ตอนที่ 15 : ความผูกพันธ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    28 พ.ย. 59

คริสพาร์ท


          ผมนั่งห้อยขาอยู่ที่ม้านั่งริมสนามฟุตบอล สายตาเหม่อมองคนที่วิ่งวนไปเรื่อยๆอย่างรู้สึกผิด เจ็บปวด และเสียใจ ทำไมคนที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยกลับต้องถูกสั่งทำโทษ แค่เพราะผมไม่เชื่อฟังงั้นเหรอวะ ผมก็ฟังแล้วนะไม่อย่างนั้นคงพุ่งต่อยไอ้เวรนั่นให้หน้าหงายไปแล้ว ไม่เดินหนีออกมาแบบนั้นหรอก หมัดที่กำแน่นตอนนั้นผมเห็นแต่หน้าพี่สิงโตที่คอยย้ำเรื่องความเคารพรุ่นพี่รุ่นน้องผมถึงได้ไม่ทำ พูดผมเรียกพี่กับมันด้วยซ้ำ แต่ไม่ใช่ว่าเราห้ามตัวเองได้ แล้วจะห้ามคนอื่นได้เมื่อไหร่ ถึงผมไม่ต่อยมัน มันก็พุ่งมาต่อยผมอยู่ดี แล้วพี่สิงโตผิดอะไร


          "ไอ้คริส" ผมละสายตาจากพี่รหัสที่กำลังวิ่งรอบสนามอยู่ กลับไปมองกลุ่มเพื่อนตัวเองที่เดินเข้ามาหา


          "กูขอโทษนะ" สไปรส์ทำหน้าเสียใจ


          "ขอโทษเรื่องอะไร มึงทำผิดอะไรเหรอสไปรส์ หรือขอโทษที่สวยเกินไป" กวนตีนมันไปหน่อยละกัน แค่นี้มันก็คงรู้สึกผิดจะแย่ แต่มันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆนี่นา มันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิด


          "ไอ้เชี่ย กูกำลังซีเรียสอยู่นะมึง ไอ้เหาเต่า" สไปรส์น้ำตาคลอแล้วผลักหัวผม มึงเครียดจริงรึเปล่าทำไมยังหาคำด่าประหลาดได้อีก


          "มึงโกรธพี่นักรบรึเปล่าวะ" ถัง


          "ไม่หรอก พี่สิงโตบอกว่าเค้าเป็นคนตัดสินใจรับการลงโทษเอง พี่มึงก็ไม่ผิดหรอก ถ้าจะมีใครผิด คงเป็นกูที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้" ผม


          "มึงยิ่งไม่ผิดใหญ่เลยไอ้คริส ถ้าจะมีคนผิดก็ต้องเป็นไอ้สองคนผัวเมียสันดานเสียจันทานนั่น เพื่อนกูอยู่สวยๆเฉยๆมันผิดอะไร สวยสู้ไม่ได้ก็ไปฉีดโบท๊อกซ์เพิ่มมาสิวะ" บางครั้งมึงก็ปากจัดไปนะไอ้เก้า มึงด่าแรงยิ่งกว่าสไปรส์ที่เป็นผู้หญิงอีก


          "นี่กี่รอบแล้ววะ" ดัมเบลละสายตาจากพวกเราที่ยืนค้ำหัวคุยกับผม มองไปทางพี่สิงโต ผมเลยหันไปมองด้วย


          "25แล้วว่ะ เหลืออีกห้ารอบ กูอยากวิ่งแทนใจแทบขาด แต่เค้าสั่งห้ามยุ่ง"


          "กูไม่อยากประกวดแล้วไอ้ดาวเวรตะไลนั่นน่ะ ทำชีวิตกูกับเพื่อนวุ่นวายจริงๆ" สไปรส์เช็ดน้ำตาตัวเองที่ยังไหลไม่หยุด ปกติมันเข้มแข็งจะตาย โดนว้ากหนักมันยังทำหน้าชิวเลย ผมเพิ่งเคยเห็นมันร้องให้ก็ครั้งนี้


          "มึงไม่ลงไม่ได้นะ มึงต้องแข่ง แข่งให้ชนะ เอาให้เป็นดาวมหาลัยเลย กูจะเอาสายสะพายกับถ้วยรางวัลไปตบหน้าพวกมันให้เอง" บางครั้งมึงก็แค้นแรงเหมือนกันนะดัมเบล สมกับเป็นไอ้เถื่อนของกลุ่ม


          สไปรส์น้ำตาไหลไปหัวเราะไปด้วยกับคำพูดของดัมเบล ผมลุกขึ้นยืนแล้วเราสี่คนก็ล้อมวงกอดสไปรส์เอาไว้ มึงไม่ได้ทำผิดอะไรเลยเพื่อน ทำไมต้องเสียใจขนาดนี้วะ


