอ?"


"ไม่"


"อ้าว?"


"แต่เพื่อความปลอดภัยของคาเวลล์และเพื่อนนายเอง ต่อให้ต้องบังคับ ต่อให้คาเวลล์มันจะโกรธฉัน ฉันก็จะทำ"


"ทำไมล่ะ ถ้าไอ้คริสมันไม่เต็มใจ ถ้าพี่สิงโตไม่อยากบังคับมัน ทำไมพี่ต้องทำขนาดนี้"


"มันเป็นหน้าที่ของฉันปลาน้อย ฉันเกิดมาก็ถูกปลูกฝังให้คุ้มครองและปกป้องคาเวลล์ แม้เราจะมีความเห็นไม่ตรงกันในหลายๆเรื่อง แต่ฉันทำได้ทุกอย่างเพื่อรักษาบัลลังก์ให้คาเวลล์ เพื่อความสุขของมัน เพราะเจ้าชีวิตฉันก็คือของมัน......นอกจากคาเวลล์ ฉันก็มีเพียงนาย"


"////////////////// บ้า" จำเป็นมั้ยต้องแวะหยอดกันแบบนี้วะ


"หึหึ ทีนี้ ยอมเป็นของฉันได้หรือยัง"


".................อืม" ผมพยักหน้าช้าๆอย่างคนที่ตัดสินใจดีแล้ว แม้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ผมจะยอมรับมันเอง


แวมไพร์กวนประสาทยกยิ้มที่มุมปากด้วยความพอใจ โน้มตัวขึ้นมาคร่อมเอาไว้ครึ่งตัว พาดวงแขนผ่านลำตัว เท้ามือไว้กับเตียงไม่ห่างไปจากข้างตัวผมมากนัก


"ถ้าอย่างนั้น...จงมาเป็นของฉันซะ ปลาโลมาน้อย"










"ผมมีอะไรจะบอกพี่" หลังจากพายุพัดผ่านไป ผมประคองสติตัวเองไม่ให้สลบ มองหน้าผู้ชายอีกคนที่นอนหงายเหงื่อโชกอยู่บนเตียงด้วยสภาพเดียวกับตัวเอง มือหนาที่ลูบเส้นผมของผมเล่นสะดุดไปเล็กน้อยเมื่อพบกับสายตาจริงจังที่ส่งออกไป


"อะไร?"


"ผม....ผมจะไม่เป็นจุดอ่อนให้กับพี่นะ"


"หมายความว่ายังไง"


"ผมจะไม่เปลี่ยนเป็นแวมไพร์"


"ทำไม" พี่เอริคเสียงห้วนขุ่นขึ้นมา ดวงตาสีแดง แดงก่ำขึ้นเรื่อยๆตามความโกรธที่ตัวเองมี


"ผมมีพ่อแม่ มีครอบครัว ผมอยากเป็นมนุษย์ธรรมดา"


"นายเป็นไม่ได้ ถ้านายเป็นมนุษย์ธรรมดา ฉันไม่มั่นใจว่าจะสามารถคุ้มครองนายจากพวกลอบกัดได้หรือเปล่า"


"ไม่ต้องคุ้มครองผมหรอก




...............................เพราะผมจะไม่คบกับพี่"


"........................."

 



หลังจากนั้นพี่เอริคก็เงียบไป ดวงตาสีแดงจ้องมองอย่างขุ่นเคืองซึ่งผมแกล้งทำไม่ใส่ใจ ร่างกายที่ปวดร้าวไม่เท่ากับใจที่วูบโหว่งอยู่ตอนนี้ แต่ผมบอกไปแล้ว


ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะยอมรับมันเอง


ผมไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อยที่ยอมเป็นของพี่มัน ด้วยความเต็มใจ


พอหลบหนีสายตากดดันเข้าห้องน้ำอาบน้ำเสร็จ ก็เดินออกจากห้องนอนไปเรียกไอ้คริสกับพี่สิงโตเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับ เพื่อนรักที่ทำท่าจะแซวตอนแรกเห็นสีหน้าผมก็ไม่กล้าพูดอะไร พอเช็คเอ้าท์ห้องเราก็ขึ้นรถขับกลับกรุงเทพฯ


