ตอนที่ 86 : ภารกิจพิชิตรุกกี้ ภาค ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    19 ธ.ค. 59

คริสพาร์ท


          ผมไขกุญแจเข้าห้องเห็นพี่สิงโตนั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ เจ้าของห้องไม่ได้รับรู้การมาของผมเลย เอาแต่มองผนังแล้วครุ่นคิดอะไรบางอย่าง หรืออาจจะเป็นเพราะว่าผมแอบย่องเข้ามาเพราะคิดว่าพี่สิงโตยังนอนอยู่ นี่มันโคตรเช้าเลยนี่หว่า แล้วมันรีบตื่นขึ้นมาทำไมวะ


          "ตื่นแล้วเหรอพี่สิง ทำไมตื่นเช้าจังวะ" ผมเดินไปหยุดด้านหลัง โน้มตัวลงไปกอดพี่สิงโตเอาไว้ แหย่คนเหม่อด้วยการเป่าปากพ่นลมร้อนๆใส่หู


          "อ้าว คริส กลับมาแล้วเหรอ" มึงจะตกใจทำไมใหญ่โตขนาดนั้นวะ ทำท่าเหมือนไปทำความผิดอะไรมา


          "มึงเห็นรึเปล่าล่ะพี่ ว่าผมยืนอยู่ตรงนี้ตัวอุ่นๆเลยน่ะ ถามมาได้ ไม่สร้างสรรค์เลย แล้วนี่ตื่นมาทำไรแต่เช้าวะ นอนต่อป่ะ เก๊าง๊วงง่วง เมื่อคืนไอ้เวรเก้าเสือกเล่าเรื่องความรักของมันทั้งคืนเลย จะหลับก็ไม่ได้ เดี๋ยวมันเล่นใหญ่ดราม่าใส่หาว่ากูไม่สนใจเพื่อนอีก" มานอนเป็นหมอนข้างให้กูกอดหน่อย กูคิดถึง แต่ไม่บอกหรอก อิอิ


          ผมดึงพี่สิงโตให้ตามขึ้นไปนอนบนเตียง แล้วซุกตัวเข้าหาหน้าอกอุ่นๆ มือก็กอดเอาไว้เหมือนเดิม ง่วงโว้ยย


          "คริส วันนี้ไม่ไปเรียนเหรอ" พี่สิงโตกอดตอบกลับมา แต่ทำไมรู้สึกว่ามันกอดแน่นกว่าปกติวะ หรือมันโกรธที่เมื่อคืนกูไม่ได้กลับบ้านเลยกะจะฆ่ากันให้ตายด้วยวิธีที่ครีเอท อย่างรัดกูให้ขาดอากาศหายใจแทนการถีบตกตึกลงไป จะได้ไม่ต้องไปเก็บสมองที่ไหลกองเต็มพื้นให้เสียเวลา


          แล้วกูจิ้นอะไรน่ากลัวขนาดนั้นวะ จะนอนหลับมั้ยเนี่ย บรึ๋ยยย


          "เรียน พี่ลืมเหรอว่าผมมีเรียนบ่ายน่ะ พี่ก็เหมือนกันไง ขอนอนแป๊บนึงนะ ถ้าพี่ไม่หลับก็ปลุกด้วย"


          "อือ ได้ เดี๋ยวพี่เรียกก็แล้วกันนะ" พี่สิงโตคลายอ้อมกอดออกนิดหน่อย เพื่อปล่อยให้ผมได้หลับสบาย แต่คิดเหมือนผมกันรึเปล่า ว่าไอ้พี่สิงมันแปลกๆว่ะ


          ปกติมันเรียกแทนตัวเองว่าพี่เวลาแบบนี้ด้วยเหรอวะ ถ้าไม่ได้มีอะไรกัน หรืออารมณ์ดีสุดๆ มันจะต้องด่าก่อน ประมาณว่'อะไรวะ กูก็ง่วงเหมือนกัน ทำไมไม่ตั้งนาฬิกาปลุกเอาไอ้โง่' อะไรแบบนี้อ่ะ นี่มึงกินยาลืมเขย่าขวดเหรอวะ หรือทำรายงานจนเบลอ มึงคือคร้ายยย เอาไอ้พี่รหัสสายกวนตีนของกูคืนมา กูไม่ชินอัลไลแบบเน้


          "เป็นไรรึเปล่าพี่ นอนน้อย เบลอ หรือ คิดถึงเก๊า อิอิ" ผมดันตัวออกนิดหน่อย เงยหน้าขึ้นไปมอง สบตากับสายตาที่มองผมอยู่ก่อนแล้ว ทำไมหน้ามันดูเครียดขนาดนี้วะ จะว่าเรื่องกูก็คงไม่ใช่ เพราะไม่ได้ทะเลาะอะไรกัน หรือจะเรียนหนัก ช่วงนี้มันก็เรียนหนักจริงๆอ่ะ


          "คริส" พี่สิงโตเรียกแล้วก็กอดผมเอาไว้แน่น ซบหน้าลงมาที่ไหล่ แล้วก็........เงียบไป


          "เป็นไรวะ มีไรก็คุยกันได้นะ ถึงจะช่วยเรื่องเรียนของปีสองไม่ได้ แต่เรื่องอื่นได้หมด หรือเครียดจัด ครายเครียดให้เอามะ" จะว่าไปช่วงนี้ก็ไม่ค่อยมีเวลาเลย หรือมันหื่นแต่ไม่กล้าแสดงออกวะ ไม่เป็นไร กูสายแร่ดและแฮ่ด เดี๋ยวเพ่สมคิดจัดให้


          ผมเงยหน้าขึ้นไป จูบเบาๆที่ริมฝีปาก ผละออกมานิดหน่อย มองสบตา แววตาที่มีแต่ความกังวลใจ ความเครียด ส่งยิ้มปลอบใจไปให้ แล้วจูบกลับไปอีกครั้ง กดเม้มแล้วปล่อยออก จากนั้นก็ทำอีกรอบ ไล้ไปรอบๆริมฝีปาก ส่งลิ้นตัวเองออกไปเลียเบาๆ เลื่อนมือไปกลางหลัง เม้มปากลงไปอีกครั้ง ที่ปากล่าง สอดลิ้นเข้าไปเพื่อปลุกอารมณ์อีกฝ่าย ให้ผ่อนคลายลงบ้าง


          "อือออ" แทนที่จะปลุกแค่อีกฝ่าย แต่ผมกลับได้ที่ซะเอง แม่งเอ๊ย มึงทำอะไรกับกูกันแน่วะพี่ ทำไมกูถึงได้รักมึงขนาดนี้เนี่ย กูต้องการมึง ต้องการทุกอย่างที่เป็นมึงจริงๆเลย มึงเป็นอย่างเดียวเลยที่กูอยากรักษาเอาไว้ อยากเอาแต่ใจตัวเองบ้าง


