ตอนที่ 71 : สเปเชียล เก้า ไวน์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    14 ธ.ค. 59



เก้าพาร์ท


          ผมจอดรถไว้ที่ถนนหน้ารั้วบ้านหลังใหญ่ กำแพงหนาทึบที่สร้างจากหินก้อนใหญ่ๆ มีประตูไม้สักขนาดใหญ่แผ่นหนา เมื่อก่อนผมมาที่นี่บ่อยมาก ทั้งมากินข้าว เล่นเกมส์ ดูหนัง เรียกว่าทำทุกอย่างเหมือนเป็นบ้านของตัวเอง เพื่ออยู่เป็นเพื่อนเด็กที่ขี้เหงาเพราะพ่อเอาแต่ทำงาน จนกระทั่งพวกเราขึ้นม.4 ผมก็ไม่ได้มาเหยียบที่นี่อีกเลย


          หลังจากกดกริ่งหน้าบ้านอยู่พักใหญ่ ก็ไร้เสียงสัญญาณตอบรับอะไรทั้งสิ้น แล้วผมจะเข้าบ้านไปยังไงดีวะ รถไวน์จอดอยู่หน้าบ้าน แปลว่ามันก็ต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ บางทีมันอาจจะป่วยหนักจนลุกไม่ไหวก็ได้นะ ผมลองกดโทรศัพท์ไปหลายทีแล้วมันก็ไม่ยอมรับสาย


          ปีน!!


          ถ้าจะให้อามานพบินจากฮ่องกงมาเปิดประตูบ้านให้ก็คงจะเกินไปหน่อย ดีไม่ดีจะเป็นเรื่องราวใหญ่โตเพราะความเว่อร์ของพ่อไอ้ไวน์ที่ห่วงผมจนเกินพอดี อาอาจจะโทรจิกไอ้ไวน์เป็นร้อยสาย ก่นด่าลูกชายตัวเองที่เสือกไม่สบายไปทำงานไม่ได้เอาตอนที่ไม่มีคนดูร้าน หรือไม่ก็ด่าว่าทำให้ผมเดือดร้อนต้องเอาข้าวมาส่งมัน และลืมถามอาการป่วยไข้ของลูกชาย เหมือนที่ชอบทำเป็นประจำแน่ๆ ส่วนไอ้เด็กปากหนักยอมตามใจพ่อทุกอย่างก็คงแอบน้อยใจอีกตามเคย


          เพราะฉนั้น เอาวะ ปีนก็ปีน ผมแขวนถุงโจ้กกับต้มยำกุ้งและถุงขนมเอาไว้ที่ช่องประตูบ้าน เดินไปรั้วด้านข้าง 

          

          เหยียบก้อนหินที่เป็นสวนประดับเล็กนอกรั้ว เกาะขอบรั้วด้านบนเอาไว้ ออกแรงยกตัวเองขึ้นด้วยแขนสองข้าง ขึ้นมานั่งบนกำแพงบ้านไวน์ได้สำเร็จ พรุ่งนี้ต้องให้คนมารื้อไอ้ก้อนหินเวรนี่ออกไปแล้วล่ะ บ้านอะไรวะ ปีนโคตรง่าย นี่ขนาดผมไม่ใช่โจรมืออาชีพนะ ตอนนี้ยังลงมายืนอยู่ด้านในกำแพงบ้านได้อย่างสวยงามโดยไร้รอยขีดข่วน


          แต่ได้เลือดที่แผลตรงหัวไหล่ ซึมออกมาแทน เวรเอ๊ย ลืมตัวไปหน่อย ตอนออกแรงยกตัวเองขึ้นมาแน่ๆเลย ช่างแม่งก่อนเหอะ มันคงไม่ไหลหมดตัวจนตายหรอกมั้ง เดี๋ยวพอเลือดด้านนอกผิวโดนอากาศแห้งเกรอะกรัง มันก็บังแผลเอาไว้จนกลายเป็นห้ามเลือดไปเองนั่นแหละ..มั้ง เอ๊ย ไม่มั้งดิ อย่าเถียงกู กูจำมาจากในเนต มันต้องถูกดิวะ


