Super rookie ขอโทษที..พอดีผมน่ะร้าย [SingtoKrist]

ตอนที่ 8 : ไปเที่ยวห้องพี่รหัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    26 พ.ย. 59

สิงโตพาร์ท


          ตึ๊ง! โครม! ตู้ม!


          "55555 เดี๋ยวมึงเจอกู ไอ้เก้า"


          "สู้กูไม่ได้หรอกไอ้คริส ลองท่าใหม่กูหน่อย อาร์มบาร์"


          "บาร์พ่อง ไอ้เก้าปล่อยกู อย่ารัด กูหายใจไม่ออก"

 

          "โว้ยยยย พวกมึงด้านบนน่ะเบาๆหน่อยได้มั้ยวะ อย่าให้กูขึ้นไปจัดการนะมึง" พี่นักรบตะโกนขึ้นอย่างเหลืออด เพราะเสียงเด็กๆที่ดังมาจากชั้นสองของบ้าน'ติว'กันได้สงบถึงใจมาก


          ไอ้พวกที่สถาปนาตัวเองว่าเป็นแก็งค์รุกกี้5หน่อ ไม่ได้อายุสิบขวบกันหรอกนะ แต่ที่ผมเรียกพวกมันว่าเด็กๆ เพราะนิสัยต่างหากล่ะ พวกมันเข้ามาได้แค่เดือนเดียว แต่เป็นที่รักใคร่(?)และรู้จักกันดีทั้งคณะ ยิ่งกว่าพวกผมที่เรียนมาเป็นปีซะอีก


          ไม่ใช่ว่าพวกมันดังแค่เพราะหน้าตาดียกแก็งค์อย่างเดียวหรอกนะ แต่ดีกรีความแสบของ5คนนี้ยิ่งกว่าเหล้าขาวที่ดวลกันไปกับไอ้น้องรหัส หัวโจกของความแสบเมื่อวันก่อนอีก


          "5555 ไอ้คริสอย่าจี้กู มึงโกงงง" เสียงของใครซักคนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงหัวเราะและเสียงเชียร์ของพวกที่เหลือดังลั่น แปลว่าพวกมันคงไม่ได้ยินที่พี่นักรบตะโกนด่าสินะ


          "โว้ย รายละเอียดที่บอกไปก็มีเท่านี้แหละ ที่เหลือพวกมึงก็ไปประชุมต่อกับไอ้ยักษ์เอาละกัน กูปวดหัวพวกแม่งข้างบนแล้ว" สุดท้ายพี่นักรบก็ยอมแพ้ไอ้พวกตัวแสบ สั่งยุติการประชุมทันที


          "งั้นพวกเรากลับกันเลยป่ะ ดึกแล้วพรุ่งนี้กูมีแลป" กูรู้มึงอยากกลับตั้งแต่สามทุ่มแล้วไอ้หมอก กูก็อยากแต่ขัดพี่รหัสไม่ได้ว่ะ


          "พี่นักรบ วันนี้ไม่นอนค้างใช่ป่ะ พวกผมไปนอนห้องพี่กันนะ" ดัมเบลวิ่งลงบันไดตึงตังมาถามเจ้าของบ้าน


          "พวกมึงเสียงดังอะไรกันนักหนาวะ กูบอกว่าประชุมกันอยู่หูแตกรึไง อยากให้กูจับมัดห้อยหัวโชว์พวกทหารในค่ายกันจริงๆใช่มั้ยวะ" แทนที่จะได้คำตอบ กลับได้คำด่าไป ถือซะว่ารุ่นพี่อวยพรก็ละกันนะมึง


          "ก็ไอ้คริสมันชวนเล่นมวยปล้ำอ่ะ นี่ๆไอ้เก้ามันไปเรียนท่าใหม่มาด้วยนะพี่นักรบ ไปเล่นด้วยกันป่ะ" มึงยังไม่สำนึกอีกเหรอว่าโดนด่า มีหน้าไปชวนเค้าเล่นอีก สมกับที่อยู่แก็งค์ #ไอ้พวกรุกกี้ปีหนึ่งสุดแสบ จริงๆ


          ไม่ต้องแปลกใจหรอกว่าทำไมผมรู้ รู้จักกันทั้งคณะนั่นแหละไอ้แฮชแทกนี้ ต่อให้ไม่อยากรู้ก็ต้องรู้ ไอ้หมอกเอามายื่นจ่อหน้า ไอ้เฟียสเอามาอ่านให้ฟัง แถมเพื่อนอีกหลายคน ยังหวีดกันในคลาสอีกด้วย แม้แต่อาจารย์ยังรู้จักอ่ะ วันก่อนไอ้หมอกบอกว่าอาจารย์รีทวิตแฮชแทกพวกมันด้วย พวกมึงเป็นเซเลปฯกันรึไง


