ตอนที่ 70 : สเปเชียล นักรบ หมอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    14 ธ.ค. 59


หมอกพาร์ท


          "ไอ้หมอก เรื่องค่ายปีหนึ่งไปถึงไหนแล้ววะ" ผมเงยหน้าขึ้นไปมองคนถาม ที่กำลังกดโทรศัพท์มือถือเล่นอยู่ สายตามองหน้าจอ แต่ปากถามผม


          "ทำไมวะ มึงชิ่งไปแล้วไม่ใช่รึไงไอ้เฟียส แล้วป่านนี้เพิ่งจะมาถามเอาอะไร ใกล้เสร็จหมดแล้วล่ะ จะไปอยู่สองสามวันนี่แล้วนะ" ตอนกูทำกันหัวปั่นมึงก็หนีไปสวีทกับแฟนตลอด เดี๋ยวกินข้าวบ้านดัมเบล เดี๋ยวดูหนังกับดัมเบล ไม่งั้นก็ต้องพาดัมเบลไปธุระ ชีวิตมึงมีแต่ดัมเบลๆๆ จะมาสนใจอะไรเพื่อนวะ


          "กูไม่ได้ชิ่งมั้ยล่ะ เดี๋ยวถึงเวลากูก็จะไปด้วยไง ไม่งั้นใครจะคอยดูแลดัมเบลล่ะ" นั่นไง มึงไปเพราะเจตนาแอบแฝงชัดๆ


          "ถ้ามึงอยากไปเพราะห่วงแฟน ควรแกล้งมาช่วยงานกันบ้างนะ เหมือนไอ้สิงน่ะ มันยังแอ๊บว่ามาช่วยงานตั้งหลายรอบ อีกอย่างไอ้ดำน่ะแข็งแรงกว่ามึงอีกมั้ยล่ะ ใครจะดูแลใครกันแน่วะ" กูจะจิกกัดมึงให้เจ็บเลย ไอ้เพื่อนไม่รักดี หนีงาน ให้กูทำ


          "กูไม่ได้แกล้งช่วยนะเว้ย ไอ้หมอก กูมีความรับผิดชอบมั้ยล่ะ ไอ้เฟียส มึงน่ะถ้าไม่โผล่หน้ามาช่วยบ้าง อย่าหวังว่าไอ้ยักษ์กับพี่นักรบจะยอมให้มึงตามไปเลย" สิงโต


          "เออ จะอะไรก็ช่างเหอะ วันนี้กูไปช่วยก็ได้.......พอดีดัมเบลไม่ว่าง มีนัดทำรายงานกับเพื่อนๆน่ะ กูเหงา" ถุยยย กูก็คิดว่าสำนึกได้


          ช่วงนี้นอกจากพวกเราจะเรียนกันหนักแล้ว ยังต้องเตรียมงานเรื่องค่ายปีหนึ่งด้วย ผมไม่เจอหน้าใครบางคนมาเป็นอาทิตย์แล้วล่ะ แต่ก็แอบได้ยินผ่านๆจากน้องรหัสเค้าว่า ยังอ่อนล้าสภาพใกล้ตายเหมือนเดิม เจ้าตัวส่งข้อความมาวันละสองครั้ง คือสบายดีมั้ย เป็นยังไงบ้าง แค่นั้นแล้วก็เงียบไปเหมือนเดิม อัลไลของเค้าก็ไม่รู้ ไม่วัยรุ่นเลยว่ะ


          "อ้าว พวกมึงมาทำไรกันที่ห้องสมุดล่ะ" มาเล่นโยคะมั้ง ผมไม่ได้ตอบหรอก แค่คิดเล่นๆ หันไปมองหน้าคนถามเจอกับพี่เอปีสามกับเพื่อนของเค้า พี่นักรบ พูดถึงก็โผล่ใครปล่อยคิววะ


          ผอมลงรึเปล่าวะ หน้าก็คล้ำตาก็ดำเชียว นี่ยังนอนไม่หลับอยู่เหมือนเดิมสินะ ตั้งแต่ข้าวต้มปลาที่ทำให้ตอนนั้น ผมก็ไม่ได้แวะไปอีกเลย งานมันเยอะนี่หว่า ไหนจะรายงาน ไหนจะแลป ตัวเค้าเองก็เหมือนกัน งานท่วมหัวยิ่งกว่าปีสองอย่างเราๆอีกมั้ง .............คิดถึงจัง


          "มาทำรายงานน่ะพี่เอ พวกพี่ล่ะ" สิงโต


          "เหมือนกันว่ะ ต้องรีบเคลียก่อนจะพาพวกปีหนึ่งมันไปค่ายที่แม่ฮ่องสอนน่ะสิ" พี่เอตอบแล้วมองด้วยสายตาว่า กูมาห้องสมุดไม่น่าถาม แต่พี่ถามพวกเราก่อนมั้ยล่ะ