ไอ้คริสอาสาเป็นคนขับรถขากลับ มันคงเดาได้ว่าร่างกายผมไม่สามารถจะขับรถไหวเลยให้นั่งด้านหลังคู่กับพี่เอริค ซึ่งเราก็มองออกนอกหน้าต่างไปคนละทาง แวะพักค้างแรมที่ไหนผมก็ชิงตัดหน้าไปนอนกับไอ้คริสแทน พี่สิงโตกับพี่เอริคก็ไม่คัดค้านอะไร


จนกระทั่งรถยนต์จอดสนิทที่หน้าบ้านของผม


"มึงเข้าบ้านไปพักเถอะ ส่วนรถพรุ่งนี้กูจะเอามาคืน" เพื่อนสนิทแล้วมองผ่านกระจกมองหลัง


"อืม"


"โลมา" เสียงทุ้มคุ้นหูเรียกรั้งเอาไว้ก่อนที่ผมจะเปิดประตูรถออกไป "แน่ใจแล้วเหรอที่ตัดสินใจแบบนี้"


"..........................ผมคิดดีแล้ว"


"ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ เสียงนายไม่มั่นใจแปลว่าฉันยังมีโอกาส ฉันจะให้เวลานายคิดอีกนิด แล้วจะมาเอาคำตอบ"


"....................." ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่เปิดประตูเดินลงจากรถ ตัดใจไม่หันกลับไปมองด้านหลัง


ไม่ว่าอะไร ก็เปลี่ยนใจผมไม่ได้หรอก ถ้าลองผมได้ตัดสินใจไปแล้ว


End Loma side

 




Erik side


"เกิดอะไรขึ้นน่ะเอริค ทำไมไอ้โลถึงเป็นแบบนั้น" หลังจากคริสขับรถออกมาได้ระยะนึง เจ้าตัวคงทนความสงสัยเอาไว้ไม่ไหวต้องเอ่ยปากถามขึ้นมาจนได้


"เพื่อนนายใจแข็งจริงๆ ต่างกับนายเลยนะ" ผมตอบกลับด้วยเสียงที่เหม่อลอย สายตายังจับจ้องออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างไร้จุดหมาย


"ทำไมล่ะ"


"ฉันพูดเรื่องที่จะเปลี่ยนเค้าให้เป็นแวมไพร์เลือดบริสุทธ์น่ะ"


"แล้วไง ไอ้โลไม่ยอมงั้นสิ"


"อืม"


"เห้อออออ คนอย่างไอ้โลนะ ถ้ามันพูดออกมาแล้ว เปลี่ยนใจยาก สู้ๆก็แล้วกันนะ ถ้านายจริงจังกับเพื่อนเรา เดี๋ยวมันก็เห็นความจริงใจเอง" สายตาที่มองมาไม่ได้เป็นอย่างที่ปากคิดเลย แม้ว่าคนรักของคาเวลล์จะให้กำลังใจ แต่ผมรู้ดีว่า


มันคงไม่มีทาง


"อย่าโกหก เพราะนายโกหกไม่เก่ง"


"เราเข้าใจไอ้โลนะเอริค ไม่มีใครอยากเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ตัวเองไม่คุ้นเคยหรอก การเปลี่ยนจากมนุษย์เป็นแวมไพร์อาจจะน่าสนใจก็จริง แต่ถ้าลองคิดดูดีๆแล้ว เราต้องแลกกับทุกสิ่งที่เรามีตลอดชีวิตเลยนะ ทั้งครอบครัวและเพื่อนๆ สังคมรอบข้างอีก" ตอนนี้คริสไม่ได้มองมาที่ผม แต่จ้องไปที่คาเวลล์เพื่อต้องการจะสื่อความคิดตัวเอง คาเวลล์ก็จับมือคนพูดบีบไว้แน่นเป็นเชิงว่าเข้าใจ


"แต่ถ้าไม่แข็งแกร่ง ก็ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ นายเจอแวมไพร์มาหลายครั้ง น่าจะรู้ดีว่าแม้แต่พวกปลายแถว พวกนายยังสู้ไม่ได้เลย"


