ตอนที่ 146 : Special ฟงพอร์ช : คำสาบาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    9 ม.ค. 60


ฟงพาร์ท


          "ตัวนี้ก็น่าจะเข้ากับฟงดีนะ แต่พอร์ชว่าลองสีดำอีกตัวดูดีกว่า น่าจะเหมาะกับฟง" พอร์ชดึงเสื้อกันหนาวสีเขียวเข้มที่ทาบบนตัวผมออกไป เดินกลับไปที่ราวแล้วเลือกตัวใหม่ที่เป็นสีดำ ทำยังไงดี ผมอยากดึงคนพูดมากอดแน่นๆทุกครั้งที่พอร์ชพูดจบประโยค


          วันนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอถึงอิตาลีคนที่เคยใจแข็งเย็นชาก็เปลี่ยนไป ยิ้มหัวเราะกับผมง่ายๆ ยอมให้กอด แถมยังควงแขนผมด้วยตัวเองอีก แล้วตอนนี้ก็มาช่วยผมเลือกเสื้อกันหนาวด้วย แล้วดูบางครั้งที่เผลอ ก็จะแทนตัวเองว่าพอร์ชนั่นอีก หัวใจผมเต้นแรงสุดๆไปเลย ผมไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก่อนในชีวิต ผมอุ่นไปทั้งหัวใจเลย นี่มันเดทในฝันชัดๆ


          "ฟง ตัวนี้ดีมั้ย มีหมวกด้านบนด้วย" พอร์ชยกเสื้อกันหนาวตัวหนาตัวนึงขึ้นมา ดีไซน์เรียบๆ มีหมวกติดกับตัวเสื้อและขนฟูๆตรงปลายหมวก


          "ครับ^^" ผมพยักหน้าตกลงทันที จริงๆผมตกลงทุกตัวแหละ ขอแค่พอร์ชเลือกให้ ตัวไหนก็ได้ทั้งนั้น


          "ถ้างั้น เอาตัวนี้ กับหมวกอันนี้ แล้วก็ถุงมือด้วยนะ หิมะเริ่มตกแล้ว เดี๋ยวฟงจะหนาว" ทำยังไงดี ผมดึงพอร์ชกลับโรงแรมแล้วฟัดให้เข็ดเลยดีมั้ย จะได้เลิกทำตัวน่ารักให้หัวใจผมเขย่าแบบรุนแรงขนาดนี้ซักที


          แต่ไม่เอาดีกว่า ตอนนี้ผมอยากใจสั่น ผมอยากเห็นพอร์ชทำตัวน่ารักกับผมแบบนี้


          "แล้วพอร์ชไม่อยากได้อะไรบ้างเหรอ เห็นเลือกแต่ของผมน่ะ" ผมทนไม่ไหว เดินไปกอดรัดเอวคนที่กำลังเลือกถุงมือ พิจารณาถี่ถ้วนว่าเข้ากับเสื้อที่เลือกให้ผมรึเปล่า ดูแลดีขนาดนี้ แต่งกันบ้างดีมั้ย ผมเองก็อยากได้คนที่จะอยู่ข้างๆผมไปตลอดชีวิต ที่ชื่อว่า พอร์ช


          "ไม่ล่ะ ผมมีแล้ว ขี้เกียจแบกกลับไปอีก เผื่อว่าขวัญอยากได้ของเยอะ จะได้มีที่ในกระเป๋าให้น้อง^^" พรอ์ชส่งยิ้มที่วันนี้ผมเห็นได้บ่อยมากกว่าเวลาทั้งหมดที่รู้จักกันมา ว่าแต่รักน้องสาวจริงๆเลยนะ พูดถึงไม่เคยหยุดเลย พอดูเสื้อผ้าก็ต้องบอกว่า ขวัญจะต้องคิดว่าตัวนี้เชย หรือไม่ก็ ถ้าขวัญเห็นเสื้อตัวนี้นะ ต้องกรี๊ดแน่ๆ อะไรประมาณนั้น


          ผมควรไปทำความรู้จักน้องสาวพอร์ชบ้างดีมั้ยนะ


          "เอาทั้งหมดนี่ครับ" พอร์ชเดินตรงไปจ่ายเงินกับพนักงาน ผมเลยรีบเดินตามไป กำลังจะล้วงบัตรในกระเป๋าตังค์แต่พอร์ชก็หันมาก่อน "ผมเป็นคนพามา เดี๋ยวผมจัดการเอง"


          จะบ้ารึไง ผมไม่ใช่เด็กๆในสต๊อกนะครับ ที่ผ่านมาผมเป็นคนจ่ายเงินค่าข้าวของเครื่องใช้เวลาพาคู่ควงแต่ละคนไปซื้อของเพื่อเอาใจ แล้วนี่พอร์ชน่ะยิ่งกว่าคู่ควงแต่เป็นคนที่ผมรัก ผมต้องเป็นฝ่ายซื้อของแล้วจ่ายเงินให้ไม่ใช่รึไง ทำไมมันสลับกันล่ะ


          "ผมจ่ายเองครับพอร์ช นี่ของผมนะ อีกอย่างผมเป็นผู้ชาย ให้พอร์ชจ่ายได้ยังไง"


          "ฮ่าๆๆ ผมก็ผู้ชายนะฟง ลืมเหรอ ผมอายุมากกว่าด้วย เป็นพี่ จริงๆคุณควรเรียกผมว่าพี่ด้วยนะ" แมวน้อยไปหัดกวนประสาทมาจากที่ไหนเนี่ย