          ค่ายที่เราจะไป เป็นการไปสร้างถนนเข้าสู่หมู่บ้านที่ชนบท ใครจะไปก็ได้ แต่เน้นไปที่ปีหนึ่งเป็นหลักเพราะอยากให้เด็กเข้าใหม่เรียนรู้เอาไว้ การสร้างนั่นสร้างนี่เป็นเรื่องของพวกเราโดยตรงกันอยู่แล้ว คนเลยให้ความสนใจกันมาก ถ้าไปก็ยังได้เรฟเฟอเร้นเก็บไว้ตอนสมัครงานด้วย เป็นค่ายที่จัดขึ้นกันเองนะไม่เกี่ยวกับทางมหาลัย แต่คณะก็สนับสนุน ขออนุญาตทางมหาลัยเรียบร้อยและมีอาจารย์ในคณะไปด้วยหลายคนเลยล่ะ อาจารย์เองเค้าก็สนใจ เพราะมันเป็นงานจิตอาสา


          "เออ งั้นก็ตั้งใจทำงานไปละกัน ไว้เจอกันเว้ย" พี่เอเดินออกไปหลังจากโบกมือลาพวกเรา ผมยังคงมองหน้าคนที่หยุดยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้พูดทักทายอะไรซักคำเดียว แต่ส่งสายตามองมาที่ผม สายตาที่ทำให้ผมเริ่มหน้าร้อน


          "ไอ้เฟียส มึงไปช่วยกูหาหนังสือหน่อยดิวะ เล่มที่เอามาใช้ไม่ได้เลยว่ะ ไปๆๆ" สิงโต


          "เอาดิ กูไปด้วย แถวนี้อยู่ไม่ได้แล้วว่ะ รังสีมุ้งมิ้งมันสว่างจนแสบตาไปหมด" อ้าวไอ้เฟียส กูก็คิดว่าพวกมึงจะไปหาหนังสือจริงๆ อย่าแซวกูโดยเด็ดขาด เดี๋ยวกูเขิน กูไม่หน้าด้านเหมือนพวกมึง


          "เอ่อ...สบายดีนะ" พอเพื่อนสองคนเดินไป พี่นักรบก็ขยับมายืนใกล้ขึ้น


          "ฮ่าๆๆ เมื่อเช้าพี่ส่งข้อความมาถามแล้วไง ผมตอบกลับไปแล้ว ว่าสบายดี พี่ไม่ได้อ่าน?"


          "ไม่เหมือนกันนี่ พี่ไม่ค่อยชอบอะไรที่เป็นตัวอักษรเท่าไหร่ ชอบฟังจากปากมากกว่า" งือออ มึงเต๊าะอีกละ เจอหน้าเป็นไม่ได้


          "อ่า เหรอ แล้วพี่ได้นอนพักบ้างรึเปล่าเนี่ย พี่ดูผอมไปนะ ตาก็คล้ำ แถมโทรมด้วย"


          "ก็นอนนะ วันละสองสามชั่วโมง แต่เมื่อคืนคงเหนื่อยมากได้นอนตั้งสี่ชั่วโมงแน่ะ หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ หัวเกือบทิ่มเข้าคอมเลย ฮ่าๆๆ" มึงยังกล้าหัวเราะอีก


          "พี่นักรบ นอนแค่นั้นจะพอได้ยังไงล่ะ ทำไมพี่ไม่พักบ้าง ถ้างานทำไม่ทันก็บอกสิ ช่วยอะไรได้ผมก็จะช่วย เดี๋ยวชวนไอ้สิงไปช่วยด้วย มันเก่ง มันต้องพอช่วยงานพี่ได้บ้างแหละ ทำไมพี่ต้องฝืนทำตัวเป็นเก่ง เป็นเท่ รับทุกอย่างมาหมด แล้วทำให้คนอื่นเค้ารู้สึกเป็นห่วงด้วย นี่! ผมพูดให้รู้สึกตัวนะ จะยิ้มทำไมวะ?" เดี๋ยวโกรธเลย


          "ดีใจ ที่มีคนเป็นห่วง แต่งานมันไม่เท่าไหร่หรอก แค่นอนไม่หลับน่ะ พี่ไม่เป็นไรหรอก" เห้ออ นอนไม่หลับอีกแล้ว เป็นโรคอะไรวะ


          "พี่ไปหาหมอหน่อยดีมั้ย เผื่อหมอจะให้ยาอะไรมากินได้ เออ พี่มีเรียนอีกรึเปล่าล่ะ"


          "ไม่มีแล้ว นี่ก็ใกล้จะกลับแล้วล่ะ ทำไมเหรอ" พี่นักรบยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู จากนั้นก็ตอบคำถาม


          "งั้นดี ไปกันเถอะ" ผมลากพี่นักรบออกจากห้องสมุดแล้วส่งข้อความบอกให้เฟียสกับสิงโตทำรายงานกันไปก่อนเลย ไว้ผมทำส่วนของตัวเองมาใส่ให้ทีหลัง ไม่ได้สนใจคนที่ถูกลากมาที่เอาแต่ถามว่าจะไปที่ไหน


          ดันตัวคนตัวสูงกว่าขึ้นรถของตัวเอง แล้วขับออกมาจากมหาลัยเลย


          "หมอก จะพาพี่ไปไหน คือ เราสองคนยังไม่ได้ตกลงอะไรกันเลยนะ หมอกยังไม่ตอบคำถามพี่เลย พี่ว่ามันเร็วไปรึเปล่า แต่ว่าถ้าเกิดหมอกว่าโอเค พี่ก็..."