          "อืมมม" ตอนนี้พี่สิงโตคงเคลิ้มแล้ว เริ่มจูบตอบกลับมา ดึงเอวผมเข้าหาตัวมากขึ้น จากที่คิดว่าจะนอนหลับ ก็คงไม่ได้หลับแล้วล่ะตอนนี้ ก็มันตื่นไปหมดแล้วนี่ ตื่นทั้งคู่เลยด้วย

 

 


          "แฮ่กๆ...ตกลงพี่..เครียดเรื่อง..อะไร" ผมนอนหอบหายใจ ถามคนที่เพิ่งผละออกจากตัวผมทิ้งตัวลงไปนอนข้างๆ ดึงตัวผมเข้าไปกอดเอาไว้แน่นแบบเดิม เป็นไรนักหนาวะ ปกติก็ไม่กอดแน่นเป็นลูกลิงขนาดนี้นี่หว่า หรือยังไม่สุด


          "พี่ขอโทษ"


          "เรื่อง?"


          "..............เปล่า" อะไรของเค้าวะ จะพูดอะไรก็ไม่พูด ทำแบบนี้ผมเป็นห่วงนะเว้ย นี่จัดให้ขนาดนี้แล้วยังไม่หายเครียดแปลว่าเรื่องใหญ่มากจริงๆ หรือมันจะแดกเอฟวิชาอะไรมาวะ เมื่อวานตอนค่ำที่โทรมาบอกว่าจะไม่กลับห้อง พี่สิงโตก็ดูอ้ำอึ้งไป เหมือนไม่อยากให้ผมค้างห้องเก้า อยากให้กลับหอมากกว่า แล้วบอกว่ามีเรื่องอยากคุยด้วย


          "????"


          "พี่ขอโทษที่ทำให้คริสไม่ได้นอนน่ะ เห็นบ่นว่าง่วง แต่ก็ยังต้องมาทำแบบนี้อีก" ถึงจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ เป็นห่วงแค่ไหน แต่ผมก็ไม่อยากเซ้าซี้ ถ้าพร้อมเดี๋ยวก็คงเล่าเองแหละ...มั้ง


          "โธ่เอ๊ย คิดว่าเรื่องอะไร ทำยังกะไม่เคยทรมานกันไปได้ ครั้งก่อนผมบอกให้พอๆเท่าไหร่ พี่ยังไม่เห็นแคร์ ไม่เห็นสนใจ ลากยาวยันตีสี่ ทีอย่างนี้จะมาทำเป็นขอโทษอะไรวะ รอบเดียวน่ะเรื่องธรรมดา มาดิ ถ้ายังไม่หายเครียดน่ะ" ผมกดจูบลงไปอีกครั้ง กูนี่โคตรจะแร่ดที่สุดในสามโลกแล้วล่ะว่ะ แต่ก็คิดวิธีปลอบใจไม่ออกนี่หว่า มันไม่ยอมบอกอะไรด้วย เลยไม่รู้จะทำตัวยังไง ผมไม่ชอบบรรยากาศเครียดๆซะด้วยสิ นี่ถ้าไม่ใช่มึงนะพี่สิง กูหนีกลับไปนอนหอแล้ว กูหนีการเสพดราม่าเรื่องไอ้เก้าเมื่อคืนแล้ว ตอนเช้ายังต้องมาต่อเรื่องของมึงอีก


          "อือ.. พอแล้วล่ะ นอนเหอะ มึงง่วงไม่ใช่รึไง เดี๋ยวกูปลุก มึงคงนอนได้อีกแค่สองสามชั่วโมงแหละ" ตัวผมถูกดันออกนิดหน่อย เพื่อให้ริมฝีปากผละออกจากกัน ก่อนที่พี่มันจะเริ่มเคลิ้มอีกครั้ง แล้วดึงกลับเข้าไปกอดแน่นอีกรอบ ลูบหัวเบาๆ เหมือนกูเป็นน้องภูไปได้ ไม่ต้องกล่อมกูก็หลับเองได้มั้ยล่ะ 


          "เอางั้นก็ได้ งั้นผมนอนนะ ถ้าสบายใจเมื่อไหร่ก็มาคุยกัน ถึงผมจะไม่ชอบเรื่องดราม่า แต่ถ้าเป็นพี่ กูเว้นให้คนนึงก็ได้ ถ้าไม่รักกูไม่สนใจถามเซ้าซี้ขนาดนี้หรอกนะเนี่ย" งือออ กูพูดได้ดีสุดแค่นี้แหละ อย่าโกรธกันนะพี่สิงโต ผมปลอบใจใครไม่เป็น แต่ก็อุตส่าห์พูดคำว่ารักปลอบไปแล้วนะ หวังว่าจะช่วยได้บ้าง


          "นอนเถอะ" พี่สิงโตส่งยิ้มตัดบทการสนทนาเพราะกลัวว่ายิ่งคุยจะยิ่งยาว แล้วผมจะไม่ได้นอน กดหัวผมกลับไปที่อกตัวเอง แล้วแม่งไม่แต่งตัวกันก่อนรึไง นอนไม่ใส่อะไรแบบนี้กูจะหลับมั้ย อกเนียนๆมึงล่อตาล่อใจกูอยู่เนี่ย ตกลงมึงหื่นหรือกูบ้ากามกันแน่วะ โว้ยยย หลับสิวะไอ้คริส ใครก็ได้กระทืบกูให้หลับที ตอนนี้กูไม่มีสมาธิจะนอน งือออ

 



          "..ริส ไอ้คริส เห้ย ไอ้สมคิด!!"


