ตอนที่ 151 : Special ฟงพอร์ช : กลับฮ่องกง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    10 ม.ค. 60



ฟงพาร์ท


          ผมถูกพอร์ชงอนไม่พูดด้วยอยู่สองวันเต็มๆ เพราะว่าหนักมือไปหน่อย ก็ผมตื่นเต้นดีใจที่เรามีใจตรงกันนี่นา ไหนจะเรื่องน่ารักๆทั้งหมดที่พอร์ชทำ ไม่ว่าจะสาบานในโบถส์ จูบใต้สะพาน คำพูดที่งานแต่งงานลินดา แล้วก็ทริปเที่ยวอิตาลีหวานๆนั่นอีก เป็นใครก็อดใจไม่ไหวหรอก แต่ครั้งนี้พอร์ชไม่ป่วยแฮะ สงสัยร่างกายจะชินแล้ว


          เราอยู่ในโรงแรมที่มิลานต่ออีกสองสามวันโดยไม่ได้เที่ยวที่ไหนอีก พอร์ชไม่มีไข้แต่สภาพก็ออกไปไหนไม่ได้อยู่ดี ครั้งนี้ผมกัดตั้งแต่แก้มจนถึงปลายนิ้วมือนิ้วเท้าเลยล่ะ ต้องคลุมผ้าทั้งตัวเหลือแค่ลูกตาเท่านั้นถึงจะรอด


          ผมกับพอร์ชมีความสุขมาก ถึงหลังจากนั้นเราจะไม่ได้มีอะไรกันอีก(ผมกลัวถูกงอนรอบสองแล้วอยากให้พอร์ชพักร่างกายด้วย) เรานั่งเล่นนอนกอดกันมองวิวนอกระเบียงของมิลาน ทานข้าวด้วยกันทุกมื้อ จิบกาแฟด้วยกันตอนบ่าย ดูทีวีฟังเพลงอยู่ในห้อง แค่นี้ผมก็มีความสุขมากแล้วที่มีพอร์ชอยู่ข้างๆ


          พอลูกแมวขี้งอนของผมหายตัวแดงกลับมาขาวใสเหมือนเดิมก็ได้เวลากลับฮ่องกงพอดี _  _


          พอถึงสนามบินฮ่องกง ลูกแมวที่เคยหวานยิ่งกว่าน้ำตาล ก็กลับมาเป็นพอร์ชคนเดิม ตีหน้านิ่ง มองผมด้วยสายตาเย็นชา ถึงจะไม่มากเท่าแต่ก่อน แต่ก็ไม่ยิ้มให้ผมอีกแล้ว แถมยังแยกกันกลับคอนโดฯของใครของมันอีกด้วย ผมตื๊อขอไปค้างเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล ล่อให้มาที่บ้านยังไม่ยอมเลย ไม่รู้ว่าฮ่องกงมีอะไร พอร์ชถึงได้ใจแข็งนัก หรือว่าบรรยากาศอิตาลีมันพาไป ลูกแมวไบโพล่าของผมถึงได้ลืมตัว

 



          ก๊อกๆๆๆ


          ผมเคาะประตูห้องทำงานผู้จัดการธนาคารดิโอบีที่ชื่อว่าพัชระ หลังจากกลับจากมิลานก็ไม่ได้เจอหน้าเกือบอาทิตย์แล้ว เพราะกลับมาผมก็ต้องเคลียงานที่ค้างกองไว้เป็นภูเขา ไม่ได้กลับคอนโดฯเลยด้วยซ้ำ ค้างที่คาสิโนตลอด โทรหาพอร์ชก็รับสายคุยด้วยธรรมดา ไม่หวานไม่อ้อนเหมือนตอนอยู่อิตาลี หรือควรชวนกลับไปที่นั่นอีกดี


          "ครับ" เสียงที่ผมคิดถึงดังขานรับเชิงอนุญาตให้ผมเข้าห้องได้ ผมเลยผลักประตูเข้าไปพร้อมกับรอยยิ้มของตัวเอง


          "ลูกแมวน้อย เลิกงานรึยัง ไปเดทกันนะ^^"


          "อ้อ ฟงเหรอ รอแป๊บนะ" พอร์ชเงยหน้าขึ้นมาแค่แว๊บเดียว ก็ก้มกลับไปทำงานต่อ ปล่อยให้ผมยิ้มค้างอยู่พักใหญ่ แต่เจ้าของห้องก็ไม่สนใจเหมือนกับผมเป็นแค่อากาศ เลยต้องเดินไปนั่งรอตรงชุดโซฟารับแขก


          ผ่านไปสองชั่วโมง พอร์ชเงยหน้าขึ้นมาสองครั้ง เพื่อโทรให้เลขาหาแฟ้มบางอย่างมาให้ - -


          ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง พอร์ชเริ่มขยับตัว ผมขยับตัวตาม ส่งยิ้มให้อย่างมีความหวัง แต่พอร์ชก็ก้มกลับลงไปทำงานต่อ  _ _


          "ฟง..ฟง" เสียงพอร์ชนี่นา ผมขยับตัวเปิดเปลือกตา ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปเมื่อไหร่ แต่ด้านนอกมืดสนิทแล้ว


          "พอร์ช เสร็จงานแล้วเหรอครับ^^" ผมรีบเด้งตัวขึ้นเพราะเจ้าของห้องมีสูทนอกอยู่บนตัว แปลว่าจะกลับแล้ว


          "อือ เสร็จแล้ว นี่มาทำอะไรน่ะ"


          "ว่าจะพาพอร์ชไปเดทน่ะ^^"


          "ไม่ได้หรอก นี่ดึกมากแล้วนะ พรุ่งนี้ผมมีประชุมเช้ามาก ต้องกลับไปนอน"


          "งั้นเหรอ^^" ผมส่งยิ้มที่ฝืนโคตรๆไปให้พอร์ช ถึงจะเข้าใจว่าพอร์ชบ้างานแค่ไหน แต่ก็อดคิดไม่ได้ ว่าผมสำคัญบ้างรึเปล่า คำตอบเรื่องที่รักผมบ้างรึยัง ก็ยังไม่ยอมตอบเลย ทั้งๆที่บอกเองว่า ไม่นานมาก ดูแค่คำแทนตัวสิ กลับมาพูด 'ผม' อีกแล้ว


          "....เห้อออ ไปด้วยกันมั้ยล่ะ"


          "พอร์ช^^"


          "แค่ทานข้าวที่ห้องนะ สั่งมาจากข้างนอกก็แล้วกัน วันนี้ผมเหนื่อยมาก ทำอาหารไม่ไหวแล้ว อ้อ แล้วก็ไม่ให้ค้างนะ"


          "ครับ ได้สิ แค่ทานข้าวก็ได้^^" แค่นั้นก็พอแล้วล่ะสำหรับผม จะได้มีโอกาสถามซักที ว่าความหวังของผมไปถึงไหนแล้ว


          ผมโทรสั่งให้เหลียงบอกคนไปซื้ออาหารมาสองสามอย่าง พอไปถึงคอนโดฯพอร์ช อาหารที่สั่งก็มาถึงพร้อมกับเราพอดี


          "เมื่อไหร่เราจะได้ไปอิตาลีกันอีกเนาะ" ผมชวนคุยระหว่างกินข้าวมื้อดึก(มาก)


          "คงยากแล้วล่ะ ช่วงที่ไม่อยู่ พ่อโยนโปรเจคใหม่มาให้ ใหญ่มากด้วย แค่นี้ก็ไม่มีเวลานอนแล้วเนี่ย ผมคงต้องหาคนเพิ่มด้วยซ้ำ อาจจะต้องให้คนจากธนาคารใหญ่ย้ายมา หรือไม่ก็รับผู้ช่วยเพิ่มที่ฮ่องกง นี่ยังไม่รู้ว่า....." แล้วทริปอิตาลีในฝันก็ล่มเพราะพอร์ชบ่นเรื่องงานยาวเลย


          "พอร์ช ทำไมกลับมาพูดแทนตัวเองว่าผมอีกแล้วล่ะ" หลังจากฟังพอร์ชบ่นเรื่องงานจบ อาหารก็หมดพอดี ผมเดินตามคนที่ยกจานเปล่าเข้ามาล้างในครัว


          "ลืมน่ะ โทษทีนะฟง ช่วงนี้พอร์ชเหนื่อยมากเลย" พอร์ชส่งยิ้มบางๆมาขอโทษ ผมก็เข้าใจนะ งานผมเองก็เยอะเหมือนกันหลังจากกลับมาจากเที่ยวน่ะ แต่พอร์ชก็เปลี่ยนเยอะเกินไป จนผมแอบคิดไม่ได้ว่า ที่อิตาลีนี่คือผมฝันไปรึเปล่า


          "วันไหนหยุดบ้างล่ะ เราหาเวลาว่างอยู่ด้วยกันบ้างดีมั้ย พอร์ชดูเครียดนะ^^"


          "โน่นเลย เดือนหน้า ช่วงวันหยุดของที่นี่น่ะ อาจจะว่างสองสามวัน แต่ว่าต้องกลับไทย คริสใกล้สอบเข้ามหาลัยแล้ว ต้องไปดูหน่อย ผม..พอร์ชเป็นห่วง"


          "งั้น ผมไปด้วยได้มั้ย"


          "ไม่ได้!!!" ผมยังพูดและส่งยิ้มให้ท้ายประโยคไม่ทันจบเหมือนทุกครั้ง เสียงแข็งๆก็ดังขึ้นมาทันที


          "............."


