ตอนที่ 56 : สเปเชียล เฟียส ดัมเบล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6056
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    10 ธ.ค. 59


เฟียสพาร์ท



          ปัง!


          เปล่าครับ ที่ดังไม่ใช่เสียงปืนแต่เป็นเสียงประตูที่เปิดออกอย่างแรง ผมสะดุ้งแทบจะเรียกว่ากระโดด แล้วเสียงของคนรักก็ดังขึ้น


          "พ่อ! พี่เฟียส!ดัมเบลเปิดประตูพุ่งเข้ามา ด้านหลังมีแม่ตัวเองยืนอยู่ บ่งบอกให้รู้ว่าแอบฟัง


          "ดัมเบล มาที่นี่ได้ยังไงครับ ไหนบอกพี่ว่าจะไปธุระไง"


          "ธุระที่ว่าก็คือมาคุยกับพ่อเรื่องเมื่อก่อนนั่นแหละ ผมคิดตามไอ้เก้าพูด แล้วก็คิดได้ว่า ผมควรจะถามเหตุผลจากพ่อก่อนว่าทำไมถึงได้ทำแบบนั้น แต่พี่เป็นบ้าอะไรวะ ผมต้องเป็นคนถามสิ พี่มาที่นี่ทำไม แล้วนี่กำลังคิดจะทำบ้าอะไร ส่งปืนมาให้ผมนะ" ดัมเบลรัวเป็นชุด แบมือยื่นมาตรงหน้า


          "ถอยออกไปครับดัมเบล พี่ไม่เป็นไร พี่จะพิสูจน์ให้พ่อดัมเบลเห็น ว่าพี่รักลูกชายท่านแค่ไหน" ผมส่งยิ้มปลอบใจไปให้ ดัมเบลเริ่มหน้าเสีย


          "นี่พี่เอาจริงเหรอ มึงจะบ้ารึไงพี่เฟียส ในนั้นมีกระสุนจริงนะ ที่ผ่านมาพี่ยังเจ็บตัวเพื่อผมไม่พออีกรึไง พี่จะบ้าไปถึงไหน ปัญญาอ่อนรึเปล่า" พูดแบบนี้เสียใจนะเว้ย พี่ทำขนาดนี้ กลับมาด่าพี่ว่าปัญญาอ่อนเนี่ยนะ ไอ้เด็กบ้า


          "นี่เป็นเรื่องของพี่กับพ่อดัมเบล เราไม่เกี่ยว ถอยออกไปเลย" ผมดุดัมเบล หันหน้ากลับไปที่คุณวินัย ยกปืนขึ้นมาจ่อขมับตัวเอง จ้องเข้าไปในตาของคนเป็นพ่อที่ไม่มีท่าทีตกใจ หวั่นไหว หรือห้ามในการกระทำของผมเลย ที่ท่านทำคือแค่ยิ้ม แววตาดูสนุก


          ผมยอมรับอย่างแมนๆเลย ว่าผมสั่น ผมกลัว ใครบ้างไม่กลัวความตาย ยิ่งเป็นความตายที่เราเลือกเอง ความบ้าในตัวผม คงมีมากกว่าความกลัว ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถึงเลือกที่จะบ้าจี้ยอมพิสูจน์ด้วยวิธีการที่คุณวินัยเสนอมาแบบนี้ บางอย่างมันก็ไม่มีเหตุผลหรอก


          ทุกคนอาจจะคิดว่าการทำแบบนี้ คือการกระทำของคนโง่ ผมอาจจะอกตัญญูกับบุพการี หักหลังคนรัก ด้วยการจากไป แต่ผมเลือกแล้ว อาจจะห่วงบ้างว่าดัมเบลกับพ่อแม่ผมจะเสียใจมากแค่ไหน แต่ผมก็รักดัมเบลมากจริงๆ ถ้ารัชเชี่ยน รูเล็ตต์ มันทำให้ผู้ชายคนนี้ยอมรับผมได้


          ผมจะทำ!!


