ตอนที่ 87 : ภารกิจพิชิตรุกกี้ ภาค ให้กำลังใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    19 ธ.ค. 59

สิงโตพาร์ท


          คริสนอนไม่หลับจนถึงเช้า ส่วนผมก็เอาแต่นอนมองหน้ามันอย่างเป็นห่วง ทำได้แค่นอนกอดเอาไว้แน่นๆ ผมรู้ดีว่าคนอย่างคริสเข้มแข็งพอและไม่ต้องการคำพูดปลอบใจอะไร ที่ต้องการก็แค่ให้ผมอยู่ใกล้ๆแล้วคอยกอดเอาไว้เท่านั้นแหละ คนที่ชอบความสุข มักไม่อยากได้รับสายตาสงสารเห็นใจจากคนอื่นเท่าไหร่ เป็นพวกเลี่ยงที่จะยอมรับความจริง แล้วสร้างตัวตนอีกแบบมาทับเอาไว้


          แต่คริสไม่ถึงขนาดนั้นหรอก จากที่ถังเล่าให้ฟัง มันบอกว่าคริสก็ร่าเริง สดใส กวนประสาทมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ตั้งแต่ที่พ่อแม่มันยังอยู่ พ่อคนปัจจุบันของคริสก็เคยบอกว่า พ่อที่เสียไปแล้วเคยเล่าว่าคริสก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน


          มันก็แค่เหงาเป็นบางครั้ง แล้วต้องการคนที่พูดคุยได้ทุกเรื่อง อยู่ใกล้ๆให้รู้สึกว่ามีคนอยู่ด้วยตลอดเวลา ผมจะเป็นคนๆนั้นเอง


          ผมไม่ได้พูดปลอบใจอะไรอีก เพราะยิ่งปลอบก็อาจจะยิ่งแย่เหมือนเมื่อวาน แล้วคริสก็ไม่ชอบอะไรแบบนั้นด้วย


          "นอนไม่หลับเลยล่ะสิ" หลังจากนิ่งไปนาน อยู่ๆไอ้เด็ก(ที่เคย)แสบ ก็ส่ายหน้าไปหน้าถูกับหน้าอกผม เหมือนพยายามจะสลัดความคิดมากของตัวเองออกไป ผมเลยชวนคุย มันจะได้เลิกคิดซักที


          "อือ วันนี้ไปกินเหล้าได้มั้ยวะพี่ ผม..เครียด" คนที่บอกว่าตัวเองเป็นพวกสุขนิยม พูดคำว่าเครียดเสียงเบา


          "ไม่ ไม่อนุญาต กินทำไมวะเหล้าน่ะ มันช่วยอะไรมึงไม่ได้หรอก"


          "อย่างน้อยก็ช่วยผ่อนคลายไง เผื่อจะคิดอะไรออกได้ เหล้ามีโอเมก้าสามนะเว้ย"


          "สามพ่อง มึงไปเรียนมาจากไหน ทำไมไอ้ถังเรียนที่เดียวกับมึงมาตลอดถึงฉลาดกว่ามึงได้วะ ความผิดไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนใช่มั้ย น่าจะอยู่ที่คนเรียนมากกว่า"


          "เดี๋ยวกูถีบเลย อย่างน้อยมันก็มีประโยชน์แหละน่า หาอะไรทำไง ไม่อยากนอนอยู่เฉยๆแบบนี้ หรือไม่ ก็..."


          "หยุดเลย แค่มองตามึงกูก็รู้แล้วว่าคิดอะไร วันนี้ไม่ทำเว้ย มีอะไรกันก็ไม่ช่วยแก้ปัญหาหรอกน่า ไอ้โง่ มึงแก้ปัญหาผิดจุดรู้รึเปล่า แล้วอีกอย่าง มึงมีอารมณ์รึไง"


          "ก็มีนะ เห็นหน้าพี่ก็มีตลอดแหละ บางทียังอยากจับกดกลางโรงอาหารแม่ง" ไอ้เด็กเวร กวนตีนเหรอวะ ปากนี่เก่งไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ


          "งั้นก็ดี โรงอาหารคณะคงไกลไป งั้นไปเอากันใต้ตึกนี่ก็ได้ ดีมั้ย ยังไงคนก็คงเยอะเหมือนกันแหละ" ผมลุกจากเตียง ดึงแขนมันให้ลุกขึ้นตาม จะพาลากออกจากห้องลงไปด้านล่าง เพื่อแกล้งหลอกให้มันคิดว่าผมจะทำจริงๆ