          "พี่พูดถึงเรื่องอะไรวะ ผมจะพาพี่ไปหาหมอ จะได้ช่วยตรวจพี่ดูหน่อย ว่าพี่เป็นอะไรกันแน่ ถึงได้หลับยากขนาดนี้"


          "////////// เปล่าๆ พี่หมายถึงไปหาหมอนั่นแหละ มันเร็วไปรึเปล่า พี่อาจจะแค่ทำงานหนัก เหนื่อยจนนอนไม่ไหวอะไรแบบนี้อ่ะ แต่ถ้าหมอกโอเคก็ไปหาหมอกันก็ได้ ฮ่ะๆๆๆ" ทำไมหัวเราะฝืนเบอร์นั้นวะ ???????????



 

          "ร่างกายพักผ่อนไม่เพียงพอครับ ให้ดื่มน้ำให้มากๆ ทานอาหารให้ครบห้าหมู่ เน้นพวกธาตุเหล็กนะครับ ทำร่างกายให้อบอุ่นเข้าไว้ เดี๋ยวจะล้มไปได้ จริงๆหมอไม่อยากแนะนำให้กินยาเท่าไหร่ เพราะไม่ได้เจ็บป่วยอะไร แต่ถ้าสนใจหมอฉีดยานอนหลับให้ได้นะ ฮ่าๆๆๆ" ผมกับพี่นักรบมองหมอที่เราเคยเจอที่เกาะกูดแบบไม่เข้าใจ ว่าเค้าขำอะไรของเค้า แล้วทำไมต้องฉีดยานอนหลับ ยาพวกนี้มันไม่ต้องผ่านทางอากาศหายใจเหรอ ไม่รู้ว่ะผมไม่ได้เรียนหมอ คงมีมั้ง เค้าเป็นผู้รู้นี่


          "อ้อ ไม่ต้องหรอกครับหมอ เดี๋ยวผมกลับไปนอนพักที่บ้านก็ได้" พี่นักรบส่งยิ้มบางๆไปให้ ทำให้หมอหน้าเหวอไปนิดหน่อย


          "อ้าว คุณไม่กลัวเข็มบ้างเหรอ ผมคิดว่าพอพูดว่าฉีดยา คุณจะร้องลั่นจนโรงพยาบาลแตกซะอีก ว้า ไม่สนุกเลย" ห๊ะ อะไรของเค้าวะ อย่างพี่นักรบเนี่ยนะจะกลัวเข็มจนร้องลั่น โดนยิงยังไม่คิดมาหาหมอเล้ย เงียบสนิท ทำแผลให้ยังไม่ปริปากร้องเลยซักนิด จะกลัวอะไรกับเข็มเล็กๆวะ หมอไปจำที่ไหนมา


          "เหอะๆๆ อ้อ ล้อเล่นหรอกเหรอครับ ผมก็คิดอยู่แล้วเชียวว่า ยาสลบที่ไหนเค้าฉีดกัน" ผม


          "ก็เพื่อนพวกคุณน่ะ เวลาพูดถึงเข็มเมื่อไหร่ก็ร้องงอแงลั่นเลย ผมก็คิดว่าจะเป็นเหมือนกันซะอีก รายนั้นน่ะกลัวมากเลย ให้รุ่นพี่อีกคนกอดเอาไว้ตลอด เห็นแล้วตลกดีออก แกล้งสนุกดี ว่าแต่เค้าไม่ป่วยอะไรอีกบ้างเหรอ บอกให้เค้าป่วยแล้วมาหาผมบ้างสิ นะนะ"


          -  -   ผม


          "อ่า ฮะๆ ผมล้อเล่นน่ะ หมอที่ไหนจะแช่งให้คนป่วยกันเนาะ งานของเราคือการรักษาชีวิตผู้คน เพราะฉนั้น ผมจะปราบคนพาลอภิบาลคนดีเอง พวกคุณไม่ต้องห่วง ที่ผ่านมาเป็นแค่การแสดง ผมคือหมอที่จริงจังในหน้าที่ จะรับใช้ชาติจนสุดความสามารถ อุ้ย" หมอเพ้อเจ้อ หันมาเห็นสีหน้าเราก็สะดุ้งแล้วหยุดพูดทำหน้าเจื่อนไปทันที


          กูต้องร้อง 'อะไรของเค้าวะ' รอบที่สี่แล้วนะ กูไม่เข้าใจ มึงเป็นหมอหรือตำรวจเนี่ย จะไปปราบคนพาลทำไม รักษาคนไข้ไม่ใช่เหรอหน้าที่หมอน่ะ แล้วทำไมรั่วได้ขนาดนี้วะ เห็นแล้วคิดถึงไอ้คริสเวอร์ชั่นผู้ใหญ่ มึงเป็นญาติกันใช่มั้ยตอบ!!