ทั้งรถตกอยู่ในความเงียบ คริสหรือแม้แต่คาเวลล์ก็ไม่สามารถหาเหตุผลมาคัดค้านความคิดของผมได้ และเมื่อรถยนต์ของโลมาขับมาถึงรั้วหน้าบ้านคริส ก็ยิ่งทำให้ผมกับคาเวลล์ลอบสบตากันด้วยความเครียดที่มากกว่าเดิม


"เอ๊ะ รถใครมาจอดขวางหน้าบ้านเนี่ย ไม่คุ้นเลย"


รถตู้สีดำสนิทวาววับที่คริสขมวดคิ้วมองค่อยๆเปิดประตูออกมาช้าๆ ราวกับรู้แล้วว่าคนที่เจ้าของรถต้องการพบได้เดินทางมาถึง


ผู้ชายวัยกลางคนแต่กลับดูดีและภูมิฐานก้าวลงจากรถด้วยชุดสูทสีดำสนิทราคาแพง รองเท้าหนังสีเดียวกับเสื้อมันวับกระทบกับแสงแดดอ่อนๆที่ใกล้จะลาลับขอบฟ้า


"มาหาใครครับ" เจ้าของบ้านเปิดประตูลงจากรถไปคนแรกอย่างไม่เกรงกลัว ด้วยนิสัยชอบหาเรื่องใส่ตัวของตัวเองที่แก้ไม่หายซักที ทำให้ผมกับคาเวลล์ต้องรีบตามลงไป


ยังไม่ทันที่คนแปลกหน้าสำหรับคริสจะได้ตอบ คาเวลล์ก็แทรกตัวเข้าไประหว่างกลาง ดันคริสไว้ด้านหลังตัวเองและเผชิญหน้ากับผู้ชายที่เคยเป็นอดีตผู้นำเหล่าแวมไพร์รุ่นก่อนหน้ามัน


"ลุงโรนัล"


End Erik side



...................................................................

ใครมา ลุงโรนัลเปิดใหญ่ มาแบบไม่ให้เวลาเอริคเลียแผลใจเลย

อะไรคือการที่นายเอกของเราได้เค้าแล้วทิ้งอยู่หลายเรื่อง จะฟินนาเล่ไปไหนครัช


ปล.ช่วงนี้เด็กดีปรับปรุงระบบ บางทีแจ้งเตือนแต่ตอนยังไม่ขึ้น บางทีอัพตอนใหม่แต่ไม่แจ้งเตือน

ถ้าอัพแล้วอ่านไม่ได้ก็รอกันหน่อยนะ เป็นที่ระบบอ่ะ แนะนำให้ไปโฉบที่ทวิตเตอร์เราได้ (ขายของ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

1,636 ความคิดเห็น

  1. #1625 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 12:57
    เอนิคสู้ๆนะ เอาใจช่วย ส่วนลุงโรนัลมาได้จังหวะพอดี. จะเดิดอะไรขึ้นนะ
    #1625
    0
  2. #1519 khemsiriyanika (@khemsiriyanika) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 11:12
    ทำไมอ่านคัทไม่ได้ ฮือๆๆ
    #1519
    0
  3. #1516 Chapoo Gunvara Skr (@chapoo-skr-21) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 17:20
    ฮือออ พึ่งมาเจอเรื่องนี้ อมก คือดีย์ แต่ทำไมหนูอ่านคัทตอนนี้ไม่ได้ แงงง
    #1516
    0
  4. #1362 ThaigJame (@ThaigJame) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:04
    อ่านแล้วปลาน้อย ทำไมนึกถึงหน้า #fiat_pattdon งุ้ยๆๆ
    #1362
    0
  5. #1361 ThaigJame (@ThaigJame) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:04
    อ่านแล้วปลาน้อย ทำไมนึกถึงหน้า #fiat_pattdon งุ้ยๆๆ
    #1361
    0
  6. #1360 ThaigJame (@ThaigJame) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:03
    อ่านแล้วรู้สึกปลาน้อย ทำไมนึกถึงหน้า #fiat_pattdon งุ้ยๆๆ
    #1360
    0
  7. #1359 ThaigJame (@ThaigJame) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:03
    อ่านแล้วรู้สึกปลาน้อย ทำไมนึกถึงหน้า #fiat_pattdon งุ้ยๆๆ
    #1359
    0
  8. #1317 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 09:18
    ปลาน้อยทำไมใจแข็งจังงงง
    #1317
    0
  9. #1292 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 07:00
    มารร้ายมาจนได้สินะ
    #1292
    0
  10. #1218 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 11:32
    ลุงมาทำไม กลับไปก่อนนนน
    #1218
    0
  11. #1120 creamsarang (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 01:58
    เข้าใจโลมานะ โลมาคงไม่อยากให้เอริคต้องมาลำบากยุ่งยากกับการมีจุดอ่อนใช่มั้ย