          "เห้ยย เดี๋ยวๆๆ ล้อเล่นๆ ไม่ทำหรอกน่า เออ เครียดนี่หว่า เลยกวนตีนเล่นเฉยๆ มึงจะเอาจริงไปไหนวะพี่สิง มึงไม่ต้องคนจริงตลอดเวลาก็ได้นะ เพราะพี่เป็นแบบนี้ไง ผมถึงได้เครียดขนาดนี้" มันรู้ดีว่าผมมักจะเอาจริงตลอด กลางชานชลากูยังกล้าจะปล้ำมึงมาแล้วเลย แต่ไม่ต้องต่อว่าแบบปล่อยหมัดฮุคมาแรงขนาดนี้ก็ได้มั้ย มันจุก รู้แล้วน่าว่ากูผิดน่ะ  


          "ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วไป กูเหม็น ไม่รู้ทนกอดมึงมาได้ไงทั้งคืนน้ำก็ไม่ยอมอาบ แหวะ"


          "อะไรวะ พี่ก็ไม่อาบน้ำเหมือนกัน ตัวผมออกจะหอม มึงเหม็นตัวเองรึเปล่าพี่ แล้วมาโทษผม ตอนนั้นยังบอกว่า 'คริสครับ ทำไมหวานไปทั้งตัวเลย อ่า คริส พี่จะขาดใจแล้ว คริส อื้อ คริส' ทีงี้มาทำเหม็น โธ่ ไอ้กลับกลอก ไอ้ย้อนแย้ง" แล้วมึงจะเลียนเสียงกู ให้กูอายเพื่อ แล้วไอ้เสียงครางนั่นแถมมาทำไม กูเคยทำงั้นเหรอ ...เออ เคย


          "เออ กูเหม็นตัวเองก็ได้ งั้นไปอาบน้ำพร้อมกันเลย เร็วๆ เดี๋ยวถูหลังให้ จะได้คลายเครียดนะ" ผมดันหลังไอ้แสบเข้าไปในห้องน้ำ เราต่างคนต่างถอดเสื้อผ้า แล้วเดินไปใต้ฝักบัวด้วยกัน คืออาบด้วยกันบ่อยจนชินแล้วไง ที่ผมอายคือคำพูดที่มันล้อเมื่อกี้มากกว่า


          "แหวะ ไอ้พี่บ้า มึงดูละครมากไปรึเปล่าวะ มาถูหลังอะไร หรือมึงเคยทำงานเป็นเด็กอ่าง ฮ่าๆๆ มามะน้องสิงโตววว เบอร์เจ็ด ป๋าคริสเรียกตัวแล้ว ถูกหลังขัดขี้ไคลอะไรก็จัดมา อย่าลืมผสมสบู่กลิ่นทุ่งหญ้าลาเวนเดอร์ลงอ่างด้วยล่ะ" คริสกระดิกนิ้วชี้เรียกให้ผมเข้าไปใกล้ ยกคิ้วส่งมาให้ข้างนึง ทำท่าเป็นป๋าเรียกเด็กในตู้กระจก


          "กวนตีนนะมึง เดี๋ยวกูจะถูให้สะอาดทุกซอกทุกมุมเลย เริ่มจากตรงนี้ก่อนเลยเป็นไง ฮ่าๆๆ"


          "โว้ยย อย่าจับตรงนั้นดิวะ ไอ้ทะลึ่ง ไอ้บ้า บอกว่าอย่าไง เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวเอาคืนมั่ง"


          "อยู่นิ่งๆดิป๋า เดี๋ยวน้องสิงโตวววจะอาบน้ำผสมหญ้าให้แดกเอง ฮ่าๆๆ มาถูขี้ไคลเร็วๆ หลังมึงดำไปหมดแล้ว ดูดิ นกเอี้ยงมาเกาะหลังมึงแดกเห็บเล่นแล้วเนี่ย"


          "ไม่เอาโว้ย ไอ้บ้า อย่าจับมั่วดิวะ จะถูหลังก็ถูดีๆเลย พี่สิง บอกว่าให้พอไง กูเอาคืนแล้วนะ นี่ไง ท่าไม้ตาย ปืนฉีดน้ำสตาร์วอร์ ฮ่าๆๆ"


          "ไอ้เด็กเวร มึงกล้าฉีดน้ำใส่หน้ากูเหรอ เจอนี่เลย สบูพิษ ลื่นปรื้ดๆ ฮ่าๆๆๆ"


          "ไอ้บ้า อย่าพ่นสบูใส่ตาดิวะ มันแสบนะเว้ย งือออ ดูดิ๊ กูเลยต้องสระผมเลย งั้นมึงสระมั่ง สายฉีดน้ำพิฆาตจอมมาร ปลดปล่อยพลังซุปเปอร์พาวเวอร์เจเนเรชั่นนน"


          "ชั่นพ่อง ถุย ไอ้คริส อย่าฉีดน้ำเข้าตากู เดี๋ยวกูจับกดในห้องน้ำเลยแม่ง"


          "ไหนมึงบอกไม่มีอารมณ์ไง ทนไม่ไหวกับความขาว ความใส สไตล์เกาหลีของกูล่ะสิ แบ๊วๆป่ะล่ะ อิไต อิไต"


          "ไตห่าอัลไล นั่นภาษาญี่ปุ่นมั้ย ไอ้ลือชัย"


          "ใครคือลือชัย?"