          ผมหยิบถุงอาหารที่แขวนไว้ตรงช่องประตู เดินเข้าไปในตัวบ้าน ไอ้เห็ดตับหมาเอ๊ย ประตูบ้านก็ไม่ได้ล็อค รั้วก็เสือกปีนง่าย กูจะทำยังไงกับไอ้เด็กบ้าๆอย่างมึงดีวะไอ้ไวน์ ไอ้......ไอ้ไวน์เอ๊ย กูคิดคำด่ามึงได้เมื่อไหร่กูจะรัวเป็นชุดเลย ขอไปฝึกวิชามาจากสไปรส์กับไอ้คริสก่อนเหอะ


          Rrrrrrrrrrrrrrr


          [ว่างไงเก้า ไปถึงบ้านไวน์แล้วเหรอ มันเป็นไงมั่งล่ะ] ผมโกรธไอ้ไวน์จัดจนอยากกระทืบมันให้ตายไปเลยไงพี่สิน


          "ยังไม่รู้เลย กำลังจะเข้าไปดู แต่พี่ให้เด็กซักคนมาจัดการก้อนหินเวรๆหน้ารั้วบ้านมันหน่อยดิ ปีนแม่งโคตรง่าย ไอ้ปัญญาอ่อนก็เสือกไม่ล็อคประตูบ้านอีก มันอยู่คนเดียวแบบนี้ เกิดมีโจรปีนเข้าบ้านมาจะทำไงวะ ไม่ฆ่าปาดคอมันตายไปเลยรึไง ยิ่งโง่ๆอยู่"


          [โกรธอะไรมันขนาดนั้นล่ะเก้า ไวน์มันป่วยมันอาจจะลืมก็ได้ ไม่เห็นต้องคิดมากขนาดนั้นเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ให้คนไปดูให้ละกันนะ ก้อนหินก้อนนั้นจะทุบให้แหลกเลยดีมั้ย จะได้สมใจพี่ชายขี้หวงน้องเนี่ย] พี่ชายขี้หวงน้อง? หึ คำนี้ไม่ได้ยินตั้งนานแล้วนะ สามปีแล้วมั้ง ที่ไม่มีใครเรียกผมแบบนี้


          "ขอบคุณนะพี่ ไว้มีอะไรผมจะติดต่อไป ช่วงนี้ผมจะพยายามเข้าไปช่วยงานที่ร้านบ่อยๆก็แล้วกัน ถ้าวันนี้ไอ้ไวน์ไม่เป็นอะไรมาก ผมจะกลับเข้าไปอีกทีนะ"


          [ห๊ะ!! เก้าจะเข้ามาช่วยงานร้าน ตายๆๆ จะมีใครพกปืนมายิงกันอีกมั้ยเนี่ย ฮ่าๆๆๆ เออๆตามใจละกัน แค่นี้นะ พี่โคตรยุ่งเลยว่ะ] กลัวโดนกูด่าสวนสินะ รีบตัดบทวางสายไปเลย ทำไมทุกคนต้องตกใจด้วยวะ ร้านมันก็ร้านผมมั้ยล่ะ จะเข้าไปช่วยงานแล้วมันแปลกตรงไหน ก็มีแต่คนไม่ว่าง คนไม่สบายนี่หว่า จะให้กูทำไง


          ผมเดินเข้าบ้านแล้วล็อคประตูบ้านเอาไว้ กูไม่โง่เหมือนมึงหรอกไอ้ไวน์ กูอยู่ในบ้านกูต้องปลอดภัยเอาไว้มึงอยู่คนเดียวเมื่อไหร่ อยากเปิดล่อโจรแค่ไหนก็เชิญเลย


          บ้านมันไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่ นอกจากเฟอร์นิเจอบางอย่างที่เปลี่ยนไป นอกนั้นก็เหมือนเดิม ผมเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง หยุดตรงหน้าห้องไวน์ คิดถึงภาพเก่าๆตอนที่เราเล่น กิน นอนด้วยกันมาตลอด บ้านมันกับบ้านผมเหมือนเป็นบ้านเดียวกัน พอผมไม่ได้อยู่ที่บ้านมัน มันก็อยู่ที่บ้านผมตลอดเวลา


