ตอนที่ 15 : การปะทะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    28 ส.ค. 60




พรึ่บ


"ไฟดับ" ผมร้องขึ้นเมื่อนั่งกังวลอยู่ที่ปลายเตียง มีสิงโตเดินสอดส่องความเรียบร้อยของห้องไปมา และอยู่ๆความมืดมิดก็เข้าครอบคลุมทุกพื้นที่


สิ่งเดียวที่พอจะทำให้เห็นอย่างเลือนลางในความมืดได้คือสายฟ้าที่ผ่าอยู่ด้านนอก ชวนให้ความกังวลเพิ่มสูง หวาดผวามากไปกว่าเดิม


"อย่าอยู่ห่างฉันนะคริส" สิงโตรีบขยับเข้ามาใกล้ แต่จะอยู่ในความมืดดวงตาสีแดงก่ำก็ดึงผมเข้าสู่อ้อมกอดได้อย่างแม่นยำ


"มันจะมีอะไรรึเปล่าสิงโต"


"ไม่น่าจะใช่ไฟดับธรรมดา คงเป็นฝีมือพวกนั้นแน่ๆ"


"แล้วเราจะทำยังไงกันดี"


"อ๊ากกกกกกกกกกกก" ยังไม่ทันที่สิงโตจะตอบอะไร เสียงร้องลั่นก็ดังมาจากห้องตรงกันข้าม เหมือนผมจะได้ยินเสียงกุกกัก เสียงเคาะประตูอยู่หลายครั้งแล้วนะ


"เริ่มแล้ว" สิงโตตอบเสียงเรียบ


"เริ่ม เริ่มอะไร"


"เอริค"


"เสียงเมื่อกี้คือเสียงเอริคเหรอ?"


"เปล่า กลิ่นพวกเลือดผสม กำลังมาอีกหลายตัวเลย"


"ฮึก" ผมสะอึกขึ้นมาด้วยความกลัวจับใจ อ้อมแขนรัดอีกคนให้แน่นขึ้นเพื่อหาความปลอดภัยให้ตัวเอง


"ฟังนะคริส ฉันจะพาออกไป แต่คริสต้องตั้งสติให้ดี เดี๋ยวไปอยู่กับเพื่อนที่ห้องโน้นก่อน ที่เหลือฉันกับเอริคจะจัดการเอง"


"อือ ระวังตัวด้วยนะ" ผมเงยหน้าขึ้นไปมองแม้จะมองไม่เห็นสีหน้าในความมืด แต่ผมเชื่อว่าสิงโตเห็นความห่วงใยที่ผมส่งไปให้ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะกลัวด้วย อย่างน้อยก็ในตอนที่โลมามันไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรเลยและไม่สามารถจะคิดหาทางรอดเองได้


"ครับ พร้อมนะ"


"อืม"


หลังจากพยักหน้าตอบกลับไป สิงโตก็ลากผมไปที่ประตู พอเปิดออกก็มีอะไรบางอย่างพุ่งตรงเข้ามาเหมือนเตรียมพร้อมเอาไว้อยู่แล้ว ด้วยความไวของผู้นำแวมไพร์ มือแข็งแกร่งก็ลากแขนให้ผมหลบออกจากวิถีอย่างเฉียดฉิว


"แฮร่" เสียงแยกเขี้ยวคำราม พร้อมกับความเย็นของฝ่ามือผละออกไปจากต้นแขน เพียงชั่วขณะที่ท้องฟ้าคำรามลั่น แสงสว่างด้านนอกสาดส่องเข้ามาทางบานหน้าต่าง ภาพที่เห็นคือผู้ชายตัวสูงผอมเพรียวกำลังบีบคอแวมไพร์ตัวนึงที่แต่งชุดพนักงานโรงแรมเอาไว้พร้อมกับ


กร๊อบ!!


ออกแรงด้วยมือเพียงมือเดียว เสียงกระดูกคอที่หักออกจากกันก็ดังลั่นห้อง คนที่ลอยตัวอยู่เหนือพื้นไร้กระดูกคอที่เชื่อมต่อกัน หัวพับลงมาสิ้นใจทันที แต่มันยังไม่จบเพียงเท่านั้นเมื่อสิงโตเพิ่มแรงบีบที่มากกว่าเดิมตามด้วยเสียงคำราม ร่างกายทั้งหมดก็ติดไฟลุกพรึ่บและแหลกละเอียดเป็นผุยผง


ฆะ ฆ่าคนด้วยมือเดียว ไม่สิ ฆ่าแวมไพร์ด้วยมือเดียว


มันจะโหดเกินไปแล้ว


ผมมองทุกอย่างด้วยความช็อค ก่อนที่เจ้าตัวที่เพิ่งโชว์ฉากต่อสู้สุดสยองจะพุ่งมาทางผมด้วยความเร็ว สายตาน่ากลัวราวกับต้องการจะฉีกกันให้เป็นชิ้นๆ เหลือบมองผ่านผมไปทางด้านหลัง