          "ชื่อควายคนข้างบ้านกูไง เดี๋ยวพาไปรู้จักเพื่อนนะ สมคิด ฮ่าๆๆ ชื่อโคตรเหมาะกันเลยว่ะ สมคิดกับลือชัย น่าจะเป็นเพื่อนกันได้ กร๊ากก แค่กๆๆ ไอ้เวร ฉีดน้ำเข้าปากกูทำไม"


          "ก็ถ้าผมด่าพี่แบบนี้ แล้วพี่มีฝักบัวอยู่ในมือ พี่จะฉีดน้ำใส่ปากผมมั้ยวะ ตอบบบ"


          "เออ กูจะทำ" จะจับฝักบัวกรอกเข้าปากมึงเลยล่ะ


          "ก็เท่านั้นแหละ จบใสปิ๊ง กูว่าเรารีบอาบรีบออกไปเหอะว่ะพี่ ผมหนาวแล้วเนี่ย งืออออ" เออ กูเห็นด้วย ทำไมกูต้องมาเล่นอะไรเป็นเด็กๆอยู่ในห้องน้ำกับมึงด้วยวะ เพื่อนไอ้ลือชัย

 

 



          "นี่ไงสมคิด นี่คือลือชัย รู้จักกันไว้สิ แลกไอดีไลน์กันรึยัง ไอดีไลน์ลือชัย คือ LChai31247634899 นะ"


          "กวนตีนละ นั่นไอดีไลน์หรือเบอร์โทรวะ ยาวอะไรเบอร์นั้น นี่พี่ลากผมมาถึงอยุธยา เพื่อมารู้จักควายจริงๆเหรอวะ _ _ "


          ตอนนี้เรายืนอยู่ริมทุ่งนาของเพื่อนบ้านผม ตรงหน้าคือลือชัย ผมไม่ได้พูดเล่นขำๆนะ มันมีตัวตนจริงๆ แต่ที่ผมลากมันมาถึงที่นี่ ไม่ได้เพื่อให้มันมารู้จักกับควายหรอก แค่เป็นห่วงน่ะ สภาพคริสก็ดูเหมือนปกติดีทุกอย่างนะ แค่เหมือนเท่านั้น เพราะเวลาที่ผมเงียบไม่ได้คุยด้วย หรือตอนที่ผมเผลอ มันก็จะกลับมาทำหน้าเครียด สายตากังวลอยู่ตลอดเวลา จนผมแทบจะบ้าตายแทนอยู่แล้ว


          บางทีผมอาจจะคิดผิดไป ที่ตัดสินใจแบบนี้ แล้วก็ทำให้คนที่ผมรัก ต้องกังวลใจ 


          แต่ถึงยังไงจะช้าหรือเร็ว เรื่องของเรา พ่อแม่มันก็ต้องรับรู้อยู่ดี ผมไม่เคยมีความคิดจะเลิกกับมัน อยากจะอยู่กับมันตลอดไป เพราะฉนั้นวันไหนซักวันก็ต้องมีวันที่เค้าจับได้ ถ้าเป็นแบบนั้น สู้เข้าไปหาแล้วยอมรับอย่างลูกผู้ชายก่อนเลยไม่ดีกว่าเหรอ


          "ฮ่าๆๆ จริงดิวะ เห็นพวกมึงเหมือนกันยิ่งกว่าฝาแฝดเลยคิดว่าน่าจะรู้จักกันไว้"


          "เหมือนตรงไหน ผมออกจะหล่อ ไอ้ลือชัยออกจะหน้าเหมือนควาย"


          "ก็มันเป็นควายไงไอ้โง่ววว เอาล่ะ รู้จักลือชัยแล้ว งั้นเราไปกันต่อดีกว่านะ ทางโน้นมีสระบัวด้วยล่ะ เดี๋ยวพาไปลงเรือน้อยลอยวน ฮิฮิ"


          "มึงบ้าไปแล้วสินะพี่สิง บ้าแถมแก่อีกต่างหาก เพลงเวรนั่นสมัยเด็กๆปู่กูเคยร้องกล่อมนอนด้วย แล้วจะไปทำเชี่ยอะไรกลางแดดร้อนๆ มึงเป็นขุนไกรจากสายโลหิตรึไง ถึงต้องพา ดาวคริส อย่างผมไปพายเรือในสระบัวน่ะ"