          ถ้าหวังว่าผมจะมีมารยาทเคาะประตูก่อนเข้าไปนี่อย่าได้ฝัน กูเป็นพี่มันทำไมต้องเคาะด้วย เปิดแม่งเลย ห้องนอนก็เสือกไม่ล็อคอีก ดี๊ดี ไอ้กรูปรีดีหมา ไอ้สันขวานด้ามพร้าหัก มึงอยากถูกปาดคอตายห่ามากเลยสินะ ไม่ต้องรอโจรหรอกเดี๋ยวกูจัดให้ตอนนี้เลย


          "ไอ้ไวน์" ผมหมุนลูกบิดประตู เดินดิ่งเข้าห้องไปพร้อมกับเสียง ขืนโผล่ไปเงียบๆแล้วมันไม่ได้ป่วย แต่แอบทำอะไรที่เป็นความลับอยู่จะได้ไม่อายมาก เอาน่าเราผู้ชายเหมือนกัน เข้าใจว่ะ ว่ามันต้องมีช่วงเวลานั้นกันบ้าง ฮ่าๆๆๆๆ


          เจ้าของห้อง นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอน หน้าซีดขาวยิ่งกว่ากระดาษทำโคมลอย เหงื่อเม็ดเท่าเพชรบิ๊กเจลเวล ผุดเต็มใบหน้า นี่มันอะไรกันวะเนี่ย ไอ้สภาพเหมือนคนใกล้ตายแบบนี้คืออะไร


          "ไวน์ เป็นอะไรวะ มึงได้ยินกูรึเปล่า เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย" ผมเขย่าตัวมันเรียกดูว่ามันยังมีสติอยู่รึเปล่า กูต้องโทรเรียกรถพยาบาลใช่มั้ย ไม่สิต้องพามันไปเองเร็วกว่า


          "ฮือออ มาทำอะไร" คนป่วยปรือตาขึ้นมามอง พอเห็นเป็นผมก็หันหน้าหนี ส่งเสียงรำคาญใส่


          "ตัวมึงโคตรร้อนเลย นี่เป็นไข้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย ไปหาหมอเหอะ เดี๋ยวกูพาไป" ผมช้อนตัวมัน สอดมือไปใต้เข่า อีกข้างลอดไปใต้ท้ายทอย


          "ไม่ต้อง ไปหามาแล้ว เดี๋ยวก็หาย" มันพลิกตัวหนี ทำสีหน้าเหมือนเจ็บปวดตรงไหนซักที่ในร่างกาย พูดเสียงแหบแห้งไร้เรี่ยวแรง แล้วหลับตาลง


          "ไหนล่ะยา เอามาสิ ต้องกินยาก่อน แล้วเดี๋ยวเช็ดตัวให้ ทำไมมึงปล่อยให้ตัวเองไม่สบายขนาดนี้วะ นี่ถ้ากูไม่มา มึงไม่ตายคาเตียงไปแล้วรึไง บ้านก็ไม่มีใครอยู่ ทำไมไม่โทรหากูวะ"


          "โทรไปแล้วไง เมื่อเช้าน่ะ" ป่วยจะตายอยู่แล้วยังเสือกมีอารมณ์กวนตีนอีกนะมึง เมื่อเช้ามึงบอกกูซักคำมั้ยล่ะ ว่ามึงไม่สบายน่ะ


          "มึงลุกไหวรึเปล่าเนี่ย เดี๋ยวกูไปเอาโจ๊กขึ้นมาให้ละกัน จะได้กินยา"


          "ไม่ต้อง ไม่หิว" เวลามึงป่วยนี่โคตรดื้อเลยว่ะ ทั้งดื้อทั้งกวนตีน


          "ไม่หิวก็ต้องกิน ถ้ามึงไม่กิน กูจะพามึงไปหาหมอตอนนี้แหละ เลือกเอาจะกินข้าวกินยาอยู่ที่นี่ หรือจะไปโรงพยาบาล"