          "กูไม่ปล้ำ แต่กูจะถีบ มึงจะยื่นหน้ามาให้กูถีบดีๆ หรือจะให้กูเดินขึ้นไปแล้วกระทืบพวกมึงเรียงตัว" โหดสัสมากครับพี่รหัสผม แค่ขู่ชั่ยมั้ย ไม่ได้ทำจริงๆหรอกเนาะ นั่นเพื่อนๆน้องพี่ไง ลืมเหรอ


          "ไม่เอาอ่ะ ถ้ายื่นหน้าตอนนี้ พี่ก็ถีบผมแค่คนเดียว แต่ถ้าพาพี่ขึ้นไปข้างบน เราทั้งหมดก็เจ็บเท่าๆกัน ไปเร้ว" ดัมเบลลอยหน้าลอยตาตอบ มึงรักเพื่อนมากเลยเนาะ มีอะไรก็ต้องแบ่งปันกันใช่มะ


          "แล้วพวกมึงไม่ติวกันแล้วรึไง ไหนบอกมาติว" เฟียสมองหน้าดัมเบล ส่งคำพูดจากวนประสาทที่แม้แต่ผมเป็นเพื่อนมันยังอยากจะถีบ มึงหัดเจ้าคิดเจ้าแค้นตั้งแต่เมื่อไหร่วะ กูจำได้ว่าน้องมันหัวเราะ เหอะๆ ใส่มึงแค่สองคำ มึงตามรังควานเค้าไม่เลิกเลยเนี่ยนะ


          "พวกผมดูแลเพื่อนตัวเองได้ครับ พี่ไม่ต้องห่วงหรอก" ตอนแรกน้องมันก็สดใสร่าเริงดีอยู่แล้ว พอโดนรุ่นพี่วนตีนใส่ หน้ามันก็เปลี่ยนเป็นกวนตีน แล้วฮุกซ้ายเน้นคำว่าเพื่อนอย่างรุนแรง มันคงหมายถึงสะไบ เอ๊ย สไปรส์สินะ พวกมึงเรียกกันแต่สะไบๆกันจนกูจะติดแล้วเนี่ย


          "ปากเก่งนักมึง กูเป็นรุ่นพี่นะเว้ย" คำพูดมึงคุ้นๆนะเฟียส เหมือนกูเคยพูดกับน้องรหัสกูเมื่อหลายวันก่อนเลย


          "รุ่นพี่แล้วไงครับ เกิดก่อนแค่ไม่ถึงปี ผมว่าผมมีดีกว่าพี่รึเปล่าน้า~~" แม่งปากดีกันยกกลุ่มเลยว่ะ ไม่นะมันไม่ปากดีอย่างเดียว ตอนมันพูดว่ามีดีเมื่อกี้ มันกำมือแล้วยกนิ้วชี้ตัวเอง เคาะเบาๆที่ข้างขมับ


          ไอ้ดีกว่าที่มึงจะสื่อ คือสมองใช่มั้ยไอ้ดำ เออ ดัมเบล แก็งค์นี้เรียกชื่อกันแปล๊กแปลก พวกมึงมีใครปกติกันบ้างวะ


          "มึงมาลองกับกูมั้ยล่ะ จะได้รู้ว่าใครดีกว่ากัน"


          "พอแล้วน่า มึงไปกวนน้องมันก่อนนะ กลับกันเถอะ" หมอกเริ่มทนไม่ไหว ผมว่ามันคงมีธุระอะไรซักอย่างแน่ๆ ถึงได้ดูรีบร้อน ปกติมันเห็นคนตีกันแบบนี้ มีแต่จะพุ่งเข้าไปยุใส่ไม่ยั้ง ให้เค้าตีกันหนักกว่าเดิมซะมากกว่า


          "พวกผมกลับนะพี่ พรุ่งนี้เจอกัน" ผมกับเพื่อนยกมือไหว้ลาพี่นักรบ แล้วพากันเดินออกจากห้องรับแขก


          หมอกเดินนำคนแรก ลากแขนเฟียสให้เดินตามไป เพราะมันฮึ่มๆแต่จะเข้าไปหาดัมเบลที่ยืนอยู่ตรงประตูทางออกห้องรับแขก ระหว่างที่รุ่นพี่รุ่นน้องร่วมคณะเดินผ่านกันในระยะใกล้สุดๆ มันสองคนก็ปรายตาส่งสายตาท้าทายกันนิดหน่อย เฟียสขยับหน้าเข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างกับหนึ่งในแก็งค์เด็กแสบปีหนึ่ง แล้วมันก็ยกยิ้มเดินออกไป ผมว่าคงเป็นคำด่า หรือไม่ก็แกล้งอะไรดัมเบลแน่ๆ เพราะไอ้คนโดนกระซิบ ตาเบิกกว้างแล้วมองตามไอ้เฟียสเหมือนอยากจะถีบหน้ามันเต็มที