          "ผมไม่เรียกเมียตัวเองว่าพี่หรอก ถ้าไม่ให้ผมจ่าย ผมจะจูบพอร์ชต่อหน้าคนขาย เอามั้ย^^"


          "บ้า อยากจ่ายก็จ่ายไปสิ ไม่ได้ว่าอะไรนี่ .////. " พอร์ชขยับตัวออกจากเครื่องจ่ายเงิน หมุนตัวหนีไปรออยู่ที่ประตูหน้าร้าน


          น่ารัก น่าฟัด อะไรขนาดนี้เนี่ย


          "ถ้าอย่างนั้นไปที่อื่นกันเถอะ พอร์ชอยากไปไหนต่อล่ะ" ผมได้เสื้อกันหนาวตัวใหม่ ตัวที่ถูกใจที่สุด เพราะลูกแมวของผมตั้งใจเลือกให้ แถมหมวกกับถุงมืออีกต่างหาก พอร่างกายอุ่น ผมก็จับประสานมือพอร์ชออกจากร้าน พากันเดินไปที่ถนนด้านนอก


          "ไปเดินดูโบสถ์กันหน่อยมั้ย อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ด้วย^^"


          "ได้สิ ผมตามใจพอร์ชอยู่แล้ว^^"


          เราเดินมาเรื่อยๆ ตามทางที่มองเห็นปลายยอดของโบสถ์อยู่ไม่ไกล บรรยากาศมิลานหน้าหนาวดีมากจริงๆ หิมะตกนิดหน่อย ตึกเมืองเก่าๆแบบยุโรปก็สวยงามมาก ระหว่างทางมีร้านกาแฟ ร้านอาหาร ร้านของที่ระลึกเรียงเต็มไปหมด ผมจับมือพอร์ชเดินไปด้วยกัน ลูกแมวของผมไม่เคยสะบัดตัวหรือดึงมือออกเหมือนตอนอยู่ฮ่องกงเลย ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ผมพาลูกแมวของผมย้ายมาอยู่ที่นี่นานแล้วล่ะ


          "หนาวมั้ยครับ" ผมดึงพอร์ชเข้ามากอดเอาไว้ ระหว่างที่เดินเข้าใกล้โบสถ์ไปเรื่อยๆ พอร์ชยิ้มให้ ส่ายหน้าเบาๆ แต่ก็ยอมพิงตัวมาทางผม เป็นการอนุญาตให้กอดด้วยการกระทำ ตั้งแต่มาอิตาลีครึ่งวัน ใจผมสั่นไปกี่ครั้งแล้วนะ


          "ฟง ถ่ายรูปมั้ย ตรงนี้สวยจัง^^" เดินมาถึงโบสถ์ พอร์ชก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมา ดึงแขนผมเข้าไปเบียดตัวเอง เพื่อให้เราสองคนอยู่ในเฟรมภาพ วิวด้านหลังเป็นโบสถ์แบบยุโรปสีขาวสวยงาม ดูยิ่งใหญ่อลังการและโรแมนติกอีกด้วย


          ผมส่งยิ้มให้โทรศัพท์ เหมือนกับพอร์ชที่ยิ้มกว้าง เจ้าของมือถือกดถ่ายรูป แล้วหมุนวนหามุมไปเรื่อยๆ พอร์ชกอดแขนผมไว้ข้างนึง อีกข้างยกมือที่มีโทรศัพท์ขึ้น ลากไปทางนั้นที ทางนี้อีกที หัวเราะสดใสส่งมาให้ผม


          "ไปดูทางโน้นกันเถอะ" แขนผมถูกดึงให้ตามไปอีกด้านของโบสถ์ และผมก็ยอมตามใจเดินตามพอร์ชไปทุกที


          "ตรงนี้สวยดีนะ เข้าไปดูหน่อยดีมั้ย" ผมมองไปที่ทางเข้าด้านข้างของโบสถ์ที่เป็นห้องโถงเล็กๆ ไม่ได้ใหญ่มากเหมือนส่วนที่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าไปเยี่ยมชม


          "แต่ตรงนี้ไม่น่าจะเข้าได้รึเปล่า ดูเหมือนเค้าแค่ลืมปิดเอาไว้นะ" พอร์ชมองตามสายตาผมเข้าไปด้านใน


          "ไม่เป็นไรหรอก แป๊บเดียวเอง ดูกางเขนด้านในกับเพดานด้านบนสิ สวยมากเลยนะ ไปถ่ายรูปกัน" ผมดึงมือพอร์ชตามเข้าไปหลังประตูบานเล็ก


          ด้านในเป็นห้องโถงขนาดไม่กว้างมาก น่าจะจุคนได้ประมาณยี่สิบ เพดานสีขาวทำสูงเป็นทรงโค้งสูงขึ้นไปประมาณตึกสองชั้น ด้านบนมีรูปวาดสีน้ำมันตกแต่งสวยงาม มีโคมไฟแก้วคริสตัน ห้อยลงมาเป็นระยะ ผนังรอบด้านมีหน้าต่างที่ทำจากกระจกสีอันเล็กๆต่อกันเป็นรูปทรงห้าเหลี่ยม มีเชิงเทียนสีทองติดอยู่ตามจุดต่างๆ ตรงกลางโถงเป็นเก้าอี้แบบยาว เรียงเป็นแถวไปจนสุดประตูเข้าโบสถ์บานใหญ่ที่ถูกปิดสนิทเอาไว้ ด้านหน้าสุดเป็นไม้กางเขนสีขาวประดับด้วยพลอยอันใหญ่ ผนังหลังแม้กางเขน เป็นรูปวาดของพระแม่มารีที่คลุมด้วยผ้าสีขาว บนตักมีเด็กตัวเล็กๆ