          "........................." พอเถียงไม่ได้ก็เปลี่ยนเป็นดื้อเงียบรึไงวะ แต่ไม่เป็นไร มึงคิดว่ากูเป็นใครล่ะ กูเลี้ยงมึงมาตั้งแต่สี่ห้าขวบ ทำไมจะไม่รู้ว่าต้องทำยังไงกับมึง


          "ถ้ายอมกินข้าวกินยาดีๆ เดี๋ยวให้คัพเค้กร้านโปรดด้วยนะ อยากกินรึเปล่า วันนี้มีราสเบอรี่ชีสคัพเค้กโปะวิปครีมโคตรหนาที่ไวน์ชอบด้วยนะ"


          "................"


       (^ ^)


          "..............อือ" หึ เห็นรึเปล่าล่ะ ว่ากูเป็นใคร


          "ถ้างั้นก็กินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวไปอุ่นโจ๊กมาให้" ผมจะเดินออกจากห้อง แต่เสียงไวน์เรียกเอาไว้ก่อน


          "ไม่กินโจ๊ก ไม่ชอบ" นี่กูก็คิดไว้อยู่แล้วล่ะ


          "กินไปเหอะ มีต้มยำกุ้งร้อนๆเปรี้ยวจัดด้วยนะ กินคู่กันไง เหมือนตอนไวน์เด็กน่ะ เวลาไม่อยากกินโจ้กจืดๆ พี่ก็แอบเอาต้มยำกุ้งมาให้กินแก้เลี่ยน แล้วถูกพ่อกับอามานพจับได้โดนด่ากันทั้งคู่เลย" ผมยิ้มคิดถึงตอนที่เราเล่นซนกันตอนเด็กๆ ผมอยากดูแลมัน รู้ว่ามันไม่ชอบกินอาหารรสจืด พอมันป่วย ก็ถูกบังคับให้กินโจ๊ก ผมแอบเอาต้มยำกุ้งที่โต๊ะกินข้าว ยกไปให้มันกินถึงบนห้องนอนเลย


          "พี่เก้า..จำได้?" คนป่วยมองหน้าผมอย่างตกใจ แปลกใจ ประหลาดใจ อะไรซักอย่างที่มันไม่คาดฟัน


          "ไม่ได้เป็นโรคความจำเสื่อมมั้ยล่ะ รออยู่นี่แหละ เดี๋ยวไปเอาข้าวมาให้" แปลกใจอะไรวะ เราโตมาด้วยกัน มีเรื่องไหนของมึงบ้างที่กูจะจำไม่ได้ ถึงเราจะห่างกันไปสามปี เจอหน้ากันก็กวนตีนทะเลาะกันตลอด พูดกันแค่เรื่องที่จำเป็น ไม่ได้สนิทกันเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ไม่เคยลืมเรื่องของมึงหรอกนะ ไอ้เด็กเวร

 


          ผมยกชามโจ๊ก กับต้มยำกุ้งขึ้นมาบนห้องนอน เจ้าของห้องนอนลืมตา สายตาเหม่อลอย ขอบตาแดงก่ำเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ นี่มันเป็นบ้าอะไรกันแน่ มันปวดหัว ตัวร้อน เป็นไข้ แล้วทำไมต้องร้องไห้ ปกติมันเข้มแข็งจะตาย ขนาดไข้หวัดใหญ่ตอนป.3ยังทำให้มันร้องไห้ไม่ได้เลย


          "ลุกขึ้นมานั่งไหวรึเปล่า เอาอะไรมาวางข้าวดีวะ ห้องมึงไม่มีโต๊ะญี่ปุ่นนี่หว่า อ้อ รอเดี๋ยวนะ"