ทันใดนั้นร่างทั้งร่างก็ถูกดึงเหวี่ยงให้หลบไปอีกทาง พร้อมกับเสียงตุบตับจากการต่อสู้ เดาเอาว่าเมื่อกี้น่าจะมีแวมไพร์อีกตัวอยู่ด้านหลัง นั่นทำให้รู้สึกขนลุกขนชันเลยทีเดียว


"มาทางนี้คริส" เสียงทุ้มฟังดูรีบร้อนกว่าปกติ ความเย็นเฉียบคว้าเข้าที่ข้อมือ เกือบจะสะบัดออกเพราะความตกใจ หากไม่จำได้ซะก่อนว่ามันคือสัมผัสที่คุ้นเคย


"สิงโตเหรอ" ความมืดทำให้ผมไม่แน่ใจนักว่าที่จับอยู่นี่มือของคนรักตัวเองรึเปล่า


"ไปห้องโน้น" แทนการตอบรับ สิงโตก็ลากผมออกจากห้องมาที่ฝั่งตรงข้ามจนได้ ภาพที่เห็นคือเอริคกำลังจัดการแวมไพร์อีกตัวมีไฟลุกท่วมร่างให้แสงสว่างมาแว๊บนึง


"เอริค ไอ้โลล่ะ ไอ้โลอยู่ไหน" ตอนนี้ผมเริ่มเป็นห่วงเพื่อน มองเข้าไปด้านในก็ไม่เห็นมันแม้แต่เงา


"ขังไว้ในห้องน้ำ เอาไงดีคาเวลล์ มากกว่ายี่สิบตัวแน่ๆ" เอริคตอบผมเพียงประโยคเดียวก็หันไปมองสิงโตแทน


"ต้องกำจัดให้หมด" คำตอบที่ทำให้ผมตกใจ


"ทำไมล่ะ เราฝ่าออกไปหรือหนีไม่ได้เหรอ ทำไมต้องฆ่ากันด้วย ถึงจะเป็นแวมไพร์ก็หนึ่งชีวิตนะ"


"งั้นนายยอมให้มันกินให้อิ่มท้องมั้ยล่ะ พ่อคนดี จะมาเป็นคนดีอะไรตอนนี้ห๊ะ"


"พอน่าเอริค ไม่ใช่เวลา ....ฟังนะคริส ในพวกมันมีพวกเลือดบริสุทธ์อยู่ด้วย และมันอาจจะรู้แล้วว่าฉันกับเอริคเป็นใคร ถ้าให้ใครซักคนหลุดรอดไปได้ คนที่จะเป็นอันตราย คือคริสกับเพื่อน"


"ทีนี้รู้แล้วก็เข้าไปอยู่กับเพื่อนนายซะ พ่อคนดี" เอริคได้ทีก็สมทบซ้ำ ชี้นิ้วไปทางประตูห้องน้ำ


ประตูห้องน้ำ


แกร๊กๆๆ


"เห้ย ชิบหาย" ผมร้องออกมาเมื่อหน้าประตูห้องน้ำมีแวมไพร์ตัวนึงกำลังพยายามจะเข้าไปด้านใน


"ใคร? พี่เอริคเหรอ" เสียงไอ้โลตะโกนออกมาจากหลังประตู


เจ้าของชื่อที่เพื่อนรักเรียกสบถเสียงดังแล้วพุ่งไปที่หน้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงหนึ่งวินาทีก็จับตัวแวมไพร์ตัวนั้นไว้ได้ เหวี่ยงให้ออกไปชนผนัง พร้อมกับตามไปขย้ำด้วยกรงเล็บ


"พวก...พวกเลือดบริสุทธ์" ไอ้แวมไพร์นั่นมองเห็นหน้าเอริคก็ตกใจเสียงละล่ำละลัก โดยไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นคำพูดสุดท้าย หลังจากนั้นก็ถูกเอริคจัดการจนสลายเป็นผงไปอีกหนึ่ง


"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก" เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของแวมไพร์ดังพร้อมกับร่างกายที่หายไป


"อะไรวะเนี่ย" และมาพร้อมกับไอ้โลมาที่เปิดประตูห้องน้ำ จังหวะเดียวกับที่สิงโตตามมาในห้องนอนพร้อมล็อคประตู


"ออกมาทำไม ฉันบอกให้อยู่แต่ในนั้นจนกว่าจะเรียกไม่ใช่เหรอ" เสียงเอริคตะโกนลั่นอย่างเกรี้ยวกราด จากนั้นก็ดังกุกกัก แป๊บนึงแสงสว่างก็เกิดขึ้นเนื่องจากโลมามันคว้าได้โทรศัพท์ตัวเองมาเปิดโหมดไฟฉาย


"กะ ก็ ก็ได้ยินเสียงพี่กับไอ้คริสอ่ะ เลยออกมา มีอะไรกันเนี่ย ทำไมได้ยินแต่เสียงร้องลั่น"


"ไม่มีอะไรทั้งนั้น กลับเข้าไปด้านในเดี๋ยวนี้ เจ้ามนุษย์พาเพื่อนนายไปอยู่ในห้องน้ำซะ" พี่เอริคตะคอกใส่ไอ้โลคนเดียวไม่พอ หันมาตะคอกผมด้วย ดวงตาแดงก่ำนั่นเหมือนอยากขย้ำเพื่อนสนิทผมให้จมเขี้ยว


"พี่ ทำไมตาแดง"


"มันใช่เวลาถามเรื่องตามั้ยวะไอ้โล ตอนนี้พวกเรา...."


