ตอนที่ 72 : สเปเชียล เก้า ไวน์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    14 ธ.ค. 59



ไวน์พาร์ท



          ไม่ได้ ความลับของผมจะแตกไม่ได้ แค่นี้เค้าก็เกลียดผมจะแย่แล้ว ถ้าเค้ารู้ว่าผมทำอะไรลงไป ผมคงไม่มีวันได้เข้าใกล้ ไม่แม้แต่จะได้หายใจอยู่ร่วมกันแน่ๆ


          ผมจะไม่มีวันให้พี่เก้ารู้


          "ไวน์ บอกพี่สิ เรื่องจริงใช่มั้ย พี่ทำกับไวน์แบบนี้เหรอ พี่เมาแล้วบังคับไวน์ใช่มั้ย" ไม่ใช่ ผมเต็มใจเอง ผมหลับตานอนหันหลังให้พี่เก้าที่เอาแต่เขย่าตัวผมเบาๆเพื่อถามประโยคแบบนี้ไม่ยอมเลิก


          ".................."


          "ไวน์อย่าเงียบนะมาคุยกันให้รู้เรื่อง พี่ไม่ชอบ" แค่พี่พอจะเดาได้ ยังโกรธขนาดนี้ ถ้ารู้ความจริงจะโกรธขนาดไหนกัน อาจจะไม่โกรธอย่างเดียว อาจจะรังเกียจด้วย พี่เก้าชอบผู้หญิงนี่นา เค้าไม่มีวันรักผมหรอก พูดไปก็มีแต่จะทำให้เรื่องมันเลวร้ายไปกว่าเดิม


          "บอกว่าไม่ใช่ไงคุณเก้า ทำไมต้องเซ้าซี้ไม่เลิกด้วย" ทำไมถึงไม่เชื่อผมซักที ผมบอกไปแล้วนี่ว่าผมไปหาแฟนมา หรือผมต้องหาใครซักคนมายืนยัน?


          "จะไม่ใช่ได้ยังไงไวน์ ก็เมื่อคืนพี่จำได้ ตื่นมาตอนเช้าก็รู้แล้ว ว่ามีเซ็กส์กับไม่มีมันต่างกันยังไง" จำได้!! พี่เก้าจำได้เหรอ ไม่จริงหรอกเมาขนาดนั้น ผมไม่เชื่อหรอกว่าจะจำอะไรได้ พี่เค้าต้องแกล้งพูดเพื่อให้ผมยอมรับแน่ๆ


          "คุณเก้าอยากเจอแฟนผมมั้ยล่ะ ผมจะพามายืนยันเอง รอให้ผมหายป่วยก่อน ตอนนี้กลับไปได้แล้ว"


          "แฟน?? เห๊อะ ถ้าไวน์มีแฟนจริง เอาเวลาที่ไหนไปเดท ไปชอบ ไปรักกันวะ วันนึงก็เรียนกับทำงานตามคำสั่งพวกพ่อ แค่จะหายใจยังไม่มีเวลาเลย" เออ อันนี้ก็จริง มิน่าล่ะถึงไม่เชื่อ ทำไมเวลาคนโง่มันฉลาด มันก็ฉลาดเกินไปวะ


          "คุณเก้า ผมป่วยอยู่ ขอผมนอนเถอะนะ ผมจะตายอยู่แล้ว" ตอนนี้ผมยังคิดอะไรไม่ออก ผมทั้งปวดหัว ทั้งปวดตัว จะขยับแต่ละทีก็ลำบากจะแย่อยู่แล้ว สมองผมไม่ทำงานหรอก 


          ไม่คิดว่าหลังจากมีอะไรกันแล้วจะต้องมาป่วยแบบนี้นี่หว่า ผมไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้หรอก ตั้งแต่รู้จักความรัก พี่เก้าก็เป็นคนๆนั้นมาตลอด ไม่เคยคิดมองใครเลย ไม่สนใจใครด้วย เมื่อคืนเป็นครั้งแรกของผมในทุกๆอย่าง


          ผมก็แค่อยากได้รับอ้อมกอด ไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่แบบนี้ ถ้าเค้ารู้ คงรังเกียจ แล้วก็ไม่พูดกับผมอีกเลย ไม่ว่ายังไงผมก็แค่ไม่ยอมรับ แค่นั้นเค้าก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว


          "โอเค งั้นนอนพักไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่เช็ดตัวให้นะ"


          "ไม่ต้อง ผมเหนื่อยแล้ว ไม่อยากขยับตัว" ขืนให้เช็ด ก็ต้องเห็นรอยพวกนี้อีกน่ะสิ รอยที่พี่เก้าทำเอาไว้ เมื่อกี้ผมตกใจแทบช็อคอยู่ๆก็ถูกจับถอดเสื้อจะเช็ดตัว ไม่น่าเผลอไม่ระวังตัวเลย ไอ้โง่ไวน์เอ๊ย


          

          ".................." ในที่สุดพี่เก้าก็ยอมเลิกล้มความตั้งใจ ลุกขึ้นจากเตียง เดินห่างออกไป ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก พยายามนอนหลับ ก่อนที่จะคิดมาก คิดไปไกลกว่านี้แล้วเผลอร้องไห้ออกมาอีก


          พี่เก้าจำได้ทุกอย่างว่าผมชอบอะไร จำได้แม้แต่คัพเค้กร้านโปรด จำได้ว่าพี่เค้าเคยซนแอบเอาต้มยำกุ้งมาให้ผมที่กำลังป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่กินเพราะผมไม่ชอบอาหารรสจืด จำได้ว่าเคยเรียกแทนตัวกันว่า พี่เก้า กับ น้องไวน์ แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว พอแล้วล่ะ ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว


          !!!!


          พี่เก้านั่งลงที่เดิม พร้อมผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาดในมือ ดึงไหล่ผมให้หันกลับไป แล้วกระชากเสื้อที่ยังไม่ได้ติดกระดุมกลับคืนออกอย่างแรง พร้อมกับโปะผ้าผืนนั้นลงมาบนตัว เช็ดไล่ไปเรื่อยๆตามซอกคอ


          "ทำอะไรน่ะคุณเก้า ผมบอกให้กลับไปไง" ผมหมดแรงจะเถียงกับพี่แล้วนะ ตอนนี้ยาเริ่มออกฤทธิ์ ไข้ก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง ทำไมไม่รีบไปซักที จะมานั่งเช็ดตัวให้ผมอีกทำไม    


          "อยากนอนก็นอนไปสิ หลับซะ พี่แค่เช็ดตัวให้จะกลัวอะไร" สายตาดุๆที่จ้องมา ทำให้ผมต้องหยุดคำพูดตัวเอง นอนหงายปล่อยให้พี่เก้าเช็ดตัวไปเรื่อยๆ


          แค่เช็ดก็จบใช่มั้ย ช่างเหอะ ยังไงก็เห็นไปแล้วนี่ ผมไม่มีแรงจะขัดขืนได้ ไข้ก็เริ่มสูงอีกแล้ว


          หรือว่าจะไม่จบ สายตาของคนที่เช็ดตัวให้ มองไปตามรอยต่างๆบนร่างกายที่ตัวเองทำเอาไว้ สายตาที่ไม่เหมือนครั้งแรกที่เห็นรอยพวกนี้ ครั้งแรกแววตาพี่เก้าตกใจ โกรธ แต่ตอนนี้กลับมองนิ่งๆ พิจารณาทีละจุด ด้วยสายตาแปลกๆที่ผมบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร ไม่ใช่สายตาที่มองด้วยความเกลียดชังเหมือนตอนนี้ หรือสายตาของพี่ชายใจดีเหมือนเมื่อก่อน


          ผมหันหน้าหนี เมื่อสายตาแบบนั้นลากขึ้นมามองสบตากับผม


          "ไวน์ เจ็บมากมั้ย พี่ขอโทษนะ"


          ผมรีบหันกลับไป มองหน้าคนพูดด้วยความโกรธ อย่างน้อยผมก็ต้องทำเป็นโกรธ


          "ผมบอกว่าไม่ใช่คุณเก้าไง เลิกพูดซักที่ได้มั้ย ไม่ใช่ ก็คือไม่ใช่ ไม่ใช่คุณเก้า!!!" ผมไม่อยากให้พี่รู้ พี่อย่ารู้เรื่องแบบนี้เลย อย่าเกลียดผมมากไปกว่านี้


