ตอนที่ 144 : Special ฟงพอร์ช : ปฏิเสธ(ไม่ได้)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    8 ม.ค. 60


ฟงพาร์ท


          ตอนเด็กๆผมก็เป็นผู้ชายธรรมดา เป็นพลเมืองทั่วไปที่ไม่มีใครรู้จัก เป็นเด็กที่มีเพื่อนมีสังคมแบบวัยรุ่นทั่วไป มือผมเปื้อนเลือดครั้งแรกตอนที่พ่อตัดสินใจกลับมาเปิดคาสิโนที่ฮ่องกง ไม่ใช่เพราะพ่อบังคับ แต่เป็นเพราะความเต็มใจของผมที่อยากจะคุมเดอะสเตชั่นฝั่งคาสิโนเอง


          ผมใช้ชีวิตวัยเด็กจนถึงยี่สิบเอ็ดกับป้าที่เลี้ยงดูมาโดยให้ที่อยู่ที่กิน ให้เงินเอาไว้ใช้ ป้าไม่ได้เกลียดผม ก็แค่ไม่มีเวลาให้เพราะต้องทำงาน พ่อส่งเงินมาแต่ละเดือนมากมายเพื่อให้ผมได้อยู่อย่างสบายไม่ต่างกับน้องชายที่เมืองไทย แต่เงินเยอะแค่ไหนก็ไม่ทำให้ผมหายเหงาได้เลย


          บ้านหลังใหญ่ของป้าที่ทำธุรกิจโรงแรมมีแค่คนรับใช้ กับผมที่เป็นเด็ก ส่วนเจ้าของบ้านก็ทำแต่งานนานๆกลับบ้านที จนถึงตอนที่เริ่มป่วยหนักผมถึงได้มีโอกาสอยู่กับป้าบ้าง แต่ก็แค่ไม่นานเท่านั้น


          พ่อกลับมาหลังจากที่ป้าเสียพอดี เราไม่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันตามประสาพ่อลูกอย่างที่ใครหลายๆคนคิดหรอก ท่านเอาแต่ทำงานและผมก็เข้าใจ ผมชินกับการที่ทุกคนทิ้งให้ผมมีชีวิตลำพัง ตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเอง ผมไม่เคยโกรธท่าน ผมรักพ่อมาก แต่ไม่ชอบแสดงออกว่าตัวเองต้องการความอบอุ่นจากครอบครัว อายุก็เกินกว่าจะทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาด้วย ผมสร้างร้อยยิ้มขึ้นมา ฉาบใบหน้าจริงๆที่ทั้งเหงาทั้งอ้างว้างเอาไว้


          ใช้ชีวิตเป็นเพลบอยเปลี่ยนผู้หญิงไปมากมาย แต่ก็ไม่มีใครที่ทำให้ผมรู้สึกอุ่นได้เลย ผมรู้นิสัยเสียของตัวเองนะ ว่าเป็นคนอยากได้อะไรก็ต้องได้ เพราะที่ผ่านมาทุกคนรอบข้างคอยตามใจผมมาตลอด ไม่เคยมีใครกล้าขัดใจ แต่ผมไม่ได้เกลียดนิสัยแบบนี้ของตัวเองนี่นา ก็เลยไม่อยากจะเปลี่ยน


          "คุณ เฮ้ เหม่ออะไร ผมจะลงไปแล้วนะ ลาก่อน" เสียงพอร์ชเขย่าแขนเรียกอยู่ข้างๆ ผมถึงรู้สึกตัวว่ารถของผมที่เรานั่งมา จอดอยู่หน้าคอนโดฯพอร์ชแล้ว วันนี้ผมลากพอร์ชจากธนาคารไปสนามยิงปืนด้วยรถของผม ส่วนรถพอร์ชก็ให้คนขับมาไว้ที่คอนโดฯก่อนแล้ว


          ผมมองคนที่ผมกอดแล้วรู้สึกอบอุ่น อุ่นตั้งแต่ร่างกายไปจนถึงหัวใจ เป็นครั้งแรกที่ผมเจอใครแบบนี้ ถ้าคนๆนั้นเป็นผู้หญิงทั่วไปที่ผมเคยเจอมาก็คงจะดี ผมจะได้ไม่ต้องถูกหักอกอย่างรวดเร็ว ในใจของผมเจ็บ แต่ผมก็ยังอยากจะลองไขว่คว้า ยิ่งตอนนี้พอร์ชไม่มีสิทธิ์เรื่องของลินดาแล้ว ผมยิ่งมีโอกาสเข้าไปอีก ผมจะทำทุกทาง ทำทุกอย่างเพื่อให้พอร์ชมอบหัวใจคืนมาให้ผมบ้างให้ได้