          "กูจะไม่ใจร้อนอีกแล้ว ต่อไปนี้" ผมพูดขึ้นมาทั้งๆที่พวกเราห้าคนยังกอดกันอยู่


          "อือ กูก็จะพยายามห้ามมึงไม่ให้มีเรื่องถ้ามึงฟิวส์ขาดจริงๆ" เก้า


          "กูก็จะลดความเถื่อนลง แล้วพยายามห้ามมึงนะไอ้คริส เพราะไอ้เก้ามันก็ร้อนพอๆกับมึง" ดัมเบล


          "กูจะสวยให้น้อยลงนะ พวกมึงทุกคนจะได้ไม่เดือดร้อนอีก" สไปรส์


          "งั้นกูจะติวพวกมึงให้หนักขึ้นนะ พวกมึงจะได้ไม่มีใครต้องแดกเอฟ" ถัง


          "ถุยยย ไอ้ถัง มันใช่เวลามั้ย" วงกลมที่กอดกันของแก็งค์ห้าสหายแตกกระจาย เพราะคำพูดของไอ้ถังคนเดียวเลย พวกกูกำลังซึ้งมึงมาพูดเรื่องเรียนทำเห็บหอยอะไรตอนนี้วะ ไอ้เลวเบรคแตก


          แต่คำพูดของมันก็ทำให้พวกเราที่กำลังเศร้าอยู่หัวเราะได้ล่ะนะ


          ตอนนี้พี่สิงโตวิ่งจนถึงรอบสุดท้ายแล้ว เสื้อช๊อปในเปียกชุ่มเหมือนหยิบออกมาจากเครื่องซักผ้าสะบัดสามทีแล้วใส่เลยโดยไม่รอตากให้แห้ง พวกเราห้าคนนั่งเงียบๆส่งกำลังใจไปให้โดยที่ไม่มีเสียงตะโกนเชียร์ ไม่มีเสียงโห่ร้องดีใจที่เกือบจะครบรอบสุดท้ายแล้ว


          เราแค่นั่งมอง ซึมซับสิ่งที่รุ่นพี่กำลังสอนพวกเราอยู่ แค่พี่สิงโตวิ่งรอบสนาม ก็บอกอะไรพวกเราได้ตั้งหลายอย่างโดยไม่ต้องใช้คำพูดมาสอนเลย


          พอครบรอบสุดท้าย เราห้าคนก็เดินลงไปในสนามฟุตบอล ผมรับร่างพี่สิงโตที่ใกล้หมดแรงเอาไว้ แล้วกอดแน่น.....ขอบคุณนะพี่

 



          "เดี๋ยวกูเอาไอ้สิงกลับหอเอง" พอพี่สิงโตวิ่งครบสามสิบรอบ พี่นักรบ พี่หมอก พี่เฟียสก็โผล่ออกมาจากที่ไหนซักทีเหมือนรอคอยจังหวะแย่งชิงพี่รหัสของผมไป พี่หมอกยื่นมือมาด้านหน้าเพื่อให้ผมส่งตัวพี่สิงโตไปให้ แต่ฝันไปเถอะ


          "ไม่เอา ผมจะดูแลเอง พวกพี่กลับกันไปเถอะ" ผมโอบเอวแล้วดึงตัวคนที่ยังหอบอยู่ซ่อนไปไว้ด้านหลังตัวเองนิดๆ พูดด้วยเสียงที่เอาแต่ใจ


          "มึงเห็นมันเป็นตุ๊กตารึไงไอ้คริส ทำเป็นเด็กสามขวบจะโดนแย่งของรักไปได้" พี่เฟียส


          "ไม่ได้เห็นเป็นตุ๊กตา พอรึยังล่ะ ผมจะพาพี่สิงกลับหอไปพักแล้ว" พี่มันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว มาชวนคุยอยู่ได้ เป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆรึเปล่าวะ ทำไมไม่ห่วงกันเลย


          "มึง แฮ่กๆๆ แน่ใจนะ ว่าจะ ไม่ ฆ่า กู ด้วยน้ำ ร้อนน้ำ เย็นอีกน่ะ" มึงจะตายอยู่แล้ว พูดเสียงขาดๆหายๆแบบนี้ก็ยังคิดจะแซวกูอีกนะ พี่สิง


          "เออน่า ผมดูแลพี่ได้ก็ละกัน ใครไม่ต้องตามมาหรอก พี่ผมผมดูเองได้" ผมส่งสายตาห้ามทุกคน


          "มึงกอดมึงหวงขนาดนั้น แน่ใจเหรอวะ ว่าพี่น้องน่ะ ไอ้คริสส" มันใช่เวลาเล่นรึเปล่าวะพี่นักรบ ถึงจะไม่โกรธ แต่ผมยังงอนมึงอยู่เว้ย


          "งั้นกูไปส่งให้ละกัน ทิ้งรถพี่สิงโตไว้นี่แหละ พรุ่งนี้ค่อยมาเอา ถ้ายังมีแรงมามอไหวอ่ะนะ" ดัมเบล


