ตอนที่ 148 : Special ฟงพอร์ช : เวนิสโซสวีท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    9 ม.ค. 60


Venezia






พอร์ชพาร์ท


          เราเดินทางด้วยรถไฟเที่ยวที่เร็วที่สุดที่มี ตรงเข้าเวนิส ระหว่างบนรถไฟ ผมก็หาที่พักบนเกาะไปเรื่อยๆ เรามากระทันหันแบบนี้แต่ก็ยังมีห้องว่างสำหรับพวกเรา(และคนติดตามของมาเฟีย)อยู่ เพราะตอนนี้เป็นหน้าหนาว ไม่ใช่ไฮซีซั่นของเกาะ


          "ฟงว่าที่นี่ดีมั้ย อยู่ใจกลางเกาะเลย จะได้เดินเที่ยวเล่นพรุ่งนี้ได้สะดวกน่ะ" ผมขยับตัวเข้าหาคนที่นั่งข้างๆ ยื่นโทรศัพท์ที่มีภาพโรงแรมที่ผมสนใจไปให้ดู


          "แล้วแต่พอร์ชสิ" ฟงยังคงนอยด์ไม่หาย ถึงแม้จะมีสีหน้าดีขึ้น ที่ไม่มีลินดาร่วมเดินทางมาอย่างที่กังวลตอนแรก


          "โกรธอะไรเนี่ย เรามาเที่ยวกันนะ ทำตัวให้สนุกหน่อยสิ ผ่อนคลายเข้าไว้^^"


          "ไหนพอร์ชบอกว่าจะเล่าเรื่องลินซี่ให้ฟังไง ทำไมยังไม่เล่าอีก"


          "ก็เล่าไปแล้วไง บอกว่าลินซี่มีปัญหากับโอเว่น แต่ป่านนี้คงกลับไปเคลียกันแล้วล่ะ เห็นส่งข้อความมาบอกว่าโอเค งานแต่งงานจัดขึ้นเหมือนเดิมแล้วนี่นา ...ฟง ที่นี่ดีมั้ย มีระเบียงด้วย อยู่ใกล้โบสถ์ใหญ่ของเวนิสเลย เอาที่นี่ดีกว่าเนาะ" ผมยื่นภาพอีกโรงแรมนึงไปให้ฟงดู


          "แต่ว่าพอร์ชล่ะ?" ฟงไม่สนใจหน้าจอโทรศัพท์ แต่กลับจ้องมาที่หน้าผมด้วยสายตาห่วงใย


          "พอร์ชเหรอ ก็กำลังมาเที่ยวกับฟงไง ไหนบอกว่าอยากเที่ยวด้วยกันสองคน ช่วยกันเลือกหน่อยสิ นะนะ" ผมไม่เคยอ้อนใครเลยนะเนี่ย ปกติมีแต่ถูกน้องๆอ้อนตลอด


          บางทีการได้เอาแต่ใจกับใครซักคน การถูกดูแล ถูกใส่ใจ ถูกมองด้วยสายตาที่รักและมีแต่เราคนเดียว ก็ดีเหมือนกันนะ


          "อือ เอาตรงนี้ก็ได้ ผมตามใจพอร์ชอยู่แล้ว" พอผมอ้อน ฟงก็ใจอ่อน เลิกถามเรื่องลินดา ยกแขนที่อยู่ฝั่งผมขึ้นมาดึงไหล่ผมเข้าไปกอด กดจูบลงมาที่หน้าผากผมเบาๆ


          "งั้นพอร์ชจองที่นี่นะ^^" ผมเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มให้ ซบหัวลงบนอกของฟง แล้วทำการกรอกรายละเอียดการจองโรงแรม ไม่ได้พูดอะไรกับฟงอีกเลย เจ้าตัวก็ถามจนเลิกถาม ยอมเงียบให้ผมใช้สมาธิกับการหาข้อมูลเรื่องที่เที่ยวต่อ มีแค่ไออุ่นตรงไหล่จากมือใหญ่ที่กอดผมเอาไว้ กับเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเจ้าของอกซ้ายที่ข้างหูผม