ตึ้งๆๆๆ


ผมกำลังจะอธิบายสถานการณ์เสียงประตูห้องพักก็ถูกบางอย่างกระทบดั่งลั่น เหมือนคนด้านนอกกำลังพยายามจะเข้ามา และมีหลายคนซะด้วย (หรือหลายตัวก็ไม่รู้)


"มาอีกฝูงแล้ว" สิงโตพูดเสียงเครียด สายตามองไปที่ประตูแล้วหันกลับไปสบตากับเอริค จากนั้นก็หันมาส่งสัญญาณให้ผม


"ระวังตัวนะ.....ไอ้โล มึงมากับกู" ผมลากข้อมือโลมากลับเข้าไปในห้องน้ำแล้วล็อคประตูด้วยมือที่สั่นเทา หลังจากกระซิบบอกสิงโตด้วยความกังวล


"นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะไอ้คริส เสียงด้านนอกอย่างกับพวกซอมบี้กำลังคลั่งอย่างนั้นแหละ"


ไม่ใช่ซอมบี้ แต่เป็นแวมไพร์ต่างหาก


"ไม่มีอะไรหรอก"


"จะไม่มีได้ไง กูไม่ได้โง่นะ มันต้องมีอะไรแน่ๆ กูได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังสู้กัน"


ตึง! โครม!


ทั้งผนังถูกกระแทก ข้าวของตกแตกกระจายจากด้านนอกเริ่มดังขึ้นอีกครั้งเป็นหลักฐานยืนยันคำพูดของโลมาอย่างดี


"จะ โจร โจรล่ะมั้ง หรือไม่ก็พวกปล้นโรงแรม" ผมหาคำตอบให้มันได้แค่นี้


"เห้ย แบบนี้ต้องโทรแจ้งตำรวจดิวะ" ไอ้โลมาตาโต ยกโทรศัพท์ในมือให้สูงขึ้นอีกนิด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าตกใจเป็นจ้องผมแบบเคืองๆ


"คิดว่ากูโง่เหรอไอ้คริส เมื่อกี้กูทันเห็นนะเว้ย ว่ามีพนักงานโรงแรมคนนึงสลายกลายเป็นผงอ่ะ นี่มันอะไรกันวะ กูฝันอยู่ใช่มั้ย ใครตอบกูที"


เพี้ยะ


"เหี้ย มึงตบกูทำไมไอ้คริส"


"ก็เห็นมึงถามว่าฝันรึเปล่า ฝันมั้ยล่ะ" ผมมองไอ้โลที่เอามือกุมแก้มตัวเอง


"มันใช่เวลารึเปล่าวะ เล่ามาเลยนะ"


"อ๊ากกกกกกกก พวกเลือดบริสุทธ์ มันเป็นพวกเลือดบริสุทธ์" เสียงด้านนอกดังเข้ามาทำเอาผมสะดุ้งตกใจไม่ต่างจากตอนได้ยินเสียงโครมคราม ติดต่อกันอยู่เป็นระยะ ไหนจะแรงสะเทือนของพื้นและผนังห้องน้ำอีก


"เอาไว้ค่อยเล่า มะ มึง มึงถอยออกมาจากประตูห้องน้ำก่อน เอาไงดีวะ" ผมดึงมือโลมาให้ห่างประตูไปหน่อย เผื่อถูกพังเข้ามาจะได้พอตั้งตัวได้บ้าง จากนั้นก็มองซ้ายมองขวาหาอะไรที่พอจะใช้เป็นอาวุธได้


ซึ่งไม่มี


จะเอาสายฝักบัวพันคอแม่งงี้ โง่มาก ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดที่ต้นคอของเพื่อนสนิท


"นี่มึงโดนเอริคกัดเหรอไอ้โล" ต้นคอขาวอมชมพูที่มีจุดเลือดสองจุด ผมคุ้นดีเพราะเคยมีตามร่างกาย สิงโตก็เคยกัดผมแบบนี้


"กัด? เออ คงกัดมั้ง ก่อนพวกมึงเข้ามาอ่ะ มันมืดมาก กูไม่รู้เหมือนกันว่าเค้ากัดทำไม กูไม่กล้าคิดว่ะไอ้คริส" สีหน้ากับน้ำเสียงมันเหมือนพอจะเดาได้แต่ไม่เชื่อ ซึ่งผมเข้าใจมันดี ใครจะเชื่อเรื่องบ้าๆแบบนี้ได้ลงคอ