          ผมวิ่งกลับลงไปชั้นล่างอีกครั้ง มองซ้ายมองขวา หาสิ่งที่ตัวเองต้องการ หยิบติดมือขึ้นมา วิ่งกลับขึ้นไปที่ชั้นสองอย่างรวดเร็ว เปิดประตูห้องนอนเข้าไป วางของสิ่งนั้นคว่ำเอาไว้บนเตียง ยกถ้วยโจ๊กกับต้มยำกุ้งมา วางลงไป โอ๊ะ เหมาะเหม็ง


          "อ่ะ กินข้าวได้ละ กูนี่ฉลาดจริงๆ ฮ่าๆๆ" ผมช่วยประคองตัวคนป่วยให้ลุกขึ้นมานั่ง มันทำสีหน้าเจ็บปวดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร มองสิ่งที่ผมใช้วางถ้วยอาหาร แล้วหัวเราะขำในลำคอ หึ หนึ่งที


          "กะละมังซักผ้าเนี่ยนะ แน่ใจเหรอว่ากินได้ ไม่คว่ำน่ะ" ทำไมวะ กะละมังซักผ้า พอคว่ำลงก็มีพื้นที่กว้างขวางโล่งโปร่งสบาย วางชามข้าวได้เป็นสิบจานก็ละกัน หรือใครมีไอเดียที่ดีกว่านี้วะ บอกกูมาสิ กูให้สิบล้านเลย ฮึ่ยยย


          "เออ กินไปเหอะน่า มึงไม่มีที่วางนี่หว่า หรือจะเดินลงไปกินข้างล่างล่ะ แค่นั่งกับเตียงสภาพมึงยังเจ็บปวดขนาดนี้ นี่เจ็บตรงไหนกันแน่วะ"


          "........................" ดื้อเงียบอีกละ เดี๋ยวกูเอาส้นตีนง้างปากเลยนี่


          "กินข้าวนะไวน์ อ้าปากสิ" ผมตักโจ๊กขึ้นมา เป่าแล้วจ่อที่ปากมัน เร่งให้มันเริ่มกินข้าวซักที โจ๊กจะเย็นหมดแล้วเนี่ย เมื่อไหร่มึงจะได้กินยานอน


          "เดี๋ยวกินเอง" ไวน์จับลงมาบนช้อนที่ผมถืออยู่ ผมชักสีหน้าใส่ทันที


          "อย่าดื้อกับพี่ กินข้าวเร็วๆ จะนั่งเถียงทำไมให้เสียเวลาล่ะ รีบกินจะได้รีบนอนไง" สุดท้ายมันก็ยอมอ้าปากหลังจากนิ่งไปเกือบนาที


          "พอแล้ว เลี่ยน" ผมป้อนโจ๊กคำ ต้มยำกุ้งคำ สลับกันไปมา ไม่ถึงครึ่งถ้วยด้วยซ้ำ ไวน์ก็ผลักมือผมออก


          "กินอีกเร็วๆ เดี๋ยวให้คัพเค้กแล้ว อีกห้าคำ โอเคมั้ย" สุดท้ายมันก็ยอมกินเพิ่มอีกหน่อย หึ บอกแล้วไง กูเป็นใคร พี่เก้าผู้ซึ่งเลี้ยงไวน์มากับมือ เพราะพ่อเราไม่ว่างทั้งคู่ต้องดูแลกันเอง


          "พอแล้วจริงๆนะพี่เก้า กินไม่ไหวแล้ว" เมื่อไม้แข็งใช้กับผมไม่ได้ ไวน์เลยเปลี่ยนมาอ้อนแทน นานแล้วนะ ที่มันไม่ได้อ้อนผมแบบนี้


          "ก็ได้ งั้นก็คัพเค้กนะ" ผมหยิบชามไปวางทิ้งไว้แถวโต๊ะ เขวี้ยงกะละมังซักผ้าไปบนพื้น เดินไปหยิบถุงที่มีกล่องคัพเค้กสีหวานของโปรดคนป่วย กลับมานั่งบนเตียงข้างมันเหมือนเดิม