          "ที่โน่นมีคนรู้จักพอร์ชเยอะมากเลยฟง คงไม่ได้หรอก ขอโทษนะ นี่ดึกแล้ว ฟงกลับไปพักเถอะ พอร์ชก็จะนอนแล้วเหมือนกัน"


          "งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็ฝันดีนะครับ^^" ผมส่งยิ้มให้ ขยับหน้าไปจูบเบาๆที่หน้าผากพอร์ชหนึ่งที แล้วเดินออกมาที่ประตูหน้าห้อง


          "ฟง!!" เจ้าของห้องวิ่งตามมาออกเรียกผมไว้ ก่อนที่จะก้าวเท้าออกจากห้องไป


          "ครับ?"


          "จะ..เอ่อ..จะนอนค้างก็ได้นะ แต่พรุ่งนี้พอร์ชออกเช้ามาก ถ้าตื่นขึ้นมาจะกวนตอนฟงหลับรึเปล่าล่ะ เห็นช่วงนี้บ่นนอนไม่ค่อยพอเหมือนกันไม่ใช่เหรอ .///////."


          " ^_____^ ไม่กวนแน่นอน ผมก็จะตื่นเช้ามากๆเหมือนกัน" ผมยิ้มกว้างมาก เดินกลับเข้าห้องไป อย่างน้อยคืนนี้ผมก็ได้นอนกอดลูกแมวน้อยตัวอุ่น ที่แค่กลัวว่าจะรบกวนการนอนของผมเลยไม่ยอมให้ค้าง


          อิตาลี คงไม่ได้ฝันไปสินะ

 



          ก๊อกๆๆๆ


          "ครับ" ผมขานรับ แต่ไม่ได้เงยหน้าจากหน้าจอคอมฯ ไปมองที่ประตูห้องทำงาน


          ช่วงนี้งานผมยุ่งมากแบบสุดๆไปเลยล่ะ คาสิโนกำลังเติบโตอย่างรวดเร็วมาก จนต้องประชุมกันว่าควรจะขยายเพิ่มดีรึเปล่า เรียกว่าประชุมเรื่องนี้กันมาเป็นเดือนแล้วก็ยังไม่ได้ข้อสรุป ผมเองก็ตัดสินใจไม่ได้ซักที เพราะถ้าขยายจริงๆ ก็ต้องดูผลดีผลเสียอีกหลายอย่างด้วย เงินลงทุนก็เยอะมาก หนึ่งเดือนมานี่ผมเลยต้องกินนอนอยู่ที่คาสิโนตลอด แทบไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย


          "ฟง" เสียงเรียกทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ไม่ได้เจอมาเกือบเดือนทันที


          "พอร์ช มาได้ไง คิดถึงจัง^^" ผมทิ้งทุกอย่างเดินตรงไปกอดที่คนที่ยืนอยู่หน้าประตู ครั้งแรกเลยนะที่พอร์ชมาหาผมถึงที่นี่


          "เพิ่งกลับมาจากไทยน่ะ เลยมาชวนไปกินข้าวที่ห้อง มีอาหารไทยแบบออริจินัลด้วยนะ ว่างรึเปล่าล่ะ พอร์ชโทรหาหลายครั้งแล้ว เห็นไม่รับสาย"


          "พอร์ชโทรมาเหรอ ขอโทษนะ วันนี้ผมประชุมแทบทั้งวัน เลยปิดเสียงเอาไว้ แล้วก็ลืมเปิดไปเลย ได้สิ แต่รอแป๊บนึงได้มั้ย ผมขอทำงานอีกนิดนึงนะครับ^^"


          "อือ ได้สิ" พอร์ชรับคำแล้วเดินไปนั่งรอที่โซฟา หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาดูฆ่าเวลารอ


          ผมทำงานแล้วก็เพลินเกินไปหน่อย รู้สึกตัวอีกทีที่บอกว่าแป๊บนึงก็ผ่านไปสองชั่วโมงกว่าแล้ว เงยหน้าขึ้นมาเจอพอร์ชที่ยังอ่านอะไรในโทรศัพท์อยู่ ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ต้องไปกินข้าวกับพอร์ช


          "ไปเลยมั้ยลูกแมวน้อย ขอโทษนะที่นานไปหน่อยน่ะ^^" ผมรีบปิดคอมฯ แล้วเดินตรงไปที่คนนั่งรอ เอาไว้ดึกๆค่อยกลับมาทำต่อก็แล้วกัน คืนนี้คงอดค้างห้องลูกแมวของผมแน่ๆ


          "ไม่นานหรอก พอดีอ่านสรุปหัวข้อการประชุมรอน่ะ ถ้างานยังไม่เสร็จก็ทำต่อได้นะ"