"บ้าจริงๆเลยเอริค เพราะแบบนี้นี่เองพวกนั้นถึงได้พุ่งมาทางห้องน้ำกันหมด กลิ่นเลือดมึงสินะที่ดึงพวกมันมา"


"ไอ้คริส มึงกำลังจะบอกกูว่า พวกนั้นไม่ใช่คนเหรอ"


"เอาเหอะน่า มึงต้องมีสติก่อนนะตอนนี้ เราต้องรอดไปให้ได้ก่อน ช่วยกันหาอะไรก็ตามเอาไว้ป้องกันตัว มาสู้กับมัน"


พอผมบอก เราสองคนก็ช่วยกันมองไปรอบห้องน้ำ แล้วสายตาก็ไปปะทะเข้ากับ


ตัวปั๊ม


ตัวปั๊มชักโครกที่มีไม้ยาวขึ้นมาประมาณนึง


"มึงมองอะไรไอ้คริส ปัญญาอ่อน" เหมือนโลมามันจะเดาใจออกว่าผมคิดจะใช้ตัวปั้มชักโครกมาไว้ป้องกันตัว


"ดีกว่าไม่มีอะไรติดมือ ไม่อย่างนั้นมึงจะให้เอาอะไรไปสู้ล่ะวะ แกนกระดาษทิชชู่เหรอ"


"มันก็ต้องมีอย่างอื่น....."


ตึ้งงง ตึ้งงงง


ยังไม่ทันที่โลมาจะด่าจบ เสียงเหมือนมีอะไรกำลังพยายามพังประตูห้องน้ำ ก็ทำให้มันหุบปากไป


ตึ้งง


"กรรรรรรรรรร" ตามด้วยเสียงคำรามราวกับสัตว์ร้าย


"ชิบหาย/ชิบหาย" เรามองหน้ากันแล้วหลุดคำเดียวกันออกมา


"มันตัวเหี้ยอะไรวะเนี่ย" ไอ้โลร้องลั่น พร้อมๆกับที่ประตูห้องน้ำถูกพังเข้ามาได้ มีแสงสว่างจากฝ้าผ่าด้านนอกเป็นฉากด้านหลังไม่ต่างจากหนังสยองขวัญเท่าไหร่


ผู้ชายตัวโตตาแดงก่ำ แยกเขี้ยวคมกำลังคำรามลั่นใส่


"แฮ่!!!!"


"ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก" ผมกับไอ้โลร้องตกใจพร้อมกัน แวมไพร์ตัวนั้นมันส่งเสียคำรามแล้วพุ่งมาทางเรา


"ไอ้โลส่องไฟใส่ตามัน" ผมร้องบอก โลมารีบทำตามทันที ไฟฉายจากหน้าจอโทรศัพท์ถูกส่องเข้าดวงตาสีแดงจนมันชะงักไปแว๊บเอามือบังด้วยความแสบตา


จังหวะนั้นผมก็พุ่งที่ปั๊มห้องน้ำไปที่ปากมันทันที


สภาพดูไม่ได้ เมื่อแวมไพร์กระหายเลือดถูกส่วนของยางปั๊มส้วมครอบเข้าไปเต็มๆปาก ติดดีทนนานยิ่งกว่าตัวดูด แต่ช่างแม่งอย่างน้อยมันก็กัดเราไม่ได้แล้ว


"ถีบมันไอ้คริส ถีบมัน" เสียงไอ้โลร้องดังลั่นสั่ง ผมยกเท้าขึ้นพร้อมกับไอ้คนบอกแล้วออกแรงถีบพร้อมกัน


แวมไพร์ไม้ดูดส้วมเซถอยออกไปด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว ชนเข้ากับผนังนอกห้อง อยากจะตามไปปิดประตูล็อคเหมือนเดิม แต่ประตูพังไปแล้ว พอมันตั้งตัวได้ก็ดึงไม้ดูดส้วมออกจากปากตัวเองแล้วมองเราสองคนด้วยสายตาเกรี้ยวกราดหนักกว่าเดิม


"เหี้ย ไอ้คริส ไอ้เหี้ยมันไม่เป็นไรเลย"


"เอาไงดีวะไอ้โล"


"มึงถามกู แล้วกูจะถามใครวะ มีหน่วยไหนแจ้งจับไอ้ตัวแบบนี้บ้างวะเนี่ย เชี่ยเอ๊ย เวลานี้กูโทรหนึ่งเก้าหนึ่งเค้าจะเชื่อกูมั้ยล่ะ"


"แฮฟสติสิวะไอ้โล แฮฟสติ" ผมตะโกนแข่งกับมันดังลั่น


"มึงบอกตัวเองเหอะ มึงนั่นแหละแฮฟสติ ตัวสั่นไปทั้งตัวแล้วแม่ง"