          "กูไปด้วย แบบว่ากูจะไปช่วยแบกมันขึ้นห้อง ส่งตัวพวกมึงเข้าหอ แล้วกูจะรีบลงมาเลย ตกลงมะ" พอดัมเบลอาสาไปส่ง คุณคิดว่าใครที่พูดประโยคนี้กันล่ะ ถ้าไม่ใช่พี่เฟียส เหอะๆๆ


          "งั้นกูไปส่งสะไบเอง เจอกันวันพรุ่งนี้นะ มึงก็เลิกซับน้ำตาได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ประกวดดาวเดือนมึงก็ไม่สวยหรอก" ถังอาสาไปส่งสไปรส์ที่ยังน้ำตาซึมอยู่ตลอด มันลูบหัวปลอบใจ แหย่สไปรส์เล่น แล้วก้มหน้าลงไปให้หน้าเสมอกัน ส่งยิ้มล้อเลียน โอ้โห นี่มึงดูละครมากไปใช่มั้ย ตอบ!


          "กูกลับคนเดียวเปล่าเปลี่ยวหัวใจก็ได้วะ ไม่มีคู่กับเค้านี่หว่า จะไปชานชลากูยังไม่มีแรง" เก้า


          "งั้นกูติดรถมึงไปด้วยดิ วันนี้มากับไอ้สิง" พี่หมอกหันไปพูดกับเก้า แล้วสองคนนั้นก็บอกลาเรา เดินตามสไปรส์กับถังออกไป


          "เออ กลับกันดีๆนะ กูยังต้องอยู่เคลียงานต่อที่มหาลัย" พี่นักรบพูดเสร็จก็จะเดินเข้าตึกไป


          "เดี๋ยวสิพี่" แต่ผมเรียกเอาไว้ซะก่อน


          "อะไรวะ?"


          "ผมขอโทษนะ ที่วันนี้ก่อเรื่อง จะพยายามเลี่ยงพวกนั้นให้มากที่สุดก็แล้วกัน"


          "นี่มึง..." พี่นักรบเล่นใหญ่ สองมือยกขึ้นมากุมแก้มอ้าปากค้างแล้วส่ายหน้าไปมา "มึงคือใคร มึงคือไอ้คริสน้องกูจริงๆเหรอวะ พระเจ้าจอร์จ บระเจ้าโจ้ก มึงสำนึกเป็นด้วยยย"


          บางครั้งผมก็อยากกระโดดถีบพี่ปีสามที่มีตำแหน่งเป็นเฮดว้ากเป็นลูกนายทหารและเป็นพี่ชายของเพื่อนสนิทซักครั้งนะ


          "กวนละ ไปแล้วนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ ครั้งหน้าพี่ต้องเลี้ยงเหล้าผมด้วย ไม่งั้นไม่หายงอน" ผมลากพี่สิงโตหนีการโวยวายของผู้ชายที่ก่อนหน้านี้ยังวางท่าเข้มส่งสายตาเย็นชาสั่งพี่สิงโตของผมวิ่งรอบสนามสามสิบรอบอยู่เลย ตอนนี้ไอ้คนแบบนั้นได้วิ่งหายไปแล้ว เหลือแค่เด็กไม่รู้จักโตที่เคยวิ่งไล่เตะกันมาตั้งแต่เด็กๆ

 


          "กูไปก่อนนะ มีอะไรก็โทรไปละกัน ถ้ามันไข้ขึ้นกลางดึกก็เรียกได้ เดี๋ยวมาพาไปส่งโรงบาลเอง" พี่เฟียสบอกหลังจากช่วยแบกพี่สิงโตเข้ามาในห้องแล้วและกำลังจะกลับไปพร้อมดัมเบล


          เอาไว้ให้พี่สิงโตหายดี กูจะเจียดเวลาไปเชษเรื่องพวกมันอย่างเป็นทางการบ้างดีกว่า น่าสงสัยขึ้นทุกวัน


          "หิวมั้ย" ปิดประตูส่งเพื่อนๆเสร็จ ผมก็เดินกลับมา ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆคนที่นอนหมดแรง มองด้วยสายตาเป็นห่วง


          "หิว แต่ไม่กิน" แปลว่าอะไรวะ หมดแรงจะกินงั้นเหรอ?


          "เห้อออ ขอโทษนะ" ผมล้มตัวลงนอนข้างๆ ซบหน้าลงกับไหล่กอดเอวคนที่นอนหงายหายใจรวยรินหมดแรงอยู่บนเตียง


          "ดีแล้วล่ะ กูจะได้ไม่เสียแรงเปล่าที่วิ่งไปตั้งสามสิบรอบ มึงลดความใจร้อนปากไวลงบ้างนะ กูเป็นห่วง"


          "ครับ"


          "........."


          "พี่"


          "หืม?"


          "ผมเคี้ยวข้าวแล้วป้อนให้เอามั้ย?"