 


 

          "ผมว่าหมอนั่นต้องเป็นหมอเถื่อนแน่ๆ เราจะเชื่อถือได้เหรอพี่ แลดูเหมือนคณะตลก" ผมถือถุงใส่ของสดเดินเข้าไปในห้องของพี่นักรบ วันนี้ตั้งใจจะมาทำกับข้าวให้กินซักหน่อย เน้นธาตุเหล็กใช่มั้ย งั้นทำผัดตับก็แล้วกัน ง่ายดี ใส่ผักเข้าไปเยอะๆจะได้ช่วยเพิ่มสารอาหารบ้าง


          "ไม่หรอก เค้าคงแค่ล้อเล่นแหละ ตอนแรกๆก็ดูเป็นงานเป็นการดี แค่เล่นหลังจากตรวจเสร็จแล้วแค่นั้นเอง" เจ้าของห้องมีถุงในมืออีกหลายใบ เพราะเราแวะซื้อของมาตุนไว้ ผมบังคับให้พี่นักรบซื้อของกินมาติดห้องเอาไว้ เพราะหมอบอกว่าให้กินอาหารให้ครบห้าหมู่ ไม่อย่างงั้นอาจจะป่วยหนักได้ เพราะร่างกายอ่อนล้าเกินไป


          "พี่ผอมลงไปเยอะเลยนะ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยววันนี้ผมจะทำกับข้าวอร่อยๆให้กินเอง ถ้าหนังท้องตึง เดี๋ยวหนังตาก็หย่อนเองแหละ ^^"


          "ขอบคุณนะ งั้นใช้ห้องครัวตามสบายเลย พี่ขอตัวแป๊บนึง ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อย" ผมพยักหน้าให้ แล้วเดินหิ้วของเข้าไปในครัว ทำกับข้าวที่นี่เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย ข้าวของที่ผมเอาออกมาใช้วางยังไงก็ยังอยู่เหมือนเดิม แปลว่าเจ้าของห้องไม่ได้ใช้อุปกรณ์ครัวเลยสินะ


          ผมยืนเตรียมของ ล้างผัก หั่นตับ ไปเรื่อยๆ หรือว่าจะทำอะไรเพิ่มอีกซักอย่างดี วันนี้มีของสดมาเยอะเลย เอาเป็นหมูผัดขิงดีมั้ยนะ ขิงเองก็ช่วยให้นอนหลับสบายได้นี่นา ผมซื้อขิงมาไว้เยอะเลย ว่าจะต้มทำน้ำขิง ใส่ตู้เอาไว้ให้พี่นักรบดื่มก่อนนอนด้วย


          "หอมจัง ทำอะไรบ้างเนี่ย" เสียงเจ้าของห้องดังมาจากด้านหลัง หอมอะไรวะ ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย แค่หั่นผักอยู่เนี่ย แล้วทำไมต้องมายืนซ้อนหลังอีกแล้ววะ ผมเขินนะเว้ย


          "ก็ผัดตับ แล้วก็ว่าจะทำหมูผัดขิง พี่กินขิงได้ใช่มั้ย ผมจะทำน้ำขิงทิ้งไว้ให้นะ ก่อนนอนพี่ก็แค่เทใส่แก้วแล้วอุ่นในไมโครเวฟก็ดื่มได้แล้วร้อนๆ"


          "ทำไมต้องทำเองล่ะ พี่เห็นมีเป็นซองๆขายที่ร้านเมื่อกี้ด้วย ไม่ซื้อแบบนั้นเอาง่ายกว่า" พูดก็พอมั้ย ผมว่ามันใกล้ไปแล้วนะ จะชะโงกหน้ามาทำไมขนาดนี้ อยากช่วยก็บอกสิ จะยกมีดกับเขียงให้


          "ไม่ดีหรอก น้ำตาลเยอะตายเลย มีขิงสดๆ จะกินของสำเร็จรูปทำไมล่ะ ผมทำให้ ง่ายๆแป๊บเดียวเอง" เรื่องนี้ถนัดอยู่แล้วว่ะ ต้องคอยดูแลทั้งพ่อแม่ทั้งน้อง ครอบครัวผมไม่ได้ยากจนนะอย่าเข้าใจผิดไป ก็เป็นครอบครัวธรรมดานี่แหละ แต่พ่อกับแม่ทำงานทั้งคู่ไม่ค่อยมีเวลา ผมต้องดูแลน้องที่อายุห่างกันหลายปี เราคุยกันว่า ไม่อยากให้มีคนงานในบ้าน มันดูเว่อร์ไป ดูครอบครัวไม่อบอุ่นด้วย ผมก็เลยฝึกทำเองหมด แถมทำกับข้าวอร่อยด้วยสิ อิอิ