          "ครับ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ นอนนะ พี่ไม่พูดแล้ว" เวรเอ๊ย ตอนที่รู้ตัวว่าจะป่วย น่าจะหลบไปที่อื่นซักพัก ไม่น่าชะล่าใจนอนป่วยอยู่ที่บ้านเลย คิดแค่ว่ายังไงเค้าก็คงไม่รู้ ไม่มาสนใจ แล้วเค้ารู้ได้ไงว่าผมป่วย? เออ นั่นสิ


          "คุณเก้ารู้ได้ยังไงว่าผมป่วย"


          "พี่เข้าร้านมา ตั้งใจว่าจะไปช่วยไวน์ทำงาน เห็นบอกว่างานยุ่ง แต่เจอพี่สิน พี่สินบอกว่าไวน์ป่วย ก็เลยอาสาเอาข้าวมาให้"


          "ห๊ะ!! เข้าร้านไปทำงาน อย่างคุณเนี่ยนะ จะทำงาน" โลกจะถล่มรึเปล่าวะ หรือหมีขั้วโลกมันจะย้ายมาอยู่เมืองไทย แล้วลำใยจะตกมาแทนหิมะ


          "ทำไมทุกคนต้องพูดแบบนี้ด้วยวะ ไวน์เป็นคนที่หกแล้วนะที่ตกใจแบบนี้" ก็สมควร นี่ถ้าพูดว่าจะทำงานกับคนทั้งโลก เค้าก็ตกใจกันทั้งโลกนั่นแหละ


          "ก็แค่แปลกใจ ดีเหมือนกัน ผมจะได้ไม่ต้องไปคอยตามตัว งั้นคุณเก้าก็กลับไปทำงานเถอะ ฝากดูที่เราจะอบรมการ์ดเรื่องระบบรักษาความปลอดภัย กับพวกแก้วจานที่ต้องสั่งเข้ามาชุดใหม่ด้วยนะ เอกสารกับพวกใบจัดซื้ออยู่ที่ลิ้นชักโต๊ะผมนะ อ้อแล้วก็.."


          "ไวน์ นอนเดี๋ยวนี้ นี่ไม่ใช่เวลาทำงานนะ"


         -  -  ผมไม่กล้าพูดอะไรต่อ แล้วหลับตาลงทันที สายตาดุที่ไม่เหมือนครั้งไหนๆ


          พี่เก้าเคยมองผมด้วยสายตาแบบนี้แค่ครั้งเดียวคือตอนมอต้น ที่จับได้ว่าผมแอบไปแข่งรถกับเพื่อนแล้วเกิดอุบัติเหตุ ตอนนั้นผมไม่กล้าโทรบอกพ่อ คิดว่าพี่เก้าใจดีที่สุดคงไม่ว่าอะไร แต่เจ้าตัวกลับวิ่งมาที่โรงพยาบาลด้วยชุดนอนรองเท้าสลิปเปอร์ทำหน้าตกใจ แล้วด่าผมชุดใหญ่พร้อมกับมองด้วยสายตาแบบนี้แหละ สายตาโคตรดุเชือดเฉือน สายตาเหมือนจะฆ่าผมให้ตายด้วยตัวเอง แทนที่จะปล่อยให้ผมตายด้วยสาเหตุอื่น

 


 

          ผมหลับไปนานแค่ไหนวะ ตอนที่นอนหลับไป มันตอนเย็นนี่นา ตื่นมาด้านนอกกลับสว่างจ้าเหมือนจะเป็นตอนสายๆแล้ว นอนไปกี่ชั่วโมงวะเนี่ย ทำไมมันไม่ดีขึ้นเลยวะ ไข้ก็ยังไม่ลด หัวก็ปวด ปวดไปทั้งร่างเหมือนเดิม เห้อออออ


          แล้ววันนี้จะไปทำงานยังไง วันศุกร์ซะด้วย ลูกค้าต้องแน่นร้าน พี่สินก็ต้อง.....