"กรรรรรรรรรร...ขวากกกก!!" ไอ้แวมไพร์ทิ้งไม้ดูดส้วมที่เพิ่งดูดปากมันไปลงพื้นแล้วพุ่งมาทางเราอีกครั้ง


ผมหลับตาปี๋ไม่รู้จะทำยังไงดี เพื่อนรักด้านหลังก็พุ่งมาอยู่ด้านหน้าแทนพร้อมกับไม้ดูดส้วมอันที่สองซึ่งครั้งนี้ไม่มีส่วนของยาง เหลือเพียงปลายแหลมคม เสียบเข้าไปกลางอกไอ้ตัวที่กำลังพุ่งเข้าหาเรา


"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก" ด้วยแรงที่มันพุ่งมาบวกกับแรงแทงของโลมาทำให้ไม้นั่นทะลุลำตัวมันจนส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดทรมาน


ฟุบ


มันร้องลั่นแล้วแหลกเป็นผุยผง


"กูฆ่าคน ไอ้คริส ซวยแล้วกูฆ่าคน ฮือออออออ" โลมาทิ้งไม้ปลายแหลมแล้วถอยกลับมา


"ใจเย็นไอ้โล ใจเย็น" ผมรีบขยับไปปลอบมันที่กำลังจะเสียสติ


"ทำไงดีไอ้คริส กูต้องไปมอบตัว กูจะโดนจับมั้ย"


"บอกให้ใจเย็นไงวะ มันไม่ใช่คน มันเป็นแวมไพร์ มึงแค่ป้องกันตัวไอ้โล มึงแค่ป้องกันตัว มันจะฆ่าเรา" ผมจับไหล่สองข้างเขย่าแรงๆเรียกสติ มันฟังแล้วก็เริ่มสงบลง


"แวม...แวมไพร์"


"เออ แวมไพร์"


"มึง มึงบ้าเหรอไอ้คริส ของแบบนั้นมันจะมีในโลกได้ยังไง"


"แล้วมึงตอบกูได้มั้ย ว่าทำไมพวกนี้ถึงบ้าเข้ามาจู่โจมเรา"


"ก็มันคงคลั่งติดยา"


"พ่องสิ มันได้กลิ่นเลือดมึงกับกูไง"


"ไม่จริง"


"งั้นไอ้คนที่มึงแทงมันหายไปไหน ไหนล่ะศพ"


"มันจะต้องเป็นภาพหลอน หรือกูเล่นเกมส์จนหลอน"


ปัง


"ว้ากกกกกกกกกกกกก" ยังเถียงกันไม่ทันจบเสียงก็ดังที่ประตู ผมกับโลมากระโดดกอดกันแล้วร้องลั่น


"ฉันเอง" เสียงสิงโต


"สิงโต ไม่เป็นไรนะ" ผมผลักโลมาทิ้งแล้ววิ่งไปหาสิงโตแทน


"อืม เราต้องหนีแล้วล่ะ พวกมันมีเยอะกว่าที่คิด"


"ทำไมล่ะ สู้ไม่ได้เหรอ นายกับเอริคเก่งนี่"


"พลังฉันไม่พอ"


อา จริงสิ สองสามวันนี้สิงโตยังไม่ได้ดื่มเลือดเลย(ต้องดื่มทุกสามวัน) แล้ววันนี้เรามัวแต่ตระเวณหาที่พัก จึงไม่มีจังหวะที่แยกกับโลมาเพื่อให้สองแวมไพร์ไปดื่มเลือด


"งั้นดูดเลือดเรา เอาเลือดเราไป"


"ไม่ได้คริส ไม่พอ"


"ดูดไอ้โลด้วย"


"พ่องสิไอ้เพื่อนเวร มึงจะให้ผัวผีดูดเลือดมึงฆ่ากูเหรอ"


"นิดหน่อยน่าไอ้โล มึงอยากตายอยู่ที่นี่รึไง มันก็เหมือนๆกับบริจาคเลือดนั่นแหละ ไม่ถึงตายหรอก แต่ถ้ามึงไม่ให้สิงโตกัด สิงโตก็สู้พวกนั้นไม่ไหว คราวนี้มึงกับกูโดนรุมทึ้งแน่ เอาแบบนั้นมั้ยล่ะ"


"ไม่ใช่ไม่อยากช่วย แต่กูเพิ่งโดนพี่เอริคดูดเลือดไปตั้งเยอะ ให้ผัวมึงอีกคน กูก็ตายพอดี" เออ จริงด้วย


"ตอนนี้ดื่มเลือดไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก นอกจากจะเรียกพวกที่อยู่บริเวณนี้ให้มาเพิ่ม ยิ่งกลิ่นเลือดของคริสหอมกว่าเลือดมนุษย์อื่น จะให้มีแผลไม่ได้"