          "พ่อ อย่าทำแบบนี้ ห้ามพี่เฟียสสิ ผมยอมทุกอย่างเลย อยากให้ทำอะไรก็บอก หรือให้ผมยิงตัวเองแทนก็ได้ ห้ามพี่เฟียสที" ดัมเบลเห็นว่าห้ามผมไม่ได้ผล เลยหันไปทางพ่อตัวเอง ขอร้อง อ้อนวอน แล้วเริ่มจะร้องไห้


          "พ่อไม่ได้บังคับนี่ มันเต็มใจทำเอง" สายตายังจ้องอยู่ที่ผม แม้แต่ตอนที่ตอบลูกตัวเองด้วยเสียงที่เย็นชา


          "แต่พ่อเป็นคนบอกให้พิสูจน์เรื่องบ้าๆนี่ พ่อต้องห้ามสิ........ไม่นะ ฮึก พี่เฟียสอย่าทำแบบนี้ เราเลิกกันเถอะ เลิกกันก็ได้ แต่พี่อย่าตายนะ"


          "ถ้าเราเลิกกัน มันก็ไม่ต่างกับพี่ตายหรอก งั้นพี่ก็ตายตอนนี้เลยดีกว่า" คำพูดของดัมเบลทำให้ผมรู้สึกเสียใจนิดหน่อย ที่มันยอมแพ้อะไรง่ายๆ ยอมเลิกกับผม ด้วยเรื่องแบบนี้ ทั้งๆที่ผมกำลังพยายามเพื่อเราอยู่


          แชะ!


          ผมเหนี่ยวไกปืน นัดแรกมันด้าน ดัมเบลรีบวิ่งเข้ามาจะห้าม แต่มาเฟียพยักหน้าหนึ่งที ลูกน้องนับสิบคนก็กรูกันเข้ามา จับตัวลูกชายคนเล็กของบ้านเอาไว้


          นี่กูอยู่ในหนังเรื่องไหนวะเนี่ย พ่อดัมเบลจะต้องดูหนังมากเกินไป หรือไม่ ก็ติ่งละครไทยสุดชีวิต


          "พี่เฟียสสสสส ฮืออออ พี่ ปล่อยสิวะ พี่เฟียส ถ้าพี่ทำผมจะโกรธพี่ จะเกลียดพี่ ผมจะไม่ให้อภัยพี่ไปตลอดชีวิต ปล่อยยยย" คนที่เคยคุยว่าเรียนศิลปะการป้องกันตัวมาตั้งแต่เด็ก ทั้งเตะทั้งต่อยบอดี้การ์ด จนล้มไปทีละคน แต่พวกนั้นก็ไม่ยอมแพ้ ถึงเจ็บตัวก็ลุกขึ้นมาใหม่ ผมก็คิดอยู่แล้วว่าทำไมถึงต้องให้บอดี้การ์ดเข้ามามากมายขนาดนี้ พวกนั้นสู้ดัมเบลไม่ได้ยังไงล่ะ


          แชะ!


          นัดที่สองก็ยังด้านเหมือนเดิม ผมยังจ้องตากับคนออกคำสั่งให้ผมยิงตัวเองอย่างไม่ยอมแพ้ เตรียมจะเหนี่ยวไกครั้งที่สาม


          "พี่เฟียสสสส ฮืออออออ อย่าทำแบบนี้ อย่า ขอร้องล่ะ ผมจะอยู่ยังไง ถ้าพี่เป็นอะไรไป อย่า ฮืออออออออออ" ดัมเบลหมดแรง ร้องไห้ส่ายหน้า ส่งสายตาอ้อนวอนมา เพราะถูกคนสิบคนล้อมตัวเอาไว้แน่น


          "พี่รักดัมเบล ^^"


          ผมเหนี่ยวไกปืนครั้งที่..


          "พอแล้ว!! นี่พ่อ พอเถอะ ลูกร้องไห้แล้วนะ ไม่สงสารบ้างรึไง" เสียงคุณนารีขัดขึ้นมาก่อนที่ผมจะเหนี่ยวไกปืนครั้งที่สามจนสุด


          "ขออีกนิดก็ไม่ได้เหรอ กำลังสนุกเลยอ่ะ น้ำก็รีบห้ามจัง" พ่อดัมเบลเสียงเปลี่ยนไป จากคนที่จริงจังก็กลายเป็นเสียงงอนๆส่งไปที่ภรรยา


          "?????????????????" ผม


          "????????????????? ฮึก ฮือออ" ดัมเบลร้องให้สะอื้น แล้วส่งสายตาเป็นคำถามไปที่แม่ตัวเองแบบเดียวกับที่ผมทำ