          พอลงจากรถไฟ ผมก็พาฟง(กับคนแอบติดตาม) ลงเรือที่วิ่งวนไปรอบเกาะ ขึ้นที่ท่าเรือนึงที่ใกล้โรงแรมที่เราพักที่สุด เพื่อไปเช็คอินเป็นรอบที่สองของวัน เก็บของเข้าที่พักแล้วก็ลากคนตัวใหญ่ที่เริ่มงอแงขึ้นมาอีกครั้ง จะอยากรู้เรื่องอะไรของลินดานักหนา ไม่อยากเที่ยวแล้วรึไงเนี่ย


          "พอร์ช จะพาผมไปที่ไหนเนี่ย ถามอะไรก็ไม่ยอมบอก"


          "มาเที่ยวไง ตอนนี้หน้าหนาวเลยมืดเร็ว แต่ก็ยังพอได้อยู่ วันนี้แค่นิดหน่อยก่อนแล้วกันนะ พรุ่งนี้ค่อยเดินเที่ยวรอบเกาะ เรานั่งเครื่องมาตั้งนาน ฟงคงเหนื่อยใช่มั้ย^^"


          "แล้วเรื่องลินซี่ล่ะ พอร์ชยังเล่าไม่จบเลยนะ ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้น"


          "ขึ้นเรือก่อนนะ เดี๋ยวค่อยคุยกันบนนั้น มันไม่มีอะไรอย่างที่ฟงกังวลหรอก" ผมพาเดินตรงมาทางริมแม่น้ำ เจอเรือกอนโดล่าลำนึงจอดเทียบแม่น้ำอยู่ ก็ลากคนตัวใหญ่ขึ้นทันที ไม่ได้สนใจลูกน้องที่ตามมา ว่าจะตามพวกเรายังไง เพราะเรือมีแค่ลำเดียว หวังว่าคงไม่ว่ายน้ำตามหรอกนะ


          "ตกลงเล่าได้รึยัง อย่าปล่อยให้ผมสงสัยนานได้มั้ย ผมจะบ้าตายแล้วเนี่ย" คนพายเรือพาเราออกเดินทาง พายไปเรื่อยๆช้าๆ ตามริมคลองเล็กๆที่สองฝั่งเป็นตัวตึกสร้างฐานลึกลงไปในน้ำ ฟงหันกลับมาถามผมที่นั่งข้างๆ


          "ก็ไม่มีอะไรมาก ลินซี่แค่มีปัญหาเรื่องงานแต่งงาน ก็เลยทะเลาะกับโอเว่นมา รายนั้นเอาแต่ใจนิดหน่อย เรื่องเล็กนิดเดียวก็ชอบโวยวายแล้วล่ะ แต่ว่าพอร์ชพูดให้กลับไปขอคืนดีกันแล้ว^^"


          "ทำไมล่ะ นี่เป็นโอกาสของพอร์ชนะ"


          "ไม่หรอก พอร์ชอยากเห็นลินซี่มีความสุขกับคนที่ตัวเองรัก สองคนนั้นเค้ารักกัน ไปขวางน่ะมันบาปเปล่าๆ พอร์ชไม่อยากทำลายมิตรภาพความเป็นเพื่อนหรอกนะ" อีกอย่างตอนนี้ผมเอง ก็ไม่ได้รู้สึกกับลินดามากไปกว่าเพื่อนสนิทแล้ว


          "แล้วพอร์ชไม่เจ็บ ไม่เสียใจเหรอ ผมเข้าใจดีว่าการมองคนที่ตัวเองรัก ส่งสายตาที่มีแต่ความรักให้คนอื่นที่ไม่ใช่เรา มันเจ็บปวดแค่ไหน"


          "ฟง" ผมเรียกคนที่ทำหน้าเศร้า แต่ก็ยังพยายามจะเข้าใจผม คิดถึงความรู้สึกของผม


          "แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอก ถ้าลินซี่เลือกที่จะกลับไปหาโอเว่น ก็เป็นโอกาสสำหรับผมสินะ^^" ฟงกลับมายิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง แต่ปนมากับความเจ็บปวด


          ผมทึ่งกับคนตรงหน้าจริงๆ หัวใจของฟงทำด้วยอะไร ถึงได้พยายามที่จะอยู่ใกล้ผมขนาดนี้ ทั้งๆที่รู้ดีว่ามันแทบเป็นไปไม่ได้ ผมปฏิเสธคนตรงหน้ามาไม่รู้กี่ครั้ง แต่ก็ยังอยากจะอยู่ข้างๆผม ยังส่งยิ้มให้ตลอดเวลา


          "รักพอร์ชมากเลยเหรอ?"