          "ห๊ะ อะไรวะ มึงมีอะไรไอ้ดำ? ทำไมต้องเสียงดังขนาดนั้นวะ เดี๋ยวเจ๊นภาแกก็ด่าเอาหรอก เมื่อกี้ยิ่งทำตาขวางเคืองพวกเราเรื่องไปขอให้ไอ้เก้าหยุดเรียนอยู่ ไม่รู้จะแดกเอฟยกฝูงรึเปล่าเนี่ย ถ้าใช่ กูจะให้ไอ้เก้าออกตังค์ค่าลงทะเบียนเรียนใหม่นะเว้ย กูไม่สละค่าเหล้ากูเพื่อมันแน่ๆ งืออออ" ทุกบาททุกสตางค์กูมีค่า ...ค่าเหล้าไงล่ะวะ กูไม่ปัญญาอ่อนเอามาลงกับเรื่องเรียนหรอก หุหุ


          "กูเรียกมึงมาสามชาติแล้ว มึงเสือกนั่งเหม่อนี่หว่า แล้วนี่ก็เลิกคลาสแล้วเว้ย คลาสเจ๊นภาน่ะ ผ่านไปนาน จนวนคลาสใหม่และจบไปแล้วด้วย มึงเป็นบ้าอะไร นั่งเรียนแต่ไม่มีสมาธิขนาดนี้ ปกติโง่ยังไงมึงก็ตั้งใจเรียนนี่หว่า" มึงด่ากูโง่ขนาดนี้ ไม่เอาตีนมาลูบหน้ากูเลยล่ะ ปัญญาคนมันไม่เท่ากัน มึงไม่เคยได้ยินได้ฟังรึไง ไอ้ดัมเบลเอ๊ย


          "อ้าว เลิกแล้วเหรอวะ วันนี้ไม่มีเรียนแล้วใช่มะ งั้นกูไปก่อนนะ" ผมเก็บของลงเป้ แล้วเดินออกจากห้อง เพื่อนทั้งหลายในแก็งค์รุกกี้ที่ไม่มีไอ้เก้ารีบเดินตามมา มองหน้าสงสัยและแปลกใจ แต่ไม่ทนเก็บเอาไว้ เหมือนที่ผมทำกับพี่สิงโตเมื่อเช้าแน่นอน สไปรส์เปิดประเด็นทันที


          "มึงเป็นบ้าเหรอ หรือกินยาไม่เขย่าขวด อ้อ เมื่อเช้านอนไม่พอ เพราะกลับไปกกผัวมาสินะ คอเป็นรอยเชียว"


          "มึงเป็นผู้หญิงนะไอ้สะไบ พูดอะไรวะ กูก็ปกติดี ครบสามสิบสองซี่ทุกประการ"


          "ไม่จริงอ่ะ ปกติวันศุกร์แบบนี้ น้ำหน้าอย่างมึงต้องลั๊นลาชวนกินเหล้า เคล้าเสียงเพลง ชวนพวกเราออกไปแร่ดที่ชานชลาแล้วดิ เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมวันนี้มึงไม่ชวนแดกเหล้า นี่มึงเป็นใคร เอาไอ้คริสเพื่อนกูคืนมา" มึงเลิกเล่นใหญ่ เดี๋ยวกูถีบเลยสไปรส์


          "วันนี้ไม่ไปว่ะ พี่สิงดูเหมือนจะมีเรื่องไม่สบายใจอะไรนิดหน่อย กูเลยว่าจะไปหา แล้วก็กลับบ้านพร้อมกัน"


          "พี่สิงโตเหรอวะ ไม่สบายใจ ทำไม? เค้าได้บอกอะไรมึงรึเปล่า?" แล้วทำไมมึงต้องทำท่าทางสนใจออกนอกหน้าขนาดนี้วะไอ้ถัง มึงจะแอบกิ๊กกับแควนกูจริงๆใช่มั้ย กูเห็นนะว่าพวกมึงแอบนั่งมุ้งมิ้งคุยกันตอนไปค่ายที่แม่ฮ่องสอนน่ะ ฮ่าๆๆ ว่าไปนั่น มันก็แค่ห่วงตามประสาคนจริงจังสไตล์ของมันนั่นแหละ ห่วงเพื่อนไปหมดแม่งทุกคน


          "ไม่รู้ว่ะ อาจจะเครียดเรื่องเรียนมั้ง เมื่อเช้าเข้าห้องไป ก็เห็นไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน นั่งหน้าเครียดอยู่บนเก้าอี้ จนตอนนี้กูว่าคงยังไม่หายเครียดหรอกมั้ง"


          "อ้อ มึงก็เลยจัดคลายเครียดชุดใหญ่ให้ไปสินะ เห๊อะ ไอ้แร่ดเรียกพี่" มึงรู้ดีคงเคยทำให้พี่เฟียสบ่อยสินะดัมเบล ตอนนี้กูห่วงพี่สิงอยู่ ไม่มีอารมณ์ตีฝีปากกับมึง เอาไว้แควนกูหายเครียดเมื่อไหร่ กูจะกลับมาเอาคืน พ่อจะแซวให้อายจนมุดไปอยู่แกนโลกเลย


          Rrrrrrrrrrrr


          -พี่ขวัญ-


          "งั้นกูไปก่อนนะ ไว้เจอกันว่ะ ถ้าวันนี้ไอ้พี่สิงมันดีขึ้น กูจะนัดไปลั๊นลาที่ชานชลานะ งือออ ใจกูอยากกินเหล้ามากมาย แต่ก็ห่วงมัน ไปล่ะ"


          ผมรีบพูดแล้วเดินแยกออกมา เดินไปตามหาพี่สิงโต พร้อมกับรับโทรศัพท์ไปด้วย


          "สวัสดีครับ พี่ขวัญ" ที่ไม่รับสายต่อหน้าเพื่อนๆ เพราะผมไม่อยากให้สไปรส์กับดัมเบลเห็นสีหน้าที่ไม่บ้าบอของผม ที่ผมยังไม่อยากให้เห็นเท่าไหร่ ถ้ามีแค่ถังคงไม่เป็นไร เพราะยังไงมันก็รู้เรื่องดีอยู่แล้ว


          [พีรวัสสสส วันไหนแกว่างบ้างเนี่ย ไม่มีเวลาให้พี่ให้เชื้อแบบนี้ ตัดพี่ตัดน้องซะดีมั้ย] ฮือออ อย่าได้พูดแบบนั้นสิ พี่สาวสุดที่รัก ตัดกูออกจากชีวิตไปแล้วจะมีใครให้กลั่นแกล้งได้แบบนี้อีก


          "ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลยครับพี่ขวัญ แต่ถ้าอยากเจอผม ผมไปหาก็ได้นะ เมื่อไหร่พี่ว่างล่ะ ผมต้องโทรไปนัดกับเลขาพี่มั้ย แหะๆ" พี่สาวที่ผมสนิทที่สุดในบ้าน ในครอบครัวใหม่ของผม เป็นคนเดียวที่ผมกล้าที่จะกวนประสาทบ้าง แต่ก็แค่พอประมาณล่ะนะ ไม่ใช่เลเวลของไอ้บ้าสมคิดเหมือนตอนอยู่กับเพื่อนๆหรอก  