          "ไอ้ดาวมฤตยูน่ะสิมึง ดูละครโคตรจะเก่า กูยังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำ มึงอายุเท่าไหร่ โกงอายุมาใช่มั้ย มิน่าล่ะหน้าโคตรจะหงำเหงือก"


          "มึงสิโบราณ ไอ้เชย เค้าเพิ่งเอามาฉายรีรันเมื่อไม่นานนี่เอง ไอ้สะไบติดม๊ากกก บอกว่าตัวเองอยากได้ผัวทหาร สุดท้ายก็ไม่ได้ ได้แค่ลูกทหารมาแทน ฮ่าๆๆ"

 



          ^  ^


          "อะไร ยิ้มแบบนั้นทำไม อย่ามาดึงดราม่าตอนนี้นะ กูยังเครียดไม่พออีกรึไง อ้อ โหมดซึ้งอะไรกูก็ไม่เอาเหมือนกัน ไม่ชอบ" ตอนนี้เรานั่งกันอยู่ในเรือพายลำเล็ก ผมพายเรือเก่งนะ เพราะโตมาที่นี่นี่นา แป๊บเดียวก็พาไอ้แสบไปถึงกลางสระบัวแล้ว


          "เล่าเรื่องตอนเด็กๆให้ฟังบ้างสิ^  ^ " ผมวางไม้พายพาดกับขาตัวเอง มองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม


          "............." คริสนิ่งเงียบไป ผมไม่ได้เร่งอะไร แค่รออย่างใจเย็น


          ^  ^


          "...........ผมเคยซนมาก ตอนป.หกพ่อกับแม่พาไปเที่ยวบ้านปู่ที่ต่างจังหวัด เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเพื่อนไอ้ลือชัย เห็นควายตัวเป็นๆ ผมเดินไปไกล้ๆ กะไปแกล้งมัน แต่พอมันเห็นหน้าผม ก็เกิดหมั่นไส้ วิ่งไล่ผมใหญ่เลย แล้วผมเด็กไง วิ่งหนีไปไม่เท่าไหร่มันก็เกือบจะไล่มัน เลยกระโดดลงคลองข้างๆทุ่งนา กลับเข้าบ้านไปตัวดำปี๋เพราะขี้โคลนเลย แต่ปู่ใจดีนะ หัวเราะชอบใจ แล้วบอกว่าที่ควายมันวิ่งไล่ เป็นเพราะผมใส่เสื้อสีแดง งือออ แล้วกูจะรู้มั้ยล่ะ ว่าควายมันชอบไล่สีแดงอ่ะ กูเด็กกรุงเทพฯนะเว้ย"


          ^  ^


          "แต่ตอนนั้นสนุกมากเลยนะ เราอยู่บ้านปู่ตั้งเป็นอาทิตย์ แล้วปีนั้นก็เป็นปีสุดท้ายที่ได้กลับไป เพราะปู่เสีย หลังจากนั้นอีกสามปี พ่อกับแม่ก็เกิดอุบัติเหต ผมถูกคุณลุงที่เป็นเพื่อนสนิทของพ่อรับเป็นผู้ปกครองให้ เพราะไม่เหลือญาติที่ไหนอีกแล้ว อาจจะมีก็ได้ แต่พ่อกับแม่ไม่เคยพาไป ไม่เคยพูดถึง เกือบถูกส่งไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าด้วยซ้ำ ถ้าท่านไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ตอนนั้นผมยังไม่สิบห้าเต็มเลย ต้องมาเสียพ่อกับแม่ไปพร้อมกัน รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเอง....อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้"


          "คริส"


          "แต่ผมก็ไม่ได้เสียใจจนถึงกับเป็นบ้าอะไรหรอกนะ เรื่องการตายเป็นเรื่องธรรมดา เดี๋ยวอีกหน่อยพวกเราก็ต้องตายเหมือนกัน แค่คิดว่า ทำไม พวกท่านถึงรีบไปสบายเร็วจัง"


          ".........."


          "ครอบครัวใหม่ของผมใจดีมาก พวกเค้าต้อนรับผมอย่างดี จนผมรู้สึกเกรงใจ ไม่กล้าเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเค้าเท่าไหร่ ทั้งๆที่ตอนเด็กๆ ผมก็เล่นกับพี่พอร์ช พี่ขวัญประจำ มีพี่ขวัญล่ะมั้งที่ผมสนิทด้วยมากหน่อย พี่พอร์ชจะโตกว่าพวกเราเยอะมาก ......เพราะพวกเค้าดีแบบนี้ ผมเลยไม่อยากทำให้เค้าผิดหวัง ไม่อยากให้เค้ารังเกียจ ..............แต่ผมก็ห้ามความรู้สึกตัวเอง..............ไม่ให้รักพี่ไม่ได้"