    ส่วนลุงโรนัลด์มาแล้วนี่ทำไงละเนี่ยยย วุ่นจริง
    #1120
    0
  12. #991 JJ_II_BB (@JJ_II_BB) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 22:37
    รอๆๆๆ มาต่อเร็วๆนะคับ
    #991
    0
  13. #990 phanomporn852 (@phanomporn852) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 22:20
    เอริคโลมาาา เชียน่ะๆๆๆ
    #990
    0
  14. #989 Falafernnn (@Falafernnn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 22:10
    ลุงมาาา คนดีจะรอดมั้ยนะ แล้วปู่จิทำยังง้ายยย
    #989
    0
  15. #988 Ice_Iris (@Ice_Iris) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 22:01


    ก็ลุ้นไปอีก


    #988
    0
  16. #987 แสนดี (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 21:54
    โลมาตัดสินใจเด็ดเดี่ยวจริงๆ

    ว่าแต่ . . . ลุงโรนัลมาแล้ว
    #987
    0
  17. #986 candy_peraya (@candy_peraya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 17:23
    โลมาเอาไว้ก่อนคริสจะรอดไหมเนี้ยลุงมาเองขนาดนี้มีแววจะให้กำจัดคริสทิ้งแน่เลย
    #986
    0
  18. #985 MintMilinda (@MintMilinda) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 17:05
    ตอนแรกเราอ่านเป็นโดนัท แมคโดนัล
    #985
    0
  19. #984 Ann_piyatida (@Ann_piyatida) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 15:46
    แงงง โลมาาาาา ใจอ่อนเตอะ
    #984
    0
  20. #983 Bell_Kwan (@Bell_Kwan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 12:26
    โลมาาาาาาาาาาา
    #983
    0
  21. #982 Lawsad-sm (@Lawsad-sm) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 12:20
    #หนูโลกับเอริค
    ยังไงซะก็ได้กันเเล้ว-///-
    #982
    0
  22. #980 a_liew (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 10:16
    น้องโลสายแข็งซะด้วย อิพี่เอริคเหนื่อยหน่อยล่ะ??

    ได้เมียใจเด็ดขนาดนี้ มองเห็นอนาคตอิพี่ไกล ๆ #แจกบัตรคิวเข้าชมรมพ่อบ้านใจกล้า

    แต่คู่นี้สมกันนะ > <' ชอบตอนน้องโลจิกหัวอิพี่ให้มาคุยกันก่อนปล่อยแมว!!

    T_T' ฟิคเรื่องนี้แขกรับเชิญเยอะเกิ๊นนนน!!!

    ปู่เป็ดอะไรนี้จะหาเรื่องมาให้น้องคิดหรือเปล่า??

    #980
    0
  23. #979 Namnapha (@Namnapha) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 10:09
    หนูโลลล ใจอ่อนเร็วๆนะ
    #979
    0
  24. #978 OnwiraMusit (@OnwiraMusit) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 09:55
    ใจอ่อนเถอะนะพี่โล
    #978
    0
  25. #977 pleple779205 (@pleple779205) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 08:34
    โอ้ยยย ฮรือออ ใจอ่อนกันหนน่อยนะลูกกก
    #977
    0