          [กวนนะยะเดี๋ยวนี้ พี่น้องเค้าต้องนัดกันผ่านเลขารึไง จะเดินผ่านทะลุห้องทำงานเข้ามาเลยก็ยังได้ แต่ถ้าไปก็ไม่เจอหรอกนะ พี่มาประชุมที่ญี่ปุ่น อีกสองวันจะกลับไป ยังไงมาเจอกันหน่อยสิ มีเรื่องจะคุยด้วย]


          "พี่มีเรื่องอะไรสำคัญมากรึเปล่าครับ คุยกันตอนนี้ก็ได้นะ ผมว่างอยู่"


          [ไม่ได้ พี่อยากคุยกันแบบต่อหน้า พี่รู้จากแม่แล้วนะ โทรมาโวยใหญ่เลย กล้าดีนี่ที่ ....โอ้ย ต้องเข้าประชุมแล้ว กลับไปจะโทรจิกอีกทีนะเว้ย อยากได้อะไรจากที่นี่รึเปล่า ถ้าจะเอาอะไรก็ไลน์มานะยะ จะซื้อไปฝาก แค่นี้แหละ คิดถึงนะคริส] อัลไลคือการพูดๆๆๆๆ อยู่ฝ่ายเดียวแล้วก็วางไปวะ สมกับที่เป็นนักธรุกิจรุ่นใหม่ไฟแรง ไม่มีเวลาว่างเลยจริงๆ


          แล้วพี่ขวัญพูดเรื่องอะไรวะ แม่โวยอะไรพี่เค้า เกี่ยวอะไรกับเรื่องของผม? ผมควรโทรไปถามแม่ดี หรือ รอให้ถึงวันที่นัดกับพี่ขวัญดี คนบ้านนี้ยุ่งตลอดเวลา ผมเลยไม่ค่อยกล้าโทรไปรบกวนเอง ต้องรอให้พวกเค้าโทรมา หรือนัดเจอกันในวันที่เค้าเรียกให้ไปพบ


          "ไอ้คริส มาทำไรแถวนี้วะ มาตามอ้อยแควนรึไง" เสียงของรุ่นพี่ปีสองเพื่อนสนิทพี่สิงโตทักผม ทำให้ผมเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า หันไปสนใจคนมาใหม่แทน


          "ถ้าใช่แล้วไง อิจ อ่ะดิ ที่ไอ้ดำไม่มาอ้อยพี่มั่ง ผมเพิ่งแยกจากมันเมื่อกี้ ไม่เห็นมันจะใยดีพี่ หนีไปกับพวกไอ้ถังเฉยเบย ฮ่าๆๆ" อย่าได้มาแซวกูไอ้พี่เฟียส เมื่อกี้กูเพิ่งโดนแควนมึงแซะมา กูลงที่มึงแทนละกันนะ ถือว่าคนๆเดียวกัน


          "ดัมเบลเลิกเรียนแล้วมีธุระที่บ้านต่อเว้ย ไม่ต้องมายุให้ตีกัน กูรู้ทันหรอก คนเค้าไม่เคยมิสการติดต่อสื่อสาร เค้าหวานเค้าคุยกันตลอด หุหุ" ข่มกูว่างั้น กูก็ไม่เคยพลาดการติดต่อกับพี่สิงโตเหมือนกันเว้ย เดี๋ยวกูถีบให้เลย อุ๊ยไม่ได้ รุ่นพี่นี่หว่า เดี๋ยวไอ้พี่รหัสมาเห็นก็ลากกูไปอบรมเรื่องการเคารพรุ่นพี่รุ่นน้องอีก ทั้งๆที่ไอ้คนตรงหน้ามันไม่ค่อยน่าเคารพเท่าไหร่


          "แล้วพี่สิงไปไหนเนี่ย พี่เลิกเรียนแล้วใช่มั้ย ช่วงนี้รายงานการบ้าน ห่าเหวอะไรมันเยอะรึไง ทำไมเมื่อเช้ามันถึงได้เครียดขนาดนั้น" ผมชะโงกหน้าผ่านไปด้านหลังพี่เฟียส เพื่อตามหาคนที่อยากเจอตัวอยู่


          "ช่วงนี้ก็ไม่มีรายงานอะไรยากๆนี่หว่า แต่วันนี้ก็เห็นอยู่นะว่ามันปั้นหน้าเครียดตลอดทั้งวัน ถามอะไรพูดอะไรก็ไม่ยอมตอบ นี่มันไปส่งงานอาจารย์เดี๋ยวก็ลงมาแล้วล่ะ"


          แปลว่าไม่ใช่เรื่องเรียนสินะ ทำยังไงถึงจะง้างปากมันได้วะ ขนาดกูอ้อยจัดชุดเด็ดไปเมื่อเช้า ยังทำให้พี่สิงพูดไม่ได้เลย เห้อออ


          "มึงเป็นไรอีกคน ทำหน้าเครียดเชียวไอ้บ้า หรือว่าทะเลาะกันวะ มึงมีกิ๊กสินะ แล้วไอ้สิงจับได้ เลยกำลังจะมาง้อมันใช่มั้ย ไอ้เวร ไอ้สมคิดเอ๊ยย มึงแย่มาก มึงได้เพื่อนกูแล้วจะทิ้งใช่มั้ย ทำแบบนี้ได้ไงวะ ถ้าจะทิ้งก็ต้องควงมาเย้ยมันด้วย พร้อมคำบอกเลิกเกร๋ๆอย่าง พี่สิงดีเกินไปสมคิดรับไม่ด้ายยย โอ๊ย!! เชี่ย!!" สมน้ำหน้า เสือกเล่นใหญ่ดีนัก ไอ้คนที่มึงนินทาเดินลงบันไดมาได้ยิน โบกหัวมึงเข้าจังๆโดยที่กูไม่ต้องทำอะไรให้เสียมารยาทต่อรุ่นพี่เลยว่ะ


          "รับไม่ได้ก็กินส้นตีนกูก่อนมั้ยวะไอ้เฟียส จะแช่งให้พวกกูเลิกกันรึไง เดี๋ยวกูกระทืบไส้แตก" มึงติดนิสัยกูมาแล้วใช่มั้ยพี่สิง มึงเคยกระทืบใครเป็นกับเค้าด้วยรึไง


          "ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้าว่ะ โดนโบกเลย ช่างมันเหอะพี่ไม่ต้องไปสนใจ คนหัวเน่า โดนไอ้ดำทิ้ง เราไปกันเหอะ วันนี้กลับบ้านด้วยนะ" เยาะพี่เฟียสเสร็จ ผมก็เดินไปเกาะแขนพี่สิงโต คนถูกอ้อนส่งยิ้มกลับมาให้ พยักหน้า หันไปบอกลาเพื่อนสนิทแล้วเดินนำออกไปที่รถ

 




          ปัง!