          "เออ กูไม่ไปแล้ว ขอโทษด้วยนะ อือ เอาไว้กลับมาเจอกัน ........ไม่ต้อง กูโทรบอกพี่นักรบไปแล้วว่าไปไม่ได้น่ะ ไอ้ไวน์มันป่วย พ่อมันก็ไม่อยู่ ........ไอ้คริส ไอ้เห็บเหา มึงสามขวบเหรอวะ งอแงเป็นเด็กไปได้ ไม่ครบแก็งค์สักครั้งก็ไม่ตายหรอก ไอ้หนึ่งสาย มึงก็อ้อนพี่สิงโตของมึงไปสิ เอาไว้ครั้งหน้าไปเที่ยวกันใหม่ก็ได้ คราวนี้พวกมึงก็เป็นกรรมกรแบกหามสร้างถนนกันไป งานแบบนั้นป๋าเก้าถนัดที่ไหน กูถนัดแค่กินเหล้าเคล้าสุราและนารีโว้ยย ฮ่าๆๆ......ไอ้เชี่ย เจ็บสัส มึงจะด่าอะไรก็ได้ แต่ด่าว่าไอ้ไวน์สามหมื่นไม่ได้ กูหยิบไวน์พลาดครั้งเดียว พวกมึงจะซ้ำไปถึงชาติหน้าเลยรึไง .....เออ ไว้เจอกัน คิดถึงเมื่อไหร่ก็โทร 1150นะมึง มึงได้แดกไก่ แต่กูไม่ไปหามึงหรอก เชิญลากไปกินในน้ำเลย ฮ่าๆๆ"


          นี่ยังไม่กลับไปอีกเหรอวะ


          "ตื่นแล้วเหรอไวน์" วางสายเพื่อนเสร็จ พี่เก้าหันกลับมาเจอหน้าผมกำลังนอนมองเพดานห้องอยู่ ก็รีบเดินมานั่งลงที่เตียง เอามือแตะหน้าผาก


          ผมสะบัดหน้าหนี ถ้าพูดดีๆไม่รู้เรื่อง คงต้องใช้วิธีอื่นแล้วล่ะ


          "ออกไป" ผมฝืนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นช้า ไม่มองหน้าอีกฝ่าย


          "ไวน์? เป็นอะไร หิวมั้ย หลับไปตั้งนาน เมื่อคืนก็ร้องไห้ละเมอทั้งคืน ฝืนกินข้าวหน่อยนะ จะได้กินยา ถ้าวันนี้ยังไม่ดีขึ้น พี่ว่าไปหาหมอเถอะ" ไปให้อายรึไงวะ ไปให้เค้าก็รู้กันเหรอว่าป่วยเพราะอะไร แล้วพี่เก้าก็ต้องรู้แน่ๆ ว่าผมทำอะไรลงไป


          "บอกให้ออกไปไง!!!!! พูดไม่รู้เรื่องเหรอ!! รำคาญ!! น่าเบื่อ! ออกไปให้พ้นเลยนะ!!" ผมตวาดสุดแรงที่ตัวเองมี แต่มันคงไม่ดังเท่าไหร่ สุดแรงของผมดังเท่ากับเสียงพูดปกติเท่านั้น มีแค่น้ำเสียงที่บ่งบอกให้รู้ว่าไม่พอใจ ที่พี่เก้ายังอยู่ตรงนี้


          อย่าใจดีกับผมอีกเลย ยิ่งพี่ดีเท่าไหร่ พอมันกลายเป็นความเกลียดชัง มันก็จะร้ายมากขึ้นเท่านั้น แค่ที่เจอมาครั้งนึงก็มากพอแล้ว


          "!!!!!" พี่เก้าตกใจที่ตัวเองถูกตวาด ลุกขึ้นจากเตียง เดินออกจากห้องนอนไปทันที


          "ฮือออออ" ผมปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาอย่างหมดความอดกลั้น ผมทำมันพังอีกแล้ว ทำไมชีวิตผมถึงได้ทำผิดซ้ำซากอยู่แต่กับเรื่องเดิมๆ ไม่รู้จักจำ