          "โหห แค่โบสถ์เล็กๆก็สวยแล้วนะเนี่ย" พอร์ชยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเรื่อยเปื่อยไปทั่ว


          "พอร์ช มานี่ดีกว่า" ผมจูงมือลูกแมวไปยืนตรงหน้าไม้กางเขนอันใหญ่ เลื่อนมือไปโอบเอวเอาไว้


          "ทำไม? อยากถ่ายรูปตรงนี้เหรอฟง ได้สิ^^" พอร์ชขยับมือยกกล้องโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายรูปเราสองคนที่ส่งยิ้มอยู่หน้าไม้กางเขนใหญ่ ในรูปถ่ายติดมือผมที่โอบเอวพอร์ชเอาไว้ด้วย ผมดึงเอวพอร์ชหันเข้าหาตัว


          "ลูกแมวของผม สาบานสิ ว่าจะรักผมตลอดไป จะดูแลกัน ไม่ว่าจะทุกข์ จะสุข^^"


          "ฮ่าๆๆ อะไรเนี่ย เล่นบ้าอะไร" มือเล็กกำเป็นวงกลมแล้วทุบลงมาที่ไหล่ผมเบาๆ


          "ผมรักพอร์ช ผมสาบานว่าจะรักพอร์ชคนเดียวตลอดไป จะคอยดูแล ไม่ว่าจะยามทุกข์ หรือยามสุข จะเป็นคนที่อยู่ข้างๆพอร์ชเสมอ ทั้งตอนดีใจและตอนเสียใจ^^"


          "นี่คุณ เลิกเล่นเถอะ ผมไม่ตลกแล้วนะ" พอร์ชหุบยิ้ม ย้ายมือลงมาดึงมือผมที่กอดอยู่ตรงเอวออก


          "แค่สมมุติก็ได้ คิดซะว่าพอร์ชเมา หรือไม่ก็ฝันไป ขอซักครั้งได้มั้ยครับ ลืมทุกอย่างไป ผมจะไม่เก็บมาคิดว่าเป็นเรื่องจริง ไม่ทวงเรื่องนี้ ไม่พูดถึงมันอีก" ขอแค่ผมเก็บไว้เป็นความทรงจำก็พอ


          "ทำแบบนี้ ก็มีแต่จะเจ็บปวดเปล่าๆนะฟง แน่ใจแล้วเหรอ"


          "ผมแน่ใจ ผมไม่เคยเจ็บปวดเวลาที่อยู่ใกล้พอร์ช ผมมีความสุขต่างหากล่ะ มีความสุขมากกกก^^"


          "แต่ความสุขที่ได้มา เป็นสิ่งที่ไม่จริงนะ คุณยอมรับเรื่องหลอกตัวเองแบบนี้ได้เหรอ ผมว่าจะไม่พูดแล้วนะ ตั้งใจว่าจะคุยกันหลังจากกลับไปฮ่องกง ตอนนี้คงต้องพูดแล้วล่ะมั้ง ผมว่าเราสองคนน่ะ..อุ๊บ" ผมรู้ดีว่าพอร์ชกำลังจะพูดอะไร สีหน้าจริงจังนั่นคงอยากจะบอกให้ผมออกห่างจากตัวเองอีกแล้วสินะ


          ผมกดริมฝีปากลงไปเพื่อหยุดคำพูดที่โหดร้ายของพอร์ช ผมรู้ว่าพอร์ชใจดี เห็นใจ แล้วก็เข้าใจความรู้สึกของผม ที่พอร์ชใจอ่อนทุกครั้ง เพราะเวลามองผมที่อกหัก ก็เหมือนกำลังมองเห็นตัวเอง


          พอร์ชดีเกินไป ที่สงสารแล้วก็เห็นใจคนเจ้าเล่ห์อย่างผม คนที่ใช้ประโยชน์จากความสงสารของพอร์ชมาเป็นข้ออ้างเพื่อให้ตัวเองเข้าใกล้พอร์ช


          "อื้อออ" มือที่ตีลงบนไหล่เบาๆ เพื่อท้วงขออากาศ ทำให้ผมละริมฝีปากตัวเองออก แต่ไม่ถอยหน้าออกไป มองหน้าขาวใสที่ดูเด็กกว่าผมใกล้ๆ


          "อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลยนะพอร์ช ผมยังไม่พร้อมที่จะฟัง พอร์ชแกล้งลืมมันไปซักพักได้มั้ย แค่ระหว่างที่เราอยู่ที่นี่ก็ได้ ทิ้งเรื่องทุกอย่างไป ลืมไปให้หมด แล้วคิดถึงแค่ผม นะครับ"


          พอร์ชสบตาผมลึกมาก นิ่งเงียบไปนาน จากนั้นก็พยักหน้าตกลงด้วยสีหน้าเห็นใจ "..........ก็ได้"


          ผมไม่รู้ว่าพอร์ชมองเห็นอะไรในแววตาผม ถึงได้ยอม


          "ถ้าอย่างนั้น สาบานสิ ว่าจะรักผมคนเดียวตลอดไป^^"