          "ไม่เป็นไรครับ ไปทานข้าวกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวผมค่อยกลับมาทำต่อ ช่วงนี้ค้างที่ห้องนี้อยู่แล้วล่ะ^^" ผมส่งยิ้มให้ แล้วเดินนำพอร์ชออกไปขึ้นรถที่หน้าคาสิโนด้วยกัน


          "พอร์ช เรื่องสัญญาของคาสิโนน่ะ ชะลอไปก่อนได้มั้ย พอดีช่วงนี้มีปัญหาเรื่องที่จะต้องขยายคาสิโนเพิ่มน่ะ" ผมตักอาหารไทยที่พอร์ชหิ้วกลับมาด้วยใส่จาน รสชาติจัดจ้านจริงๆเลยนะ แต่ผมชอบของเผ็ดๆอยู่แล้ว เหมือนกับคนตรงหน้าไง แต่ไม่ได้ชิมมาเป็นเดือนๆแล้วล่ะ เห้ออ...


          "น่าจะได้นะ ช่วงนี้ที่ธนาคารก็มีโปรเจคใหญ่อยู่พอดีเลย แต่ฟงให้คนนัดแล้วส่งตัวแทนมาประชุมให้เป็นทางการอีกทีได้มั้ยล่ะ พอร์ชไม่อยากให้คุยกันเองแบบนี้น่ะ"


          "ได้ครับ^^"


          "ฟง...." เรานั่งกินข้าวกันนิ่งๆไปพักใหญ่ พอร์ชก็เรียกชื่อผมขึ้นมา แต่ไม่ได้พูดอะไร


          "หืม?"


          "......วันอาทิตย์หน้าว่างรึเปล่า?"


          "ทำไมครับ จะชวนเดทบ้างเหรอ? ^^" ผมยิ้มล้อเลียน อย่างพอร์ชไม่มีทางชวนผมเดทอยู่แล้ว อาจจะถามเรื่องนัดประชุมก็ได้ อีกอย่างวันนั้นผมมีนัดคุยงานกับพ่อด้วยสิ


          "อือ ใช่ ฟงเคยชวนพอร์ชไปตกปลาจำได้มั้ย ก่อนที่จะไปอิตาลีน่ะ พอร์ชมีเรื่องจะคุยด้วย .////." สีหน้าของพอร์ชดูเขินๆนิดหน่อย แล้วก็เอื้อมมือมาตักกับข้าววางลงบนจานของผม


          ท่าทางที่ทำให้หัวใจผมเต้นอีกครั้ง ร้ายจังนะลูกแมวน้อย ทำแบบนี้ผมก็ใจอ่อนกันพอดี


          "ว่างสิ ถ้าอยางนั้น วันอาทิตย์ ผมมารับพอร์ชที่นี่ตอนเช้านะ เอ แต่วันเสาร์ดึกๆผมว่างนี่นา มาค้างได้รึเปล่าน้า?? ^^"


          "..ได้สิ///" ผมจ้องคนที่รับคำเบาๆกับจานข้าวตัวเอง เรื่องที่พูดจะเป็นเรื่องอะไรกันนะ ถึงได้เขินขนาดนี้ เป็นเรื่องที่ผมกำลังรออยู่รึเปล่า


          ถ้าใช่ การเบี้ยวนัดกับพ่อ ก็คงไม่เสียเที่ยวหรอกเนาะ^^

 


          "ฟง ตื่นเถอะ ฟง" เสียงลูกแมวเรียกพร้อมเขย่าตัวเบาๆ ทำให้ผมขยับตัวดึงคนปลุกเข้ามากอดเอาไว้แน่น อมยิ้มอย่างมีความสุข


          "มอนิ่งครับ ที่รัก^^"


          "ปล่อยได้แล้ว ไปตกปลากันไง เดี๋ยวสายนะ" แมวน้อยขยับคอหนีหน้าผมที่ซุกลงไป ส่งเสียงขู่ฟ่อๆที่ไม่น่ากลัวเลยซักนิด


          "ปลาไม่หนีไปไหนหรอก ลูกแมว อยากกินปลาก็กินผมแทนได้นะ อร่อยเหมือนกัน^^" เมื่อคืนก็การันตีได้ใช่มั้ยล่ะ ไม่ได้ฟังเสียงครางหวานๆนานเกือบสองเดือน รู้สึกดีชะมัด


          ผมกับพอร์ชว่างไม่ค่อยตรงกันเท่าไหร่ พอผมมีเวลา พอร์ชก็ต้องบินไปต่างประเทศ พอพอร์ชว่าง ผมก็ต้องคุมงาน ไม่ก็รับลูกค้าวีไอพีที่คาสิโน