          ผมตอนม.4 เรียนอยู่ชั้นเดียวกับพวกพี่เก้า แต่คนละห้อง เพราะผมเริ่มเรียนเร็วกว่าเกณฑ์ตั้งแต่แรกแล้ว คุณลุงเริ่มบังคับให้พี่เก้าไปช่วยงานที่ร้าน แต่พี่เค้าไม่อยากไป ไม่อยากรับผิดชอบอะไรตั้งแต่ยังเด็ก สองคนพ่อลูกที่เคยรักกันดีมาตลอด ทะเลาะเถียงกันลั่นบ้าน แทบจะตัดพ่อตัดลูกกันอยู่แล้ว ผมไปได้ยินเข้าพอดี


          หลังจากวันนั้น พี่เก้ากับคุณลุงก็ไม่มองหน้ากัน ไม่พูดกัน พี่เก้าหนีมานอนบ้านผมอยู่เป็นเดือนไม่กลับไปเหยียบบ้านตัวเองอีกเลย วันๆก็เอาแต่นั่งเหม่อแล้วก็คิดตัดสินใจเรื่องร้าน ด้วยความที่อยากได้พี่ชายที่แสนใจดี ยิ้มแย้ม สดใสร่าเริงคนเดิมกลับคืนมา ผมเลยตัดสินใจไปแอบเจรจากับคุณลุง บอกว่าตัวเองจะช่วยงานที่ร้านแทน และจะเรียนบริหารให้ด้วย ผมจะทำงานให้หนัก ทุ่มเทกับร้าน แลกกับการที่คุณลุงจะไม่บังคับพี่เก้าและกลับมาคุยกันเหมือนเดิม คุณลุงยิ้มอย่างพอใจเพราะเห็นผมเป็นเหมือนลูกชายเหมือนกัน ยอมตกลงรับปากทันที


          ผมดีใจมากที่จะได้พี่ชายคนเดิมกลับคืนมา วันที่ผมไปบอกว่าผมจะทำงานที่ร้าน ผมก็ไม่ได้รอยยิ้มจากคนที่ผมรักมากอีกเลย พี่เก้าโกรธมาก หลังจากนั้นท่าทีก็เปลี่ยนไป ไม่ฟังคำอธิบายอะไรทั้งนั้น ประกาศตัดพี่ตัดน้องกัน หลังจากนั้น เราก็ไม่เคยกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกเลย สิ่งที่ผมได้รับ มีแต่ความเกลียดชัง


          ผมรักพี่เก้า แต่ถ้าเล่าให้ใครฟังก็คงจะตลกแน่ๆ ตอนที่รู้ตัวว่ารักพี่เค้า คือตอนที่ได้รับสายตาเกลียดชังเป็นครั้งแรกไง พอเจ็บปวด ถึงได้รู้ว่าที่ตัวเองรู้สึก ไม่ใช่ความรักแบบพี่น้อง แต่เป็นความรักในแบบคนรัก ผมตัดสินใจเลิกเรียกเค้าว่าพี่ แล้วคงสถานะเป็นแค่ลูกน้องกับเจ้านาย เพื่อขังความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ ชีวิตนี้ผมคงจะทำงานที่นี่ต่อไป และจะไม่รักใครอีกแล้ว

          

          ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมก็เลือกจะทำแบบเดิมอยู่ดี เพราะถึงเค้าจะโกรธเกลียดผม ผมก็ยังได้อยู่ใกล้ ได้มองเห็นเค้ามีความสุข แค่นี้ผมก็โคตรมีความสุขแล้ว

          

          แต่ผมกลับทำพลาดอีกครั้ง ด้วยการนอนกับพี่เก้า เพราะความเอาแต่ใจของตัวเอง ครั้งนี้คงทำให้เราสองคนห่างกันออกไปไกลว่าเดิม จนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว

 

          ผมเกลียดตัวเองว่ะ เกลียดที่สุดเลย 


          "อย่าร้องไห้" เสียงที่ดังมาพร้อมกับเตียงที่ยุบลง และอ้อมกอด


          พี่เก้า!!