          "พี่เป็นอะไรรึเปล่า? พร้อมจะเล่าให้ผมฟังรึยัง" ผมปิดประตูห้องเดินตามเข้าไป ถามทันทีอย่างกังวลใจ เมื่อกี้ตอนแวะกินข้าว พี่สิงโตก็เอาแต่นั่งคิดอะไรอยู่ตลอด ถามคำตอบคำ แล้วฝืนส่งยิ้มมาให้ เหมือนมีเรื่องอะไรทุกข์ใหญ่โตนักหนา แต่ไม่อยากพูดกับผม


          ตอนนี้ผมเริ่มทนเห็นพี่สิงโตเครียดแบบนี้ไม่ไหว ต่อให้ต้องเซ้าซี้มากกว่านี้ ผมคงต้องพูดตรงๆแล้วล่ะ รอไม่ได้แล้ว


          ".......คือ......เปล่า" ตอนแรกก็อ้าปากจะพูด แต่ก็เงียบไป แล้วก็ปฏิเสธ


          "พี่สิงโต ผมจริงจังแล้วนะ พี่เป็นแบบนี้ผมเป็นห่วง พี่รู้ตัวรึเปล่าว่าวันนี้ทั้งวัน พี่เอาแต่ทำหน้าเครียด ผมปลอบใครไม่ค่อยเก่ง ถนัดแต่ต่อยตี ถ้าพี่มีปัญหากับใครก็บอก เดี๋ยวไปกระทืบให้" แต่ต้องไม่ใช่กับที่บ้านมันนะ อันนั้นกูไม่กล้า งือออ


          "หึหึ"


          "??? หัวเราะอะไร?"


          "เปล่า แค่กำลังคิดว่ามึงจะกระทืบตัวเองยังไง"


          "แปลว่าอะไร แปลว่าพี่มีปัญหากับผมเหรอ หรือพี่โกรธอะไร โกรธที่เมื่อคืนผมไม่กลับห้องเหรอ ก็บอกไปแล้วไงว่าไปค้างห้องไอ้เก้าจริงๆ คงไม่ได้คิดว่าผมมีกิ๊กอย่างที่ไอ้พี่เฟียสพูดหรอกนะ ไม่งั้นผมกระทืบพี่แทนแน่ๆ" มึงก็รู้ว่ากูเกลียดการนอกใจ กูจะทำแบบนั้นเองได้ไงวะ


          "ไม่ใช่เรื่องนั้น..........................คริส ถ้าพี่บอกอะไรไป สัญญาได้มั้ย ว่าจะไม่โกรธพี่" หลังจากเงียบไปนาน พี่สิงโตก็ตัดสินใจพูด ด้วยสีหน้าที่จริงจังมาก จนผมเผลอทำตัวจริงจังตาม ทั้งๆที่ไม่ใช่สไตล์ตัวเองเท่าไหร่


          "ถ้าไม่ใช่เรื่องนอกใจ ก็พอสัญญาได้ ล่ะมั้ง" กูขอเรื่องเดียวเลยนะ กูเกลียดจริงๆ ถ้ากูจับได้ว่ามีคนอื่นเมื่อไหร่ กูจะ...จะทำอะไรดีวะ จะกระทืบมันงั้นเหรอ ไม่ว่ะ กูไม่กล้าทำ คงต้องเลิกกันล่ะมั้ง โว้ยย ไม่เอานะ ตอนนี้มันสายไปแล้วล่ะ กูเลิกกับมึงไม่ได้แล้ว จะอยู่คนเดียวได้ยังไง ตอนนี้ยังคิดภาพไม่ออกเลย


          "ไม่ใช่ ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น แต่อาจจะใหญ่กว่าเรื่องนั้นก็ได้" มีอะไรที่ใหญ่กว่าการนอกใจวะ หรือมึงไปฆ่าพ่อแม่กูตาย เอ๊ะ แต่พ่อแม่ผมเสียไปตั้งแต่ม.สามแล้วนี่หว่า หรือไปปลุกวิญญาณขึ้นมาฆ่า เอิ่ม ทำไมกูไร้สาระได้ขนาดนี้วะ


           "ตกลงเรื่องอะไรล่ะ หรือไปทำใครท้อง ตั้งแต่ก่อนจะคบกัน ถ้าเรื่องนั้น...." กูจะทำยังไงดีวะ ฮือออ แบบนั้นก็ไม่เอาได้มั้ยล่ะ


          "ไม่ใช่คริส ฟังพี่ดีกว่า อย่ามโนไปเองเลย จะโกรธก็ได้ แต่สัญญาได้มั้ย ว่าจะคุยกันให้รู้เรื่องน่ะ คริสต้องฟังเหตุผลของพี่ อย่าหนีปัญหานะ"


          "เออ ได้ พูดมาดิ รอฟังอยู่เนี่ย ว่าจะยิ่งใหญ่แค่ไหนกัน ถ้าไม่ใช่เรื่องผู้หญิง เรื่องมีกิ๊ก ก็ไม่มีอะไรใหญ่สำหรับผมหรอกน่า ผมรับได้"


          "คือว่า....." พี่สิงโตอ้ำอึ้งอีกนิดหน่อย คว้าข้อมือผมไปจับเอาไว้แน่น เหมือนจะกันผมหนี อะไรจะขนาดนั้นวะ หรือมึงแอบไปได้กับเพื่อนตัวเองมา ไอ้พี่เฟียส หรือไอ้พี่หมอกล่ะ โอ้ยย กูทนเชษแทบไม่ไหวแล้ว


          "ว่า?"


          "เมื่อวานนี้....พี่ไป เอ่อ ...พี่ไปพบกับ"


          "กับ?" โอ้ย ทำไมต้องพูดทีละคำสองคำด้วยวะ กูลุ้นจนฉี่จะราดอยู่แล้วเนี่ย


          "พี่ไปเจอพ่อกับแม่คริสมา" เออ พูดเป็นประโยคแบบนี้ค่อย...


          "ว่าไงนะ พ่อ กับ แม่" ผมทวนคำพูดพี่สิงโต แต่เสียงที่เปล่งออกไป ทำไมรู้สึกว่ามันเบาจนหาเสียงตัวเองไม่เจอเลย


          "ใช่ พี่แค่อยากไปรู้จักกันเอาไว้เฉยๆ เห็นคริสเลี่ยงหลายทีแล้ว ก็เลยทำไปเอง.."