          "ครับ รักมาก มากเท่ากับชีวิตของตัวเอง หรืออาจจะมากกว่า ผมเคยพยายามจะลืมพอร์ช จะโกรธพอร์ช จะตัดใจจากพอร์ช แต่ผมก็ทำไม่ได้เลยซักอย่าง พอร์ชเป็นคนแรกที่ทำให้ผมใจเต้นเวลาอยู่ใกล้ เป็นคนที่ผมกอดแล้วรู้สึกอบอุ่นไปถึงหัวใจ"


          "ตรงนี้เป็นจุดที่เชื่อกันว่าถ้าคู่รักจูบกันตอนเรือลอดใต้สำพานแล้วจะรักกันตลอดไป แต่ผมก็แค่เล่าให้ฟังนะครับ" เสียงคนพายเรือส่งภาษาอังกฤษเป็นไกด์นำทางขัดจังหวะที่ผมเกือบจะร้องไห้เพราะคำพูดของฟง สีหน้าคนพายเรือคงอยากจะบอกว่า พูดให้ฟังเฉยๆนะ พวกคุณเป็นผู้ชายทั้งคู่ ลงเรือกอนโดลาสุดโรแมนติกกันสองคนก็ว่าแปลกแล้ว คงไม่จูบกันหรอกเนาะ อะไรประมาณนั้น


          "ครับ^^" ผมหันไปส่งยิ้มขอบคุณ


          ตอนที่เรือลอดใต้สะพาน ผมก็ดึงท้ายทอยของคนที่ยังนั่งมองหน้าผมข้างๆเข้ามา จูบก่อนเป็นครั้งที่สอง


          ใจผมเต้นแรงเวลาที่ปากเราแตะกัน เมื่อก่อนผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลยเวลาจูบกับฟง มันก็แค่ความรู้สึกต้องการเรื่องแบบนั้น หรือไม่ก็เคลิ้มเพราะเด็กนี่จูบเก่ง แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกมากกว่านั้น หัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง สมองก็ว่างเปล่า หน้าก็ร้อน ทั้งๆที่ไม่เคยเขินอายแม้กระทั่งตอนมีอะไรกัน แต่ตอนนี้ กลับเขินแค่เพราะจูบ


          ผมพยายามบอกตัวเอง ว่าเป็นเพราะเรากำลังจูบกันต่อหน้าคนอื่น จูบในที่สาธารณะเป็นครั้งแรก แต่ลึกๆผมรู้ดีกว่ามันเป็นเพราะอะไร


          ผมไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเวลาที่เห็นลินดามีความสุขตอนพูดถึงแฟนของเธออีกแล้ว ตอนที่เห็นเธอส่งยิ้มที่จะกลับไปง้อโอเว่น หัวใจผมมีความสุข และยินดีกับเธอด้วยใจจริง


          ฟงจูบตอบกลับมาแทบจะวินาทีที่ผมแตะปากลงไป มือเกี่ยวเอวผมเข้าหาเหมือนกับที่ทำทุกครั้ง โอบรอบตัวผมแล้วรัดเอาไว้แน่น มอบจูบหวานซึ้งมาให้ ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เราจูบกัน แต่เราคงผ่านสะพานนั้นมาไกลมากแล้ว พอผมผละออก ก็ซุกหน้าลงกับอกใหญ่ ไม่กล้ามองหน้าคนพายเรือเลยด้วยซ้ำ


          "หึหึ ทำไมชอบเซอร์ไพรส์ผมจังเลยนะ ลูกแมวน้อย" ผมไม่รู้ว่าสีหน้าคนพูดเป็นยังไงเพราะไม่กล้ามองหน้าใครเลยซักคน ได้แต่ปล่อยให้ฟงกอดเอาไว้แบบนั้น