          "พี่ สิงงงงง โตววววว" ผมยังไปไม่พ้นประตูหน้าบ้าน เสียงน้องรหัสตัวเองก็ดังตามมาตั้งแต่ชั้นสอง เลยต้องหันกลับไปมอง ก็เห็นมันพาตัวเองกับแก้มพองๆนั่นวิ่งลงบันไดมา แก้มแม่งน่ากัดว่ะ เหมือนซาลาเปาแล้วยังจะชอบกินขนมอีก


          "ว่าไงวะ"


          "วันเสาร์ผมไปเอาชีทที่ห้องพี่นะ ส่งพิกัดมาให้หน่อย แอดไลน์ไปแล้ว รับด้วยล่ะ   ไอ้ดำ กูให้มึงมาเอาขนมในตู้เย็นให้กูไง ทำไมมายืนทำหน้าตกใจเหมือนเห็นชะนีกลางฝูงทหาร เห็นปลาวาฬกลางคลองแสนแสบอย่างนี้วะ" น้องรหัสที่เคารพสั่งเสร็จก็เลิกสนใจ แล้วเดินหันหลังกลับไปโอบไหล่ดัมเบลที่ยังยืนส่งสายตาเค้นให้ไอ้เฟียสที่ออกจากบ้านไปแล้ว ลากให้กลับเข้าไปในห้องครัวด้วยกัน


          มารยาทมึงไม่มีเลยสินะ เมื่อกี้กูยังไหว้พี่นักรบให้ดูเป็นตัวอย่างอยู่เลย มึงไม่คิดจะกล่าวคำอำลากูบ้างเลยรึไง สั่งๆเสร็จแล้วก็สะบัดตูดหนีไป อ้อลืมไปตอนไหว้รุ่นพี่ น้องมันไม่อยู่นี่หว่า ปล่อยไปก่อนละกัน เดี๋ยวต้องนัดสอนมารยาทวันหลังซะหน่อย

 

 



          Rrrrrrrrrrrrrrrrrrr


          "ว่าไง ถึงไหนแล้ววะ" ผมวางมือจากงานที่ทำอยู่ ถามคนที่โทรเข้ามา เพราะมันสั่งเอาไว้ว่าจะมาเอาของที่ห้องวันนี้ เห็นรึเปล่าว่าผมใช้คำว่าสั่ง


          การบอกไว้เพื่อให้ทําหรือให้ปฏิบัติ คือ กิริยา ของคำว่าสั่งไง มันไม่ได้ขอ คริสบอกว่า 'จะ มา เอา' ตกลงใครเป็นพี่ใครเป็นน้องวะเนี่ย


          [ใต้ตึก]


          "มึงไปทำอะไรใต้ตึก กูบอกว่าอยู่ที่ห้องไง กูส่งแผนที่ไปแล้ว ไปทำเชี่ยไรที่มอ"


          [โว๊ะ ใครบอกว่าใต้ตึกคณะกัน ผมอยู่ใต้ตึกหอพี่เนี่ย ลงมาเปิดดิ มันต้องใช้คีย์การ์ดเข้ารึเปล่าล่ะ อ๊ะ ไม่ต้องละ แค่นี้นะ]


          อัลไลของมานนนน ผมยิ่งเครียดเรื่องงานที่ต้องส่งอยู่ มันนึกจะโทรก็โทร นึกว่าจะวางก็วาง หาแก่นสารอะไรในชีวิตไอ้น้องรหัสคนนี้ไม่ได้เลย


          ก๊อกๆๆๆๆ


          เสียงเคาะห้องดังเร็วและรัวจนผมต้องรีบวิ่งไถลสไลด์ตัวไปเปิดอย่างรวดเร็วเพราะคิดว่าห้องอื่นมาเคาะเรียกให้อพยพไฟไหม้ ไม่ใช่หรอก เปิดไปก็เห็นหน้าน้องรหัสตัวเองยืนยิ้มกว้างรออยู่แล้ว


          "เปิดห้องไม่มีแง้มก่อนเลยนะ ถ้าเป็นโจรจะทำยังไง" มันก้าวเข้ามาในห้องแล้วบ่นเหมือนผมเป็นหญิงสาวผู้บอบบาง อ่อนแอ ดูแลตัวเองไม่ได้