"แล้วจะเอาไงล่ะ ให้ฝ่าออกไปยังไง ผมยังรู้สึกว่าด้านนอกกำลังต่อสู้กันอยู่เลย พี่เอริคเหรอ"


"อืม" สิงโตตอบกลับโลมาแค่สั้นๆ แค่นั้นไอ้เพื่อนก็ทำท่าเหมือนจะวิ่งออกไปจากห้องน้ำ ถ้าไม่ใช่ว่าผมคว้าแขนมันได้ซะก่อน


"เดี๋ยว มึงจะไปไหน"


"ไปดูพี่เอริคเผื่อจะช่วยอะไรได้"


"มึงไปเกะกะน่ะสิ ที่สู้อยู่นั่นคือแวมไพร์นะไม่ใช่คนปกติ มึงจะสู้ได้ไง ไปเตรียมตัวหนีกันเถอะ"


"ถ้าฉันเรียกให้วิ่งกันเลยนะ" สิงโตสั่งอีกรอบแล้วหายไปจากประตูห้องน้ำ


"ก่อนอื่นมึงหาเสื้อผ้าใส่ก่อนไป จากนั้นอะไรอีกวะ เออ กุญแจ กุญแจรถ เราต้องใช้รถหนี คงวิ่งหนีไม่ได้แน่"


"เออๆๆ" โลมารับคำแล้วมองซ้ายมองขวา มีเสื้อผ้าแขวนอยู่ตรงราวในห้องน้ำมันก็ดึงลงมาใส่เสื้อยืดที่ไซส์ใหญ่กว่ามันลงบนตัว


"กุญแจรถมึงอยู่ไหน"


"อยู่บนโต๊ะ โต๊ะกระจกอ่ะ"


"งั้นตอนวิ่งผ่านมึงส่องไฟไปนะ กูจะหยิบเอง ระวังตัวนะไอ้โล" ผมมองตามันด้วยความเป็นห่วง


"มึงด้วยนะไอ้คริส เราต้องรอดไปด้วยกัน"


"อืม"


"คริสออกมาได้แล้ว" เสียงทุ้มเข้มของผู้นำเหล่าแวมไพร์ดังขึ้น ผมกับโลมาก็มองหน้าส่งสัญญาณกันทางสายตา ก่อนจะพุ่งออกจากห้องน้ำ


แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือส่องไปตามทางทำหน้าที่อย่างดี เงากระทบสะท้อนกลับมาจากกระจก เมื่อมองไปเจอพวกกุญแจรถ วางกองๆรวมกับของหลายอย่างบนนั้น ผมจัดการคว้าอะไรก็ตามที่เจอ โกยลงกระเป๋าเป้ของเพื่อนรักที่วางใกล้กัน ส่วนกุญแจรถก็ยัดลงกระเป๋ากางเกง


เกร๊ง!!


เชี่ย กุญแจตก


ด้วยความรีบร้อน กุญแจที่ควรลงไปอยู่ในกระเป๋าเพื่อความอุ่นใจว่าจะไม่ห่างตัวกลับแลนดิ้งผิดที่ลงพื้นซะอย่างนั้น


"วิ่งๆ ไอ้โลวิ่งไปก่อนเลย" ผมตะโกนบอกเพื่อนแล้วย้อนกลับไปเก็บกุญแจรถ


"ไปไหน กรรรร" แวมไพร์ตัวนึงโผล่มาประจันหน้ากันโดยมีกุญแจรถสีดำกั้นกลางระหว่างพื้น


ตอนนี้ถึงจะตกใจแต่ที่ควรมีก็คือสติ คิดได้อย่างนั้นผมก็คว้าผ้าห่มที่อยู่บนเตียงใกล้มือโยนไปคลุมหัวมัน แล้วถีบมันออกไป ก้มลงเก็บกุญแจยัดใส่กระเป๋าอีกรอบ (ครั้งนี้ยัดลงแล้ว) หมุนตัวหันหลัง


หมับ


"เห้ยยย" แขนถูกจับเอาไว้ได้ด้วยฝีมือแวมไพร์ตัวเดิมที่ออกมาจากผ้าห่มได้อย่างรวดเร็ว


"คริส!!"


เสียงคุ้นหูดังอีกครั้ง ไอ้แวมไพร์ก็ถูกกระชากถอยห่างจากตัวผม สิงโตพุ่งใส่มันด้วยความเร็ว ต่อสู้กันด้วยความรุนแรงโดยที่อีกฝ่ายไม่สามารถต่อกรกับสิงโตได้เลย แว๊บเดียวก็ถูกอัดกระแทกผนัง กรงเล็บคมกริบปาดเข้าที่หน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจ เลือดสาดกระจายแล้วก็กลายเป็นผงไปอีกตัว


"สะ สิง สิงโต"


"ไปคริส"


"ไอ้โลล่ะ ไอ้โลไปไหน" ผมมองซ้ายมองขวาหาเพื่อนเมื่อรู้ว่าตัวเองถูกสิงโตจับขอมือลากให้ออกจากห้องพักแล้ว