          "เงียบเหอะน่า ไอ้เด็กบ้า ./////. "


          "ถึงแล้วนะพอร์ช ขึ้นมาเร็ว^^" เรือพายกลับมาส่งที่จุดเดิม ผมก็เห็นสีหน้ากับแววตาของฟงกลับมาสดใสอีกครั้ง เดินนำขึ้นบนฝั่ง แล้วส่งมือกลับลงมาให้ ที่จริงผมก็ขึ้นไปเองได้นะ แต่วันนี้กลับเลือกส่งมือไปจับคนที่รอรับผมแทน


          "อายชะมัด ผมทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย" ผมเดินลิ่วนำฟงที่กำลังจ่ายเงินค่าเรือออกมารอห่างออกไปนิดหน่อย บ่นเบาๆตอนที่เจ้าตัวเดินตามมาใกล้


          "แล้วทำ ทำไมล่ะ รู้รึเปล่าว่าจูบใต้สะพานหมายถึงอะไร^^" รอยยิ้มกวนประสาทของมาเฟียกลับมาอีกครั้ง ทำไมจะไม่รู้ ก็ได้ยินอยู่พร้อมกันก่อนที่จะดึงไปจูบ ถามมาได้


          .////////. ผมไม่ได้ตอบอะไร ฟงเลยหัวเราะแล้วโอบไหล่ผมพากลับมาที่โรงแรม

 



          เราสั่งอะไรง่ายๆจากห้องอาหารที่โรงแรมขึ้นมาทานบนห้องเป็นมื้อเย็น เพราะเหนื่อยจากการเดินทางที่ยาวหลายชั่วโมง และเวลาที่ไม่ตรงกันของอิตาลีกับฮ่องกง ผมเอาจานอาหารที่ถูกนำมาส่งถึงบนห้องไปวางริมระเบียง นั่งกินไปมองวิวด้านล่างที่ยังมีนักท่องเที่ยวเดินชมบรรยากาศของเวนิสอยู่อย่างคึกคัก ถึงแม้จะไม่ใช่ช่วงพีคของที่นี่ก็ตาม


          ค่ำคืนของเวนิสเป็นอะไรที่คนขรึมๆแบบผมยังอดรู้สึกว่ามันโรแมนติกมากไม่ได้ บรรยากาศสีส้มอ่อนๆจากตึกและบ้านของคนให้ความรู้สึกเป็นยุโรปสมัยเก่า และดูต่างจากมิลานที่เราเพิ่งไปเดินมาเมื่อเช้า


          จะไม่โรแมนติกได้ยังไง ผมเผลอดึงฟงเข้ามาจูบต่อหน้าคนอื่นไปเต็มๆเลยนะ หรือเป็นเพราะลินดาบิ๊วมาเมื่อตอนบ่ายกันแน่นะ ถึงได้กล้าทำอะไรแบบนี้ลงไปน่ะ นี่มันไม่ใช่ตัวผมเลย


          "แล้วลินซี่ทะเลาะกับโอเว่นเรื่องอะไรล่ะ?" ฟงถามระหว่างทานอาหารเย็นกัน ผมเลยหันสายตาจากวิวระเบียงมามองคนพูด


          "เรื่องชุดแต่งงานน่ะ เธอรู้สึกว่า ชุดแต่งงานที่เตรียมไว้ ไม่เข้ากับคอนเซปของงานที่จัด ก็เลยอยากจะเปลี่ยน"


          "แค่นี้?"


          "อือ แค่นี้แหละ" ผมม้วนเส้นสปาเกตตี้ในจานใส่ปากไปด้วย ถ้าไม่ติดว่าเหนื่อยมาก ไวน์ซักแก้วก็น่าจะเพิ่มบรรยากาศได้ดีนะ


          "เห้ออ ผมไม่เข้าใจผู้หญิงจริงๆ ชุดอะไรก็ใส่ได้เหมือนกันรึเปล่าล่ะ ทำไมจะต้องเรื่องมากด้วย" ฟงส่ายหน้าระอาใจกับความผู้หญิง แล้วแกะกุ้งในจานตัวเอง วางลงมาบนจานผม