          "ฟง คือว่า..." คนที่ยอมตกลง ทำท่าจะปฏิเสธอีกครั้ง


          "ปลอบใจผมหน่อยนะ พอก้าวขาออกจากโบสถ์นี้ ผมจะลืมมันไป ผมสัญญา^^" คำว่าสัญญาของผม หมายถึงโกหกนี่นา ผมจะไม่มีวันลืมหรอก


          "เห้ออออ อือ ก็ได้" พอร์ชถอนหายใจยาวเหยียด


          "ถ้างั้น... ผมรักพอร์ช ผมสาบานว่าจะรักพอร์ชคนเดียวตลอดไป จะคอยดูแล ไม่ว่าจะยามทุกข์ หรือยามสุข จะเป็นคนที่อยู่ข้างๆพอร์ชเสมอ ทั้งตอนดีใจและตอนเสียใจ" ผมพูดประโยคเดิมอีกครั้ง ไม่รู้ว่ามันคือประโยคที่เค้าใช้ตอนแต่งงานรึเปล่า แต่ผมจำได้แม่นเพราะผมพูดออกมาจากใจ


          "พอร์ชรักฟง จะรักคนเดียวและรักตลอดไป จะดูแลกันทั้งตอนทุกข์และตอนสุข ตอนดีใจ และเสียใจ พอร์ช...สาบาน"


          ^  ^ ผมยิ้มกว้างมาก หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิดออกมานอกอก มองพอร์ชที่หน้าแดงนิดๆ จ้องอยู่แบบนั้นแป๊บเดียว พอร์ชก็เงยหน้าขึ้นมาใกล้ กระซิบพูดเบาๆ


          "ต้องมีจูบสาบานด้วยใช่มั้ย^^" คนถามพูดจบ ก็เอื้อมมือขึ้นมาโอบรอบคอผม ส่งยิ้มบาง ดึงคอผมโน้มลงไปหาริมฝีปากตัวเองที่อยู่ใกล้แค่ปลายจมูก เริ่มจูบหวานๆด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก


          ผมแลกจูบกลับไป จูบที่พยายามสื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงหัวใจของผม ว่าผมจะรักและทำตามคำพูดของตัวเองที่ได้สาบานเอาไว้ตลอดไป เราจูบกันเนิ่นนานอยู่หน้าไม้กางเขนอันใหญ่ มือพอร์ชเกี่ยวอยู่รอบคอเลื่อนขึ้นไปที่กลุ่มผมของผม สอดนิ้วมือเข้าไป แขนผมกอดรอบเอวคอดเอาไว้แน่น ฝ่ามือลอดเข้าไปในเสื้อกันหนาวตัวหนา เพื่อลูบไล้ไปบนแผ่นหลังอุ่น


          พอร์ชเริ่มจูบผมก่อน และปล่อยให้ผมจูบยาวนานเท่าไหร่ก็ได้ตามที่ใจผมต้องการ ไม่ผลักไส ไม่ขัดขืน แต่กลับมอบจูบที่หวานขึ้นเรื่อยๆตอบแทน


          อา หัวใจผมคงหยุดเต้นไปแล้วล่ะ ผมกำลังมีความสุขมากเกินไป มากจนรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาเลย

 



          "เอามั้ย^^" ผมมองมือคนถามที่ส่งสโคนครึ่งนึงที่ปาดแยมกับครีมด้านบนเสร็จแล้วมาที่ผม


          "ขอบคุณครับ^^"


          พอออกจากโบสถ์ พอร์ชก็นิ่งไปเหมือนกำลังใช้ความคิดพักนึง ตอนแรกผมคิดว่าพอร์ชจะหนีหรือชวนกลับโรงแรม แต่พอเราเดินผ่านร้านกาแฟ ลูกแมวของผมก็หยุดเดิน หันมาชวนผมเข้ามานั่งดื่มชาตอนบ่ายกันในร้านนี้


          ปกติผมไม่ทำอะไรแบบนี้หรอกนะ ถึงร้านจะไม่ดูหวานอะไร เป็นร้านกาแฟตกแต่งโทนสีน้ำตาลเข้ม นอกจากคู่รักชายหญิง ก็มีกลุ่มเพื่อน กลุ่มผู้ชายธรรมดานั่งกันอยู่หลายโต๊ะ แต่ผมก็ไม่เคยมานั่งจิบชาตอนบ่ายแกล้มด้วยสโคนกับขนมที่ดูหวานเลี่ยนแบบนี้หรอก


          ผมชอบแค่ความหวานบนตัวพอร์ชเท่านั้นแหละ แต่ผมน่ะเหรอจะขัดใจ พอร์ชอยากได้อะไร หรืออยากทำอะไร ผมไม่ขัดอยู่แล้ว


          "ใส่นมมั้ย หรือน้ำตาล" คนที่จัดการเลือกชาให้ผม หันมาถามพร้อมกับยกกานมอุ่นๆขึ้นมาด้วย


          "ครับ แต่ไม่เอาน้ำตาลนะ ทำไมวันนี้เอาใจผมจัง" ผมไม่รู้ว่าพอร์ชคิดอะไร แต่ทำไมถึงได้ดูหวานขึ้นขนาดนี้


          "เปล่านี่ ไม่ชอบงั้นเหรอ? อยากให้ผมไล่อีกรึไง^^" พอร์ชวางแก้วชาที่มีนมใส่ให้แล้วมาตรงหน้าผม