          "หมอก" เสียงพี่นักรบที่ยืนจ้องผมอยู่ แต่ผมเพิ่งรู้สึกตัว เพราะมัวแต่เตรียมส่วนผสมทำอาหารเพลิน เลยหันไปจะตอบรับ


          เรายืนใกล้กันเกินไป หน้าพี่นักรบก็ใกล้มาก พี่เค้าอยากยืนดูผมหั่นอาหาร เลยชะโงกหน้ามา พอผมหันไป แก้มก็เลยไปโดนจมูกเข้าเต็มๆ ///////////


          "วะ ว่าไงเหรอ" เขินเว้ยยยยย เนียนทำเป็นนิ่งๆไปได้มั้ยล่ะ


          "ขอบคุณนะ" ขอบคุณเรื่องอะไรวะ เรื่องทำกับข้าว หรือเรื่องเมื่อกี้ ไม่เอาดีกว่า ไม่กล้าถาม นิ่งๆเข้าไว้ ไอ้หมอกกก


          "อือ ไม่เป็นไร"


          เป็นการทำกับข้าวที่เขินมากกกก เมื่อมีคนที่ตัวเองแอบชอบมาคอยยืนดูอยู่ใกล้ๆไม่ยอมห่าง ผมแทบจะหยิบจับอะไรไม่ถูกเลย กว่าจะทำอาหารออกมาเสร็จได้ ก็เขินวนไปสิ เด็ดผักจนช้ำไปหมดแล้วเนี่ย บ้าเอ๊ยยย


          "น่ากินดีเนาะ ถ้ามีคนมาทำให้กินแบบนี้ทุกวันก็คงดีสิ" เต๊าะอีกละ


          "ชิมดูก่อนสิ ว่าชอบรึเปล่า พี่กินเยอะๆเลยนะ กินให้หมด จะได้แข็งแรง ผมกลัวพี่จะป่วยจริงๆเลย เดี๋ยวเราไปค่ายมันหนักมากเลยนะ ถ้าพี่ไม่เตรียมตัวเองให้แข็งแรง พี่อาจจะล้มได้นะ" ผมตักกับข้าวลงในจานข้าวพี่นักรบ จนแทบจะล้น แล้วบังคับให้เจ้าตัวกินให้หมด


          "คร้าบบบ จะกินให้หมดเลย ไม่ต้องห่วง"


          ข้าวจานแรกหมดไป


          "อีกจานนะพี่ เดี๋ยวตักข้าวให้ กินเยอะๆ"


          "หมอก มันเยอะไปนะ พี่ไม่ไหวแล้วล่ะ เอ่ออ แต่อีกจานก็ได้" สุดท้ายอดีตเฮดว้ากก็ยอมให้ผมตักข้าวให้เป็นจานที่สอง หลังจากเจอสายตาอ้อนวอนของผมเข้าไป

 


          หลังจากกินข้าวอิ่ม ผมก็ล้างจานเก็บกวาดทำความสะอาดจนหมด เก็บน้ำขิงที่ต้มใส่ตู้เย็นไว้ เตรียมอาหารเช้าง่ายๆอย่างแซนวิช แรปพลาสติกอย่างดี เก็บเข้าตู้เย็นเหมือนกัน จากนั้นก็เดินออกจากห้องครัวมา เจอพี่นักรบ นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก


          "ผมทำแซนวิชใส่ตู้เย็นไว้ให้นะพี่ พรุ่งนี้เช้าก็อุ่นนิดหน่อย กินได้เลยนะก่อนไปเรียน แล้วรีบเข้านอนล่ะ ไม่หลับก็นอนไปเฉยๆก่อนเผื่อจะง่วงเร็วขึ้น แล้วเจอกันที่มหาลัยครับ" คงต้องกลับไปปั่นรายงานบ้างเหมือนกันล่ะนะ วันนี้ก็ชิ่งงานมาด้วยสิ แต่เห็นสภาพพี่นักรบแล้วก็ทนไม่ไหว นี่ผมพูดจริงๆนะ พี่เค้าเป็นเฮดหลักของการไปค่ายเลย ถ้าล้มป่วยไป โครงการพังแน่ๆ อีกอย่าง...ผมเป็นห่วง


          "จะไปแล้วเหรอ เอ่อ...มันดึกแล้วนะ ถ้ายังไงค้างที่นี่ก็ได้"


         "หืม??" ค้างงั้นเหรอ ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยค้างหรอกนะ แต่เสื้อผ้าก็ไม่มีเปลี่ยน พรุ่งนี้ก็เรียนเช้าด้วย แต่ถ้าออกตอนนี้กว่าจะถึงบ้านก็ตีสองโน่นแหละมั้ง เอาไงดีวะ


         "ถ้าลำบากใจ เดี๋ยวพี่นอนที่โซฟาเหมือนเดิมก็ได้ ไม่ต้องห่วงหรอก หมอกไปนอนในห้องนั่นแหละ"