          "เพลบอยอย่างฟงเนี่ยนะ ไม่เข้าใจผู้หญิง ไม่อยากจะเชื่อ เมื่อก่อนเห็นเอาใจสาวๆทีนี่ทุ่มไม่อั้นเลยไม่ใช่รึไง คนเค้าเม้ากันทั้งเกาะฮ่องกง" ผมส่งยิ้มขอบคุณแล้วตัดแบ่งกุ้งใส่ปาก


          "ก็แค่ของตอบแทน ปล่อยให้เค้าเลือกๆกันเอาเอง ผมรู้อะไรที่ไหน คนเค้าก็พูดกันไป ผมไม่ได้เป็นแบบนั้นซักหน่อย" คนร้อนตัวรีบปฏิเสธ


          "คร้าบ ไม่เป็นเลยเนาะ จำได้รึเปล่าว่าเราเจอกันได้ยังไง ผมเข้าไปช่วยผู้หญิงที่กำลังร้องไห้อยู่บนพื้น เพราะว่าถูกเพลบอยใจร้ายเขี่ยทิ้งอย่างเลือดเย็น^^"


          "พอร์ช ไหนบอกว่าเรามาเที่ยวกันไง ไม่พูดเรื่องนี้ได้มั้ย เรื่องที่มันผ่านไปแล้ว ผมคงทำอะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้ผมมีแค่พอร์ชคนเดียว แล้วก็จะไม่มีวันมองใครด้วย" ฟงมองผมด้วยสีหน้าที่ซีเรียสและจริงจังมาก


          "พอร์ชก็ไม่ได้คิดอะไรนี่ แค่แซวเล่น หมั่นไส้ที่คนเจ้าชู้กลับบอกว่าไม่เข้าใจผู้หญิงแค่นั้นเอง" ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นด้วยวะ


          "ก็จริงนี่นา แค่ชุดแต่งงานก็ทำเป็นเรื่องใหญ่โต แล้วโอเว่นอะไรนั่น จะทนไหวเหรอแบบนี้" ฟงวกกลับเข้าเรื่องลินดาอีกครั้ง


          "แล้วถ้าพอร์ชบอกว่าอยากได้ชุดใหม่ทั้งๆที่งานจะมีวันพรุ่งนี้ล่ะ ฟงจะว่ายังไง?^^" 


          "..........." เห็นมั้ยล่ะ เถียงไม่ออกเลย ฟงอ้าปากแต่ก็ชะงักเอาไว้ เพราะหาคำพูดตัวเองมาตอบไม่ได้ 

          

          "เห็นมั้ยล่ะ รู้รึยังว่าโอเว่นคิดยังไง .....ลินซี่คงอยากจะได้สิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง ใครๆก็อยากได้ทั้งนั้น งานแต่งงานมีครั้งเดียวในชีวิต ลินซี่ก็คงอยากจะให้มันออกมาดีที่สุด^^"


          "แล้วพอร์ชล่ะ คิดว่างานแต่งงานควรเป็นยังไง" ฟงเลิกพูดเรื่องลินซี่ เจ้าตัวมีสีหน้าไม่เห็นด้วยกับผมเท่าไหร่ มองเหมือนว่าผมตามใจลินดาเกินไป เลยเปลี่ยนเรื่อง ทั้งๆที่ตัวเองก็ตามใจผมมากเกินไปเหมือนกัน


          "ผมเหรอ ผมชอบอะไรที่เรียบง่าย อะไรก็ได้ที่มีแค่คนสองคน เพราะถึงจะจัดงานใหญ่ไป สุดท้ายคนที่จะอยู่กับเราตลอดชีวิต ก็คือคนที่เราแต่งงานด้วยแค่คนเดียวเท่านั้น^^" ถ้าพูดแบบนี้กับลินดา เธอต้องเบะปากมองบนใส่ผมแน่ๆ ดีไม่ดีจะกรีดร้องแล้วเรียกผมไปอบรมเรื่องความเป็นลูกไฮโซที่มีแต่คนรู้จัก ไหนจะหน้าตาพ่อแม่ที่ต้องรักษาอีก


          "เหรอ ดีจัง ผมก็ชอบอะไรแบบนั้นนะ จริงๆผมไม่เคยคิดเรื่องงานแต่งงานหรอก จนกระทั่งเมื่อเช้าตอนที่พอร์ชช่วยเลือกเสื้อกันหนาวให้ รู้สึกว่า ดีจังที่มีคนดูแลใส่ใจผมดีแบบนี้"


          "ฟง" ผมวางส้อมในมือ มองไปที่เจ้าของชื่อที่เงยหน้าขึ้นมองผมเหมือนกัน เพราะสีหน้าและน้ำเสียงที่จริงจังของผมบ้าง


          "ครับ?"