          "ชอบสิ ชอบมากด้วย อยากให้พอร์ชน่ารักอย่างนี้ทุกวันเลย^^" ผมอยากใจเต้นแรงทุกวัน อยากได้คนชงชา เลือกเสื้อผ้าให้ ผมต้องการพอร์ชจนแทบคลั่งตายอยู่แล้ว


          "งั้นก็อย่าบ่น นี่...วันพรุ่งนี้ ไปเวนิสกันมั้ย ยังมีเวลาเหลืออีกวันนึงก่อนงานแต่งลินซี่ แล้วเราก็ไม่ได้มีอะไรทำด้วย ผมเลือกไฟล์ทนี้เพราะเผื่อเครื่องดีเลย์หรือมีเหตุขัดข้องอะไรเท่านั้นเอง"


          "พอร์ช ไม่เห็นต้องถามเลย ต่อให้ชวนผมไปขั้วโลกเหนือผมก็ไปด้วยอยู่แล้ว ที่ไหนที่พอร์ชอยากไป ก็ไปเลย^^"


          "ถ้าอย่างนั้นไปรถไฟกันนะ ออกพรุ่งนี้เช้าๆหน่อย เสียเวลาเดินทางแค่ไม่กี่ชั่วโมง ค่ำๆก็ค่อยกลับมา ผมไม่ได้เที่ยวนานแล้วนะเนี่ยตั้งแต่เรียนจบ ตื่นเต้นจัง ดีเหมือนกันนะที่ฟงมาด้วย" ลูกแมวของผมพูดไปด้วย ขยับตัวเข้ามาใกล้ เอาไหล่ชิดไหล่ผม เพื่อยื่นโทรศัพท์ที่มีตารางรถไฟของวันพรุ่งนี้ให้ดู พอผมพยักหน้าตกลง ก็ก้มหน้าจัดการเรื่องสั่งซื้อตั๋วรถไฟ ท่าทางสนุกสนานมาก


          พอได้ยินพอร์ชบอกว่า ดีใจที่ผมมาด้วย หัวใจผมก็พองโต เลื่อนมือไปท้าวไว้ตรงโซฟาด้านหลังขอพอร์ช เลื่อนหน้าไปตรงซอกคอหอมๆ ไล้จมูกขึ้นมาวนอยู่ตรงแก้มขาวอย่างหลงไหล ผมจะทำยังไงถึงจะได้หัวใจของพอร์ชมาซักที ถ้าได้ความรักจากลูกแมวตัวนี้ ชีวิตผมก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว


          "นี่ อย่าซนสิ นี่ในร้านกาแฟนะ คนเยอะแยะเลย" พอร์ชที่เพิ่งซื้อตั๋วรถไฟเสร็จ ขยับหน้าหนีจมูกผมออกไป มองซ้ายขวากลัวว่าจะมีคนมองพวกเรา


          "ช่างเค้าสิ ไม่มีใครรู้จักเราซักหน่อย หรือว่าถ้าพอร์ชอาย ก็รีบดื่มชา แล้วกลับห้องกันเถอะ ผมทนไม่ไหวแล้ว"


          "ไม่เอาหรอก เดี๋ยวก็ยาว แล้วตอนเช้าก็ตื่นไปเที่ยวไม่ไหว อดทนหน่อยไม่ได้รึไง รอให้จบงานแต่งลินซี่ไปก่อน ผมไม่อยากมีรอยอะไรที่ตัวให้คนอื่นเค้ามองกันทั้งงานหรอกนะ"


          "ใจร้ายจัง จะให้ผมนอนกอดนิ่งๆตั้งสองคืนเชียวเหรอ" ผมแกล้งประท้วงเสียงน้อยใจ พอร์ชเลยนิ่งไปนิดหน่อย


          "ถ้าทนได้ หลังงานแต่งลินซี่ ผมจะอยู่ในห้องด้วยทั้งวันเลยดีมั้ย อยากจะทำอะไรก็ตามใจเลย แต่ตอนนี้ไม่ได้ คุณลืมตัวเมื่อไหร่ ชอบกัดผมจนลายไปทั้งตัวทุกที" ลูกแมวน้อยใช้วิธีหารางวัลมาล่อใจ แต่เล่นพูดจาน่ารักขนาดนี้ ยังคิดจะให้ผมทนอีกเหรอ


          "ถ้าผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้ผิวขาวๆของพอร์ชเป็นรอยล่ะ ได้รึเปล่า นะครับ แค่นิดเดียวก็ได้ รับรองไม่ยาว พรุ่งนี้ตื่นเช้าไปเวนิสทันแน่นอน"


          ".......ไม่เอา เดี๋ยวผมลืมตัว ////" โอ้ยยย ลูกแมวผมน่ารัก แต่จะน่ารักกว่านี้ถ้ายอมตกลงซักที เมื่อกี้พอร์ชเกือบใจอ่อนแล้วนะ แต่ก็สะบัดหน้าปฏิเสธอีกจนได้


          "พอร์ชจะกัด จะข่วน จะมาร์คผมตรงไหนก็ได้ ตามสบายเลย ผมไม่อายหรอก"


          "แล้วมันต่างตรงไหน เรามาด้วยกัน ถ้าคุณมีรอยไปที่งานแต่ง คนเค้าก็รู้อยู่ดี ผมจะเอาหน้าไปไว้ไหน ถ้าทนไม่ได้ ก็ไปเปิดห้องใหม่เลย" พอพูดดีไม่ได้ผล คนใจแข็งก็เปลี่ยนมาใช้ไม้แข็งแทนทันที