          "ฮะฮะ ไอ้เด็กบ้า อย่าปล่อยมุข แรงจะหัวเราะกูยังไม่มีเลย"


          "เปล่า ผมพูดจริงนะ ไม่งั้นพี่จะกินข้าว กินยายังไงล่ะ"


          ผมเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่อยู่ข้างๆ พี่สิงโตฝืนตะแคงตัวกลับมา มองหน้าผม เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ เผยอริมฝีปากขึ้น ลมหายใจร้อนๆที่ขาดเป็นห้วงๆเพราะยังเหนื่อยจัด รดลงมาที่จมูกของผม ผมมองสบตากลับไป ไม่ถอยหนี แค่นอน แล้วมองหน้าที่เลื่อนใกล้เข้ามาเรื่อยๆเท่านั้น


          ตึกตัก


          หืม? เสียงอะไร ระหว่างที่ผมเสียสมาธิเพราะเหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง พี่สิงโตก็จัดการ เลื่อนหน้ามาชิดกว่าเดิมมาก แล้วอ้าปาก


          งับลงมาแรงๆที่จมูกของผมเต็มเขี้ยว


          "โอ้ยยย เป็นหมารึไงวะ ทำไมชอบกัดจัง" ผมรีบดึงหน้าออก แล้วบ่นด่า พี่สิงโตหัวเราะด้วยเสียงที่พยายามจะขำแต่ไม่ค่อยมีแรง นี่ขนาดมึงไม่มีแรงจะเคี้ยวข้าว ยังอุตส่าห์เคี้ยวจมูกกูได้อีกนะ ไอ้บ้า


          "หึหึ เห็นแล้วหมั่นเขี้ยวว่ะ กูยังไม่หิวหรอก จะนอนแล้ว" พูดเสร็จก็พลิกตัวกลับไปนอนหงายเหมือนเดิม ปล่อยให้ผมวิ่งลงจากเตียงพุ่งตัวเข้าห้องน้ำเพื่อดูรอยแดงบนจมูกตัวเอง แม่งพรุ่งนี้จะหายป่ะวะ ต้องไปงานในมอนะเว้ย


          ถึงจะอยากเอาคืนแต่เห็นสิ่งที่พี่รหัสทุ่มเทวันนี้แล้ว จะยอมไม่แกล้งแล้วปล่อยไปก่อนก็ได้วะ เอาเป็นว่าตอนนี้ต้องทำหน้าที่พยาบาลคนเจ็บอีกหนสินะ ดูจากการเอามือไปอังหน้าผากแล้ว ยังไม่มีไข้ แต่ถ้าปล่อยให้นอนทั้งๆที่เสื้อเปียกชื้นขนาดนี้ พรุ่งนี้เช้าปอดบวมแน่ๆ

     

          ต้องทำอะไรก่อนดีวะ เปลี่ยนเสื้อผ้ากับเช็ดตัวเอาเหงื่อออกให้ดีมะ งั้นก็ต้องต้มน้ำสินะ น้ำอุ่น ไม่ร้อน ไม่เย็น


          ผมเดินไปกดสวิทช์กาน้ำร้อน แล้วกลับไปที่ตู้เสื้อผ้า คว้าผ้าขนหนูผืนเดิมที่เคยเช็ดหน้าให้ครั้งก่อน กับเสื้อยืดกางเกงขาสั้นออกมา คงไม่ต้องถึงกับเปลี่ยนบ๊อกเซอร์ให้หรอกมั้ง นั่นก็มากไป


          หลังจากไปหยิบชามมาใส่น้ำที่ก๊อก เอาไปผสมกับน้ำร้อนในกระติก จุ่มมือลงไปวัดอุณหภูมิดูว่าพอเหมาะรึยัง ผมก็ถือชามกับผ้าขนหนูกลับมาที่เตียง พี่สิงโตนอนหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าหลับไปแล้ว ผมแกะกระดุมเสื้อชอปในของพี่เค้าแล้วดึงแขนออก โยนทิ้งไปบนพื้น บิดผ้าขนหนูที่จุ่มน้ำให้หมาด เช็ดไปตามตัว แขน ลำคอ แล้วก็หน้า


          พี่สิงโตดิ้นนิดหน่อย ลืมตาปรือขึ้นมามองแต่ไม่มีแรงจะห้ามปรามไม่มีแรงขัดขืน ตอนนี้พี่เค้าทำได้อย่างเดียวคือ หายใจ


          ผมสงสารจัง ที่เค้าต้องเป็นแบบนี้ เพราะผมใช่มั้ย


          "อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ไอ้ตัวแสบ ยิ้มดีกว่านะ" เสียงเบาๆกับรอยยิ้มเหมือนคนหมดแรง ทำให้ผมหมดความอดทน ล้มตัวลงไปนอนซบอกพี่สิงโต กอดตัวเอาไว้แน่น


          "ผมขอโทษ ต่อไปนี้จะฟังพี่ทุกอย่าง จะไม่ดื้ออีกแล้ว แค่พี่บอกคำเดียว ไม่ว่าอะไรผมจะทำตาม"