          ".....รออีกนิดได้รึเปล่า ถึงตอนนี้พอร์ชจะยังไม่พร้อมเท่าไหร่ ขอเวลาอีกหน่อยได้มั้ย"


          "........"


          "ช็อคเลยเหรอ^^" ผมมองหน้าคนที่อ้าปากค้าง นิ่งอึ้งเหมือนรูปปั้นไปแล้ว ผมรู้ดีว่าฟงเข้าใจความหมาย ว่าผมหมายถึงอะไร


          "พะ พอร์ช แปลว่า ผมมีโอกาสแล้วใช่มั้ย ผมหวังได้แล้วใช่รึเปล่า"


          "ที่เราพูดสาบานกันในโบสถ์ ที่พอร์ชจูบใต้สะพาน นั่นน่ะ ยังคิดว่าไม่มีหวังอีกเหรอ .////////." ถึงในโบสถ์จะยอมทำเพราะรู้สึกเห็นใจและเห็นสายตาเจ็บปวดของฟง แต่ผมก็คงไม่ทำบ้าๆแบบนั้นกับทุกคนที่มาหลงรักผมหรอกนะ


          ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ฟง ผมก็จินตนาการไม่ออกเลย ว่าผมจะยอมพูดแบบนั้นไปได้ยังไง ดีไม่ดีอาจจะด่าแล้วก็ต่อยหน้าไปซักหมัด แต่กับคนๆนี้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้ยอมใจอ่อนด้วยตลอด


          บางทีอาจจะเพราะเป็นคนที่ใช่...ล่ะมั้ง^^


          "พอร์ช!!" เสียงตะโกนร้องเรียกชื่อผมอย่างดีใจ ฟงทิ้งส้อมในมือพุ่งตรงมาที่หน้าผม คุกเข่าลงเพื่อให้หน้าเราเสมอกัน


          "อาจจะต้องใช้เวลาอีกนิด แต่จะรอใช่มั้ย? ^^"


          "อื้อ ผมจะรอ จะรอตลอดไปเลย ไม่ว่าจะกี่ปี กี่สิบปีผมก็รอ^^"


          "ฮ่าๆๆๆ คงไม่นานขนาดนั้นหรอกนะ ขึ้นอยู่กับว่า....."


          "ว่า? ว่าอะไร บอกมาสิ ผมทำได้ทุกอย่างแหละ"


          "ก็ขึ้นอยู่กับว่า พอร์ชจะลืมลินซี่ได้เร็วแค่ไหน^^" หรือจริงๆ ผมอาจจะลืมได้แล้วก็ได้


          "แล้วต้องทำยังไงล่ะ พอร์ชถึงจะลืมลินซี่ได้เร็วๆ" เด็กน้อยที่ไปบอกใครตอนนี้ว่าเป็นมาเฟียก็คงไม่มีใครเชื่อ มองผมด้วยสายตามีความหวัง สายตาที่บอกว่าจะยอมทำทุกอย่างที่ผมบอก เพื่อให้ผมรีบๆลืมลินดา


          "...............ปลอบพอร์ชสิ^ ^" ผมส่งยิ้มไปให้คนที่มองผมด้วยสายตาที่บรรยายไม่ได้เลยว่าดีใจแค่ไหนที่ผมยอมให้โอกาส ฟงส่งยิ้มอย่างรู้ทันว่าผมหมายถึงอะไร แววตาดีใจเหมือนเด็กๆ เลยเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์