          "โอเคครับ ไม่ทำก็ได้ กอดอย่างเดียวก็ดีกว่าไปนอนหนาวคนเดียวล่ะนะ" ผมแกล้งเบะปากไม่พอใจ แต่คนมองกลับหัวเราะชอบใจ


          "ฮ่าๆๆๆ ทนหน่อยนะเด็กบ้า ให้เสร็จงานแต่งลินซี่ไปก่อน แล้วค่อยว่ากัน" หัวเราะไม่พอยังยกมือมาหยิกแก้มผมเหวี่ยงไปมาด้วย


          "ไม่ว่ากันหรอก เสร็จงานปุ๊บผมจะลากพอร์ชกลับห้องแล้วฟัดข้ามวันข้ามคืนเลย แต่ตอนนี้ จูบมัดจำก่อนเร็ว" ผมยื่นหน้าไปใกล้ทันที


          "อื้ออ ไม่เอา เอาหน้าออกไปเลยนะฟง คนเยอะจะตาย ไม่อายเค้ารึไง" พอร์ชถอยหน้าหลบไปอีกทาง


          "ไม่เห็นน่าอายเลย ไม่มีใครสนใจเราหรอกน่า นี่ยุโรปนะ ใครๆเค้าก็จูบกัน ไม่มีใครมองหรอก"

"กลับไปที่ห้องก่อนก็ไม่ได้เหรอ เมื่อกี้ที่โบสถ์ก็จูบไปแล้วตั้งนานนะ"


          "งั้นแตะปากนิดเดียว นะครับ นะ นะ" ผมอ้อน เกิดมาไม่เคยอ้อนใครเลย อะไรทำให้ผมเป็นไปได้ขนาดนี้เนี่ย


          "ได้ งั้นหลับตาสิ^^"


          "ครับ ขอแบบร้อนแรงเลยนะ^^" ผมหลับตาลงอย่างว่าง่าย


          "อือ รับรอง ร้อนแน่"


          พรึ่บ!!


          "โอ้ยยย" ผมร้องแล้วรีบสะบัดหน้าออกทันทีที่ริมฝีปากแตะเข้ากับความร้อน ไม่ใช่ความร้อนแบบปากนุ่มๆของพอร์ช แต่เป็นความร้อนแบบแข็งๆ เหมือนจูบกระเบื้องลนไฟ


          "ฮ่าๆๆๆ ร้อนพอมั้ย ถ้วยชาน่ะ" คนหัวเราะยังถือถ้วยชาที่มีควันพุ่งขึ้นด้านบนไว้เป็นหลักฐานว่าเมื่อกี้ยกอะไรมาให้ผมจูบ


          "ทำแบบนี้กับผมเหรอพอร์ช ระวังตัวด้วยล่ะ" ผมส่งสายตาคาดโทษ


          "ทำไม จะงัดปืนมาจ่อหัวผมอีกรึไง ไอ้เด็กมาเฟียหื่น" คนกล้าไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังเป็นคนกล้า แววตาไม่เคยกลัวผมเลยซักครั้งตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนถึงวันนี้


          "งัดอย่างอื่นมาจ่อ น่าจะทรมานพอร์ชได้มากกว่านะ มานี่เลย มาให้ผมจูบดีๆ เล่นแบบนี้ผมไม่ยอมแค่แตะปากหรอกนะ" ผมดึงเอวพอร์ชเข้ามาใกล้ แต่ลูกแมวผมไวกว่า ขยับตัวออกไปห่างจนผมต้องขยับตามไปคว้าเอาไว้ พอร์ชก้มตัวลอดแขนผมมุดออกไปอีกทาง


          "ฮ่าๆๆ เป็นยังไง นี่ฟงสอนพอร์ชเองเลยนะ ศิลปะป้องกันตัว ว่าด้วยการหลบหลีกโจรหื่นโรคจิต"


          "ว่าผมเป็นโจรหื่นโรคจิตเหรอที่รัก เดี๋ยวจะหื่นกลางร้านให้ดู^^"


          "ลองดูสิ พอร์ชถีบจริงๆนะ อย่าคิดว่าฟงเป็นมาเฟียแล้วพอร์ชจะไม่กล้า^^"


          "ผมรู้ว่าลูกแมวผมกล้าหาญเสมอ มา นี่ เลย^^" ผมทุ่มตัวไปด้วยความเร็ว คว้าตัวพอร์ชมากอดเอาไว้ได้สำเร็จ ตั้งใจจะจูบกลางร้านให้คนตัวขาวๆได้อาย แต่ยังไม่ทันทำอะไร


          "พอร์ช!!" เสียงใสๆของผู้หญิงคนนึงก็ดังขึ้นซะก่อน


          "ลินซี่?!" พอร์ชรีบสะบัดตัวออกจากผมทันที

 

          "พอร์ชมาถึงแล้วเหรอ ทำไมไม่โทรหาลินซี่ล่ะ นี่ฟงมาด้วยเหรอ?" ลินซี่ส่งยิ้มที่ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่มาทางเราสองคน มองผมกับพอร์ชสลับกันด้วยความสับสนนิดๆ