         คำพูดของพี่นักรบ ทำให้ผมคิดอะไรขึ้นมาบางอย่าง แต่ว่า..มันจะดูจงใจไปรึเปล่าวะ เอาวะ คงไม่เป็นไรมั้ง พี่แกซื้อบื้อจะตาย แล้วอีกอย่าง ผมก็เริ่มเป็นห่วงมากแล้วด้วย กับสภาพพี่นักรบแบบนี้


         "เอางั้นก็ได้" คำตอบของผมทำให้อีกคนยิ้มกว้างมาก พยักหน้าอย่างดีใจ แล้วรีบไปเตรียมชุดนอนกับผ้าเช็ดตัว ส่งมาให้ผมเพื่อใช้เปลี่ยนตอนอาบน้ำ

 


         ชุดนอนพี่นักรบโคตรตัวใหญ่อ่ะ พี่เค้าตัวใหญ่กว่าผมมาก พอใส่ออกมาก็เหมือนเด็กในชุดนอนผู้ใหญ่ คอตกออกมาแทบจะถึงไหล่อยู่แล้ว หลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมก็เดินไปมาอยู่ในห้องนอน เจ้าของห้องกำลังอาบน้ำอยู่ พอพี่นักรบอาบน้ำเสร็จก็เดินเช็ดผมออกมาจากห้องนอน ในชุดนอนแบบเดียวกัน ดูแบบนี้แล้วเหมือนคนเพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆเลยอ่ะ งือออออ โอ้ย ไอ้หมอก ไอ้ขี้มโน เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว เดี๋ยวก็หน้าแหกแบบคราวก่อนหรอก


         "ไม่นอนเหรอ? อ้อ รอให้พี่อาบน้ำเสร็จก่อนสินะ งั้นก็ฝันดีนะครับ" มือใหญ่ตบลงมาบนหัวเบาๆหนึ่งที เพื่อบอกราตรีสวัสดิ์ แล้วเดินออกไปทางประตูห้องนอน เพื่อไปนอนประจำที่ตรงโซฟา


         ผมกัดปากด้วยความตื่นเต้น ลังเลจนวินาทีสุดท้าย แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจดึงข้อมือคนตัวใหญ่เอาไว้ ก่อนที่จะเดินพ้นประตูห้องนอนไป พี่นักรบหยุดเดินหันกลับมามองหน้า


         "มีอะไรหมอก หรือแอร์เย็นไป?" เปล่าเว้ย กำลังรวบรวมความกล้าอยู่ ใจเย็นดิวะ


         "เอ่อ พี่บอกว่านอนไม่ค่อยหลับใช่มั้ย"


         "อืม ใช่ แต่เดี๋ยวพี่ไปกินน้ำขิงที่ทำไว้ให้นะ วันนี้กินอาหารตั้งเยอะแน่ะ ต้องหลับฝันดีแน่ๆ"


         "พี่เคยบอกว่า ถ้ากอดผมแล้วจะนอนหลับสบายใช่มั้ย? ./////////////////////////////////////////." หน้าผมร้อนวาบ ร้อนไปจนถึงคอ แถมยังต้องก้มหน้าไม่กล้าสบตาพี่นักรบอีกด้วย สองมือกำชายเสื้อนอนเอาไว้แน่น กูกล้ามากกกกกก


         "ก็ใช่นะ" พี่นักรบตอบกลับมาเสียงเบาไม่ต่างกัน ผมไม่รู้ว่าเค้าทำสีหน้าแบบไหน แววตายังไง เพราะผมไม่กล้ามอง ผมเริ่มหายใจลำบาก หัวใจก็เต้นเร็ว รีบพูดก่อนที่ความกล้าจะหมดไปดีกว่า


         "ถ้าอย่างนั้นวันนี้ให้นอนกอดก็ได้ แต่อย่าเข้าใจผิดนะ ผมแค่กลัวพี่นอนหลับไม่พอ แล้วก็จะไปค่ายไม่ไหว หน้าพี่ก็ซูบ ตัวพี่ก็ผอม จะยอมให้นอนกอดหนึ่งวันก็แล้วกัน" แฮ่กๆ เหนื่อยโว้ย กูรัวเร็วเกินไปใช่มั้ยเนี่ย ////////////////////


         "หมอก" เสียงเรียกแผ่วเบาที่ผมไม่เห็นสีหน้า เพราะยังไม่กล้าเงยขึ้นมาดู ผมตัดสินใจดึงข้อมือของคนที่ยังยืนอยู่ที่เดิมให้ตามไปที่เตียง เชี่ยเอ๊ย โคตรอ้อยเลยกู  


         "นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปเรียนกันอีก . /////////////////// ." ผมล้มตัวลงนอน แล้วดึงแขนพี่นักรบให้ลงนอนตาม


          กริบ


         เราสองคนนอนบนเตียงเดียวกัน นอนหงายอยู่ข้างๆ แขนเบียดกันนิดหน่อย นิ่งเงียบไม่พูดอะไรทั้งคู่ ห้องทั้งห้องเงียบสนิท จนได้ยินเสียงทำงานของเครื่องปรับอากาศ ผมเลยตัดสินใจลุกขึ้นนั่ง เพื่อจะดึงผ้าห่มที่ปลายเตียงมาคลุมตัว แต่พอผมขยับขึ้น พี่นักรบก็ทำท่าผวานิดหน่อย รีบดึงตัวผมกลับลงไปนอน แล้วกอดผมเอาไว้แน่น