"อยู่กับเอริค ไม่ต้องห่วง เราจะไปเจอกันที่ด้านหน้าโรงแรม"


"อืม"


หลังจากรับคำเราก็หนีลงไปทางบันไดหนีไฟ ระหว่างทางก็ปะทะกับพวกแวมไพร์อีกหลายตัว ซึ่งผู้นำแวมไพร์ที่กำลังปกป้องผมอยู่สามารถต่อสู้ได้อย่างไม่อยากเย็นนัก สร้างความอุ่นใจให้เล็กน้อย


ที่บอกว่าเล็กน้อยเพราะมันมักจะตกใจเมื่อไอ้พวกบ้านี่โผล่มากระทันหันเหมือนดักซุ่มโจมตี ให้พอส่งเสียงร้องเป็นระยะ


ลงมาจนถึงชั้นล่าง มุ่งตรงไปที่ทางออก ผมเห็นเอริคกับโลมารออยู่ที่ลานจอดรถแล้ว


"ไอ้คริส เป็นไงมั่ง" เพื่อนรักทำท่าจะวิ่งมาหา แต่เอริคดึงมือเอาไว้ก่อน


"อย่าห่างฉัน มันไม่ปลอดภัย แค่นายวิ่งไปตรงนั้นก็อาจจะมีพวกมันพุ่งมาโจมตีได้"


โลมาทำตามที่เอริคบอก รอจนกระทั่งผมกับสิงโตเข้าไปรวมกลุ่ม เราสำรวจความปลอดภัยของกันและกันเล็กน้อย จากนั้นเอริคก็ถามหากุญแจรถซึ่งผมมีครบหมดทั้งกุญแจรถและกระเป๋าเป้


"เราต้องรีบไป" ผมบอกขณะควักกุญแจรถออกจากกางเกงยีนส์ ทุกคนไปรอกันอยู่ตรงประตูรถแล้ว


"กรรรรรรรรรรรรร" อยู่ๆเอริคกับสิงโตก็คำรามพร้อมแยกเขี้ยว ส่วนผมกับโลมาถูกดันตัวไปอยู่ด้านหลัง


พร้อมกับคนมาใหม่


"ไม่น่าเชื่อว่าโรงแรมเล็กๆของผมจะมีโอกาสได้ต้อนรับท่านเลยนะ ท่านคาเวลล์" ชายหนุ่มหน้าตาวัยรุ่นที่ดูสงบราบเรียบแตกต่างจากแวมไพร์กระหายเลือดตัวอื่น ดูแข็งแรง แข็งแกร่ง ดวงตาสีแดงก่ำทำให้รู้ดีว่ามันก็เป็นหนึ่งในแวมไพร์ไม่ต่างกัน


"พวกเลือดบริสุทธ์" เสียงเอริคพึมพำเบาๆ แต่ผมก็ได้ยินมันชัดเจนจนต้องหันหน้ากลับไปมองเต็มๆตาอีกครั้ง


นี่น่ะเหรอ แวมไพร์เลือดบริสุทธ์ที่คุมพวกแวมไพร์บ้าคลั่งในโรงแรมนี้


..............................................

มันก็จะตื่นเต้นหน่อยๆนะ ถ้าสองมนุษย์เพื่อนซี้ไม่คอมเมดี้ด้วยการใช้ไม้ดูดส้วมสู้กับแวมไพร์

พยายามคิดว่าในห้องน้ำจะมีอะไรมาเป็นอาวุธได้ ถึงกับวิ่งเข้าห้องน้ำตัวเองเพื่อดู

สรุปไม่มีจ้ะ ได้มาแค่นี้แหละ เหอๆๆๆ

แวมไพร์เลือดบริสุทธ์จะปะทะกันแล้ว ตอนหน้าแวมไพร์นักท่องเที่ยวปะทะแวมไพร์เจ้าถิ่น

เรื่องนี้ไม่น่าเกินยี่สิบตอนนะจ๊ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

1,636 ความคิดเห็น

  1. #1621 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 10:54
    ตื่นเต้นแทนสองเพื่อนซี้จริงๆใช้ไม้ดูดส้วม สู้กับแวมไพร์นี่นะ.
    #1621
    0
  2. #1605 NALA (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 21:29

    วงวารน้อนคริสน้อนโล ขวัญเอ้ยขวัญมานะลูกกก

    #1605
    0
  3. #1518 yisan2 (@Yisan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 08:42

    กำลังตื่นเต้นแต่ต้อง”หัวเราะ”เสียงดังออกมาตั้งหลายที่ทั้คำพูดโลมา ทั้งเจ้าคริสอ่ะนะ!!55555555555555555555
    #1518
    0
  4. #1402 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 21:20
    ลุ้นมากกกกกกกก
    #1402
    0
  5. #1381 Gojjika (@Gojjika) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 16:34