          "ผมเพิ่งมาถึงเมื่อเช้าน่ะ พอดีฟงอยากมาร่วมแสดงความยินดีกับลินซี่ด้วย ได้รึเปล่า^^" พอร์ชส่งยิ้มอ่อนโยนที่ผมไม่อยากจะมองไปทางผู้หญิงที่ตัวเองหลงรัก ลุกขึ้นเดินไปดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับโซฟาที่เรานั่งให้ลินดานั่งลง แล้วตัวเองก็ย้ายไปนั่งเก้าอี้ตัวข้างๆกับลินดา ซึ่งเป็นฝั่งตรงข้ามกับผม


          อา เจ็บปวดจัง


          "คงไม่ได้หรอก ขอโทษด้วยนะคะฟง ที่มาเสียเที่ยวน่ะ" ลินดายิ้มขอโทษมาทางผม


          "มีอะไรเหรอครับ หรือไม่สะดวก ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร" ผมตอบตามมารยาท แต่คิดว่าในรอยยิ้มนั้น น่าจะมีอะไรที่มากกว่า ไม่สะดวกจะให้ผมไปด้วย


          พอร์ชเล่าให้ฟังว่าแฟนลินดาเป็นนักธุรกิจที่มีบริษัทใหญ่โตในอิตาลี จัดงานที่โบสถ์ใหญ่และมีนักข่าวมากมายให้ความสนใจ แค่เพิ่มผมในรายชื่อแขกคนเดียว ทำไมจะทำไม่ได้


          "เปล่าหรอกค่ะ แต่ว่างานแต่งงาน.....คงไม่มีแล้วล่ะ" พูดจบลินดาก็ซบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเอง เริ่มร้องไห้ออกมาเบาๆ


          "ลินซี่!!!" พอร์ชร้องอย่างตกใจปนไปด้วยความห่วงใยที่มากจนผมเจ็บปวด ผมอยากได้ทุกอย่างทั้งความห่วงใย ทั้งรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่พอร์ชมีให้ผู้หญิงคนนี้


          "พอร์ช ฮือออออ" ลินดาหันไปหาเพื่อนสนิทตัวเอง โผเข้ากอดซบหน้าลงบนอกอีกฝ่าย พอร์ชตกใจแต่ก็กอดลินดาเอาไว้ ลูบหลังไปด้วย


          "ใจเย็นๆนะลินซี่ อย่าร้องไห้สิ เพื่อนผมเป็นสาวสวยมั่นใจนี่นา เดี๋ยวหน้าโทรม ขอบตาดำเป็นหมีแพนด้า คนที่อิตาลีจะคิดว่าที่นี่เค้าอิมพอร์ทหมีแพนด้าเข้าประเทศนะ^^"


          "บ้า พอร์ชน่ะ ลินซี่กำลังเครียดอยู่นะ พูดล้อเล่นอยู่ได้" ลินดาตีมือลงไปที่ไหล่พอร์ชเบาๆ ขยับตัวออกมานั่งแล้วมองค้อน


          "ก็ไม่อยากให้เครียดไง ตกลงเกิดอะไรขึ้น เล่าให้ฟังหน่อยสิครับ"


          "ลินซี่...เอ่อ...พอร์ช พาลินซี่หนีที ไปที่อื่น ไปที่ไหนก็ได้ที่จะไม่ต้องเจอโอเว่นอีก ลินซี่เกลียด ลินซี่ไม่อยากเห็นหน้า พอร์ชพาลินซี่ไปวันนี้เลยนะ"


          "ได้สิ^^" พอร์ชส่งยิ้มให้ลินดา ตอบตกลงทันทีอย่างไม่มีความลังเลเลย


          ผมลุกขึ้นยืนตัวตรง รู้สึกว่าโซฟาร้อนเหมือนกำลังนั่งบนไฟ ไม่อยากจะอยู่ตรงนี้อีกแล้ว ผมจะนั่งทนมองคนที่ตัวเองรัก กำลังส่งสายตารักใคร่ห่วงใยไปที่คนอื่นได้ยังไง หัวใจผมเจ็บปวดเหลือเกิน


          "คุณคงเลือกแล้วสินะ" ผมพูดกับพอร์ชที่หันมามองผมที่อยู่ๆลุกขึ้นกระทันหัน เดินออกจากร้านกาแฟมาทันที


          "นายครับ" เหลียงที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ เดินตรงเข้ามาหาผมที่กำลังผลักประตูกระจกจะออกจากร้าน


          "ให้คนตามคุ้มกันพอร์ชห่างๆซักคนนึงก็แล้วกัน ผมจะกลับโรงแรมแล้ว" ผมสั่งเหลียงแล้วก้าวขาออกไปจากตรงนี้อย่างรวดเร็ว ไม่รอให้ใครเดินตามมาทั้งนั้น เพราะผมรู้ว่าถ้ามีลินดาอยู่ พอร์ชคงไม่มีวันสนใจผมหรอก


          โอกาสของเค้ากลับมาอีกครั้งนึงแล้ว



พอร์ช


#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์ค่ะ: อิตาลีหวานน้ำตาลหกมากกกกกกก มีความเข้าโบสถ์ตัดหน้าคู่เพื่อนนะคะ ไหนว่ามางานแต่งเค้าไง ไอ้สาบานจะรักกันจนวันตายนั่นคืออัลไล แล้วไหนจะตอนเต๊าะกันในร้านกาแฟอีก พี่พอร์ชมีความเมียสูงมากอ่ะ /แต่อะไรคือต้มน้ำเตรียมหย่อนมาม่ากันตอนท้าย ฮ่าๆๆ สไตล์เค้าจริงๆ   **หารูปชุดหน้าหนาวไปเที่ยวอิตาลีตอนหิมะตกของพี่ฟงกับพี่พอร์ชจริงจังยิ่งกว่าการแต่งนิยายไปอีก**