          คนที่ผมคิดว่ากลับบ้านไปแล้ว นั่งลงบนเตียงแล้วล้มตัวลงมานอนด้านหลัง กอดผมเอาไว้


          กอดเหรอ


          "อย่าร้องไห้เลยนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว" ไหล่ผมถูกดึงให้หันกลับไปเผชิญหน้า น้ำตายังไม่หยุดไหล ผมเลยหันหน้าลงไปซุกกับหมอน เพื่อซ่อนมันเอาไว้ กลั้นสะอื้นที่ทำได้ยาก


          "ไวน์" หน้าผมถูกดึงให้หันกลับไปหาเจ้าของอ้อมกอด ซบลงไปที่อก ร่างกายถูกกอดเอาไว้แน่น เสียงเรียกที่อ่อนโยน


          "พี่ ฮึก พี่เก้า" ร่างกายที่กำลังบาดเจ็บ จิตใจที่กำลังอ่อนแอ และพิษไข้ที่กำลังกำเริบ ทำให้ผม โผตัวเข้าไป กอดพี่เก้าเอาไว้แน่น แน่นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้


          "เลิกร้องไห้ได้แล้วนะ เดี๋ยวไข้ก็กลับหรอก"


          "ฮึก ฮือออ อือ กำ ฮึก กำลัง ฮือออ พยา ยาม อยู่" ผมพูดทั้งๆที่ยังสะอื้น พยายามกลั้นน้ำตามตัวเองให้มันหยุดไหล


          "เมื่อก่อนตอนไวน์ร้องไห้ พี่ทำยังไงนะ จำได้รึเปล่า"


          "อย่า ฮึก โตแล้ว" ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ ตอนเด็กๆ ถ้าร้องไห้ก็มี..หอมแก้ม กับจุ๊บหน้าผาก แต่นั้นก็นานมากแล้ว ผมเลิกร้องไห้มาตั้งแต่ป.2 กลับมาร้องอีกครั้งตอนอายุยี่สิบ _ _


          "คนโตแล้วที่ไหนเค้าร้องได้เป็นเด็กๆกัน ถ้าโตจริงก็ต้องเลิกร้องไห้สิ เมื่อก่อนป่วยก็ยังไม่เห็นร้องเลยซักครั้งนี่นา"


          "ฮึ๊กก" ผมไม่มีคำตอบจะให้หรอกเว้ย จะให้บอกรึไง ว่ากำลังเสียใจ แล้วก็ด่าตัวเองอยู่


          "อ้อ ลืมไป ว่าไม่ได้เป็นไข้ธรรมดา แต่เป็นไข้เพราะอย่างอื่น พี่ทำรุนแรงไปสินะ แล้วเด็ดป่ะล่ะ" ไอ้พี่เก้า ถามได้เลวมาก


          "/////////////" บอกว่าไม่ใช่ไงวะ ทำไมไม่ฟังกันบ้าง หลังจากหายป่วยผมคงต้องหาแฟนซักคนมาให้พี่เก้าเห็นแล้วล่ะ


          "อ้าว หยุดร้องไห้ซะแล้ว พี่เลยอดปลอบไวน์เหมือนตอนเด็กๆเลย งั้นนอนต่ออีกหน่อยนะ" พี่เก้ายังกอดผมเอาไว้ ไม่ได้ผลักออกไป ไม่ได้ทำท่าโกรธเกลียด เพราะความอ่อนแอและจิตใจที่เห็นแก่ตัว เลยทำให้ผมกอดพี่เก้าเอาไว้ ซบหน้าแนบไปกับอกแล้วหลับตาลง ผมขออีกสักครั้งได้รึเปล่า


          ขออยู่ในอ้อมกอดนี้อีกสักครั้ง


          ความเอาแต่ใจครั้งที่สามของตัวเอง ครั้งนี้ผลที่ได้จะเป็นยังไงบ้าง จะโดนเกลียดเพิ่มขึ้นอีกมากแค่ไหน แต่ช่างมันเถอะ เพราะยังไงก็คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว




เก้า แก็งค์รุกกี้


#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: ฮืออออออ ไม่มีอะไรจะพูด บอกได้แค่ว่า ชีวิตยุ่งมากกกกก และ #เก้าไวน์ นั้น ออกไปทะเลไปไกลลิบแล้ว ควรดึงกลับมาอย่างไร ทำยังไงกับพีรญา หรือว่าควรดรอปสเปเอาไว้ก่อนดี แล้วหนีกลับมาแต่งพีรญาให้จบ ทำไมชีวิตไวน์ถึงดราม่าเยี่ยงนี้ นี่ไม่ได้ตั้งใจเลยนะ กะจะให้เป็นฟิคโคตรฮา แต่นี่มันอัลไลกัน ขอปรับอารมณ์ด้วย #นักรบหมอก ในตอนหน้าแพ๊บ ก็ยังไม่จบกับสเปอยู่ดี สงสารทีมพีรญาเหลือเกิน ด่าได้โวยได้แต่อย่าแรง เค้าอ่อนไหวโคตรง่าย(ยิ่งวันนี้ป่วยด้วย เรียนด้วย สภาพใกล้ตาย) หรืออยากให้ดรอปสเปก็บอกกันมา ถ้าเสียงข้างไหนมากกว่าจะเอาตามนั้น โอเคเนาะ **มันจะไปถึงร้อยตอนมั้ยเนี่ย ฟิคเรื่องนี้ อันเดรรรรรรรรร*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3612 Earth_Kittikwin (@Earth_Kittikwin) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:33
    คือจะพูดอะไรดีอะ น้ำตามันไหล ไหลมาทั้งๆๆที่อ่านแล้วเหมือนจะรักคู่นี้มาก #เก้าไวท์ แล้วบทสรุปจะเป็นยังไงไรท์รีบต่อเลยน่ะครับ พีรญาเอาไว้ก่อนก้อได้ ตอนนี้ผมเป็น FC คู่นี้ไปซ่ะแล้วววว ฮื่อๆๆๆๆ
    #3612
    0
  2. #3611 Earth_Kittikwin (@Earth_Kittikwin) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:32
    คือจะพูดอะไรดีอะ น้ำตามันไหล ไหลมาทั้งๆๆที่อ่านแล้วเหมือนจะรักคู่นี้มาก #เก้าไวท์ แล้วบทสรุปจะเป็นยังไงไรท์รีบต่อเลยน่ะครับ พีรญาเอาไว้ก่อนก้อได้ ตอนนี้ผมเป็น FC คู่นี้ไปซ่ะแล้วววว ฮื่อๆๆๆๆ
    #3611
    0
  3. #3222 นักอ่าน. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 23:47
    อยากขอโทษ ที่ไม่ได้เริ่มเม้นตั้งแต่ตอนแรกๆ(คือติดมาก จนแบบ เปิดไปเรื่อยๆเลยอ่ะ) แต่พอถึงตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว TT คือชอบ เก้าไวน์มากกกกกกกกกกก คืออ่านแล้วมันหน่วงหัวใจ แต่ยิ่งหน่วงก็ยิ่งติด เหมือนคนซาดิส แง
    #3222
    0
  4. #3097 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 15:01
    สงสารไวท์
    #3097
    0
  5. #1404 MimiPornsinee (@MimiPornsinee) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 23:02
    เอาเสปจบมาม่าก่อนกะได้ เเล้วมาต่อความมุ้งมิ้งของพีรญา
    #1404
    0
  6. #1400 nunow1001 (@nunow1001) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 21:39
    ขอเก้าไวท์................................ค่ะ รอๆๆๆ
    #1400
    0
  7. #1394 TmPreaw (@TmPreaw) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 21:08
    ไรท์ ทำเอาเราติดเก้า ไวน์ ซะงั้น
    #1394
    0
  8. #1361 letgo (@letgoza) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 18:24
    เอาเก้าไวน์ นักรบหมอก เอาอีกๆๆๆๆๆ ชอบ
    #1361
    0
  9. #1359 Amemiya_Amagitor (@Taiji_Kid) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 17:27
    เอาสเปให้จบไปเลยค่ะะะะะะะ จะได้หวานพร้อมๆกัลลลลลลลลลล
    #1359
    0
  10. #1358 nkmtyp (@nkmtyp) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 17:12
    สเปต่อค่ะ พีรญาตอนไหนก็ได้แต่ตอนนี้อยากรู้เรื่องของเก้าไวน์และรบหมอกมากกกกกกก
    #1358
    0
  11. #1357 MeNiMeNie (@menizmeniez) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 17:09
    เอานักรบหมอกก เก้าไวน์ ตอนนี้ขอดรอปพีรญาก่อน ปล่อยนังก้อนอ้อนผัวไป//อุปส์ ตอนนี้เราจะไม่โฟกัสที่สมคิดกับสมถุยนะคะ55555555
    #1357
    0
  12. #1356 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 16:18
    สนุกทุกคู่เบยยยยยย เย้ เย พี่เก้ารีบบังคับน้องเป็นแฟนเด่วนี้ เด่วน้องก้อหาแฟนมาจริงหรอก ชิชิ
    #1356
    0
  13. #1355 ManowNnch (@ManowNnch) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 15:58
    สเปเชียลทั้งใจ
    #1355
    0
  14. #1354 nannsj (@nannsj) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 15:40
    อย่าปล่อยมือกันอย่าทิ้งกันไว้กลสงทางงื้อออออเค้าจะอ่านต่อดิ้นๆ
    #1354
    0
  15. #1351 yamsaingpada2508 (@yamsaingpada2508) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 14:34
    รออ่านเก้าไวท์ ชอบทุกคู่เลย
    #1351
    0
  16. #1350 Jiraphan28143 (@Jiraphan28143) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 14:14
    ต่อสเปเชียลเลยน้าาา ถ้าสเปเชียลยังสองคู่ นักรบหมอก ไวน์เก้า แฮปปี้ค่อยไปหาพีรญาก้ได้ๆๆๆ โน๊ะๆๆ
    #1350
    0
  17. #1349 Killer (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 14:08
    ขอให้พี่เก้ายังอดทนไว้