          "คริส พอแล้วล่ะ" ผมขยับตัวไปด้านหน้า ดึงตัวคริสมากอดเอาไว้แน่น อยากรับความรู้สึกเจ็บปวด ความเสียใจ ความอ้างว้างนี่มาไว้กับตัวเองคนเดียว


          "พี่สิง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าทิ้งผมไปนะ อย่ารีบทิ้งผมไป อยู่ข้างๆผมไว้ ผมจะแลกทุกอย่างกับพี่เอง"


          "ได้สิคริส พี่จะอยู่กับคริส พี่สัญญา พี่จะทำให้คริสมีความสุขนะ ไม่ต้องห่วง พี่จะไปคุยกับพวกเค้าอีกครั้ง จะทำให้พ่อกับแม่คริสยอมรับพี่ให้ได้ จะไม่ทำให้คริสสูญเสียครอบครัวไปเป็นครั้งที่สองแน่ๆ คริสจะต้องมีทุกอย่าง ทั้งพ่อแม่ และพี่"


          "ขอบคุณนะ ผมจะเชื่อพี่" ผมได้รับรอยยิ้มบางๆ กลับมา ถึงยิ้มนี้จะไม่กว้าง แต่อย่างน้อยเราก็ยังยิ้มให้กัน


          ผมเลื่อนหน้าตัวเองไปใกล้ เป้าหมายคือขอบตาที่แดงก่ำ ที่เจ้าตัวพยายามจะกลั้นร้องไห้ คริสหลับตาลง ผมจูบลงไปเบาๆเพื่อปลอบใจ จากนั้นก็เลื่อนหน้าลงไปที่ริมฝีปากที่ถูกกัดจนเกือบจะช้ำ


          "ไอ้สิงงงงง เก็บสายบัวเสร็จรึยังวะ แม่รอจนน้ำแกงแห้งหมดแล้ว วันนี้จะได้กินข้าวรึเปล่าเนี่ย คนรอหิวกันทั้งบ้านเสือกมานั่งสวีทกัน ไม่อายคนก็อายไอ้ลือชัยบ้างสิวะ กลางแจ้งขนาดนี้ รีบๆกลับมาได้แล้ววว" ไอ้พี่เวร ไอ้พี่เสือ ขัดจังหวะซะจริง


          "รู้แล้วโว้ย รอแป๊บ เดี๋ยวไปยังไม่ได้เก็บเลย" ผมตะโกนกลับพี่ชายตัวเองที่ยืนอยู่บนฝั่ง มันหมุนมือสองข้างตัวเองวนๆทำท่าเร่ง แล้วท้าวเอวรอจ้องเอาไว้อยู่ตรงนั้น ทำท่าเหมือนกับว่า ถ้ากูคลาดสายตาเดี๋ยวพวกมึงก็แอบจูบกันอีก กูหิว อยากแดกข้าว จงรีบเก็บเร็วๆเข้า อะไรประมาณนั้น


          "ฮ่าๆๆๆ โคตรจี้เลยว่ะ ตกลงผมเป็นดาวคริส แล้วพี่เป็นขุนสิง มาพายเรือเก็บสายบัวจริงๆสินะ ฮ่าๆๆ ไหนวะ เก็บยังไง ไอ้สายบัวเนี่ย เคยแต่กิน ไม่เคยเก็บ ต้องโดดน้ำลงไปมะ" คริสดูอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง แล้วสนใจตื่นเต้นกับการเก็บสายบัว


          "ไม่ต้องเสือกลงไปเลยนะ เดี๋ยวมันเกี่ยวขาดึงมึงลงไปเฝ้าก้นสระหรอก ไม่ชำนาญเค้าห้ามลงสระบัวเว้ย มึงจุ่มมือลงไปให้ลึกที่สุดแล้วเด็ดก้านมันขึ้นมาก็พอ เท่าไหร่ก็เท่านั้นแหละ"


          "อ้อ ได้ดิ ง่ายๆ แข่งกันป่ะ ว่าของใครเก็บได้เยอะกว่ากัน"


          "เอาดิ ถ้ากูชนะจะได้อะไร?"


          "ไม่รู้ เลี้ยงเหล้าเอามั้ย?"