          "ก็กูรู้ไงว่าเคาะแบบไร้มารยาทขนาดนี้ ยังไงก็ต้องเป็นมึง"


          "ว้ายๆๆ มีลางสังหรณ์ถึงคนหล่อด้วย คิดอัลไลกับเค้ารึเปล่าตัวเอง" มันทำท่าระริ๊กระรี้ดีดดิ้นไปมา ผมหรี่ตามอง ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ๆ พูดด้วยเสียงที่กดต่ำพยายามควบคุมความต้องการของตัวเอง ก้มลงไปมองส่วนล่างของมัน


          "ไอ้คริสถอดออกได้มั้ย ขอกูดูของมึงหน่อย" ผมพูดช้าๆแต่รู้สึกตื่นเต้น ส่งสายตาให้น้องรหัส มันมองตามแล้วส่งยิ้มแหยๆมาให้


          "ไม่ถอดไม่ได้เหรอ นะนะ ผมเขินนิดหน่อยน่ะ" ใบหน้าขาวๆตอนนี้เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อนิดหน่อย


          "มึงจะเขินทำไม ในห้องมีแค่กูกับมึง ถอดเถอะ กูอยากเห็น อีกอย่างถ้ามึงไม่ถอดเดี๋ยวมันจะเลอะ ตอนอยู่ข้างใน"


          "ผมทำอะไรระวังอยู่แล้ว รับรองไม่มีเลอะ อีกอย่างมันเลอะตรงนี้ ไม่ได้เลอะที่พี่ซักหน่อย ถ้าพี่อยากเห็นก็ก้มลงไปดูสิ"


          ผมหงุดหงิดขัดใจที่สั่งอะไรมันก็ไม่เคยยอมทำตาม  ดึงแขนมันเดินเข้าไปในห้อง ผลักมันลงไปนั่งที่เตียงอย่างแรง แล้วก้มตัวลงไป สองมือยื่นไปด้านหน้ามันเพื่อเตรียมถอดออกให้เอง


          "เชี่ย อย่างสวย มึงจงใจอวดกูใช่มั้ย" ผมถอดรองเท้าคริสออกมาเองกับมือ เพราะมันชักช้า ยกขึ้นมาดูใกล้ๆสายตา


          "เหอะๆ เพิ่งถอยมาวันนี้สดๆร้อนๆเลยนะ เห็นพี่บอกว่าอยากได้เหมือนกันใช่ป่ะ ผมนี่พยายามเดินอย่างระวังมาจนถึงที่นี่ไม่ให้มันเลอะฝุ่นเปื้อนโคลนเลยนะ"


          "รุ่นนี้ลิมิเตดด้วย ถ้ากูไม่ติดต้องส่งงานก่อนบ่ายสามวันนี้นะมึง กูไปรอตั้งแต่ตีห้าก่อนห้างเปิดแล้ว" กูอยากด้ายยย


          รองเท้ารุ่นนี้มีขายแต่ที่ต่างประเทศ บริษัทที่เป็นตัวแทนจำหน่ายเอาเข้ามาแค่ไม่กี่ร้อยคู่ เมื่อวันก่อนผมคุยไลน์กับคริสเพื่อนัดให้มันมาเอาชีทกับหนังสือเรียนตอนปีหนึ่งของผมที่ห้อง แล้วคุยเพลิน คุยไปคุยมา ไปจบที่เรื่องรองเท้าได้ยังไงก็ไม่รู้ เพิ่งรู้ว่ามันเองก็ชอบรองเท้าผ้าใบยี่ห้อเดียวกันผม ผมมียี่ห้อนี้เกือบทุกสีทุกรุ่น ยิ่งไอ้รุ่นหายากแบบนี้ อยากได้จนตัวสั่นเลยว่ะ


          "เอาคืนมาได้ยัง ผมเขินนะเนี่ย วันนี้ใส่ถุงเท้าแบบมีนิ้วด้วย" คริสเกาแก้มอธิบาย


          "โด่ กูก็คิดว่าเขินอะไร ถ้ามึงไม่ทักกูก็ไม่สังเกตุแล้วมั้ย ใครจะอยากดูตีนมึง" ถุงเท้ามีนิ้วที่มันบอก คือถุงเท้าที่คล้ายถุงมืออ่ะ มีร่องนิ้วเท้าด้วย แม่งใส่แบบนี้ก็สมควรอายแหละวะ โคตรประหลาด


          "ก็ผมไม่คิดว่าจะต้องถอดรองเท้านี่หว่า พี่ระเบียบไปป่ะวะ ใส่รองเท้าเข้าในห้องก็ไม่ได้ กลัวเลอะอะไรเบอร์นั้น" น้องรหัสที่เคารพบ่นเสร็จ ก็ทิ้งตัวลงเตียง นอนกลิ้งไปมาสำรวจห้องผมที่เพิ่งมาเป็นครั้งแรก