          "หึหึ ได้สิ ลูกแมวน้อย ผมจะปลอบใจพอร์ช จนลืมลินซี่ไปในเวลาหนึ่งชั่วโมงเลย จะทำให้พอร์ชคิดถึงแค่ผมคนเดียว^^" เจ้าของรอยยิ้มเจ้าเล่ห์สอดมือเข้ามาใต้หัวเข่า กับแผ่นหลัง ยกผมตัวลอยเดินกลับเข้าห้องนอนไป


          "เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่ง" ผมรีบยกมือขึ้นดันหน้าฟงห้ามตอนที่หลังตัวเองแตะลงบนเตียงนอนนุ่ม และหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่หื่นจัดกำลังจะฟัดลงมาที่ผมอย่างหมั่นเขี้ยว


          "ทำไมครับพอร์ช ยั่วกันแบบนี้ คิดว่าผมจะยอมปล่อยไปง่ายๆงั้นเหรอ พอร์ชเปลี่ยนใจไม่ทันแล้วนะ พอร์ชเป็นของผมแล้ว^^" ผมบอกว่าขอเวลาอีกนิดไม่ใช่รึไงวะ ทำไมเด็กนี่มันถือสิทธ์ไปแล้วล่ะ ยังไม่ได้บอกเลยว่าตกลงน่ะ


          "ก็ไม่ได้บอกว่าเปลี่ยนใจ แต่จะบอกว่า อย่าให้มีรอยล่ะ เรายังต้องไปงานแต่งลินซี่อีกนะ^^"


          "ครับ ผมจะระวังไม่ให้ผิวขาวๆต้องเป็นรอยนะ แต่พอร์ชอย่าเผลอทำให้ตัวเองเป็นรอยซะเองล่ะ เวลาพอร์ชร้อน อะไรก็ห้ามไม่อยู่นี่นา^^"


          "งั้นก็...มาสิ^^" ผมยกมือขึ้นคล้องที่ท้ายทอย ดึงเข้ามาหาใบหน้าตัวเอง ส่งยิ้มหวานๆไปหาคนที่คำรามอย่างอดทนอยู่ในลำคอ


          "อา พอร์ช ผมรักพอร์ช" ฟงมองรอยยิ้มผมอีกแค่แว๊บเดียว ก็กดจูบลงมาเพื่อทำการปลอบใจผมอย่างที่ผมขอเอาไว้


          หวังว่าเราสองคนจะทนไหว ไม่รุนแรงจนตัวเป็นรอยไปงานแต่งลินซี่นะ ^ ^



ฟง


#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: สกิลการอ้อยของพี่พอร์ชนั้นเหนือชั้นเหลือเกิน พี่ฟงไปไหนไม่รอดแล้วล่ะ ยอมทุกอย่างจริงๆ //พรุ่งนี้ตัวจะเป็นรอยกันม้าย และอัลไลคือการที่มีแต่คนพูดถึงเอ็นซีห้าหน้า เค้าล้อเล่นมั้ยล่ะ จะเอาอะไรมาแต่ง ตั้งห้าหน้า หน้าเดียวก็ไหม้แล้ว **ปล.มีคนอยากเห็นภาพปลากรอบ(ประกอบ) ของเวนิส เลยหามาให้ แต่ไม่มีเครดิตขออภัยด้วย จะเอารูปที่เราถ่ายเองก็หลายปีมาแล้ว แถมมีเก๊าอยู่ในนั้นด้วย ไม่อาวดีกว่า 555**