          "จะกินเอง" รู้ทันกูอีกแล้ว แต่ฝันไปเหอะมึง มึงเป็นคนป่วย จงทำตามคำสั่งกู


          "อ้าปากนะน้องไวน์ พี่เก้าจะป้อนให้" นี่กูเห็นว่าป่วยหรอกนะ จะยอมใจอ่อนให้วันนึงก็ได้


          "........." มึงอึ้งอะไร เมื่อก่อนเราก็พูดกันแบบนี้นี่นา


          "เร็วๆสิ กินเสร็จน้องไวน์จะได้รีบนอนไง พักเยอะๆจะได้หาย......ไวน์เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม" ไวน์อ้าปากตามที่ผมบอก แต่หยดน้ำตาไหลตามลงมาด้วย


          "เปล่า ไม่ได้กินขนมตั้งนานแล้ว ให้ป้อนก็ได้ ป้อนสิพี่เก้า" ไวน์รีบเช็ดน้ำตาตัวเอง


          "^ ^" เพราะคำพูดที่เรียกผม กับเสียงอ้อนที่เหมือนตอนเด็กๆ ผมตักคัพเค้กใส่ปากที่อ้าและหลับตารอ แล้วเผลอยิ้มออกมา


          "อร่อยมั้ย ^ ^" ผมถาม


          "อื้อ อร่อย ^ ^" ไวน์


          "ชอบจริงๆเลยนะไอ้ขนมร้านนี้เนี่ย โชคดีนะที่มันยังไม่เจ๊งไปซะก่อน ไม่อย่างนั้นจะทำยังไงให้น้องไวน์ยอมกินข้าวกินยากันนะ พี่เก้าต้องซื้อไอ้กิจการร้านนี้เอาไว้แล้วสิ"


          "ป้อนเร็วๆสิ ปวดหัวแล้วนะ" อะไรวะ เมื่อกี้ยังงอแงอยู่ลย ตอนนี้กลับเป็นเด็กซะงั้น อารมณ์แปรปรวนจริงๆ


          "คร้าบ คร้าบ อ้าปากสิ เอ๊ะ ให้ดีมั้ยนะ พี่กินบ้างดีกว่าเนาะ" พอผมยื่นช้อนจ่อปาก แล้วดึงกลับมาทำท่าจะกินเอง เด็กน้อยก็งอแงแล้วดึงมือผมกลับไป รีบงับช้อนเอาไว้ กลัวผมแย่งขนม


          "อื้ออ พี่เก้าอย่าแกล้ง ของไวน์นะ"


          "ฮ่าๆๆๆ ไม่แกล้งแล้วน่า กินดีๆสิ วิปครีมเลอะปากหมดแล้ว" มือผมเลื่อนไปเช็ดมุมปากที่เปื้อนวิปครีมสีขาวออกมา มันอร่อยตรงไหนวะไอ้ของหวานๆเนี่ย แล้วเลียวิปครีมที่ติดอยู่บนนิ้วตัวเอง ก็หวานๆจืดๆนะ ไม่เห็นอร่อยเท่าไหร่


          "อิ่มแล้ว ขอบคุณนะ คุณเก้า กลับไปได้แล้วล่ะ" ห๊ะ มึงอารมณ์ไหนอีกล่ะเนี่ย อยู่ๆก็กลับร่างไอ้เวรไอ้ไวน์ที่ชอบบังคับลากผมไปทำงานที่ชานชลา แล้วล้มตัวลงนอนหลับตา ปิดการสนทนาจบปิ๊ง


          "เออ เดี๋ยวกลับ มาเช็ดตัวก่อนละกัน เดี๋ยวทำให้" ผมโยนถุงคัพเค้กทิ้งไป แกะกระดุมเสื้อนอนมัน แหวกออก


          นี่มันอะไรกันวะ!!


          ผิวขาวๆมีแต่รอยแดงช้ำ รอยมือบีบ รอยมาร์ค รอยข่วนเต็มไปหมด ไวน์ตกใจลืมตาขึ้นมามองหน้าผม แล้วรีบกระชับเสื้อปิดร่างกายตัวเองเอาไว้เหมือนเดิม


          "นี่ใครทำมึงเนี่ย ไอ้ไวน์ บอกกูมา ใครทำมึง!!" เวรเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นวะ ไอ้รอยแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันไปโดน อะ.....ไร


          เอ๊ะ.......เดี๋ยวนะ......เมื่อคืนมันไปส่งผมที่คอนโดฯ นี่หว่า แล้วผมก็ฝันว่ามันร้องไห้ แล้วเราสองคนก็...