          "ไม่เอาแล้ว อยากกินปลาทะเล ผีทะเลน่ะไม่กินหรอก" ลูกแมวน้อยยกเท้าหน้า(มือ)ขึ้นมาดันผมเอาไว้ หัวเราะถูกใจกับคำเปรียบเทียบของตัวเอง


          "อะไรคือผีทะเล??? ในทะเลมีผีเหรอ"


          "โธ่ ลืมไปว่าฟงไม่เก่งภาษาไทย ผีทะเล ก็คือคนทะลึ่งไง พวกหื่นแบบฟงเนี่ยแหละ ผีทเละ ฮ่าๆๆๆ"


          "อ้าว นี่หลอกด่าผมเหรอที่รัก เดี๋ยวไม่ได้ไปตกปลานะ ผีทะเลจะจับกินทั้งตัวเลย"


          "ฟงปล่อยได้แล้วววววว ไม่เอานะ ปล่อยมือเลย อย่าซนสิ ไม่อยากฟังที่พอร์ชจะพูดแล้วเหรอ" พอร์ชพยายามจะดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนที่ไม่เคยทำได้ แต่ครั้งนี้กลับทำสำเร็จ เพราะประโยคสุดท้าย ทำให้ผมรีบปล่อยมือ แล้วพาเราสองคนไปอาบน้ำแต่งตัว มุ่งหน้าไปที่เรือยอร์ชของผมทันที


          ผมรอคำตอบมานานแล้วนะครับ กินแมวน่ะ เมื่อไหร่ก็ได้อยู่แล้ว


          วันนี้ผมอารมณ์ดีเพราะได้เดท ต่อให้ต้องแลกกับการกลับไปโดนพ่อบ่นก็ยอม มาเที่ยวกับพอร์ชน่ะ ไม่ใช่เรื่องที่จะหาได้ง่ายๆหรอกนะ โชคดีที่การขับเรือออกไปกลางทะเล ไม่ต้องเจอใครไง พอร์ชก็เลยชวนผมได้ ถ้าให้ไปกินข้าว ไปเดินชอปปิ้งแบบที่อิตาลีนี่ฝันไปเถอะ ว่าลูกแมวของผมจะยอมน่ะ


          ผมขับเรือออกมาตามลำพังกับพอร์ช โดยไม่ใช้คนขับเรือ ให้เหลียงกับลูกน้องลงเรืออีกลำตามห่างๆ ถ้ามีอะไรผมจะส่งสัญญาณไปเอง เพราะลูกแมวผมเป็นประเภทขี้ตื่นคน ถ้ารู้ว่ามีคนจ้อง เดี๋ยวผมสวีทด้วยก็บ่ายเบี่ยงอีก


          "ฟงเอาปลาหมึกมั้ย เหมาะกับฟงดีนะ" พอไม่มีใคร พอร์ชก็กลับมาเป็นลูกแมวเหมือนเดิม แต่ไม่อ้อนไม่ยิ้มหวานเท่าอิตาลีอยู่ดี


          "ทำไมล่ะ ต้องบอกว่าผมชอบปลาหมึกไม่ใช่เหรอ" ผมเดินเข้าไปหน้าเตาไฟฟ้าที่พอร์ชกำลังย่างปลาหมึกกับของทะเลอย่างอื่นอยู่ด้านหลังของเรือ


          "เหมาะน่ะถูกแล้ว ฟงเหมือนปลาหมึกไง มือยิ่งเหมือนเลย ฮ่าๆๆๆ" แล้วลูกแมวก็หัวเราะเข้าใจอยู่คนเดียว ทำไมมือผมถึงเหมือนปลาหมึกล่ะ หรือว่าจะเป็นคำของไทย เหมือนผีทะเล


          ^  ^


          "ชิมมั้ย?" พอร์ชคีบปลาหมึกสีขาวที่ถูกย่างสวยงามออกจากเตามาหั่นเป็นชิ้น ใช้ส้อมจิ้มขึ้นมาจุ่มลงไปในน้ำจิ้มที่เจ้าตัวภูมิใจนำเสนอมากว่าเป็นน้ำจิ้มซีฟู้ดสูตรของไทย เป่าเบาๆนิดนึงแล้วยื่นมาจ่อตรงปากผม


          "ครับ ขอบคุณนะ^^" ผมส่งยิ้มให้ อ้าปากรับปลาหมึกกับน้ำจิ้มรสชาติดีมากเข้าปาก


          "เผ็ดไปรึเปล่า ถ้าเผ็ดก็จิ้มน้อยหน่อยนะ"


          "ไม่ครับ อร่อยแล้ว ผมทานเผ็ดได้^^"


          "ถ้างั้นช่วยยกจานนี้ไปเลย เสร็จแล้วล่ะ เดี๋ยวพอร์ชเอาไวน์ตามไปนะ"