          "ไอ้คริส ทั้งชีวิตมึงจะกินแต่เหล้า อะไรก็เอาเหล้ามาเดิมพันรึไง หัดคิดอะไรสร้างสรรค์บ้างดิวะ"


          "งั้นอะไรล่ะวะ พูดมาดิ เร็วๆเหอะ ก่อนที่ไอ้พี่เสือมันจะถีบเราสองคนเฝ้าสระบัว มองหน้ามันด้วย"


          "เอาเป็น คนชนะขอคนแพ้ได้หนึ่งอย่าง ดีมะ"


          "ถุย สร้างสรรค์มากเลยพี่ แต่เอางั้นก็ได้ ถ้ามึงแพ้นะ เตรียมตัวแก้ผ้าวิ่งรอบลานเกียร์เลย เอ๊ะ ไม่ได้ดิ อย่างนี้คนอื่นก็ต้องเห็นของมึง กูหวง เว้ย ยังคิดไม่ออก เอาไว้คิดทีหลังละกัน ตกลงตามนั้น เริ่มได้" คริสพูดจบก็จุ่มมือลงน้ำ เด็ดบัวขึ้นมาหนึ่งอัน วางลงบนเรือโดยไม่ให้ผมได้ตั้งตัวก่อน


          "ไอ้เวร ไอ้สมคิด มึงโกงนี่หว่า กูยังไม่ได้เตรียมตัวเลย เล่นงี้ใช่มั้ยวะ มึงเตรียมตัวแพ้ได้เลย"

 


 

          "น้องภูตื่นแล้วเหรอ ไปเล่นกับอาคริสดีกว่าเนาะ" คนที่เดินนำไปก่อน ตรงดิ่งไปหาหลานผมที่คลานอยู่ตรงพื้นบ้าน ยิ้มอย่างอารมณ์ดี คริสก็ยังเกลียดเด็กเหมือนเดิม ยกเว้นน้องภูคนเดียวที่มันยอมเล่นด้วย


          "ได้สายบัวมาเยอะรึเปล่าคริส เอามาให้พี่สิ เดี๋ยวพี่จะไปช่วยแม่ทำกับข้าวแล้ว สิงกับคริสอยู่เล่นกับน้องภูไปนะ" พี่ฟ้ายื่นมือไปรับสายบัวจากคริส แล้วเดินไปทางหลังบ้าน


          "ไงวะ ไอ้ตัวเล็ก โตขึ้นรึเปล่า กินเยอะล่ะสิ ไม่กี่อาทิตย์เองทำไมอ้วนเร็วจังวะ" คริสอุ้มน้องภูขึ้นมากอดเอาไว้ 

          

          ตอนที่เรามาถึงบ้าน ทักทาย แม่ พี่เสือ แล้วก็พี่ฟ้า น้องภูยังหลับอยู่บนห้อง ผมเลยพามันไปหาเพื่อนใหม่ก่อน ไอ้ลือชัยไง 


          "อ้วน อ้วน"


          "ฮ่าๆๆ นี่เริ่มพูดตามแล้วเหรอ ไหนพูดอะไรได้อีก พูดว่าอาคริสหล่อได้รึเปล่า" ไอ้โรคหลงตัวเองนี่เมื่อไหร่จะหายวะ


          "อาคิด อ้วน อ้วน"


          "ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ น้องภูเก่งมากเลย เด็กอะไรฉลาดขนาดนี้วะ สงสัยจะได้อาสิงมา" ผม


          "ฮ่าาาาา ไอ้คริส เค้าบอกว่าเด็กมักไม่โกหก จะพูดแต่ความจริงนะเว้ย" พี่เสือ


          "หึหึ น้องภูอยากลงไปเก็บสายบัวที่ก้นสระกับอาสิงแล้วก็พ่อมั้ยครับ เดี๋ยวอาคริสพาไป ฮึ้ย" คนถูกเด็กด่าว่าอ้วน ส่งสายตาเพชรฆาตไปให้ จนคนเป็นพ่อต้องรีบวิ่งไปแย่งมาอุ้มไว้ ก่อนที่จะเสียลูกชายไปเพราะน้ำมือคนไม่ยอมรับความจริง


          "ไอ้คริส นี่ลูกกูนะเว้ย เดี๋ยวกูเตะกลับกรุงเทพเลย หรืออยากเป็นปุ๋ยเฝ้าสวนผลไม้เหรอวะ ไอ้เด็กเวร"


          "เห้ย พี่เสือ ผมแค่ล้อเล่น อย่าพูดคำหยาบสิ เดี๋ยวน้องภูจำไปพูด"


          "ไอ้ เด็ก..อุ๊บ" คริสรีบตระครุบปากน้องภูเอาไว้ก่อนที่เด็กน้อยจะพูดตามพ่อตัวเอง


          "เห็นมั้ย พูดอะไรวะพี่เสือ ฮ่าๆๆๆๆ ไม่เอานะครับน้องภู คำพูดผู้ใหญ่ก็ไม่น่าพูดตามเสมอไปหรอก ต้องหัดคิดวิเคราะห์เอาเองนะ ว่าอันไหนดีก็ทำตาม อันไหนไม่ดีก็ท้วงได้ด้วยการใช้เหตุผล" คำพูดที่มันเอามาสอนหลานผมนี่คุ้นๆรึเปล่าวะ เหมือนกับว่าผมเคยสอนมันไปเมื่อนานมากแล้วนะเนี่ย มันยังจำคำสอนของผมได้อยู่อีกเหรอ