          "สนุกตรงไหน ลูกร้องไห้แล้วนะ เฉลยเถอะ ก่อนที่จะโดนเด็กมันถอนหงอกเอา" คุณนารี


          ตอนนี้ถ้ามีง.งูสักแปดพันเก้าร้อยหมื่นแสนล้านล้านล้านตัว ผมคงเอามาใช้กับคำว่า งง จนหมด นี่มันเรื่องอะไรกันวะ ทำไมอยู่ๆ พ่อกับแม่ดัมเบลถึงมีท่าทีเปลี่ยนไป ไม่ใช่สิ แค่พ่อ เพราะแม่ก็ดูใจดีแบบนี้อยู่แล้ว ตอนนี้แม่ดัมเบลกำลังส่งสายตาดุๆไปที่สามีตัวเอง ข่มขู่อะไรสักอย่างให้เลิกๆนี่แหละ ผมเองก็ไม่เข้าใจ


          "เออ ก็ได้" พ่อดัมเบลย่นปากไม่ชอบใจ แล้วดึงหน้าจริงจังหันไปสั่งลูกน้องสิบคนของตัวเอง


          "ออกไปกันให้หมด" การ์ดทุกคนก้มหัวแล้วรีบเดินออกห้องไป ปิดประตูเอาไว้ให้อีกด้วย


          คนเป็นลูกชาย พอได้รับการปล่อยตัวเป็นอิสระ ก็วิ่งมาดึงปืนออกไปจากมือผม พร้อมกับ เอ่อ ตบหน้าผมเสียงดังลั่นห้อง


          เพี้ยะ!!!!


          นี่สุดแรงเลยใช่มั้ย หน้านี่ชาไปทั้งแถบ


          "ไอ้บ้า มึงบ้าไปแล้วรึไง คิดได้ยังไงถึงทำแบบนี้ ฮือออออ ไอ้พี่เฟียส ไอ้บ้า ไอ้บ้า ฮืออออ อย่าตายนะ" ดัมเบลร้องไห้เป็นคนบ้า ทั้งด่าทั้งตี แล้วจบด้วยการกอดผมแน่นจนหายใจแทบไม่ออก


          "อย่าร้องสิ พี่ไม่ได้เป็นอะไรแล้วไง เห็นมั้ย ยังตัวอุ่นๆหายใจอยู่เลย ฮ่าๆๆ" ผมกอด ยกมือลูบหัวคนรักปลอบใจ หัวเราะต่อท้ายเพื่อให้คลายความเครียด


          "ไอ้สันขวาน ฮืออ ไอ้เห็ดสด ไอ้ทุเรด มึงนะมึง ฮืออออออ ไอ้ผีไม่มีหลุม ตายซะเถอะ" พอผมหัวเราะ ดัมเบลก็เริ่มโกรธ บีบคอผมอย่างแรง


          "เฮ้ย แค่กๆๆ ดัม..เบล พี่หาย ใจไม่ออก" ผมดึงมือออก แล้วกอดดัมเบลเอาไว้ "อย่าโกรธเลยนะ ที่พี่ทำ เพราะอยากให้เรากับพ่อคืนดีกัน พี่ไม่อยากเห็นดัมเบลไม่สบายใจ นั่งหน้าเครียด เดี๋ยวแก่ไวน้า"


          "มึงยังจะล้อเล่นอีกรึไง เดี๋ยวกูกระทืบให้ตายคาตีนเลย ไอ้เลววว" อ้าว ทำไมกูโดนด่าวะ


          "ครับ" ผมตอบรับเบาๆ เงียบเอาไว้น่าจะดีกว่า ยิ่งปลอบก็ยิ่งแย่ ก้มหน้ารับชะตาต่อไปละกันนะไอ้เฟียสเอ๊ย


          "นี่มันอะไรกันพ่อ" พอสงบสติตัวเองได้ ดัมเบลก็ผลักผมออกอย่างแรงจนเซ หันไปถามพ่อตัวเอง


          "ก็เหมือนรายการที่ฝรั่งเค้าทำกันไง ล้อกันเล่น แต่ไม่ได้ซ่อนกล้องนะ มันมากระทันหัน เตรียมกล้องไม่ทัน อดเลย" มาดมาเฟียหายไป เหลือแต่มาดผู้ใหญ่ขี้เล่นเบาๆ อัลไลกันวะบ้านนี้


          "ล้อเล่น!!!! พ่อล้อเล่นบ้าอะไรแบบนี้ ถ้าเกิดว่าที่ยิงไปสองนัด มันมีกระสุนจริงขึ้นมา พี่เฟียสไม่ตายเพราะพ่อล้อเล่นไปแล้วเหรอ" คนที่ยังมีคราบน้ำตาติดอยู่ที่หน้า โวยเสียงดังลั่น โธ่ดัมเบล พี่เพิ่งอวดคุณวินัยไป ว่าลูกชายโตเป็นผู้ใหญ่และมีเหตุผลแล้ว หน้าแหกเลยมั้ยกู