          "พี่สิงโต!!!!!" ไอ้บ้าเอ๊ย ทำไมทำอะไรไม่ปรึกษากันบ้างวะ ไปพูดกับคนพวกนั้นเรื่องที่เราคบกันงั้นเหรอ


          "พี่รู้ว่าพี่ผิด พี่ก็แค่อยากจะทำให้คริสเห็นว่าพี่จริงจังเรื่องของเรา พี่อยากเป็นครอบครัวของคริส เป็นสิ่งที่คริสขาดไป คริสจะได้ไม่รู้สึกเหงา ไม่รู้สึกตัวอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้"


          นี่รู้ถึงขนาดว่าผมไม่ใช่ลูกแท้ๆของบ้านนั้นด้วยเหรอเนี่ย


          "..........................."


          "คริส อย่าโกรธพี่เลยนะ พี่ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน แต่ก็ไม่อยากจะให้คริสรู้เรื่องนี้จากคนอื่น กำลังคิดอยู่ว่าจะบอกคริสว่ายังไงดี"


          "............"


          "ถ้าไม่หายโกรธจริงๆ จะต่อยพี่มาเลยก็ได้นะ เอาเลย" คนพูดยืนยันด้วยการกระทำว่าอยากให้ผมระบายความโกรธด้วยวิธีนี้จริงๆ มองสบตาอย่างจริงจัง ขยับตัวเข้ามาใกล้อย่างยอมรับชะตากรรม


          ผมยกมือขึ้น กำหมัดเอาไว้แน่น มองไปที่มือตัวเอง ที่กำลังสั่น ใช่โกรธ ผมกำลังโกรธมากกกก พี่เค้าบ้าไปแล้วรึไงถึงได้ทำแบบนี้ หมัดของผมถูกปล่อยออกพุ่งตรงไปกระทบที่กลางอกของพี่สิงโต


          "พี่บ้าไปแล้ว ไอ้บ้า" เสียงด่าของผมมันแผ่วเบา หมดแรง เดินไปทรุดตัวลงนั่งกับเตียง ซบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเอง


          "ขอโทษไง ต่อยมาเต็มๆแรงก็ได้ แบบเมื่อกี้ไม่เรียกต่อยหรอกนะ เบาเหมือนเอามือมาวางบนอกแบบนั้น พี่ทนได้ ถ้ามันจะทำให้คริสหายโกรธ"


          แต่กูทนไม่ได้ไง ถ้าต้องเห็นพี่เจ็บตัว ใครจะกล้าทำวะ แล้วเหตุผลบ้าๆนั่นคืออะไร อยากจะเป็นครอบครัวให้ผม ไม่อยากให้ผมรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ ไอ้บ้าเอ้ย ไอ้เชษ ไอ้อวดดี คิดว่าตัวเองเป็นใครวะ


          ผมพิงหัวตัวเองลงบนบ่าของคนที่ตามลงมานั่งข้างๆ สายตาเหม่อลอยตรงไปข้างหน้า


          "ต่อไปนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...........ห้ามทิ้งผมไป ถ้าพี่ทำไม่ได้ ผมจะโกรธพี่"


          "ครับ พี่จะไม่ทิ้งคริส เราจะอยู่ด้วยกันนะ คริสจะไม่อยู่คนเดียวอีกแล้ว" รู้ดีนักนะ 


          อ้อมกอดของพี่สิงโตโอบรัดผมเอาไว้แน่น กระชับเอาไว้แทนคำสัญญาจากคำพูด ทำให้ผมรู้สึกร้อนที่ขอบตาตัวเองขึ้นมา


          "..........แล้ว เค้าว่ายังไงบ้างล่ะ พ่อกับแม่น่ะ" ผมกลัว ผมกังวล ที่ผมไม่ยอมเล่าอะไรให้พี่สิงโตฟัง เพราะผมยังไม่พร้อม


          ผมไม่อยากเห็นพวกท่านผิดหวังเสียใจ พวกเค้าเลี้ยงผมมาอย่างดีตั้งแต่พ่อกับแม่ของผมเสียไปพร้อมกันด้วยอุบัติเหต เลี้ยงผมที่เป็นแค่ลูกของเพื่อนสนิท ทั้งครอบครัวต้อนรับผมอย่างยินดี พร้อมจะเป็นครอบครัวใหม่ให้ ทั้งคุณลุงคุณป้า ทั้งพี่พอร์ช ทั้งพี่ขวัญ ทำให้ผมรู้สึกเกรงใจ ที่เค้าดีกับผมมากมายขนาดนี้ ถ้าพวกเค้ารู้ แล้วสั่งให้เลิกกับพี่สิงโตขึ้นมา ผมคงไม่กล้าขัด แต่พี่สิงโตก็สำคัญกับผมมาก เป็นสิ่งเดียวที่ผมอยากเอาแต่ใจ ผมไม่อยากเสียพี่สิงโตไป เลยต้องเลี่ยงไปมาแบบนี้


          "ก็ดูตกใจ พ่อคริสน่ะไม่เท่าไหร่ แต่แม่นี่สิ ดูโกรธอยู่เหมือนกัน คริสไม่ต้องห่วงนะ พวกเค้าโกรธพี่ ไม่ได้โกรธคริสหรอก"


          "ผมจะไปหาพวกเค้า ไม่สิ ไม่ไปดีกว่า ถ้าไป เค้าต้องผิดหวังแน่ๆ ผมยังไม่พร้อม มิน่าล่ะวันนี้พี่ขวัญถึงได้โทรหาบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย แม่โทรไปโวยวายกับพี่ขวัญใหญ่เลย คงเป็นเรื่องพี่สินะ"


          "คริส ใจเย็นๆนะ อย่าคิดมาก อย่าเพิ่งกังวลไป ถ้าเค้าจะรับเรื่องของเราไม่ได้ เค้าคงโทรมาหาคริสทันทีแล้วต่อว่าคริสไปแล้วล่ะ"


          "พี่ก็พูดได้สิ!! พี่ไม่ได้เป็นผมนี่! เป็นผมที่จะถูกเค้าเกลียด! เป็นผมที่พวกเค้าจะผิดหวัง ผมที่ทรยศกับความใจดี ความรักของพวกเค้า พี่ก็แค่คนนอก พี่จะมาเข้าใจอะไร! ถึงเค้าจะโกรธพี่ เกลียดพี่ แล้วพี่จะต้องมาแคร์อะไรล่ะ! เค้าไม่ใช่คนสำคัญสำหรับพี่นี่นา แต่สำหรับผม พวกเค้าเป็นครอบครัว เป็นทุกอย่างที่ผมเหลืออยู่ เป็นพ่อแม่ เป็นพี่ๆ"


          "คริส" สายตาของคนที่เรียกชื่อผม รู้สึกผิด เสียใจ สายตาที่เต็มไปด้วยคำขอโทษ ทำให้ผมได้สติอีกครั้ง


          "ขอโทษนะ ผมไม่ได้ตั้งใจจะตะคอกใส่พี่ คืนนี้ผมกลับไปนอนที่หอตัวเองดีกว่า ถ้ายังอยู่แบบนี้ ผมอาจจะเผลอโมโหใส่พี่อีกก็ได้" ผมคว้าเป้ตัวเอง แล้วหันหลังออกจากประตูไป ตอนนี้ผมกำลังเครียด อาจะเผลอพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจพี่สิงโตไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่จะเป็นแบบนั้น..