          "ไอ้คริส เพราะมึงเลยทำให้ลูกกูพูดไม่เพราะเนี่ย" พี่เสือ


          "พี่เสือครับ ทั้งบ้านนี้ พี่พูดไม่ไพเราะอยู่แค่คนเดียวเนี่ย มาโทษกระผมได้อย่างไร ผมเคยขึ้นกูมึงต่อหน้าน้องภูมั้ย ก็มีแต่พี่คนเดียว" มึงโคตรกวนตีนเลยไอ้คริส กับใครมึงก็กวนตีนเค้าไปหมด


          "ฮึ้ย เออ กูผิดก็ได้ไง เอาน้องภูคืนไป กูจะไปดูเค้าจัดสวนดอกไม้ที่ศาลาหน่อย" สุดท้ายพี่เสือก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ความกวนตีนของคริส เพราะไม่อยากด่ามันต่อหน้าลูกอีก ส่งน้องภูคืนมาแล้วเดินออกไปบ้าง คริสได้เลยครอบครองเล่นกับน้องภูอย่างสนุกสนานอยู่คนเดียว


          หวังว่าการพามันมาพักผ่อนที่บ้านผมครั้งนี้ จะทำให้มันลดความเครียดลงไป อย่างน้อยความใสซื่อน่ารักของน้องภู ก็ทำให้มันยิ้ม หัวเราะออกมากว้างๆได้บ้าง บ้านผมมีคนอยู่เยอะแยะมันก็คงไม่เหงาล่ะนะ


          "คริส" ผมเดินเข้าไปหาอาหลานที่นั่งเล่นกันอยู่ที่พื้น คริสกำลังยกของเล่นขึ้นเหนือน้องภูนิดหน่อย เพื่อแกล้งให้น้องภูพยายามคว้าของเล่นชิ้นโปรดตัวเองกลับคืนไป เดี๋ยวนะ หลานกูไม่ใช่หมารึเปล่าวะ?


          "หืม? ว่าไงพี่ อ้อ จะทวงสัญญาอ่ะดิ งือออ จะสั่งอัลไลเค้าก็ได้ แต่จะสั่งสิ่งที่เค้าทำแล้วต้องอับอายไม่ได้น๊าาาา" สัญญา? อ้อ เรื่องเก็บสายบัวสินะ คุณคิดว่าผลจะเป็นยังไงล่ะ ผมชนะน่ะสิถามได้ นี่ถิ่นผมไง เรื่องอะไรจะยอมแพ้ ว่าแต่ลืมไปแล้วนะเนี่ย


          "ถ้างั้น พี่สั่งให้ค้างที่นี่ซักคืน พรุ่งนี้ค่อยกลับนะ อยู่เที่ยวบ้านพี่ก่อน ทำตัวให้ชินๆเข้าไว้ เผื่อว่าอีกหน่อยใจอ่อนแล้วจะย้ายมาอยู่ด้วยกันไง" ผมนั่งลงข้างๆคริส เหยียดขาออกไป วางหัวไว้บนไหล่คนที่กำลังแกล้งหลานตัวเองอยู่


          "นั่นคือคำสั่ง? บ้ารึเปล่าวะพี่ ก็เราเก็บเสื้อผ้ามาแล้วไง ยังไงก็ต้องค้างอยู่แล้ว แก่แล้วอัลไซเมอร์แดกเหรอวะ ฮ่าๆๆ"


          "กูเปลี่ยนใจแล้ว คำสั่งคือมึงกระทืบตัวเองซะ ปากดีนักนะ เดี๋ยวกูฝังไว้กับรากมะม่วงเลย"


          "อุ๊ย อย่าใจร้ายสิตัวเอง เก๊าล้อเล่นเฉยๆ ทำไมโหดนักวะ อย่าติดนิสัยเค้าไปจิ พี่สิงคนอ่อนโยน ใจดี ดูรวมๆแล้วมีสเน่ห์เหลื๊อเกินมันหายปายยย เก๊าไม่ชิน"


          "คริส หลับตา" ผมอุ้มน้องภูขึ้นมาจากพื้น จับให้นั่งตักตัวเองหันหน้าออกไป เอามือปิดตาหลานตัวเองไว้ ขอโทษนะน้องภู


          _  _


          พออาหลับตา หลานถูกปิดตาเอาไว้ ผมก็ขยับหน้าเข้าไป จูบเบาๆที่ริมฝีปากของคริส เมื่อกี้นกบนเรือใช่มั้ย ตอนนี้ไม่นกแล้วล่ะ


          "เห้ย พี่ ต่อหน้าไอ้ตัวเล็..."