          "ดัมเบล ไม่เอาสิ อย่าเพิ่งโวยวาย พี่เป็นคนตัดสินใจหยิบปืนขึ้นมาเองนะ" ผมดึงตัวดัมเบลกลับมา ย่อตัวให้หน้าเสมอกัน จ้องตา พูดเรียกสติ เวลาทำแบบนี ดัมเบลก็จะใจเย็นลง ครั้งนี้ก็ด้วย


          "มันมีกระสุนจริงที่ไหนกันล่ะ ไอ้กระสุนที่ใส่ไป มันแค่กระสุนปลอม แล้วมันก็ดวงโคตรแข็งเลย แม้แต่กระสุนปลอมที่ทำให้มีแค่เสียง มันยังไม่โดนเลย วุ้ย อารมณ์เสีย" พ่อดัมเบลบ่นเสร็จก็ทิ้งตัวพิงเก้าอี้โต๊ะทำงานตัวหนาอย่างแรง


          "พ่อ แล้วทำไมต้องทำแบบนี้ล่ะ?" ดัมเบลเสียงอ่อนลง ถามพ่อตัวเองอย่างไม่เข้าใจ


          "ก็เห็นมันไม่มาหาซักที นึกว่าจะคบกับแกแค่เล่นๆ พ่องอนก็เลยหาทางเอาคืน แต่มันยอมยิงหัวตัวเองพิสูจน์ขนาดนี้ ใจอ่อนก็ได้วะ เห็นแก่พ่อเราหรอกนะ ไอ้เฟียส" คำแทนตัวที่เรียกผม ดูเปลี่ยนไป แถมยกพ่อผมขึ้นมาอ้างด้วย


          "พ่อผมเหรอครับ?"


          "ใช่จ๊ะ เฟียสคงไม่รู้ ว่าพ่อของเฟียสน่ะ เป็นเพื่อนกับพ่อดัมเบลตั้งแต่สมัยเด็กๆแล้ว ถึงตอนหลังๆจะติดต่อกันน้อยลง แต่พอดัมเบลกับเฟียสคบกัน เค้าก็เลยกลับมาคุยกันมากขึ้นเหมือนเดิม"


          เพื่อน? เพื่อนสมัยเด็ก? พ่อผมเป็นเพื่อนกับมาเฟีย? ดีงามมม ไม่บอกแต่แรกผมจะได้เข้าทางพ่อตัวเองแทน

          

          นี่พ่อผมก็รู้เรื่องด้วยเหรอ ไม่เห็นพูดอะไรเรื่องดัมเบลเลย ผมตั้งใจว่าถ้าพูดกับพ่อดัมเบลจบ จะไปคุยกับพ่อตัวเองเหมือนกัน ผมไม่ชอบหลบซ่อน แล้วผมก็จริงจังกับดัมเบลมากด้วย


          "พ่อเราน่ะ เป็นเพื่อนที่ดี เมื่อก่อนสนิทกันมาก เคยช่วยพ่อมาตั้งหลายครั้ง กว่าจะมีทุกวันนี้ได้ ตอนเราเด็กๆพ่อยังเคยไปเยี่ยมพ่อเราออกบ่อย แต่คงจำไม่ได้สินะ" คำแทนตัวจากชั้น ของคุณวินัย ก็เปลี่ยนเป็นพ่อ


          ผมยืนงง พูดไม่ออกบอกไม่ถูก จับต้นชนปลายอะไรก็ไม่รู้เรื่อง โอ้ยยยย งงงงง หันไปมองดัมเบล ก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน


          "แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องที่มาคบกับดัมเบลมันก็คนละเรื่องกับการที่พวกพ่อเป็นเพื่อนสนิทกัน ถ้ามึงทำดัมเบลเสียใจเมื่อไหร่ ครั้งต่อไปจะเป็นกระสุนจริง รู้รึเปล่าไอ้เฟียส" แหม่ เรียกซะสนิทเลยนะครับ ว่าที่พ่อตา


          "ครับ ผมรับปาก ผมสัญญา ผมจะไม่ทำให้ดัมเบลเสียใจ พ่ออนุญาตให้เราคบกันแล้วใช่มั้ยครับ" ผมรีบพูดรัวเร็วอย่างดีใจ แล้วขอคำยืนยันอีกครั้งนึง