          "...........งั้นมึงฟังคำสั่งแรกของกูเลยนะ" พี่สิงโตพูดด้วยเสียงที่แปลกไปกว่าเดิม มันดูเบา เหนื่อย หมดแรง แต่ก็สั่นแปลกๆ ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง เพื่อรอรับคำสั่ง "เอาหัวมึงออกไป"


          "ทำไมวะ พี่โกรธเหรอ หรือรังเกียจ" ผมเงยหน้ามองอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ยังไม่ได้เอาหัวออกไปจากหน้าอกของพี่สิงโต


          "ไม่ใช่ แต่เอาออกไปได้แล้ว" พี่สิงโตถอนหายใจ


          "อะไรอ่ะ เราพี่น้องกันนะ มีอะไรก็บอกสิ พี่สั่งอะไรผมก็ทำให้หมด แต่ทำไมต้องพูดเหมือนไม่อยากใกล้ผมแบบนี้ล่ะ" น้อยใจแล้วนะเว้ย ทำไมพี่ต้องผลักไสกันด้วยวะ ไม่ออกหรอก เชอะ


          ผมกอดแน่นกว่าเดิมแล้ว ก้มหน้ากลับลงมา ส่ายหน้าไปมาสะบัดความคิดฟุ้งซ่านเรื่องที่พี่สิงโตคงโกรธจนไม่อยากอยู่ใกล้ผม ใช่สิ ผมทำเค้าเหนื่อย ทำเค้าวิ่งรอบสนามสามสิบรอบ ดื้อกับเค้า เป็นเด็กแสบสร้างปัญหานี่นา


          "มึงน่ะ..." พี่สิงโตตัดสินใจเริ่มพูดอีกครั้ง


          "......" ผมรีบเงยหน้ากลับไปฟังอย่างตั้งใจ


          "อย่าเอาหน้ามาถูนมกู มันจั๊กจี้" อ้าว ไม่รู้นี่หว่า เอาออกก็ได้วะ กะจะอ้อนขอโทษเฉยๆเองนะ ทำไมทำร้ายดาว


          "งั้นเช็ดตัวต่อดีกว่าเนาะ ก่อนที่พี่จะไม่สบาย ฮ่าๆๆ"


          ผมขยับตัวออก แล้วแกะกระดุมกางเกงยีนส์แล้วดึงออกไป จากนั้นก็เช็ดตัวให้ต่ออย่างลวกๆ เพราะกลัวว่าปล่อยทิ้งไว้นาน พี่รหัสผมจะแข็งตายเพราะความหนาวไปซะก่อน น้ำที่ผสมมาอุ่นๆเริ่มเย็นแล้วด้วย ฮือออ ขอโทษนะ ผมดูแลพี่ไม่ค่อยดีเลย


          "เห้อออ เรียบร้อยแล้ว ห่มผ้าอุ่นๆแล้วนอนซะนะ เด็กชายสิงโต" ผมพูดกับคนที่หลับไปตั้งแต่ตอนเช็ดตัว ใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นให้ แล้วห่มผ้า ตบเบาๆบนผ้าห่มอีกครั้ง ล้อเล้นอีกนิด เสร็จพิธี พีรวัสจะได้นอนบ้าง


          ก่อนเดินเข้าห้องน้ำ ผมปิดไฟดับแสงสว่างเพื่อให้คนบนเตียงได้หลับสบาย จากนั้นก็อาบน้ำอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้ก็เกือบตีสองเข้าไปแล้ว พรุ่งนี้ตื่นเช้านะโว้ย ต้องไปเตรียมเอาคัทเอาท์ขึ้นสแตนอีก จะเอาขึ้นคืนนี้ก็ไม่ได้ กลัวฝนตก กูจะได้นอนกี่ชั่วโมงวะเนี่ย แล้วพี่สิงโตจะไปไหวรึเปล่าก็ไม่รู้ พวกงานคัทเอาท์นี่ ปีหนึ่งกับปีสองเป็นฝ่ายรับผิดชอบด้วย พี่สิงโตขาดด้วยเหตุผลส่วนตัวแบบนี้คนอื่นจะมองไม่ดีรึเปล่าวะ


          ผมคลำทางในความมืดกลับมาที่เตียง ปีนขึ้นไปนอน แล้วหลับตาลงบ้าง วันนี้มีแต่เรื่องจริงๆ

 

 



          ตีห้า


          ผมนอนหลับๆตื่นๆทั้งคืน เพราะกลัวพี่สิงโตจะมีไข้ แต่พี่เค้าก็หลับสนิทนอนสบาย ดูท่าทางจะยังแข็งแรงดี เพราะผมห่มผ้าถมไปให้สองชั้น ครั้งก่อนที่ป่วยเพราะเอาผ้าห่มมาเล่นพันตัวผมสินะ เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง ผมอังมือที่หน้าผากเพื่อวัดไข้เป็นรอบที่สี่แล้วคืนนี้ อุณหภูมิก็ยังปกติไม่มีอะไรน่าห่วง เลยล้มตัวกลับลงมานอนต่อ


          "คริส" เสียงเรียกแหบๆดังขึ้น จากคนที่ผมเพิ่งวัดไข้ไป


          "หือ จะเอาอะไรรึเปล่า?"