          "กูต้องมาเก็บมากวาดขี้ฝุ่นอีกมั้ยล่ะ เรื่องอะไรจะให้ใส่เข้าห้องมา" ผมตอบทั้งๆที่ตายังอยู่ที่รองเท้าของคริสที่อยู่ในมือผม งงกันมั้ย ถ้างงก็งงต่อไป ผมกำลังสนใจรองเท้าไม่มีเวลาอธิบาย


          "ไหนชีทผมอ่า" เจ้าของรองเท้าทวงสิ่งที่ตั้งใจจะมาวันนี้ แล้วเอื้อมมือไปดึงหมอนผมลากลงมาหนุนหัว เพราะตัวเองนอนอยู่กลางเตียง ความเกรงใจอยู่ตรงไหน ตอบ!

          

         ผมเดินไปหยิบชีทกับหนังสือ ที่ใช้เรียนตอนปีหนึ่ง เอาไปยื่นให้มัน แต่ไอ้ตัวกลิ้งๆไปมากลับไม่ยอมลุกมารับดีๆ 

          

          "จะเอาป่ะเนี่ย ลุกมาดูก่อนดิ จะได้รู้ว่าอันไหนเป็นอันไหน กูยังไม่ได้แยกให้เลย เดี๋ยวอธิบายให้" มันเยอะนะเว้ย รับมั่วๆไปได้ไง มึงจะรู้มั้ยอันไหนดิฟ อันไหนอินทีเกรต อันไหนแคลฯ วันก่อนเพื่อนมึงยังบ่นว่ามึงโง่เลขอยู่เลย มันจะจับฉลากเข้าคณะแบบที่คนอื่นพูดจริงรึเปล่าวะ ผมไม่แน่ใจ


          "มานี่ดิ" คริสตบมือตัวเองลงบนเตียง แต่นั่นเตียงกู ผมทิ้งตัวลงนอนข้างมัน แย่งหมอนมันที่เป็นของผมแบ่งมาหนุนครึ่งนึง แล้วหยิบชีทมาบอกมันทีละปึก อธิบายไปเรื่อยๆ


          "ทำไมเยอะงี้วะ แถมตัวหนังสือที่จดๆอยู่นี่ก็มั่วๆไปหมด" ไอ้คนช่างสงสัยหมุนตัวนอนตะแคงหันมาทางผม แล้วชี้มือมาที่ชีท


          "ก็ได้รับมรดกมาอีกที บางอันกูก็ไม่ได้จดเอง นี่ของพี่นักรบ สายรหัสเราไง" ส่วนมากผมก็ไม่ได้ซื้อหนังสือเองหรอก รับจากพี่รหัสของพี่รหัสของพี่รหัสเป็นมรดกรุ่นไปแล้ว บางอันนี่กระดาษเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแสดงถึงความขลังเลยนะ พอรวมกับชีทที่เก็บจากรุ่นผมอีกมันเลยเยอะไง 


          "แล้วตอนได้ชีทจากพี่นักรบเนี่ย มันนอนอธิบายให้พี่ฟังแบบนี้ด้วยป่ะ" ผมหันไปมองหน้าคนพูด เห็นมันกำลังมองผมอยู่  


          "ไม่มีใครในสายรหัสเค้ากวนตีนเหมือนมึงหรอก ต้องให้รุ่นพี่โน้มตัวลงมาหารุ่นน้องแบบนี้"


          "แหม่ เปรียบซะตัวเองเป็นดอกฟ้าเลยนะ"


          "เออ แล้วมึงก็เป็น..." 


          "หิวแล้ว พี่มีอะไรกินบ้างวะ" พอรู้ตัวว่าจะโดนด่า มันก็ตะปบปากผมเอาไว้ให้หยุดพูด กลิ้งไปที่ปลายเตียงแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นผม รื้อโน่นรื้อนี่เหมือนกับเป็นห้องตัวเอง


          มันกินเก่งแล้วก็กินตลอดจริงๆนะ ผมเดินผ่านโรงอาหารทีไร แก็งค์ซุปเปอร์ปีหนึ่งของมันนั่งประจำอยู่ตรงนั้นทุกที คุยกันหัวเราะเฮฮาเสียงดังลั่นไม่เกรงสายตาใครเลย เวลาพวกมันอยู่รวมตัวกันที่มหาลัย ผมไม่เคยเดินเข้าไปทักพวกมันเลยซักครั้งเพราะหน้าผมมียาง แตกต่างกับพวกมัน