         "จะไปไหนล่ะ ไหนบอกจะให้พี่นอนกอดไง" เสียงห้าวๆแหบต่ำ กระซิบข้างหู


         "แค่จะหยิบผ้าห่มน่ะ มันหนาว" ผมนอนนิ่งไม่กล้าขยับตัว เพราะลมหายใจร้อนๆรดอยู่ที่ข้างแก้ม แขนสองข้างของพี่นักรบ โอบกอดรอบตัวผมเอาไว้ กูยังหายใจอยู่มั้ยเนี่ย


         "อ้อ ผ้าห่มสินะ" อ้อมกอดคลายลงนิดหน่อย พี่นักรบยกตัวขึ้นไป ใช้เท้าช้อนผ้าห่มจากปลายเตียงขึ้นมา แล้วใช้มือดึงต่ออีกที คลุมตัวเราสองคนเอาไว้ ท่าดึงผ้าห่มอะไรของพี่วะ  


         "อุ่นรึยัง หืม?" อุ่นดิ อุ่นจนร้อน ร้อนมาก กูจะแปลงร่างเป็นลาวาอยู่แล้ว พี่เล่นซุกหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ กูก็เขินเป็นนะเว้ย


         "อือ อุ่นดี" ////////////////////


         "พี่ก็อุ่น หมอกอุ่นมากเลย" ครับพี่ รู้แล้วครับเล่นรัดแน่นจนหายใจไม่ออกขนาดนี้ ผมรู้แล้วล่ะ ว่าพี่ชอบกอดผมแค่ไหน


         "อือ////////"


         "หมอก" มือสองข้างกระชับเอวผมเอาไว้ หน้าซบลงมาตรงไหล่ เป่าลมหายใจร้อนๆรดผิวของผมเต็มๆ คือเสื้อนอนมันตัวใหญ่ไง พอโดนตะครุบให้กลับลงมานอนเมื่อกี้ คอเสื้อมันก็ร่นลงไปจนเลยหัวไหล่ ตกไปอยู่ที่ต้นแขน แล้วตกฝั่งไหนไม่ตก หลุดด้านไหนไม่หลุด มาหลุดด้านที่พี่นักรบนอนอยู่พอดี เค้าจะคิดว่ากูอ้อยสุดพลังเลยมั้ยเนี่ย


         "เอ่อ พี่ไม่ปิดไฟก่อนเหรอ" ผมหาทางไล่ให้พี่นักรบลุกไปจากเตียงเพื่อจะดึงคอเสื้อตัวเองขึ้น แต่พี่เค้าแค่ยกคิ้ว หันไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เข้าแอพอะไรซักอย่าง กดปุ่มทีเดียว ไฟดับทั้งห้องนอน มืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย เชี่ย ไฮเทคเกินไปแล้ว มึงไม่คิดจะปล่อยตัวกูเลยใช่มั้ย


         แขนข้างที่ปล่อยไปเพื่อกดโทรศัพท์กลับมาวางบนเอวอย่างเดิม แต่หน้าที่เคยหมุนไปหยิบโทรศัพท์ กลับซุกเข้ามาใกล้ซอกคอมากขึ้น


         ตอนนี้โปรดเรียกกูว่า ไอ้หมอกลาวา กูร้อนยิ่งกว่าอัลไลในโลกหล้าแล้ววว งือออออ คิดผิดใช่มั้ย ที่จะช่วยรักษาโรคหลับยากของพี่นักรบด้วยวิธีนี้


         "หมอก ขออนุญาตนะครับ" ยังไม่ทันได้ถามว่าอนุญาตอะไร ริมฝีปากก็กดลงมาตรงหัวไหล่นิ่งอยู่แบบนั้น


         เฮ้ยย ขออะไรล่ะ บอกมาเลยสิ กูไม่กล้าเอ่ยปากถามอะไรอีกแล้ว


         ".............."


         "................."


         นานเกือบสิบนาทีพี่ผมนอนใจเต้นแรง ลมหายใจที่รดอยู่บนผิวตรงไหล่ ก็กระทบเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงของลมหายใจเบาๆทำให้ผมรู้ว่า พี่นักรบ


         หลับไปแล้ว


         "ฝันดีนะพี่ ขอให้คืนนี้พี่หลับยาวๆล่ะ^^



#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: รีบมาก อัพจากมือถือ ไว้มาจัดหน้าให้ใหม่นะ เก้าไวน์มาเที่ยงคืนจ้า  **แก้ไขให้แล้วนะ อัพไปแล้ว ตอนนี้ไม่ลงรูปไปละกัน เอาไว้ครั้งหน้า อิอิ**