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3465 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:59
    อรั้ยยยย อิจเบาๆ งือออ
    #3465
    0
  2. #3400 คนอ่าน (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 09:38
    >///////< ดีใจแทนฟงเลยอาาาาา
    #3400
    0
  3. #3352 นักอ่าน. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 12:03
    พี่ฟงเหมือนเด็กเลยตอนนี้
    #3352
    0
  4. #3349 s.lattecoffee (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 11:39
    ว่าสมคิดแซบแล้ว พี่พอร์ชนี้ถึงพริกถึงขิงเลยล่ะ 5555+
    #3349
    0
  5. #3328 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 23:33
    โอยยย พี่พอร์ชแซ่บมากค่าาาา ถึงว่าอิพี่ฟงหลงหัวปักหัวปำ
    #3328
    0
  6. #3179 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 15:23
    น่ารักทั้งคู่เลยยยยยพี่พอร์ชอ้อยคว่ำทั้งคันรถเลยนะคะ
    #3179
    0
  7. #3177 "นรี" (@raindemon) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 13:25
    อ้อยมาอ้อยกลับไม่โกง แบบนี้ชอบ คนจริง ;)
    #3177
    0
  8. #3161 bbow45 (@bownoop) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 06:38
    หวานมากค่ะ ฟงน่ารักมากๆๆๆ
    #3161
    0
  9. #3156 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 06:17
    อ๊ากกกกกก อยากจิเป็นคนพายเรือ
    #3156
    0
  10. #3150 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 00:59
    รถอ้อยคว่ำเป็นตันเเล้วเนี่ยพอร์ชชชช ตั้งแต่บนรถไฟละ ออดอ้อนอะไรเบอร์นั้น5555 โอ๊ยยย น่ารักอะะ ชอบทั้งโบสถ์ทั้งใต้สะพานเลย ดีงามมาก โรแมนติกจริงงง เกินหน้าเกินตาถุยคิดมาก 555
    #3150
    0
  11. #3149 nonticha183 (@nonticha183) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 23:50
    งืมมมกรี๊ดได้หรือป่าว
    โอ๊ยทำไมฉันละลายหล่ะะะ
    #3149
    0
  12. #3146 hari (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 23:10
    นี่ว่าสมคิดอ้อยยกไร่ยกสวนแล้วนะ ต้องรีบมาคุกเข่าขอเป็นศิษย์พี่พอร์ชเลย เหนือชั้นกว่าเย้อออออ
    #3146
    0
  13. #3144 a_liew (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 22:38
    อ้อยหมดไร่แล้ววววววว พี่พอร์ชชชช!!!! คว้าป้อจายยยมาจูบโชว์ได้ยังไงงงง

    >///{ }///< เวร๊ยยยยยย!! แรว๊งงงงงง

    อิพี่ฟงระรื่นระริกระรี้เลยนะ พอเข้าใจตรงกันนนน ผิดมั๊ยถ้าจะหมั่นนนนนนน!!!! = =*



    สรุปว่าสองคนนี้ อ้อยมา อ้อยกลับบบ ไม่โกง สินะ - -''

    #3144
    0
  14. #3143 MeNiMeNie (@menizmeniez) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 22:36
    อ้อยไม่ทิ้งแถวนี่เป็นโดยพี่น้องใช่มั้ย คนละสายเลือดก็ถ่ายทอดอ้อยได้หมดไร่ อะฮ่าาาา????
    #3143
    0
  15. #3139 Oct.me (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 22:01
    เต่าถุยศิษย์พี่พอร์ชนี่เอง ความอ้อยไม่ทิ้วแถว(///' '///)
    #3139
    0
  16. #3136 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:43
    อื้อหือลายแน่ๆๆ
    #3136
    0
  17. #3135 toey_pyw (@toey_pyw) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:41
    เอาอักค่ะไรท์ฟินนน
    #3135
    0
  18. #3134 Donlaphat (@Donlaphat) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:40
    รอจ้าาา
    #3134
    0
  19. #3133 oranongseadan (@oranongseadan) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:40
    ตายๆ มาเฟียที่ว่าร้าย ยังคงตายคาอกพ๊อชชช
    #3133
    0
  20. #3132 ตามหามี้อยู่~ (@fineffywaldorf) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:38
    พี่พอร์ชกะน้องคริสนิพี่น้องโดยโชคชะตา สายอ่อยสายยั่วคือกัน5555
    #3132
    0
  21. #3131 qsxt (@yesung4ever) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:36
    พี่พอร์ชชชชช น่ารักกก หมาดมาเฟียหายไปไหนแล้วอาา
    #3131
    0
  22. #3130 Ice-ann (@Ice-ann) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:36
    ฟินนนน ฮืออออออ
    #3130
    0
  23. #3129 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:33
    ขนาดนี้แล้ว.. รออะไรอีกพี่พอร์ช 5555
    #3129
    0
  24. #3128 Nongtonnow (@Nongtonnow) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:21
    ฟินจางงงงงน่ารักกกอ่อยขนาดนี้ฟงไม่ไปไหนละ
    #3128
    0