          "อือ พ่อแม่ที่ไหนบ้าง จะไม่อยากเห็นลูกมีความสุขกันล่ะ ที่ยอมไม่ใช่แค่ครั้งนี้ยอมยิงตัวเองหรอกนะ แต่เพราะครั้งก่อน ก็เอาตัวเองมาบังมีดให้มันด้วยใช่มั้ยล่ะ" รู้ลึกรู้จริง รู้ทุกสิ่งจริงๆเลยคนบ้านนี้


          "ผมเต็มใจครับ ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อดัมเบลอยู่แล้ว" ผมส่งยิ้มอย่างภูมิใจที่ตัวเองได้ปกป้องคนที่รัก จับมือดัมเบลเอาไว้ แล้วมองสบตาคุณวินัย กับคุณนารี


          "อุ๊ย หว๊านหวาน สวีทจัง อิจจจจ งั้นเย็นนี้อยู่ทานข้าวกันก่อนนะ ดัมเบลไม่ได้กลับบ้านตั้งเป็นปี แม่คิดถึงมากเลย" ตอนแรกคุณนารีก็กรี๊ดเบาๆพูดเล่นแหย่ แต่พอพูดว่าคิดถึงลูกชาย เสียงก็เปลี่ยนเป็นสั่นเครือนิดๆ


          "แม่ ผมขอโทษ ขอโทษที่ไม่เคยกลับมา ไม่ค่อยได้ติดต่อ ขอโทษที่อคติ ขอโทษที่เป็นลูกที่ไม่ดี" ดัมเบลมองหน้าแม่อย่างเสียใจ แล้วเดินเข้าไปกอด สองคนแม่ลูกน้ำตาซึม ผมแอบเห็นคุณวินัยเบือนหน้าหนีไปจากภาพนี้หางตาชื้นเล็กน้อย


          "ไม่เป็นไรนะ ต่อไปนี้ก็กลับมาอยู่บ้านเรา ไม่ต้องออกไปอยู่คนเดียวอีกแล้วนะ กลับมาอยู่กับพ่อ กับแม่นะ"


          "ห๊ะ" ผมเผลอร้องอย่างตกใจ ตอนที่คุณนารีบอกว่าจะให้ดัมเบลกลับบ้าน จนพ่อกับแม่เค้าหันมามองหน้าด้วยสายตาแปลกใจ แล้วก็เปลี่ยนเป็นสีหน้ารู้ทัน ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมาก่อน


          "เอาล่ะ เรื่องนี้ไว้คุยกันทีหลังละกัน เฟียสไปนั่งเม้ามอยกับแม่ที่ห้องรับแขกหน่อยดีกว่านะ ปล่อยให้สองคนพ่อลูกเค้าคุยกันบ้าง ไปเถอะจ้ะ" คุณนารีปล่อยแขนที่กอดดัมเบลเอาไว้ แล้วเปลี่ยนเป็นเดินตรงมาที่ผม ดึงแขนให้ออกจากห้องไปด้วยกัน


          ผมส่งยิ้มให้กำลังใจดัมเบล แล้วยอมเดินตามออกจากห้องมาง่ายๆ ถึงเวลาพ่อลูกปรับความเข้าใจกันบ้างแล้วสินะ

 



          "ขอบใจนะเฟียส ที่จริงใจแล้วทำให้สองคนนั้นยอมปรับความเข้าใจกัน ดัมเบลน่ะนิสัยเหมือนพ่อมาก ทิฐิทั้งคู่ ต่างคนก็เลยไม่ยอมอ่อนให้กัน ทั้งๆที่จริงๆแล้ว สนิทแล้วก็รักกันมากเลย" ผมนั่งที่โซฟาห้องรับแขกคุยกับคุณนารี เพื่อรอทานอาหารเย็น และรอให้พ่อลูกคุยกันให้เสร็จ


          "ไม่เป็นไรครับแม่ ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ที่ผมทำ ผมทำเพื่อตัวเองทั้งนั้นเลย" ผมส่งยิ้มไปให้ คุณนารีทำหน้าแปลกใจ เลยอธิบายต่อ


          "ก็ถ้าผมเห็นดัมเบลมีความสุข ผมก็มีความสุขตามไปด้วยไงครับ ที่ผ่านมาดัมเบลก็คงคิดถึงที่บ้านมากเหมือนกัน เวลาอยู่คนเดียวมันก็ชอบแอบเหม่อ ยิ่งช่วงหลังๆ ทั้งกังวล ทั้งเหม่อลอย จนดูไม่มีความสุข ผมเลยทนไม่ได้ ที่ผมทำก็เพื่อความสุขของตัวเอง"