          "อือ หิวน้ำ" ผมรีบลุกจากเตียงเดินไปเอาน้ำอุ่นในกระติกน้ำร้อนใส่แก้ว เดินกลับมา ประคองตัวพี่สิงโตให้ลุกขึ้นมาดื่มน้ำ น่าจะหิวน้ำจัดจริงๆ ซัดโฮกเดียวหมดแก้วเลย ข้าวก็ไม่ได้กินนี่นาเมื่อวานเย็นน่ะ


          "พี่หิวรึเปล่า ผมลงไปซื้ออะไรให้เอามั้ย หรืออยากนอนต่อ" หลังจากวางแก้วน้ำ ผมก็ประคองพี่สิงโตกลับไปนอนเหมือนเดิม


          "หนาว" นี่ผ้าห่มหมดห้องแล้วนะ ยังหนาวอีกเหรอ เดือนที่แล้วที่มานอนมีผ้าห่มแค่ผืนเดียว แต่รอบนี้มันงอกมาจากไหนอีกผืนก็ไม่รู้ ผมก็ถมให้หมดทั้งสองผืนเลย ผมลุกไปปิดแอร์ แล้วปีนกลับขึ้นไปบนที่นอน


          "รอแป๊บนะ ปิดแอร์ให้แล้ว เดี๋ยวพี่คงอุ่นขึ้น"


          "อือ" เสียงพี่รหัสครางตอบรับในคอ แล้วดึงตัวผมที่นอนข้างๆเข้าไปกอด ร่างที่อยู่ในผ้าห่มสองชั้นสั่นนิดหน่อย แปลว่าคงหนาวมากจริงๆ ผมขยับตัวเข้าไปใกล้อีกแล้วกอดตอบกลับไปแน่น หนาวแบบนี้เดี๋ยวจะมีไข้รึเปล่าวะเนี่ย


          "อืม ตัวอุ่นดีจัง" ก็แน่สิวะ กอดให้อุ่นนี่หว่า แต่ตัวพี่แม่งโคตรเย็นเลย  


          "คริส"


          "หืม"


          "คริส"


          "ครับ"


          "คริส"


          "พี่ไม่นอนแล้วรึไง ชื่อผมมันไม่ใช่เพลงกล่อมเด็กนะ"


          "ฮะฮะ มันหนาว นอนไม่หลับ"


          "งั้นผมลงไปซื้อโจ้กอุ่นๆขึ้นมาให้นะ พี่น่าจะมีแรงกินได้แล้วล่ะตอนนี้"


          "ก็คงจะอย่างนั้นแหละ ขอขิงเยอะๆ ผักโรยเยอะๆ ข้าวเยอะๆ เอาทุกอย่างเยอะๆเลย ตอนนี้โคตรจะหิวเลยว่ะ"


          "พี่ครับ ตอนนี้ตีห้า ไอ้โจ้กที่บอกน่ะ มันโจ้กเซเว่นใต้ตึก จะเอาขิง ผักโรย จากไหนมาให้กัน คุณชาย" ผมพูดอย่างหมั่นใส้ จะลุกออกไปซื้อโจ้กให้แต่คนที่กอดไว้ก็ยังไม่ยอมปล่อย มึงไม่ปล่อยแล้วโจ้กมันจะลอยมาจากระเบียงรึไงวะเนี่ย


          "งั้นเอาซาลาเปามาด้วยสองลูก"


          "......................"


          "หือ เป็นไร"


          "เปล่า ฮ่ะๆๆๆ งั้นผมลงไปซื้อโจ้กกับซาลาเปาให้นะ" ผมฝืนดันตัวออกมา เมื่อกี้เป็นอะไรไม่รู้ อยู่ๆก็รู้สึกไม่อยากลุกจากเตียง สงสัยว่าจะอยากทำให้พี่สิงโตอุ่นขึ้นล่ะมั้ง ก็เลยเผลอกอดแน่นไปหน่อย


          "เดี๋ยว เป็นไร บอกพี่มาก่อน" พอผมปล่อย ก็ถูกดึงกลับไปกอดเอาไว้เหมือนเดิม


          ตึกตัก


          ผมมองเห็นหน้าของคนที่กอดผมเอาไว้แน่น ใบหน้าที่พอเห็นลางๆในความมืด ตอนนี้พอจะมีแสงสว่างจากด้านนอกมาบ้างแล้ว เพราะพระอาทิตย์กำลังจะขึ้น หืม? พระอาทิตย์? กำลังขึ้น? แปลว่าเช้าแล้ว? แปลว่า....