          ผมรับจานอาหารทะเลที่ย่างเสร็จแล้วจากพอร์ช เดินเอาไปวางไว้บนโต๊ะใกล้ๆกับเตาย่าง ตามมาด้วยคนย่างที่ในมือมีแก้วไวน์สองใบกับไวน์ขาวหนึ่งขวด


          จากที่ตั้งใจว่าจะมาตกปลา แต่พอเริ่มออกเดินทางพอร์ชก็เปลี่ยนใจ แวะซื้อของสดกับผักนิดหน่อยมาทำอาหารทะเลย่างแทน บอกว่าเปลี่ยนใจไม่ตกปลาแล้วเพราะไม่อยากทำบาป แล้วผมเคยขัดใจเค้าที่ไหนซักครั้ง ก็ต้องยอมตามใจตลอดอยู่แล้ว


          เรานั่งทานกุ้ง หอย ปู ปลาหมึกที่ย่างกันเอง กับน้ำจิ้มของพอร์ช คู่กับไวน์ขาวที่ผมมีติดรถไว้พอดี คุยเรื่องทั่วๆไปหลังจากไม่ได้เจอกันพักใหญ่ วันที่ไปทานอาหารไทยที่บ้านพอร์ช ผมก็ต้องรีบกลับเลยไม่ได้คุยกัน หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยจนกระทั่งเมื่อคืน ผมไปค้างที่ห้องพอร์ชก็เกือบตีสองเข้าไปแล้ว


          เรื่องทั่วๆไปสำหรับพวกเราก็คงไม่พ้นเรื่องงาน กับเรื่องครอบครัวล่ะนะ


          "ตอนนี้คริสจะเข้าวิศวะล่ะ เห็นบอกว่าเพื่อนสนิทเค้าจะเข้าคณะเดียวมหาลัยเดียวกันหมด แต่พอร์ชเป็นห่วงน้องจัง วิศวะน่ะเรียนหนัก แล้วก็ปาร์ตี้หนักด้วย คริสเป็นเด็กเงียบๆเรียบร้อย จะตามคนอื่นทันรึเปล่าก็ไม่รู้ เกิดถูกบังคับให้ดื่มเหล้าจนเสียคน เรียนไม่จบขึ้นมา จะทำยังไง" ลูกแมวของผมแกะกุ้งมาวางให้ตรงหน้าพร้อมตักน้ำจิ้มราดให้ด้วย แต่ปากก็บ่นถึงน้องชายคนเล็กไม่หยุด


          "แล้วพอร์ชพูดกับน้องว่ายังไงล่ะ? พอร์ชบอกว่าน้องเป็นเด็กหัวอ่อนนี่นา ถ้าพอร์ชห้ามน้องก็น่าจะฟังนะ"


          "ไม่รู้สิ พอร์ชไม่กล้าห้ามน้อง เราดูเหมือนจะสนิทกัน แต่ก็เหมือนจะไม่สนิท คริสดูเข้าถึงยาก บางทีพอร์ชว่าคริสก็แอบดื้อเงียบด้วยนะ โลกส่วนตัวก็สูงจนคนที่บ้านไม่กล้าบังคับเท่าไหร่"


          "ทำไมล่ะ พี่น้องกันก็ต้องสนิทกันสิ" ผมถามแปลกใจ แต่ลืมคิดเรื่องตัวเองกับน้องชายคนละแม่ไปเลย ว่าผมกับเก้าเองก็ไม่ได้สนิทอะไรกันเลย แต่นี่ก็ต่างกันนะ ผมกับเก้าไม่ได้โตมาด้วยกัน เจอกันแค่สองสามครั้งช่วงผมปิดเทอมเท่านั้น นี่ครั้งสุดท้ายที่เจอกันยังเมื่อสามปีที่แล้วโน่นเลย


          "ก็สนิทนะ พอร์ชเห็นคริสมาตั้งแต่เด็กๆ อาจจะเพราะวัยเราห่างกันมากล่ะมั้ง ตั้งเกือบสิบปี พอร์ชจะพูดมากกว่ากลัวว่าคริสจะรำคาญ แต่ขวัญก็ชอบบ่นว่าพอร์ชน่ะหวงน้องเกินไป แต่ฟงเข้าใจพอร์ชใช่มั้ย พอร์ชมีน้องอยู่แค่สองคน ไม่ให้รักน้อง หวงน้อง แล้วจะไปรักใครล่ะ" ผมเพิ่งรู้นิสัยของพอร์ชอีกอย่างนะ ว่าน้องจากจะขี้บ่นแล้ว พอร์ชยังหวงน้องขั้นโคม่าเลยล่ะ ทุกครั้งที่เราเจอกัน ต้องมีคำว่า คริส หรือไม่ก็ ขวัญ อยู่ตลอดเวลา