          "แหม ปากหวานจริงนะ นี่ถ้าแม่สาวๆล่ะก็ ไม่ยกให้ลูกชายตัวเองหรอก กรี๊ดดดด" ฮ่าๆๆๆ ท่านปลื้มผมแล้วใช่มั้ย แอบกรี๊ดเบาๆใส่ด้วย


          "แหะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ผมพูดจริงๆ"


          "อ้อใช่ ฝากไปขอโทษเพื่อนของเฟียสด้วยสิ ที่วันนั้นเด็กๆไปไล่ยิงน่ะ พอดีมีเรื่องเข้าใจผิดกัน มีคนรายงานมาว่าจะมีคนวางแผนลอบเข้าถึงตัวพ่อเพื่อทำร้ายน่ะ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันบ้างรึเปล่า ยังไงวันหลังชวนมากินข้าวที่บ้านนะ แม่จะเลี้ยงขอโทษ" 


          "พี่นักรบถูกกระสุนยิงถากแขนไปน่ะครับ แต่ไม่เป็นอะไรมาก มันอึดอยู่แล้ว แม่ไม่ต้องห่วงครับ"


          "ตายจริง! นี่ยิงถูกด้วยเหรอเนี่ย ไม่ได้แล้วล่ะ แม่ต้องนัดวันแล้วก็ขอโทษเพื่อนๆดัมเบลอย่างเป็นทางการหน่อยแล้ว เดี๋ยวจะให้พ่อจัดการเด็กๆให้ด้วย" คุณนารียกมือปิดปาก ทำหน้าเสียใจ


          "ไม่ต้องหรอกครั..."


          ปัง!!


          เสียงปืนดังสนั่นมาจากห้องทำงานใหญ่ที่ผมเพิ่งเดินจากมา ผมกับคุณนารีตกใจรีบลุกขึ้นจากโซฟา แล้ววิ่งไปอย่างรวดเร็ว ผมห่วงดัมเบลจัง นี่ไม่ใช่ว่าคุยกันไม่รู้เรื่อง ทะเลาะกัน แล้วใครซักคนหยิบปืนขึ้นมายิงกันนะ


          ผมหันไปมองภรรยาเจ้าของบ้าน แม่ของคนรัก มีสีหน้ากังวลไม่ต่างกัน เราสองคนแข่งกันวิ่ง แข่งกันนำ แล้วเป็นผมที่ถึงก่อน เปิดประตูพรวดเข้าไปโดยไม่เสียเวลาเคาะเลย มันใช่เวลาเคาะประตูรึเปล่าล่ะ เสียงปืนชัดๆ ไม่ใช่เสียงเปิดประตูแบบตอนแรกที่ดัมเบลโผล่เข้ามาด้วย


          "ดัมเบล!" ผม


          "พ่อ! ดัมเบล!" คุณนารี


          เราสองคนมองเข้าไปในห้อง คุณวินัยถือปืนอยู่ในมือ ดัมเบลนั่งอยู่กับพื้น มีควันออกมาจากกระบอกปืน


          "กรี๊ดดดดดดดดดดด ดัมเบลลลล" คุณนารีหวีดลั่น ยืนแทบช็อคจะเป็นลม ผมร้องไม่ออก วิ่งถลาเข้าไปประคอง หัวใจแทบหยุดเต้นไปแล้ว


          "ดัมเบล ดัมเบล เป็นอะไรรึเปล่า เจ็บมั้ย เรียกรถพยาบาลเส้ ใครก็ได้ เรียก.."


          "พี่เป็นบ้าอะไร โวยวายทำไมเนี่ย ผมแค่ผูกเชือกรองเท้าเอง" คนที่ผมประคอง ทำหน้างุนงง


          "อ้าว ไม่ได้โดนพ่อยิงเหรอ พี่ได้ยินเสียงปืน เห็นควันออกมาจากปลายกระบอกปืน แล้วดัมเบลก็นั่งอยู่ที่พื้น" ผมเองก็งงไม่ต่างกัน มองสำรวจทั่วตัวแล้ว ดัมเบลไม่ได้เป็นอะไรเลย ท่านั่งคือคุกเข่าข้างนึงไว้กับพื้น มือคาอยู่ที่เชือกรองเท้าผ้าใบ


          กูมโนอะไรอยู่เนี่ย แต่ไม่ใช่สิ ไม่ใช่มโน เสียงปืนจริงๆนะ


          "อ้อ นั่นน่ะคือ.." ดัมเบลพูดแล้วเงยหน้าขึ้นมองพ่อตัวเอง เหมือนจะบอกว่าให้พ่อเป็นคนตอบ