          "เปล่า ไม่มีอะไร คุณเก้าออกไปได้แล้ว ผมจะนอนพัก" ไวน์หันหลังหนี แล้วคลุมผ้าห่มมิดจนถึงคอเพื่อบังร่างกายตัวเองเอาไว้


          "........พี่เหรอไวน์?" ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น หัวใจแทบจะหยุดเต้น ร่างกายชาวาบไปทั้งตัว ผมนอนกับมันเหรอ


          "ไม่ใช่!! ทำไมต้องเป็นคุณด้วย ผมแค่ไปเจอแฟนมา หลังจากไปส่งคุณเมื่อคืน" แฟน? มึงเรียนกับทำงานก็ไม่มีเวลาหายใจแล้ว มึงเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟน


          มิน่าล่ะตื่นมาตอนเช้าผมถึงได้รู้สึกว่าร่างกายตัวเองผิดปกติไป


          "ไวน์"



ไวน์



#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: อุ๊ย ตัดจบได้โหดร้ายอีกละ น้องไวน์เค้ายอมเอง ไม่บอกพี่เก้าเอง อย่าดุด่าว่ากล่าวเค้าเบยยย เค้าไม่เกี๊ยวววว หึหึ/ พี่เก้าน้องไวน์น่ารักดีอ่า ช่วงกลางๆที่เค้าลืมตัวกันน่ะนะ พอรู้สึกตัว ดราม่าต่อจ้า *วิ่งหลบรองเท้า* /สองคู่ เก้าไวน์ นักรบหมอก อาจจะสลับกันไปมา เพราะอยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน ลุ้นกันเอาเองเนาะว่าคู่ไหนจะมาตอนไหน ขอโทษทีมพีรญาไว้ล่วงหน้าเลยละกัน แต่อีกไม่นานก็มาแล้วล่ะ // ช่วงนี้อัพน้อยหน่อยนะ ไหนจะเรียน ไหนจะทำงานพิเศษอีก ใกล้คริสมาสแล้วด้วย ยังไม่ได้ซื้อของขวัญ เตรียมแต่งห้อง เทียนเค้าจุดไปสองเล่มแล้ว นี่ยังไม่ได้ไปเอาต้นคริสมาสขึ้นมาจากห้องเก็บของเลย ฮืออออ ขี้เกียจอะไรเบอร์นี้ ว่างช่วงจันทร์ถึงพุธเท่านั้นแหละ เสาร์อาทิตย์ก็ไม่ว่างวนไปอีก บ่นอัลไลก็ไม่รู้ ไปแระดีกว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3563 JunefyKung (@JunefyKung) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 20:05
    ทำไมน้องไวน์กับพี่เก้ามันน่ารักแบบนี้ ละมุนไปหมด เห้อ
    #3563
    0
  2. #1403 MimiPornsinee (@MimiPornsinee) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 22:55
    น้องไวน์ ได้เสียอีกเเล้ววววว ไรท์คิดถึง พีรญาเเล้วอ่าาาา
    #1403
    0
  3. #1352 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 15:05
    ดีนะที่อิพี่เก้ามันฉลาดดด ไม่คิดว่าน้องไปมีกับคนอื่น แง้งๆๆๆๆ รับผิดชอบน้องเด่วเน้
    #1352
    0
  4. #1343 s.lattecoffee (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 12:44
    เก้าไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วคุยกับน้องให้รู้เรื่องเลย แล้วจับผิดชอบน้องด้วย!!!!
    #1343
    0
  5. #1340 nonticha183 (@nonticha183) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 11:59
    ดีมากคะพี่เก้าหุหุ
    จับฌกหกให้ได้คะแล้วเดี๋ยวจะบอกให้ไรท์ยดไวน์ให้แบบง่ายๆไม่ต้องยากมากหุหุ
    อารมณ์ดีไปอีก
    #1340
    0
  6. #1322 Kamonporn13 (@Kamonporn13) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 10:43
    รอน้ะไรท์รีบมาด่วนๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1322
    0
  7. #1313 nannsj (@nannsj) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 09:40
    ตัดแบบนี้ฆ่าฉันฆ่าฉันให้ตายเสียยังดีกว่าฮื้อจะร้องค้างมันค้างงงงงงงงงงไวน์ลูกTT
    #1313
    0
  8. #1312 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 07:26
    สงสารไวน์
    #1312
    0
  9. #1309 sukanyaaon2214 (@sukanyaaon2214) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 06:59
    ไรท์โหดร้ายยยยยทามมันทำเช่นนี้้้ตัดได้โหดร้ายยยยยมวกกกกกกกกฮือออออมาต่อเร็วๆๆๆนะคะ
    #1309
    0
  10. #1308 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 06:57
    ตัดได้โหดร้ายยยยยยย
    พี่เก้าเลี้ยงน้องน่ารักกกกกมากก
    อยากให้ช่วงเวลาอ้อนกันบ่อยๆคู่นี้
    #1308
    0
  11. #1307 numkhangvv (@ab-hyungee) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 06:22
    ถ้าจะตัดแบบนี้ !!!!!!
    #1307
    0
  12. #1306 a_liew (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 06:20
    ปอ ลิง รักษาสุขภาพด้วยยยยยยยยย