          "ผมค้างด้วยไม่ได้เหรอ คืนนี้เค้าบอกว่าอากาศฮ่องกงจะหนาวที่สุดในรอบปี แอร์ที่ห้องก็ไม่ค่อยดีด้วยสิ ถ้าผมแข็งตาย ใครจะคอยทำหน้าที่ปลอบใจพอร์ชล่ะ^^"  ผมดึงตัวคนที่อยากจะลงจากรถผมเข้ามาใกล้ กอดเอาไว้แน่น


          อุ่นจัง


          "ไม่ บอกแล้วไง ว่าผมจะไม่นอนกับคุณอีก" คนที่ผมรักดันเป็นผู้ชาย แล้วก็ยังเป็นผู้ชายใจแข็งซะด้วยสิ ไม่ง่ายเลยที่จะจีบ จะเอาเงินทองข้าวของเข้าล่อก็ไม่ได้ เพราะพอร์ชมีทุกอย่างอยู่แล้ว ผมคงมีแค่หัวใจที่จะเอาไปล่อผู้ชายคนนี้ หัวใจที่เค้าไม่ต้องการ


          "อย่าใจร้ายสิ ผมไม่ทำอะไรแน่ๆ ผมสัญญา แค่นอนกอดกันได้มั้ย นะครับ^^"


          "คุณมันเชื่อไม่ได้ มือก็ไว เผลอไม่เคยได้เลยซักครั้ง" จะบ่นทำไมกัน ที่ผ่านมาก็เห็นยอมเองตลอด ผมจูบนิดลูบหน่อยเสียงก็เปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานๆทุกที พอร์ชเองก็ติดใจผมไม่ใช่รึไง ทำไมชอบปากแข็งนะ ทั้งๆที่เวลาจูบออกจะนุ่ม


          พูดแล้วก็ตลกนะ เมื่อก่อนผมใช้ผู้หญิงเปลือง มีบางคนที่ผมติดใจก็คบนานหน่อย แต่ก็ไม่ได้รัก ครั้งนี้ผมเป็นคนๆนั้นสำหรับพอร์ชสินะ เป็นแค่ที่คลายเครียดให้


          "พอร์ช ผมเจ็บนะ อย่าปฏิเสธกันรุนแรงนักสิ ให้เวลาผมทำใจบ้าง^^" ถึงผมจะส่งยิ้มไปให้ แต่ส่วนนึงผมก็พูดความจริง และผมก็รู้ว่าพอร์ชเป็นคนขี้ใจอ่อน ยิ่งเจ้าตัวรู้สึกผิดกับผมแบบนี้ ผมก็มีหนทางใช้ประโยชน์จากข้ออ้างนั้นแล้วล่ะ


          "คะ แค่นอนค้างนะ ผมไม่อนุญาตให้ทำอะไร" เห็นมั้ยล่ะ ลูกแมวของผมขี้ใจอ่อนจะตาย


          "ครับ ถ้าพอร์ชไม่ยอม ผมจะไม่บังคับ^^" ผมพูดเบาๆ ยิ้มร้ายให้กับคนที่หันหลังลงจากรถไปแล้ว


          ผมเดินตามแมวหน้าบึ้งขึ้นห้องมา พอเข้าห้อง พอร์ชก็ไม่ได้พูดอะไร นอกจากเดินเข้าห้องนอน หยิบแลปทอปออกมา วางบนโต๊ะทำงาน นั่งลง หยิบแฟ้มบนโต๊ะขึ้นมาอ่าน เดี๋ยวนะ - -


          "พอร์ช ทำอะไร??"


          "ทำงานไง คุณอยากจะทำอะไรก็เชิญตามสบายนะ ถ้าหิวก็มีอาหารแช่แข็งในตู้เย็น อุ่นเอาเอง ถ้าง่วงก็ไปนอน แต่อาบน้ำก่อนนะผมไม่ชอบให้เตียงสกปรก เสื้อผ้าในตู้หาดูที่พอใส่ได้เอาแล้วกัน" แมวน้อยตอบโดยไม่มองหน้าผมเลยซักนิด ยังคงตั้งสมาธิกับงานตรงหน้า


          "เห้อออ" ผมมาอยู่ตรงนี้แล้ว เรื่องอะไรจะปล่อยให้ทำงานกัน สองขาผมก้าวไปใกล้ ช้อนร่างที่นั่งขมวดคิ้วมองแฟ้มขึ้นมาแนบกับอก