          "ไม่มีอะไรให้กินหรอกเว้ย มีแต่น้ำเปล่า กูเคลียงานแป๊บเดี๋ยวค่อยออกไปละกัน" โอ้งานกู ลืมไปเลย เหลืออีกแค่ไม่กี่หน้ากับเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง บวกลบคูนหารเวลาที่ต้องขับรถไปมอ และวางงานลงบนโต๊ะอาจารย์ด้วยฤกษ์งามยามดีที่ท่านอุตส่าห์ถ่อไปขอหมอดูถึงอยุธยามาแล้ว พุ่งตัวกลับโต๊ะสิครับรออัลไล


          "แต่ผมหิวเว้ย หิวจนจะกินสิงโตได้ทั้งตัวแล้ว" มันงอแงง้องแง้งมาเขย่าไหล่ จนมือที่จับดินสออยู่ส่ายไปมา กินสิงโตคืออะไร มึงจะแดกกู?


          "ไอ้เชี่ย อย่าเขย่า กูลบใหม่ไม่ได้นะมึง เสียเวลา กูรีบ"

 



          หลังจากถีบไอ้คริสกลับไปนอนทนรอความหิวที่เตียง ผมก็กลับไปนั่งปั่นงานต่อจนเสร็จ แล้วก็รีบลากมันออกจากห้องมาส่งงานอาจารย์ให้ทันก่อนสามโมง วิ่งหัวแทบพุ่ง ทันพอดีเป๊ะ เป๊ะแค่ไหน ก็แค่วางปุ๊บอาจารย์ปิดรับปั๊บ ไอ้เพื่อนร่วมคลาสผมที่ต่อคิวด้านหลังยังคุกเข่าอ้อนวอนขอร้องให้อาจารย์รับงานมันเพิ่มอยู่เลย วินาทีเดียวก็ยอมไม่ได้จริงๆ


          "เสร็จยังเนี่ย หิวแล้วนะโว้ย" ไอ้ตัวแดกสิงโต นั่งบ่นงึมงำอยู่ที่โต๊ะใต้ตึก คราวนี้เป็นตึกคณะของจริง หลังจากผมเดินลงบันไดมา มันก็เปลี่ยนเสียงพึมพำเป็นตะโกนก่นด่าแทน


          "มึงไปหมดพลังกับอะไรมาวะไอ้คริส ถึงได้บ่นหิวๆอยู่นั่นแหละ" ไอ้หมอก มึงถามมันแล้วมาชายตามองกูทำไม กูไม่ได้เป็นคนทำให้มันหมดพลังมั้ยล่ะ


          หมอกมันมาส่งงานเหมือนกันนั่นแหละ มันมาถึงก่อน ผมสวนกับมันที่บันได แต่ไม่มีเวลาทักไง มันบอกให้รีบๆไปเพราะอาจารย์จะปิดรับแล้ว ที่ผมส่งงานทันเพราะมันช่วยถีบส่งเพิ่มความเร็วให้เลยนะนั่น


          "ไปซื้อรองเท้ามาอ่อยคน" คริส


          "อวดรึเปล่าวะ" ผม


          "อวดหรืออ่อยก็เหมือนกันนั่นแหละ แตกต่างกันแค่ ไม้เอก กับ ย ยักษ์" คริส


          "นั่นไม่แค่นะไอ้คริส ความหมายก็ต่างกัน มึงจับฉลากแลกเกรดภาษาไทยมาใช่มั้ย" หมอก


          "เออ อะไรก็ช่างเหอะ พี่สิงไปกินข้าวได้ยังอ่ะหิวแล้ว" คริสเอาหัวมาถูกไหล่ผมที่นั่งข้างมัน


          "ตอนเมามึงก็ดื้อ ตอนหิวมึงก็อ้อน มึงนี่จริงๆเลยนะ" ผมหัวเราะแล้ววางมือลงบนหัวมัน อารมณ์ดีว่ะ ส่งงานอาจารย์ทันด้วย


          "ผมรู้ว่าพี่รหัสผู้แสนใจดี จะต้องเลี้ยงข้าวผมแน่ๆ ช่ายยยป่ะ" ดูมันอ้อนดิ มันโอบเอวแล้วเอาหัวถูไหล่ผมไปมาเพื่อประจบเอาใจ


          "ทำไมกูต้องเลี้ยงข้าวมึง บอกกูหน่อย" ผมปล่อยมือที่หัวลงไปวางบนบ่ามัน เพราะไม่รู้จะเอามือไปไว้ตรงไหน แม่งเบียดมาจนกูจะตกเก้าอี้อยู่แล้ว


          "เพราะผมเอาตังค์ไปกินเหล้าหมดแล้วเดือนนี้ ค่ามาม่ายังไม่เหลือเล้ยยยย น้าค้าบบบ ขุ่นพี่" กินเหล้าหรือซื้อรองเท้า?