          "ไม่คริส อย่าไป อย่าไปคิดมากอยู่คนเดียว พี่สัญญาไปแล้วไง ว่าคริสจะไม่อยู่คนเดียวบนโลกนี้อีกแล้ว คริสยังมีพี่ โกรธมาเถอะ จะด่าจะว่าอะไรมาก็ได้ พี่รับได้หมด เอาความทุกข์ที่มีมาระบายใส่พี่นะ พี่จะรับไว้เอง" ผมหันกลับไปหาคนพูด พุ่งกลับไปกอดพี่สิงโตเอาไว้แน่น ซบหน้าลงไปกับอกอุ่นๆที่ผมรัก อ้อมกอดที่รู้สึกว่าตัวเองไม่อ้างว้างและปลอดภัยกระชับกลับมาทันที ผมปล่อยให้น้ำตาตัวเองไหลไปเงียบๆ พร้อมกับพี่สิงโตที่คอยกอดปลอบผมเงียบๆ โดยไม่ได้พูดอะไรอีก



#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: ไม่รู้จะทอล์คอัลไลเลย ตอนแรกตั้งใจทำให้เป็นนิยายตลกทั้งเรื่อง แบบว่าขำๆไม่ซีเรียส นี่ตัวจริงลึกๆเค้าเป็นคนเครียดใช่มะ ทำไมไปๆมาๆ ดึงเข้าโหมดนี้ทุกทีเลย ฮือออ ขอโทษทีพอดีเค้าไม่รู้สึกตัว // การแต่งนิยายเรื่องนี้เรื่องเดียวเหมือนแต่งห้าเรื่องห้าคู่ ต้องแยกประสาทกับคาแร็คฯตัวละคนให้ชัดเจนมาก บางครั้งก็แอบสับสนนะ บางครั้งก็ต้องพยายามเขียนในมุมของอีกคนที่ยังไม่รู้ความจริง อย่างตอนต้นๆ สมคิดยังไม่รู้ความจริงไง ก็ต้องสดใสร่าเริงทั้งๆที่เพิ่งแต่งพี่สิงให้หน่วงมา ไม่รู้ว่าจะทำได้ดีมั้ย /ตอนนักรบหมอก แต่งพร้อมเก้าไวน์ก็เหมือนกัน คู่นึงหวาน คู่นึงโคตรดราม่า แยกประสาทแทบไม่ออก **แล้วนี่เค้าบ่นอัลไลน่ะ** ตอนต่อไปเป็นสมถุยพาร์ท พร้อมกับเพื่อนใหม่ของสมคิด 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3802 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 23:50
    งื้ออออออออ ก็พอเข้าใจยัยนะ กลัวที่บ้านผิดหวังอ่ะ พ่อแม่เสียเลยได้มาอยู่กับเพื่อนสนิทท่าน (แต่แบบเป็นเพื่อนสนิทกัน ก็ต้องระดับพอๆกันไหมอ่ะ ยัยก็คงมีอันจะกินแต่เดิมอยู่แล้วเปล่า)

    ยัยโกรธพี่แต่ก็รักพี่มากๆ พี่ต้องทำให้ได้ทำที่พูดนะ จะเป็นชีวิตให้น้องอ่ะ อย่าทำน้องเสียใจนะ!
    #3802
    0
  2. #3382 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 03:19
    สุขนิยมนี้มาหยักสุดเลยนะ
    #3382
    0
  3. #2367 Nu Pae (@pupay468) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 12:13
    ไรท์อ่า นี่มาม่าจะร้องไห้แล้วน่ะ เอาความสุขนิยมคืนมาาาาาาา
    #2367
    0
  4. #1861 s.lattecoffee (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 13:27
    บทจะฮ่าก็ฮ่าท้องแข็ง บทจะดราม่าก็เล่นเอาร้องไห้เลย



    เก่งมาตบมือให้เลย อินมาจริงบอกเลย
    #1861
    0
  5. #1823 MimiPornsinee (@MimiPornsinee) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 00:05
    ดราม่ามากกกกกกก ไรท์อารมณ์เปลี่ยนเร็วเว่อร์เปลี่ยนรมณ์ไม่ทัน
    #1823
    0
  6. #1670 :Tanisha (@KikBanthiTa) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 13:08
    ไรท์เขียนคอมเมดี้ก็ขำยิ้มปากฉีกแทบบ้า... พอเขียนดราม่าแล้วเราหน่วงตามอ่ะ คือมันสุดจริงๆนะ มันเข้าถึงอารมณ์ตัวละครจริงๆ เราว่าถ้าไรท์แต่งนิยายตีพิมพ์สักเรื่องคงจะปังแน่ๆ เราติดตามนิยายไรท์หลายเรื่อง ชอบสไตล์การเขียนนะ ชอบฉากดราม่ามากๆ ซึ้งกินใจดี ขอให้ผ่านไปได้ดีนะสมสม(?)
    #1670
    0
  7. #1669 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 12:55
    สมคิด โหมดดราม่า คือดู ดาร์กเชียว แบบ เด็กเก็บกด ตรงกับที่ว่า คนที่เห็นสดใสร่าเริง ที่จริงแล้วจะเป็นคนที่เก็บกด แอบเครียดไว้คนเดียว
    #1669
    0
  8. #1668 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 12:38
    ขอบคุณที่ไม่ปล่อยให้สมคิดเดินออกไปนะ
    #1668
    0
  9. #1667 nonticha183 (@nonticha183) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 12:32
    ไรท์ว่างพล็อตได้ดีมากว่างไว้ให้มันซับซ้อนแต่ก็มีเสน่ในตัวมันหน้าติดตามหน้าคนหา
    ว่างพล็อตได้เลื่อนไหลดีมาก
    #1667
    0
  10. #1666 wanpink (@wanpink) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 11:27
    เราว่าไรท์มีพัฒนาการขึ้นนะ ตัวละครเติ่มมีมิติมากขึ้น เริ่มซับซ้อน แม้ว่าบางทีคำพูดคำจาอาจจะไม่ค่อยลื่นในบางที แต่โดยรวมก็ถือว่าผ่านนะ ... แถมยังวางพล็อตได้แบบ ถือว่าดี ผูกปมได้แน่นดี ไม่ค่อยจะออกทะเลเท่าไหร่ ...
    ปล. สมคิดนี้น่าสงสารนะ ที่เห็นว่า ร่าเริง หัวเราะ สนุกไปวันๆ ก็เพื่อกลบปมอดีตที่ไม่ดีของตัวเอง แต่ก็ถือว่าโชคดีที่ได้เจออ้อมกอดที่อบอุ่น จากพี่สิง ช่างเป็นอะไร ที่ละมุนได้อีก :)
    #1666
    0
  11. #1665 ตามหามี้อยู่~ (@fineffywaldorf) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 11:14
    ชอบมากเรย ไรต์แต่งดีมากเรย รอยุนะคะ อิอิ
    #1665
    0
  12. #1663 neung_no (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 10:35
    ไรท์แต่วเก่งมากๆคะเรื่องเดียวแต่เหมือนอ่าน 5 เรื่องในเวลาเดียวกันจริงๆแต่ละคนมีอะไรน่าติดตามตลอดมีความรักหลายรูปแบบ แฟน เพื่อน ครอบครัว เป็นอีกเรื่องที่หลงรักพวกเขา
    #1663
    0
  13. #1662 a_liew (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 10:18
    T___T' เอาใจช่วยพี่สิง ไม่ค่อยชินกับสมคิดโหมดดราม่าน้ำตาท่วมฟิค