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3606 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 00:13
    คู่นี้เป็นเต่าล้านปี ช้าไปนะคู่เรานะ สู้คู่เก้าไวน์ก็ได้ ได้กันโดนที่เก้ายังไม่รู้ตัวเลยว่าได้เขาเป็นเมียละ เซ็ง!!
    #3606
    0
  2. #3481 poo26934 (@poo26934) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 23:46
    ชอบหมออ่ะ
    #3481
    0
  3. #1332 yamsaingpada2508 (@yamsaingpada2508) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 11:11
    มีความเขินแรงมากอ่ะ คู่นี้
    #1332
    0
  4. #1311 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 07:15
    อึ๊ยยยยย หวานเชียว
    #1311
    0
  5. #1293 MimiPornsinee (@MimiPornsinee) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 23:54
    ไวน์ของพี่ผู้ใสซื่อ บริสุทธิ์ โดนเเดรกไปเฉยเลยอ่ะ
    #1293
    0
  6. #1290 neung_no (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 23:16
    รอเลย fc น้องไวท์เตรียมรอต้อนรับเลยพี่เก้าคราวนี้ถ้า

    คิดไม่ออกว่าทำไรกับน้องบ้างเตรียมตัวเลย.(TT_TT)

    "นะครับ" แพ้อีกคนกับคำนี้ ลุงสู้เด็กไม่ได้เลยจริง ถ้าน้องไม่เริ่มก่อน ลุงก้อดด เฮ้ย..
    #1290
    0
  7. #1289 a_liew (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:57
    เก้าไวน์จะมาเหรอ เตรียมไม้หน้าสามแปร๊บบบบบ!!!!! =*=

    จะฟาดให้ความจำกลับมาให้ได้ ทำอะไรลงไปห๊ะ!!!!

    อิสมองปลาทอง อิผัดมะเขือยาว อิฟักทองผัดไข่ อิหัวไชเท้าซันเดย์!!!

    อิลุง ได้นอนกอดน้องหมอกและ ... และ และ นางก็หลับไปแล้ว -_____-'

    เอิ่มมมมมม... ลุงนี่มันลุงจริง ๆ ฮ่วยยยยยย!!!!



    #1289
    2
    • #1289-1 neung_no (จากตอนที่ 70)
      13 ธันวาคม 2559 / 23:09
      ด่ามานึกถึงสะไบเลยอ่ะ 555
      #1289-1
    • #1289-2 sweetyn2 (@SweetyN) (จากตอนที่ 70)
      14 ธันวาคม 2559 / 00:01
      เธอคืออวตารสไปรส์ 5555555555
      #1289-2
  8. #1288 Xiiqweq (@bamimozz) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:50
    แงงงง ขอนักรบหมอกต่อไม่ได้หรอคะ กำลังฟินกับคู่นี้เลยอ่ะ งือออ คริสสิงอ่ะหลบไป พวกแกตกกระป๋องละ 55555
    #1288
    0
  9. #1287 MeNiMeNie (@menizmeniez) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:49
    อ่านแล้วต้องร้องตู้วหูวววว(ซุปหมูใส่สะโพก//อ่าวผิด) อ่อยชุดใหญ่ไฟกระพริบไปอี้กกกกก5555555
    #1287
    0
  10. #1286 s.lattecoffee (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:42
    เขินตัวพอง น่ารักมากคู่นี้
    #1286
    0
  11. #1285 ตามหามี้อยู่~ (@fineffywaldorf) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:34
    ไรต์น่ารักที่ซู้ดดดดดดด =)
    #1285
    0
  12. #1284 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:27
    ยานอนหลับขนานหมอก แค่กอดก็หลับ
    #1284
    0
  13. #1282 Ksksks (@Ksksks) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:22
    เอร้ยยยยย........เขินสุดพลังเลยอ่ะ
    #1282
    0
  14. #1281 Oct.me (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:17
    รักไรท์ที่สุด(>3<)
    #1281
    0
  15. #1278 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:02
    ฮือออ คู่นี้ไปช้าๆๆ ละมุนนนนนน กรี๊ดดด
    #1278
    0
  16. #1277 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 21:57
    คู่นี้อบอุ่นอบอวลไปด้วยความห่วงใย เค้าเขินมากมายอย่างแรง งื้ออออ

    ปล.ชอบขุ่นหมอจังอารมดี๊ดี^^
    #1277
    0
  17. #1276 golfhat (@golfhat) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 21:33
    โอ้ยยยเขินนนนนนนน หมอกเราเขิน555555555
    #1276
    0
  18. #1275 Flukbeam (@Flukbeam) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 21:25
    อัพอีกนะไรท์ งื้ออ
    #1275
    0
  19. #1271 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:55
    มุ้งมิ้ง แต่เทียบกะคู่อื่นคู่นี้ก็ยังอนุบาลไม่ก็ประถมอยู่ดี555555 หมอออออกวนไปละ55555 คริสร่างผู้ใหญ่จริ๊งงงง
    #1271
    0
  20. #1270 RaydyKandaCh (@RaydyKandaCh) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:52
    มาแย้วววววดีใจมากกกกกกก
    #1270
    0