          "ฮ่าๆๆๆ มึงอ้อนเป็นเด็กอ้อนป๋าเลยไอ้คริส มาหาป๋าหมอกดิเดี๋ยวพาไปกินหน๋ม" หมอกกระดิกนิ้วเรียกคริสอย่างชอบใจ


          คณะนี้เค้าไม่แปลกใจเรื่องตังค์หมดก่อนสิ้นเดือนเพราะเอาตังค์ไปกินเหล้าหมดกันหรอก มันปกติธรรมดาสามัญมั่กๆ


          "ป๋าหมอกค้าบบบ เลี้ยงชาบูโหน่ยยยยย" น้องรหัสผมได้ยินว่าไอ้หมอกจะเลี้ยงก็วิ่งกระดิกหางทิ้งผมไปนวดไหล่ประจบเอาใจมันแทน


          "ชาบูพ่อง อ่ะเอามาม่าไปห่อนึง กูซื้อมากะจะเอามาบีบกินดิบๆ นี่เสียสละให้ยากจกแบบมึงเลยเนี่ย" ไอ้หมอกขำลั่นคณะแล้วยื่นมาม่าที่เปิดปากถุงแถมกินไปแล้วนิดหน่อยให้คริส


          "ฮ่าๆๆๆๆ เป็นไงล่ะมึง สมน้ำหน้า อยากทิ้งกูไปเลียแข้งเลียขาไอ้ยาจกเหมือนกัน กลับมานี่เลย"


          "พี่ผมหิวแล้วจริงๆนะเนี่ย เลิกเล่นเหอะ เดี๋ยวกัดหัวขาดเลย"


          "ไอ้คริส มึงพูดก็พอ ไม่ต้องกัดกูจริงๆก็ได้ มันเจ็บโว้ยย" ผมร้องลั่น จะไม่ให้ร้องได้ไง รู้มั้ย มันยกสองมือมาจับหัวผมไว้ แล้วฝังเขี้ยวลงมา


          เพื่อนสนิทผมหัวเราะลั่น เดินตามผมที่ลากคริสออกมาเพื่อพาไปกินข้าว ก่อนที่มันจะแดกสิงโตแบบที่ว่าเอาไว้จริงๆ




ทอล์คค่ะ: แกกก เราป่วยยยยยย งือออ ตอนแรกแค่หวัด ตอนนี้ไข้ขึ้นอ่ะ ถ้าตอนนี้มึนงงไปหน่อยอย่าว่ากันนะทวนมาสามรอบแล้วอ่ะ วันนี้อัพช้ามากมาย นอกจากป่วยแล้วเราไปหาข้อมูลเรื่องเด็กวิศวะมาเพื่อความสมจริงในการแต่งฟิค ลงทุนแค่ไหนถามใจดู งือออออออ // เดี๋ยววันเสาร์มาลงก่อนโซตัสมานะ รอแพ๊บ ขอไปหลับก่อน กินยาไปมึนฝุดๆ     ฝากแทก #ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย ด้วยนะเธอวววว ** เค้ากลายร่างเป็นหนึ่งในแก็งค์ซุปเปอร์รุกกี้ไปแว้วว**