    ปราบเด็กดื้อคนนี้ที่คิดไปเองก่อน



    คู่หลักยังรอได้ ตอนนี้ขอคู่นี้ก่อน

    มาแรงมากเรื่องราวสองคนนี้

    พาร์ทแยกเลยได้ไหม 55555
    #1349
    0
  18. #1348 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 13:44
    ไวน์เอ้ยยยยเก้ามันคงเชื่อเนาะว่าเอ็งมีแฟน โถๆๆๆ
    ถ้าเก้าไวน์ยังดราม่าอีกนาน ก็ดรอปทิ้งปมดราม่าไว้ละไล่เก้าไปสร้างถนนสิไรท์ ละค่อยกลับมาคลายปมตอนกลับจากค่ายสร้าง
    ปล. พักผ่อนเยอะๆนะไรท์ เดี๋ยวจะเดี้ยงซะก่อน555
    #1348
    0
  19. #1347 Wnn38 (@Wnn38) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 13:36
    อย่าดรอปเลยค่ะไรท์ อย่าปล่อยให้ดราม่านานนนน
    #1347
    0
  20. #1346 s.lattecoffee (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 13:00
    ต่อให้หาแฟนมายืนยัน พี่เก้าเขาก็ไม่เชื่อหนูหรอกลูก



    ทำใจแล้วนั่งคุยกันดี ๆ ไหม บางที...มันอาจจะไม่มีอะไรแย่ก็ได้นะ



    #1346
    0
  21. #1345 Stop_boy (@Stop_boy) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 12:51
    ตอนนี้จะทนกินมาม่านะไรท์ แต่อย่าดรอปเลย พอผ่านมาม่าไป ต้องฟินแน่นอน คริคริ
    #1345
    0
  22. #1344 Vintage4 (@Vintage4) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 12:49
    ยังไงก็ได้ไรท์ ขอแค่อัพให้อ่านก็พอใจแล้ว
    #1344
    0
  23. #1342 sangdaw252361 (@sangdaw252361) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 12:16
    ต่อสเปเชียล เก้า ไวน์เลยค่ะ
    #1342
    0
  24. #1341 0883931393 (@0883931393) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 12:02
    อยากให้เก้ารู้ในสิ่งที่ไวน์ทำไปปปปป งือออ คู่นี้ก็ชอบ ชอบทู้กคู่เล้ยยย
    #1341
    0
  25. #1339 Amika (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 11:56
    ได้หมด...ถ้าสดชื่น.... อิอิ
    #1339
    0