    ตื่นเต้นยิ่งกว่าดูหนังแอคชั่นบู้กันสนั่นเมืองอีกคะ

    #1381
    0
  6. #1027 AeW_Woo (@AeW_Woo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 12:21
    อ่านฉากต่อสู้คริสกับโลมาแล้วขำมากเลยค่ะ เอาฮาไปไหนนนนนนนนน 5555555555
    #1027
    0
  7. #912 creamsarang (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 11:46
    ตื่นเต้นแต่ฮา ขำที่โลมาบอกมันฆ่าคนต้องมอบตัวมั้ยโอ้ยยยยยฮามากกก555555555555
    #912
    0
  8. #881 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 22:15
    สนุกมากกกก
    #881
    0
  9. #862 กษิดิศ ปักษี (@zamakbigbag) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 08:21
    ไม่รู้จะตลกหรือลุ้นระทึกมากกว่าเลย555
    #862
    0
  10. #848 JJ_II_BB (@JJ_II_BB) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:45
    ต่อๆๆๆๆ รออ่านลุ้นมากๆ
    #848
    0
  11. #847 แสนดี (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:28
    อ่านไปหัวเราะไป ลุ้นไป

    #847
    0
  12. #846 ryokiller13 (@ryokiller13) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:14
    ชอบมากกกกไรท์ สนุกอ่ะ แอคชั่นผสมคอมมาดี้ ลงตัวๆๆ แต่คริสแม่ง หลัวมาปุ๊บผลักเพื่อนปั๊บ ชัดเจนนะยะ 555555
    #846
    0
  13. #845 Leki247 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:09
    อยากอ่านต่อ พอมีนิยายของไรท์เราก็เฝ้าทุกวันเลยว่าเมื่อไหร่ไรท์จะอัพตอนต่อไป วันนี้จะอัพกี่โมง วันนี้จะอัพ2ตอนไหมนะ...กลายเป็นติดไปแล้ว ช่วง1อาทิตย์กว่าๆที่ผ่านมารู้สึกเหงามาก เมื่อไรท์หายไป!!! แต่กลับมาแล้วก็ดีใจมาก เหมือนมีอะไรให้รอ. เหมือนอยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ เพราะจะได้อ่านตอนต่อไป กลัวตัวเองเหมือนกันว่าจะเสพติย์ไรท์คนนี้...55+++ เอาเปนว่ารออ่านทุกวันจ่ะ
    #845
    0
  14. #843 [[ SS ]] (@stamp159) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 19:15
    ไรท์จะเขียนไม่เกิน 20 ตอนจริงๆหรอ //ทำตาปริบๆ มาแนวนี้เราชอบนะ เอาจริงๆชอบทุกเรื่องที่ไรท์เขียนแหละ
    #843
    0
  15. #842 [[ SS ]] (@stamp159) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 18:14
    สนุกมากกกกกก แต่หลุดขำตอนไม้ดูดส้วม 555555 ที่งี้ก็รู้ว่าความจริงแล้ว จะเป็นยังไงต่อไป หึหึ รอตอนต่อไปค่ะ
    #842
    0
  16. #841 candy_peraya (@candy_peraya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 17:28
    ลุ้นสุดๆอ่ะไรท์เอาอีกๆๆกำลังสนุกเลยคะ
    #841
    0
  17. #840 pim_Y3T (@pim_Y3T) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 17:14
    มันก็จะออกกนังหน่อยฟนะ แต่ละฉากอะไรท์.555
    #840
    0
  18. #839 -BVR- (@o_n-l-y_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 17:10
    คิลมู้ดหมดตแนไม้ดูดส้วมนี่แหละ555
    #839
    0
  19. #838 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 16:07
    ใครกันนะสงสัยๆ
    #838
    0
  20. #836 Tain_LSM (@mon35) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 15:18
    มันส์มากกก ยังกะดูหนัง
    #836
    0
  21. #834 chezlevent (@chezlevent) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 13:12
    โอ้ยฮาาาา  แวมไพร์ไม้ดูดส้วม  ตลกไปอีก  5555 แต่ก็ตื่นเต้นด้วยนะ  ชอบอ่าาาา
    #834
    0
  22. #833 roykam (@roykam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 12:30
    มันส์และระทึกมาก ไม้ดูดส้วมคือ good idea มากค่ะ
    #833
    0
  23. #832 Jumttt555 (@Jumttt555) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 12:23
    สนุกมากไรท ลุ้น ฮา อิอิ รอตอนต่อไปค่ะ
    #832
    0
  24. #831 mini (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 11:57
    ลุ้นละทึกชิปหายเลยไรต์ตตตตตตตตตตตตตตต ขำก็ตอนไม้ดูดส้วมนี่แหละ แต่เหมือนในหนังซอมบี้อ่ะ ละทึกมากจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ต่อค่าาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #831
    0
  25. #830 pleple779205 (@pleple779205) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 11:34
    กรี๊ดดดด รอค่าาา
    #830
    0