          "คือแค่จะลองยิงดูว่า อีกกี่นัดเราถึงจะโดนกระสุนปลอมที่พ่อใส่เอาไว้น่ะ ดวงโคตรแข็งเลยรู้รึเปล่า ไอ้นัดที่สามที่เราจะยิงน่ะ มีลูกกระสุนด้วยล่ะเฟียส" คุณวินัยพูดมองหน้าผมทึ่ง เล่าด้วยเสียงตื่นเต้น


          เวรกรรมจริงๆ ผมจะไม่มาเหยียบบ้านนี้อีกแล้ว  _  _


          "พ่อ ไอ้พ่อบ้า แม่ก็ตกใจหมดเลย คิดว่าพ่อยิงลูกตัวเอง เกือบช็อคตายแล้วนะ บ้าจริงๆ" คุณนารีด่าชุดใหญ่ แล้วเดินงอนหนีออกไปนอกห้องเลย


          "อ้าว อะไรวะ ใครจะไปยิงลูกกัน ก็คุยกันเข้าใจแล้ว น้ำ ฟังพี่ก่อนสิ น้ำ" พ่อดัมเบลบ่นนิดหน่อย แล้วเดินตามภรรยาออกจากห้องไป


          ตกลงข้าวเย็นนี้จะได้กินกันมั้ยเนี่ย แต่ไม่เป็นไร ไม่กินก็ดี ผมอยากรีบกลับไปกินดัมเบลของผมมากกว่า อารมณ์ดีลั๊นลาที่เราได้คบกันอย่างเปิดเผย ผู้ใหญ่ก็ยอมรับ เข้าใจพวกเราอีกด้วย


          "กลับไปมึงเตรียมตัวตายได้เลยพี่เฟียส ผมจะขนมิซไซส์ไปถล่มพี่ แล้วยิ่งซ้ำด้วย .38" คนที่จะถูกกิน ส่งสายตาแค้นจัด โกรธจัด งอนจัด ขั้นพลังสูงสุด ชนิดที่ว่า ถ้ามีปืนจริงอยู่ตรงหน้าคงยิงผมทิ้งไปแล้ว


          ก่อนจะได้กินสุดที่รัก ผมคงต้อง ง้อ ก่อนสินะ โธ่ดัมเบล พี่ทำเพื่อเรา ทำเพื่อดัมเบลนะ ฮือออออ



ดัมเบล แก็งค์รุกกี้


#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: พี่เฟียสสสส มาเป็นแควนเค้าแทนเอามั้ย แทนไอ้พี่นักรบที่ตกกระป๋องไปแล้ว หุหุ // สรุปคือรายการล้อกันเล่นจ้า กระสุนก็ของปลอม บ้านนี้ตลกดีเนาะ _ _  //  มีคนเดาถูกด้วยว่า ปัง คือเสียงเปิดประตูอย่างแรง เซ็งเบย ครั้งหน้าจะเอาอะไรมาเล่นล่ะเนี่ยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3646 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 08:32
    นี่ฮยอกของแม่โตจนมีเมียเลยเหรอลูก ในชีวิตแม่ไม่นึกไม่ฝันว่าลูกจะมีเมีย ม้ายยยยย..
    #3646
    0
  2. #3580 creamsarang (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 21:18
    โอ้ยยยยหัวใจจะวาย นี่เอาฮากันทั้งบ้านเลยป้ะเนี่ย
    #3580
    0
  3. #2874 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 08:58
    เฟียสฉ้านนนนน (ฮยอกแจ) โคตรแมนเลย โดนจายยย ผ่านด่านล้าวววว
    #2874
    0
  4. #2249 Nu Pae (@pupay468) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 17:40
    ชอบบ้านนี้จริงๆเลย เป็นมาเฟียที่....มาก5555
    #2249
    0
  5. #1680 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 16:31
    ชอบบบบบ
    #1680
    0
  6. #1062 MimiPornsinee (@MimiPornsinee) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:53
    เเหม่ไรท์ มึกนี้เล่นบ่อยๆนี้หนา
    #1062
    0
  7. #1012 Prangky13 (@Prangky13) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 21:55
    บ้านดัมเบลเป็นคนตลก55555
    #1012
    0
  8. #1003 s.lattecoffee (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 21:02
    โล่งไปพี่เฟียส 555+ มาเฟียสายฮ่าสินะบ้านนี่



    เหลือแค่พี่นักรบ แต่ขอหนัก ๆ หน่อยนะ เอาให้กระอักเลือกตายไปเลย
    #1003
    0
  9. #978 a_liew (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 16:30
    พี่เฟียสมีเมียดุนะรู้ยังงงง สายโหดด้วยยย

    -___-'' ไม่ตายแต่คงเดี้ยงแน่ ๆ แอดมิดอีกคืนมั๊ยยย

    เอ๊ะ .. หรือจะจองวัดดี ??!!