    -_____________-..
    #1306
    0
  13. #1305 a_liew (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 06:16
    ตัดดดดจบแบบนี้ =_____=*

    ขอพิกัดบ้านคนแต่งด้วยยยค่ะ!!!!!!!

    อิพี่เก้า ความจำกลับมาได้หรือยังงงงง

    จะให้ช่วยฟื้นความจำให้มั๊ยยย!!!!

    น้องไวน์ ตอนเปื่อย ดื้อเอาเรื่องอยู่ = ='

    อิพี่เก้า ทำอะไรไว้รับผิดชอบเลยยยยยยยยย

    #1305
    0
  14. #1301 Oct.me (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 02:46
    สู่ๆนะไรท์(^3^)
    #1301
    0
  15. #1300 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 02:14
    เก้านี่ทำเหมือนไวน์เป็นเด็ก5ขวบเลย 555 แต่นี่ดั๊นนนนตัดฉับแบบนี้ สงสัยคงหน่วงไปอีกนาน /ดีเเล้วไรท์5555
    #1300
    0
  16. #1299 neung_no (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 00:53
    น่ารักอ่ะพี่เก้าน้องไวท์.."น้องชายผมคนนี้ผมหวง"
    #1299
    0
  17. #1298 Amika (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 00:37
    จะคู่ไหนก็ได้หมดจร้า รออ่านๆ สู้นะไร้ท์ มาน้อยได้แต่มาสม่ำเสมอนะไร้ท์
    #1298
    0
  18. #1297 Ksksks (@Ksksks) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 00:23
    ไรท์....กิจกรรมเยอะอัลไรเบอร์น้านนนนน....ตัดสลับได้ ไม่งงนะ ชอบทุกคู่เลย เป็นกำลังใจให้น้าาาา
    #1297
    0
  19. #1296 golfhat (@golfhat) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 00:18
    ฮ่าๆๆอบอุ่นน ร้องไห้ตามไวน์ แต่งดีจังงงเค้ารักไรท์ หือออออ กว่าจะลงรอยกันได้คงลำบากอ่ะเนอะดูสภาพแล้วคู่นี้ ร้องไห้ล่วงหน้าได้ไหม หือออ//สู้ๆน้าาไรท์ เป็นกำลังใจให้ ซู่ไ
    #1296
    0
  20. #1295 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 00:08
    ก็นี่ไง ก็ไม่ยอมคุยกันไง แล้วเมื่อไหร่มันจะรู้เรื่อง
    #1295
    0