    หรือน้องจะติดมากจากน้องไวน์??

    คุณพ่อรับได้ ส่วนคุณแม่ ไม่น่าจะมีปัญหา .. มั๊ง?

    พี่อีกสองคน ก็ดูจะไม่หัวโบราณซะทีเดียว (คงไม่มีใครโบ..ไปกว่าอิลุงแล้วล่ะ)

    แอบมึนแทน แต่งสลับกันไปมา ๆ อาจจะมี อิลุงไปได้กับน้องไวน์แล้วไปกิ๊กกับพี่สิง

    แล้วอิพี่เก้าอกหักเลยไปคบหมอกแล้วกิ๊กสมคิด!!!! รู้สึกเหมือนความบรรลัยกำลังจะบังเกิด!

    เอาใจช่วยคนแต่ง ไม่ให้มึนไปมากกว่านี้ 5555555

    #1662
    1
    • #1662-1 sweetyn2 (@SweetyN) (จากตอนที่ 86)
      19 ธันวาคม 2559 / 15:27
      เธอจิ้นอัลไลอยู่ ตีกันวุ่นขนาดนั้น เตรียมหลุมหลบภัยไว้ให้เค้าก็แล้วกัน คงโดนรุมประชาทัณฑ์แน่ๆ 5555
      #1662-1
  14. #1660 Jiraphan28143 (@Jiraphan28143) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 09:49
    อยากให้ไรท์เเต่งนิยาย แก๊งพี่ว้ากบ้างอ่ะ พวก พี่อาทิตย์น้องก้องภพ พี่เปรมน้องวาด พี่ไบร์ทน้องเอ็ม พี่น็อตน้องทิว พี่ตุ๊ต๊ะน้องโอ้คงี้บ้างอยากอ่านอ่ะะ น่าหนุกดีนะ เราว่า งิ้งิ้
    #1660
    1
    • #1660-1 sweetyn2 (@SweetyN) (จากตอนที่ 86)
      19 ธันวาคม 2559 / 15:29
      เคยคิดนะ แต่มันยากอ่ะ กับการที่ต้องคีพคาแร็คฯตัวละครแต่ละตัวให้เหมือนกับต้นฉบัย เค้าถนัดแนวเพ้อฝันไหลลงทะเล ออกปากอ่าวไปเรื่อยๆแบบนี้มากกว่า ดูจากเรื่องแรกดิ มันดูเกร็งๆนะ
      #1660-1
  15. #1659 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 09:35
    เห็นบ้าๆบอๆแบบนี้ใครจะไปรู้ว่าคริสจะแอบซ่นความทุกข์ไว้ข้างใน สงสารอะ

    ปล.ไรท์เก่งมากกกกกก^^
    #1659
    0
  16. #1656 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 08:47
    หูววววว ปมน้องคริส สมกับเป็นเรื่องหลัก งือออออ หน่วง
    #1656
    0
  17. #1655 Nalisanp (@Nalisanp) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 08:21
    คนที่ทำตัวร่าเริงมีความสุข อาจจะมีความทุกข์มากที่สุดก็ได้ อย่างเช่น สมคิดไง ฮืออออ รีบๆมาต่อน๊า
    #1655
    0
  18. #1654 pia09 (@pia09) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 08:20
    ขอบคุณไร้ท์ สนุกมาก
    ได้อ่านนิยายยาว หลากหลายรสชาด ติดตามตลอด เข้ามาส่ิงทุกวัน มากกว่าเวลากินซะอีก????
    #1654
    0
  19. #1653 Ksksks (@Ksksks) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 08:18
    ไรท์แต่งได้ดีทุกคู่จริงๆนะ เลาชอบบบมาก
    #1653
    0
  20. #1652 Flukbeam (@Flukbeam) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 08:10
    คริสอย่าหน่วงไปกว่านี้เลยนะ เเง่ๆ
    #1652
    0
  21. #1651 Flukbeam (@Flukbeam) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 08:10
    คริสอย่าหน่วงไปกว่านี้เลยนะ เเง่ๆ
    #1651
    0
  22. #1650 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 07:34
    ไรท์แต่งเก่งงงง ทั้งฮาทั้งหน่วงเราชอบหมด ปมตัวละครแต่ละตัวนี่เข้มข้นหมด ฟีลต่างกันด้วย เรื่องนี้ไม่มีคำว่าน่าเบื่อเลย
    ปล. สมคิดกลายเป็นคนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องละตอนนี้ เข้มแข็งนะหนู
    #1650
    0
  23. #1649 pp&o (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 07:32
    ดราม่ามาเต็มมากอ่ะไรท์ เอาสมคิดสุขนิยมมาคืนเค้าเลยนะ
    #1649
    0
  24. #1648 Chompoo Za (@0913851443) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 07:23
    รู้สึกหน่วง สู้ๆนะค้าไรท์คนเก่งของเค้า
    #1648
    0
  25. #1647 Kanokon981 (@Kanokon981) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 07:03
    รู้สึกอินมาก เข้าถึงปัญญาของตัวละครในแต่ล่ะพาร์ทสุด สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้
    #1647
    0