    มีพ่อตาขี้แกล้ง 5555 สรุปแล้วคนกันเองทั้งนั้น

    โลกมันกลมมมมมม

    #978
    1
    • #978-1 sweetyn2 (@SweetyN) (จากตอนที่ 56)
      10 ธันวาคม 2559 / 16:37
      โลกมันกลมเพราะหรหมลิขิต ฮริ้ววววววววว
      #978-1
  10. #977 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 16:06
    ทำไมรู้สึกอยากเป็นลูกบ้านนี้ 555555 หรรษามาก มีความอยากให้ออสการ์ขุ่นพ่อมาก -พี่เฟียสสสทำดีๆ ชอบตอนที่ดัมเบลพูด 'เราเลิกกันก็ได้' หู้ยยย ตะเตือนไต ชอบๆๆ555
    #977
    0
  11. #975 Amika (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 15:46
    เอ่มมมม มาเฟีย? (มองบน) 555+ หัวใจจะวาย โอ้ย ฮาได้อีก ตอนหน้าขอสิงห์คริส ไม่ก็ นกรบหมอกบ้างนะ อยากดูหมอกเอาคืน เอาเจ็บๆเลยนะ 555+
    #975
    0
  12. #971 S_suika (@suikajang) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 13:30
    โอเค จบสวย แหมะพ่อแม่น้องดำนิทำเอาจิตนาการพ่อแม่นนุ้งสมคิดว่าจะขนาดไหน 
    แม่น้องถังอีกคน สุดยอดหล่ะ แหมะฮากันทั้งเรื่องเลยจริงๆ ดีๆ เครียดๆ ไม่ค่อยชอบ
    สุขนิยมแบบนี้แหละดีแล้ว แต่ขออิพี่นักรบไว้คนนุงเน๊าะ เอาให้กระอักเลือดเลย 5555555555
    #971
    0
  13. #970 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 13:00
    ก๊ากกกกก 5555
    #970
    0
  14. #969 YaiiPoomPuii (@YaiiPoomPuii) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 12:44
    รักพี่เฟียสสสสส ไรท์ใจร้ายตอนก่อนตัดซะหัวใจจะวาย มาเฟียบ้านนี้นี่นามสกุลเชิญยิ้มสินะ 555
    #969
    0
  15. #968 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 12:39
    บัานนี้นี่ ....
    #968
    0
  16. #966 NUNsalaya12 (@NUNsalaya12) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 12:14
    จนยหายหมดเรย555
    #966
    0
  17. #965 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 12:12
    พลิกล็อคกันน่าดูถล่มทลาย555555555
    นี่หรือครอบครัวมาเฟียจะลั๊ลลาเกิ๊นไปแล้ววววว
    ............
    ตอนนี้พี่เฟียสคือพระเอกไม่เหมือนพี่นักรบหรอก เชอะ!!
    #965
    0
  18. #964 neung_no (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 12:01
    พี่เฟียสเท่ไปเลยอ่ะ.ครอบครัวนี้น่ารักดีอ่ะล้อเล่นเบามาก

    พี่นักรบมีคนเขาชิงตำแน่งพี่แล้วนะ 555+
    #964
    0
  19. #963 Rafael_Riddle (@lee-seung-woo) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 11:58
    โอยยยย ตลก!!!
    #963
    0
  20. #962 nala (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 11:49
    บ้านนี้ตลกจริงๆ อยากอ่านตอนเค้ากินกันจัง อุ๊ปส์ ! 55555
    #962
    0
  21. #961 Pimmeii (@pimmeii) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 11:39
    โอเค น่าจะเปลี่ยนชื่อเรื่องขอโทษทีเรื่องนี้ไม่มีคนปกติ555555555555
    #961
    1
    • #961-1 sweetyn2 (@SweetyN) (จากตอนที่ 56)
      10 ธันวาคม 2559 / 14:03
      ไอเดียชื่อเรื่องดีอ่ะ ชอบบบ คนแต่งก็ไม่ปกตินะ555
      #961-1