          "^ ^ พี่รักคริสนะ"


          "............."


          ^  ^


          "ผมก็รักพี่ ^  ^ "



#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: งือออออ สมคิดกับสมถุยอ่ะ งืออออ สู้ๆนะพี่สิงง เอาชนะใจพ่อกับแม่สมคิดให้ได้ เค้าเป็นกำลังใจให้ เรื่องจะเป็นยังไงต่อไปเนี่ยยยย/ตอนหน้าพี่เก้าเหยียบฮ่องกงแล้วนะ พบกับ พี่เก้า ไวน์ และพี่ฟง/ชื่อตอนนี่ดูก็รู้แล้วใช่มั้ยว่าเค้ากำลังติดการ์ตูนมากก เกือบใส่ฉากฆาตกรรมแล้วเชิญยอดนักสืบมาละ อีกนิดเดียว ฮ่าๆๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3235 นักอ่าน. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 02:24
    ต่อหน้าต่อตาเด็กกกกก
    #3235
    0
  2. #1862 s.lattecoffee (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 13:45
    สงสารสมคิดจัง ฮือออออออออ
    #1862
    0
  3. #1824 MimiPornsinee (@MimiPornsinee) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 00:15
    น่ิร้อีะนอะีจเีนนบิคยัเขตึ้ีขย่ิี้ขตึ้่ ผล งุงงิงมากกกก
    #1824
    0
  4. #1687 saraz99 (@saraz99) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 19:03
    สมคิด สมถุย งืออออออออ
    #1687
    0
  5. #1686 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 19:02
    ช่วยกันเยียวยาหัวใจกันนะ ฮื้อ หน่วงสุดได้ไงคู่นี้
    #1686
    0
  6. #1684 PrapapimSirito (@PrapapimSirito) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 18:32
    น่าร้ากกกกก...เป็นคู่ที่มีเหตุและมีผลร่วมกัน เพื่อการอยู่ร่วมกัน
    #1684
    0
  7. #1683 letgo (@letgoza) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 18:02
    ชอบนิสัยสมคิดกะสมถุยอ่ะ คือโดน 55555
    #1683
    0
  8. #1682 :Tanisha (@KikBanthiTa) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 17:44
    ปรับอารมณ์ไม่ทัน ตอนที่แล้วยังหน่วงๆตอนนี้พายิ้มแก้มแตกซะงั้น #ทีมขุนสิงดาวคริส(?) ถถถถคือขำหนักมาก ไรท์ก็ดูรีรันสายโลหิตสินะ555 สวัสดีลือชัยแฝดคริส
    #1682
    0
  9. #1681 Oct.me (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 17:25
    เป็นมาม่าที่ฮามากไรท์(^0<)/....
    #1681
    0
  10. #1679 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 16:30
    "ผมจะแลกทุกอย่างกับพี่เอง" ทั้งใจทุ่มให้เกินร้อย งืออออ ชอบฟีลตอนคริสเล่าความหลัง ทั้งเศร้าทั้งคิดถึง เราว่าด่านพ่อไม่เท่าไหร่ แต่ด่านแม่นี่ไม่ง่ายชัว สู้ๆนะ2สม+1ลือชัย(ไม่เกี่ยว555)
    #1679
    0
  11. #1678 nonticha183 (@nonticha183) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 16:21
    ใครจะรู้คนที่ร่าเริง ทำตัวบ้าบอ
    ชี้แกล้ง ชอบเที่ยวชี้เล่น
    จะมีความหลังที่หนักหนาขนานนี้
    จะมีแต่ความกังวลมีตัวตนอีกมุมที่ต้องซ้อนไว้
    ทำไรท์เจียนพล็อตได้น่าอ่านหน้าติดตามขนานนี้น่ะ
    ถ้าทพเป็นหนังสือบอกเลยจะซื้อมาเก็บไว้
    #1678
    0
  12. #1677 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 16:09
    ทำไมแอบขำสมคิดกับลือชัย งือออออออออออ
    #1677
    0
  13. #1676 neung_no (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 16:00
    คู่นี้เขาทำอะไรกันมักเกิน 100 แต่ดูรวมๆแล้วมีเสน่ห์จริงๆรักสมคิดกะสมถุยนะสู้ๆ//อิพี่เก้าตามไปหึงเมียถึงฮ่องกงเลย..สมแล้วน้องไวท์ใจแข็งไว้นะ
    #1676
    0
  14. #1675 ตามหามี้อยู่~ (@fineffywaldorf) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 15:48
    ยัยคริสสุขนิยม งืออออ
    #1675
    0
  15. #1674 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 15:31
    งือออออ ^^
    #1674
    0