          ตอนไปมิลาน ปากก็บ่นว่าไม่อยากไปหาซื้อของให้น้องเพราะไม่ถนัด แต่นอกจากลิสรายชื่อที่ให้คนของผมไปจัดการแล้ว พอร์ชเดินผ่านอะไรที่น้องน่าจะชอบ ก็ซื้อหมดทุกอย่างจนผมคิดว่าจะต้องเหมาคาร์โก้ส่งมาแทนน้ำหนักกระเป๋าแล้วล่ะ


          "ก็รักผมไง^^" ผมยิ้มล่อ ดึงเข้าเรื่องของตัวเองที่ได้โอกาสทันที


          "....."


          "ผมรอมาสามเดือนแล้วนะครับ พอร์ช ลูกแมวของผม^^"


          "...อือ รัก พอร์ชรักฟง .//////////////." คนพูดหน้าแดงจัด ยกไวน์ในแก้วขึ้นดื่มทีเดียวหมด แล้วจิ้มกุ้งกับปลาหมึกเข้าปากอย่างเขินอาย สายตาไม่มองหน้าผมเลยซักนิด แต่แค่นี้ก็ทำให้หัวใจผมแทบระเบิดออกมาแล้ว


          "พอร์ช จริงเหรอ พอร์ชรักผมแล้วใช่มั้ย? ^________________^" ผมดีใจจนตัวแทบลอย เดินไปดึงคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามให้ลุกขึ้น ขยับดึงเอวเข้ามากอดเอาไว้ ยิ้มกว้างกว่าครั้งไหนๆที่เคยยิ้มมา ถ้าผมไม่กอดพอร์ชเอาไว้ ตัวผมคงลอยขึ้นไปถึงดาวอังคารแน่ๆ


          "อือ อย่าให้พูดบ่อยสิ เขิน.....วันนี้ที่นัดฟงออกมา ก็เพราะว่าอยากบอกเรื่องนี้ ขอบคุณนะที่อยู่ข้างกัน ขอบคุณที่ไม่ยอมแพ้กับเรื่องของพอร์ช ถึงแม้ว่ากลับมาแล้วพอร์ชจะเย็นชาไปบ้าง แต่เพราะว่างานช่วงนี้หนักจริงๆ เอาไว้ถ้าพอร์ชว่าง เราไปเที่ยวอิตาลีกันอีกนะ สัญญาเลย"


          "ผมก็สัญญา เราไปอิตาลีกันอีกนะ ครั้งหน้าไปเที่ยวให้ทั่วเลย ขอบคุณนะครับ ที่ให้โอกาสผม ผมจะรักพอร์ชให้มากๆ จะดูแลพอร์ชให้ดี ไม่ทำให้พอร์ชเสียใจแน่นอน ถึงงานจะยุ่งแค่ไหน แต่เราก็ต้องหาเวลามาเจอกันได้แน่นอน ผมสัญญา"


          ผมยิ้มให้คนรักด้วยความสุขที่สุดในชีวิต กดริมฝีปากลงไปจูบหวานๆพร้อมกับรสชาติเฝื่อนๆของไวน์ในปาก พูดคำสัญญาออกมาจากใจ 


          โดยที่ไม่รู้อนาคตเลยว่า เราจะไม่มีวันได้ไปอิตาลีด้วยกันอีก ไม่แม้แต่จะได้อยู่ด้วยกัน


          สามเดือนหลังจากนั้น อยู่ๆพอร์ชก็บอกเลิกโดยไม่ให้เหตุผล และทิ้งผมไป


          ผมจมอยู่กับความเสียใจ ทั้งขอร้อง อ้อนวอน ไม่ให้พอร์ชทิ้งผมไป ไปยืนเฝ้าอยู่หน้าธนาคร หน้าคอนโดฯพอร์ช โดยที่อีกฝ่ายใจแข็งเหลือเกิน ไม่ยอมให้ผมได้เจอหน้าอีกเลย


          ผมเจ็บปวดเจียนตาย ผมคลั่งทำลายทุกอย่างในห้องทำงานตัวเองจนพังพินาศ แต่มันก็ทำให้พอร์ชกลับคืนมาหาผม.........ไม่ได้