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3825 LiNgLoM.. (@linglom_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 17:29
    อ้อนเก่งงง อวดเก่งง
    #3825
    0
  2. #3768 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 21:20
    ตอนถอดรองเท้านี่คิดดีไม่ได้เลยจริงๆ มีเลอะไม่เลอะไปอี้กกกกก
    #3768
    0
  3. #3704 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 12:55
    คริสสสลูกหิวมากแล้วจะแดกสิงโตม่ายด๋ายน๊าาาา
    #3704
    0
  4. #3685 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 22:49
    คือคริสสสสสสส ทำไมอยู่กับสิงแล้วมีออร่าออกมาอะ555555555พี่สิงนี่ก็55555แววตามใจจจออกมาาาา
    #3685
    0
  5. #3629 [mint]-123- (@mtn123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 13:15
    สิงโตกับคริส เวลาสองคนนี้อยู่ด้วยกันทีไร คำพูดคุยแต่ละคำชวนให้คิดลึกตลอดเลยน่ะเนี่ย -.-
    #3629
    0
  6. #3615 SonePhoutthavong (@SonePhoutthavong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 08:49
    ถอดๆรองเท้าไรท์ก็ชอบเขียนให้เราคิดลึก
    #3615
    0
  7. #3593 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 20:29
    น่ารัก น่าเอ็นดูคริสว่ะ ไรต์เก็บได้ที่ไหน เราจะไปเก็บเอาไว้ที่บ้านบ้าง555
    #3593
    0
  8. #3559 JunefyKung (@JunefyKung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 16:43
    โอ้ย....ทำไมมันน่ารักไปหมดงี้อ่า? โหมดพี่สิงกะจะเอ็นดูน้องมากๆหน่อย โหมดนุ้งคริสก็จะแสบซนไม่เบาเลยสักนิด
    #3559
    0
  9. #3521 creamsarang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 20:54
    โอยยยยยเวลาสองคนนี้อยู่ด้วยกันคำพูดชวนคิดไม่ดีตลอดเลยอ่ะ555555555 บับว่าพูดถึงรองเท้ากันจริงๆหรอ555555555
    #3521
    0
  10. #2869 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 07:14
    แหมๆ คริสจะกินสิงโตหรอคะ เร็วไปล้านปีค่ะ ระวังจะโดนสิงโตกินแทนน้าาา 5555
    #2869
    0
  11. #2664 namhom-3449 (@namhom-3449) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 17:48
    อัลไลลลลคือการที่พูดถึงรองเท้าเเต่บรรยายซะเราคิดเตลิดไปไกล
    #2664
    0
  12. #2663 namhom-3449 (@namhom-3449) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 17:47
    คริสมีความหิวจิงไรจิงมากกกก555 พี่สิงถ้าพี่ไม่พาคริสไปหาไรกินเราไม่รับประกันหัวพี่เท่าไหร่นัก
    #2663
    0
  13. #2499 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 11:19
    หิวรุนแรงมากลูก
    #2499
    0
  14. #1543 Nu Pae (@pupay468) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 20:17
    รู้สึกเรื่องนี้มีแต่ข้อความกำกวมชวนคิด 5555
    #1543
    0
  15. #264 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 23:58
    หิวจริงไรจริงโอ๊ยยยยยยย
    #264
    0
  16. #185 MimiPornsinee (@MimiPornsinee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 23:45
    ตอนเเรกนึกว่า อะไร โะ่รองเท้า
    #185
    0
  17. #170 TmPreaw (@TmPreaw) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 18:27
    น้องคริสขยันอ้อยพี่จังเลยนะคะ
    #170
    0
  18. #108 neung_no (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 11:41
    โธ่.รองเท้า//คุยกันแต่ละทีพาให้คิดเตลิดไปโน้นนน.เบรคทีหัวทิ่ม.//พี่สิงคร๊าบบจำเป็นไหมต้องหนุนหมอนใบเดียวกับน้อง..คนน้องก้แสบบบแต่ปลูกอ้อยเป็นไร่ไว้รอพี่เลย.555+
    #108
    0
  19. #107 TAKARA KUN (@TAKARAKUN) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 11:27
    คริสสิงพากันฮาเฮ รักษาสุขภาพด้วยจ้า
    #107
    0
  20. #106 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 10:51
    ทำไม2คนนี้ชอบพูดอะไรสองแง่สองง่าม 555555 คริสขี้โวยวายอะ เหมือนเด็กจริง ส่วนสิงโตนี่ก็ยอมมันจ๊างงงง
    ปล. พักผ่อนเยอะๆน้า จะได้หายไวๆ
    #106
    0
  21. #105 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 09:21
    งับหัวเลย 5555
    #105
    0
  22. #104 a_liew (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 09:15
    กินสิงโต นั่น.. คำเปรียบเทียบใช่มะ?

    คงไม่ได้จะกินจริงๆ หรอกนะ

    เพราะดูหน่วยก้านแล้ว

    น่าจะโดนเค้ากินซะมากกว่า

    แบบว่าไปเป็นอาหารให้สิงโตอะไรงั้ ~

    สองคนนี้อยู่ใกล้กันทีไร นัวกันตลอดดดดด

    #104
    0
  23. #103 ooff (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 09:06
    แหม่ ชื่อตอนแต่ละตอน ทำเอาลุ้นคิดไปไกลทุกทีเลย 55555
    #103
    0
  24. #101 wanpink (@wanpink) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 08:19
    -น้องคริสนี้ยังไง สนิ๊ทสนิทกับพี่สิงไวจังเลย ถึงขั้นเล่นหัวได้ด้วย อะไรจะไวปานวอกขนาดโอบเอว ซบไหล่ กันขนาดนี้ จะกินสิงโตได้ทั้งตัวแล้ว 555
    #101
    0
  25. #100 Chompoo Za (@0913851443) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 08:15
    พักผ่อนบ้างนะไรท์เป็นห่วงน้า
    #100
    0