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3673 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 06:02
    น่ารำคาญทั้งพอร์ชทั้งแม่ชะนีลินซี่อะไรเนี่ย รำค๊านนน
    #3673
    0
  2. #3463 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:21
    หือออ กำลังไปได้สวยเลยนะ ทำไมมมมม
    #3463
    0
  3. #3405 Nu Pae (@pupay468) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 13:16
    ไรท์เสริฟ์มาม่าอีกแล้ว เราจะไปขโมยเตาแก๊สบ้านไรท์จะได้ไม่ต้องต้มอีกเลย
    #3405
    0
  4. #3398 คนอ่าน (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 09:18
    ฟง..สู้ๆ ทนอีกนิดนะ ไม่เห็นหรอพี่ชายก็น่าจะรักพี่เหมือนกันนะ แค่อาจจะยังกลัวหลายๆอย่างอยู่ก็ได้
    #3398
    0
  5. #3350 นักอ่าน. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 11:50
    เจ็บปวดมากกกกก แง เจ็บปวดมากๆ
    #3350
    0
  6. #3346 s.lattecoffee (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 11:13
    กำลังฟิน ๆ มาม่ามาซะง้้น
    #3346
    0
  7. #3273 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 11:29
    โอยยยย อิพี่ฟง จะหลงลูกแมว อะไรเบอนั้น คนอ่านจิเปงเบาหวานตายยยยย
    #3273
    0
  8. #3176 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 12:48
    โฮววววกำลังฟินๆเลยมาม่ามาอีกกก ฮือๆๆ
    #3176
    0
  9. #3141 a_liew (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 22:22
    =___=* หวานนนเลี่ยน หลอกให้ตายใจสินะ #คว่ำกาต้มน้ำร้อนนนน

    อิพี่ฟงเหมือนถูกดึงขึ้นที่สูง แล้วสักพักก็โดนถีบตกลงมา!!

    ไปเอาคืนกับคนแต่งแล้วกันนนนนเน๊อะ -_-

    อยากให้เค้าตัดใจตรงงงงไหน พี่พอร์ชเล่นอ้อยยยยแรงเบอร์นั้นนนน

    #3141
    0
  10. #3103 Ice-ann (@Ice-ann) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 17:05
    ฮืออออออ อ่านแล้วหน่วง สงสารฟงTT
    #3103
    0
  11. #3102 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 17:05
    ปัตติโท่....
    #3102
    0
  12. #3101 Meanmae (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 16:56
    พี่พอร์ชมีใจให้พี่ฟงแล้ว แน่ๆเลย

    แต่แค่กลัวคนอื่นนินทา 👨❤👨

    #3101
    0
  13. #3098 kristkatt (@kristkatt) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 15:01
    ว่าเเล้วมาม่าต้องมา สงสารฟง
    #3098
    0
  14. #3093 nonticha183 (@nonticha183) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 14:10
    มีมาม่ามาให้กินอีกแล้วสิน่ะไรท์
    อย่าต้มนานน่ะไรท์เดี๋ยวเส้นอืดหมด
    #3093
    0
  15. #3088 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 13:06
    มีความหวาน
    แต่ชะนีมาทำไม ....
    #3088
    0
  16. #3087 numkhangvv (@ab-hyungee) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 12:39
    คู่นี้มีความย้อนแย้งสงสารฟงมากกก
    #3087
    0
  17. #3078 pla.lookpla (@lookplapla) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 10:45
    เอื้ออออ มาม่าาา
    #3078
    0
  18. #3077 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 10:40
    พอร์ชน่ารักอะถ้าอยู่อิตาลี 555 มุ้งมิ้งกับฟงมากกกกก ดูแมวน้อยจริง แต่ตอนนี้ ต้มมาม่าแพพ
    #3077
    0
  19. #3075 Kids Thief (@pangkids) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 10:22
    สงสารพี่ฟงง ToT
    #3075
    0
  20. #3073 ตามหามี้อยู่~ (@fineffywaldorf) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 10:09
    เฮียยยย T.T
    #3073
    0
  21. #3070 yammpy (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 09:41
    ดีเหมือนกันนนน พี่พอร์ชจะได้รู้ใจตัวเองสักที ว่าต้องรักพี่ฟงแล้วแน่ๆ งื้อออ อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว รอไม่หวายยยยยย
    #3070
    0
  22. #3066 Flukbeam (@Flukbeam) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 09:14
    หน่วงได้อีกกกกกก เเอบบคิดถึงสมคิดกับสมถุยจัง 😢
    #3066
    0
  23. #3064 yamsaingpada2508 (@yamsaingpada2508) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 09:07
    ลินซี่ มาทำไม เค้ากำลังหวานกันอยู่ โมโหแป๊ป เอ้อ สงสารพี่ฟงเลย พี่พอร์ชตามไปง้อพี่ฟงเร็วๆเลย
    #3064
    0
  24. #3063 oranongseadan (@oranongseadan) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 08:29
    ทำไมถึงรู้สึกไม่ชอบชะนีนางนี้เลยอะ. ลินซี่
    #3063
    0
  25. #3062 PrapapimSirito (@PrapapimSirito) (จากตอนที่ 146)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 08:19
    สงสารฟงอ่ะ...กว่าจะรักนี่ เจ็บกันจัง
    #3062
    0