พอร์ช


#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: ตอนหน้าจบแล้ว จบอย่างสมบูรณ์ เราจะพาไปเชษตอนเค้าบอกเลิกกันนั่นเอง //ตอนแต่งจบ ก็ย้อนกลับไปอ่านถึงตอนเปิดตัวพี่ฟงกับพี่พอร์ชที่ชนกันห้องทำงานพ่อ(ตอนที่ 91) แล้วไล่อ่านมาเรื่อยๆ โอ้โห คิดถึงคำพูดที่เค้าประชดกันแล้วเจ็บดีเนาะ ตอนนั้นไม่รู้ก็คือสะใจไง เค้าตีกันมันส์ดีเนาะ แต่พอรู้เรื่องตอนเค้ารักกันก่อนเลิกกันนี่คือ อื้อหือ สงสารพี่ฟง น้ำตามา (แต่อิพี่ก็ปากดี ยั่วโมโหเก่งเนาะ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3468 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:42
    กว่าจะรักกันได้
    #3468
    0
  2. #3407 Nu Pae (@pupay468) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 18:23
    สงสารพี่ฟงที่กว่าจะรู้สาเหตุที่เลิก แต่ขำที่พี่พอร์ชบอกคริสเงียบๆ นั่นมันไม่ถึงเศษเสี้ยวของ-สมคิดเต่าถุยเลย555
    #3407
    0
  3. #3402 คนอ่าน (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 10:28
    5555 โอ๊ยยยยนอออ ขรรมกับเหตุผลในการทิ้งฟงไปหลายเดือนของพี่ชายมาก

    ถ้าไม่เห็นว่าพี่น่ารัก จะเชียร์ให้ยกฟงให้คนอื่นแล้วนะ-*-
    #3402
    0
  4. #3354 s.lattecoffee (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 12:25
    เลิกกันเพราะความเข้าใจผิดของพี่พอร์ชล้วน ๆ
    #3354
    0
  5. #3217 a_liew (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 22:07
    -_-'' สงสารอิพี่ฟงเหมือนกันนะ รักมากกก หลงมากกกก

    แล้วอยู่ดี ๆ ก็โดนพี่พอร์ชเท ซะอย่างนั้น

    แถมตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เพราะความเข้าใจผิด

    สองคนนี้ขี้หึงพอกัน .. แต่มีวิธีจัดการกับปัญหาไม่เหมือนกัน

    อิพี่ฟงจะวิ่งเข้าใส่ ส่วนพี่พอร์ช จะโยน(ตัว)ปัญหาทิ้ง!!

    **ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน ซึ่งตอนนี้ก็รักกันดี จนแม่ยายลมใส่ 555555
    #3217
    0
  6. #3214 phatarasudapt13 (@phatarasudapt13) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 21:48
    อยากอ่านฟงพอร์ชตอนหลังจากที่ฟงไปเปิดตัวว่าเป็นแฟนกับพอร์ชอะไรท์~~
    #3214
    0
  7. #3213 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 21:16
    เลิกกันเพราะเข้าใจผิดล้วนๆ โถถถ เจ็บปวดนะ รักกันขนาดนี้ ละดูตอนเลิกกันฉะฝีปากกันนี่แบบ นึกไม่ออกเลยว่าทั้ง2คนนั้นรู้สึกยังไงตอนเถียงกันเจอกันอีกครั้ง
    #3213
    0
  8. #3212 fg112116 (@fg112116) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 21:14
    จะจบแล้วง่าาา
    #3212
    0
  9. #3209 NarisVittayagon (@NarisVittayagon) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 20:24
    อ๋อเรื่อมมันเป็นอย่างนี้นี่เอง!!!...เสียดายจังจะจบและขอบคุณน่ะค่ะสนุกมากมาย
    #3209
    0
  10. #3208 ++BoTaN++ (@bootan2526) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 20:16
    ดีกันแล้ว.....ไม่เศร้าแล้วนะพี่ฟง
    #3208
    0
  11. #3207 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 20:00
    คู่นี้นี่ กว่าจะรักกันได้ คือควรเป็นเรื่องยาวเรื่องนึงเลยอ่ะ เอาจริงๆ 555
    #3207
    0
  12. #3206 PrapapimSirito (@PrapapimSirito) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 19:56
    ไม่อยากให้จบเลยยยยยยย
    #3206
    0
  13. #3204 TinG'z HU (@tingzhu54) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 19:29
    ไม่อยากให้จบเลยยยรู้สึกเหมือนรอเรื่องนี้อัพทุกวันจนไปกิจวัตไปแล้วงื้อออ
    ปล. จริงๆอ่านมาเป็นเดือนๆแล้ว รออัพตลอด เหมือนเพิ่งได้เม้น สนุกมว้ากกก สนุกจนไม่อยากให้จบงะ
    #3204
    0
  14. #3203 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 19:13
    จะจบอีกแล้วววววเศร้าไปอีก ฮือๆๆๆ
    #3203
    0
  15. #3202 ตามหามี้อยู่~ (@fineffywaldorf) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 19:03
    นิจบจิงๆแล้วเย้ออ สิงคริสมาโผล่อีกสักรอบจิ พลีสส
    #3202
    0
  16. #3201 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 18:54
    จย้าาาาา ...
    #3201
    0