          "ชิบหายแล้ว คัทเอาท์!! กี่โมงแล้ววะเนี่ย" ซวยแล้วไงเค้านัดปีหนึ่งหกโมงเช้าไม่ใช่เหรอวะ


          "พี่ไปมอไหวรึเปล่า" วิ่งไปมาแต่งตัวหยิบนั่นจับนี่ ตอนนี้ตีห้ากว่าๆแล้ว จะทันรึเปล่าวะ จากนี่ไปสามสิบนาทีถ้ารถไม่ติด แต่เวลานี้ใครๆก็ออกจากบ้านกัน


          "ไหวๆ เดี๋ยวกูแต่งตัวก่อน ไปด้วย" พี่แม่งโคตรอึดเลยว่ะ เห็นตัวบางๆงี้ กลับมานอนไม่กี่ชม. ฟิตเลยเหรอวะ ผมยังเหนื่อยแทน


          "มาผมช่วย จะได้เร็ว" ผมเดินไปประคองพี่สิงโต กึ่งลากกึ่งจูงไปเหวี่ยงทิ้งไว้ในห้องน้ำ วิ่งกลับไปหน้าตู้เสื้อผ้า คว้าเสื้อชอปกับกางเกงออกมา เปิดประตูห้องน้ำกลับไปอีกรอบ


          "เห้ย ไอ้คริส มึงเปิดพรวดพราดเข้ามาทำไมวะ" พี่สิงโตกำลังถอดเสื้อ เหมือนเตรียมจะอาบน้ำ อาบพ่อง เดี๋ยวกูโบกด้วยฝาชักโครก


          "ยังไม่ต้องอาบตอนนี้เลยนะเว้ย ถ้าอาบผมไม่รอ เค้านัดปีหนึ่งหกโมงนี่ตีห้าจะครึ่งแล้ว เมื่อวานเช็ดตัวให้แล้ว ทนๆไปก่อนสิวะ" ผมเหวี่ยงเสื้อผ้าไปให้ แล้วปิดประตูกลับเหมือนเดิม เสียงด่าดังตามหลังออกมาแต่ไม่ได้สนใจ เดี๋ยวข้างห้องก็ได้ด่ามึงกันพอดีพี่สิงโต นี่ยังเช้ามืดอยู่เลยนะเว้ย





ทอล์คค่ะ: พวกแกหวานกันแค่เฉพาะบนเตียงสินะ ตอบ!! ตอนนี้ชอบพาร์ทซึ้งๆของเพื่อนห้าคนอ่ะ // แอบเป็นเอฟซีพี่นักรบเบาๆ ชอบผู้ชายดุเป็นดุ เล่นเป็นเล่นอ่ะ ตัลร้ากกกกกก แต่งไปแต่งมา 14 ตอนแล้ว เป็นเรื่องแรกที่มันไม่รักกันซักที 555 ใจเย็นๆนะพวกเธอออ อย่าเพิ่งถล่มเรา เราบอกไปแล้วว่าเรื่องนี้ไม่หวาน เป็นแนวใหม่ เดี๋ยวยังมีเรื่องอีกเยอะแยะมากมาย มันยังไม่ได้ประกวดดาวเดือน ไม่ได้รับน้อง ไม่ได้กิจกรรมอีกตั้งเยอะ (ไหนบอกจะ20ตอนจบไง 555)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3773 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 19:35
    คืออันนี้ยังไม่ถึงตอนปัจจุบันใช่ไหมคะ ที่เกริ่นมาได้กันแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะได้กัน งงทาก
    #3773
    0
  2. #3711 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 19:11
    กำลังจะหวานทำไมามันฮาซะงั้นหละ
    #3711
    0
  3. #3692 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 18:31
    กำลังซึ้งๆหวานๆแต่อิคัทเอาต์ที่นัดทำให้จบกันนนนนนนโอ้ยยยยยย555555
    #3692
    0
  4. #3597 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 00:48
    จะซึ้ง จะหวาน หรือจะฮา ดีว่ะนี้เลือกอารมณ์ไม่ถูกเลยอะ555
    #3597
    0
  5. #3528 creamsarang (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 10:30
    ซึ้งได้อยู่ตอนเดียว กลับมาฮาอีกละโอยยยยฟิคเรื่องนี้5555555
    #3528
    0
  6. #2960 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 19:57
    แหมๆ อะไรคือพี่คริสของผมฮะ? น่าร๊ากกกกกก 555555 หวานกันเข้าปายยย มีความหวาน งิงิ
    #2960
    0
  7. #2671 namhom-3449 (@namhom-3449) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 19:21
    รุ้สึกว่าความพี่น้องรหัสนี่หวานกันจังเลยนะคะ เเต่พอคริสบอกว่าจะเอาฝาชักโครกฟาดหัวเท่านั้นเเหละลั่น5555
    #2671
    0
  8. #2565 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 13:09
    อ่านแล้วน้ำตาซึมตาม
    #2565
    0
  9. #484 Bamimozz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 21:46
    มาค่ะ นักอ่านเงาขอเผยโฉม 555555

    ชอบความสัมพันธ์ของแก๊งค์หมูทะจัง มันซึ้งอ่ะ

    ไรท์บรรยายออกมาได้โคตรดี อ่านแล้วน้ำตาจะไหล ชอบความสัมพันธ์ของคริสสิงด้วย ไม่เร็วเกินไป กำลังกลมกล่อมแบบ โอ้ยยย มันดี ความสัมพันธ์แบบพี่น้องกำลังมีซัมติง

    ขอติดตามฟิคของไรท์ทุกเรื่องไปเล้ยย ดีงามพระรามแปดมาก มุกบางมุกบางทีมันก็ไม่ฮา พอคริสมันเล่นแบบเกรียนนี่ก็เผลอหลุดขำมาได้เว้ยเฮ้ย ยอมใจ
    #484
    0
  10. #278 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 01:51
    หวานละมุนละไมมากกงื้ออเขิน
    #278
    0
  11. #256 MimiPornsinee (@MimiPornsinee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 23:19
    ความห่วง ความหวาน ฟินไปอีกกกกกกกก
    #256
    0
  12. #241 s.lattecoffee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 20:34
    คริสคะ...นั่นพี่รหัส หนูจะหวงอะไรขนาดนี้คะ
    #241
    0
  13. #218 Nalisanp (@Nalisanp) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 13:37
    ชอบบบ เกือบจะหวานทั้งเรื่องละ แต่หลุดขำตรงเดียวเอาฝาชักโครกฟาดหน้าา อิโหดด 5555555
    #218
    0
  14. #217 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 12:37
    อะไรคือพี่สิงโตของผม 5555
    #217
    0
  15. #216 Ksksks (@Ksksks) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 12:34
    ชอบตอนหวงพี่สิงโตมากค่ะ ไม่ยอมให้ใครดูแล....พี่สิงแอบไปซื้อผ้าห่มมาอิกผืนใช่ม้าาาาา.....คงอยากให้น้องมาค้างด้วยบ่อยๆละสิ ^^
    #216
    0
  16. #214 Uraiwan-Nan-Sky (@Uraiwan-Nan-Sky) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 12:07
    เมื่อไรจะรู้ใจตัวเองจักที !!
    #214
    0
  17. #213 yuyu_yui (@yuyu_yui) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 11:07
    ขอหลายๆตอนนะไรต์จ๋าาาาา
    #213
    0
  18. #211 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 10:20
    ใจเต้น ตึกตัก ทีไรต้องมีอะไรมาขัดจังหวะตล๊อดดดดดดดด เป็นงี้กว่าจะรู้ใจตัวเองคงตอนที่20พอดี ละรอมันรักกันอีกคงตอนที่30 55555 //หยอกกกก ชอบแก๊งหมูกะทะะะะ น่ารักอะะ ตอนนี้อบอุ่นมากนะ ทั้งแก๊งกอดกัน กับตอนสิงคริสกอดกัน
    #211
    0
  19. #210 ทีมพีรญา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 10:10
    ควรจะจบสัก หลายๆตอนนนน นี้ก็14ตอนแล้วคริสเพิ่งหัวใจเต้น555 งั้นอีก14 ตอนค่อยให้พี่สิงหัวใจเต้นละกันเนอะ ละค่อยเข้าสู่เนื่อเรื่องจริงๆ5555 รออยู่น๊าาาาา
    #210
    0
  20. #209 ooff (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 08:59
    สมคิด เอาอะไรคิดว่าจะเคี้ยวข้าวแล้วป้อนให้พี่ คนเป็นแฟนเค้ายังไม่ทำให้กันแบบนั้นเลยลูก โจ๊กมั้ย ข้าวต้มมั้ยล่ะ ตอนนี้อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นมากเลย ไม่หวั่นไหวกันบ้งก็แปลกล่ะ อ่านแล้วก็นึกถึงคนข้างๆ ทำไมมันไม่เคยป่วยให้ดูแลแบบนี้บ้างฟระ จะงอนที่แม่งไม่ป่วยดูบ้างดีมั้ย
    #209
    0
  21. #208 แมวป่า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 08:58
    หวานอีกดิ ซีรีย์บังเศร้าอยุ่เลย
    #208
    0
  22. #206 wanpink (@wanpink) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 08:07
    มีความหวง พี่รหัส แหม หมั่นไส้
    #206
    0
  23. #205 Pimmeii (@pimmeii) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 07:48
    ไม่เอาาายี่สิบตอนนนเอาห้าสิบตอนนนนนสนุกก
    #205
    0
  24. #204 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 07:25
    โอ้ย อยากเห็นสองคนนี้เป็นแฟนกัน จะขนาดไหนเนี้ย 555
    #204
    0
  25. #202 Chompoo Za (@0913851443) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 06:17
    นังเพลินวาน ไอ่พี่แคนน หมั่นๆๆๆๆๆๆ ใช่คะเค้ายังไม่รักกันแต่ดูจากตอนนี้เหมือนเริ่มใจเต้นแย้ววววววว ลุ้นๆๆๆ แสดงว่าต้องมีsometing>< แต่งสนุกมากชอบมากเลยค้า
    #202
    0