          "เฮ้ยย จะทำอะไรน่ะ" พอร์ชตกใจ ปล่อยแฟ้มในมือร่วงลงพื้น


          "ก็จะพาไปอาบน้ำไง ดึกแล้ว ไว้ทำพรุ่งนี้ก็ได้ ไปอาบน้ำนอนกันเถอะ^^" ผมอุ้มพอร์ชตัวลอย เดินไปทางห้องนอน ตรงเข้าห้องน้ำ ไม่ได้สนใจแวะตู้เสื้อผ้า เดี๋ยวอาบเสร็จก็ตั้งใจไม่ใส่อยู่แล้ว หึหึ


          "นี่ อาบไปคนเดียวสิวะ จะลากผมไปอาบทำไม ผมต้องเตรียมเอกสารสัญญาที่จะส่งไปให้คาสิโนคุณนะ ไม่อยากได้เร็วๆรึไง"


          "ไม่ ถ้ายิ่งเป็นงานของผมล่ะก็ ยังไม่ต้องรีบทำก็ได้ จะใส่ข้อตกลงอะไรมา ผมก็เซ็นต์ให้ทั้งนั้นแหละน่า^^"


          "ถ้าผมใส่ให้คุณจ่ายซักร้อยล้านถ้าเบี้ยวสัญญาก็จะเซ็นต์ใช่มั้ย" แมวน้อยถาม มือคอยปัดมือผมออกห่าง ไม่ยอมให้ผมถอดเสื้อผ้าให้


          "อือฮึ ถือเป็นค่าสินสอดไปละกัน ค่าตัวพอร์ชน่ะ ร้อยล้านยังน้อยไป ผมให้หมดทั้งตัวที่ผมมีก็ยังได้ แต่ตอนนี้มาอาบน้ำก่อนนะครับ^^"


          "ไม่เว้ย เอามือออกไปเลยนะ ผมบอกแล้วไง ว่าผมไม่นอนกับคุณ"


          "ก็ไม่ได้บอกให้มีอะไรกันนี่นา ผมง่วง ผมเหนื่อย สองอาทิตย์มานี้ผมไม่ได้นอนหลับสนิทเลยนะ วันนี้ผมอยากหลับยาวๆจัง พอร์ชบอกจะตามใจผมหนึ่งวันไม่ใช่รึไง นี่เพิ่งผ่านไป ไม่กี่ชั่วโมงเองนะครับที่รัก^^"


          "มิน่า ขอบตาคล้ำจัง นี่วันนึงได้นอนกี่ชั่วโมงเนี่ย" พอร์ชยกมือขึ้นมาจับตรงหน้าผม เพื่อสำรวจรอยคล้ำที่ขอบตา ผมเลยใช้จังหวะนี้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตคนตรงหน้าให้


          "ก็วันละสองสามชั่วโมงน่ะ เตียงผมมันเย็นๆยังไงไม่รู้^^" ไม่มีลูกแมวตัวอุ่นเอาไว้กอด


          "สามชั่วโมง!! ผมว่าผมนอนน้อยแล้วนะ คุณยังน้อยได้กว่านี้อีกเหรอ" กางเกงของพอร์ชตกลงไปที่พื้นโดยที่เจ้าตัวทำหน้าตกใจสถิติการนอนพักผ่อนของเราสองคนอยู่ นี่เรียกอ่อยแบบเนียนๆมึนๆรึเปล่าเนี่ย ผมจับถอดเสื้อผ้าหมดตัวแล้ว ยังไม่รู้ตัวอีก หรือชินมือผมไปแล้ว


          "พอร์ชนอนวันละกี่ชั่วโมงล่ะ" ผมชวนคุย ไม่ให้ลูกแมวน้อยรู้ตัว ระหว่างที่ผมถอดเสื้อผ้าตัวเอง


          "ปกติก็ห้าชั่วโมงนะ ผมนอนเที่ยงคืนกว่าๆ ตื่นตีห้า ถ้าไม่มีงานเยอะอะไร"


          "งั้นวันนี้นอนไวขึ้นหนึ่งชั่วโมงดีมั้ย จะห้าทุ่มแล้ว ถ้าทำงานเพลินจะไม่ได้นอนเอานะ" ผมถอนใจนิดหน่อย นี่พอร์ชนอนน้อยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ไหวได้ยังไง งานผมก็หนักแล้วก็ยุ่งนะ แต่ผมก็ยังได้นอนเยอะกว่าเลย มีแค่ช่วงที่หายหน้าไปจากพอร์ชสองอาทิตย์นี่แหละ ที่หลับตาลงไม่ค่อยได้ เห็นเตียงตัวเองก็คิดถึงแต่ลูกแมวที่เคยนอนด้วยกัน


          "แปลกใจจริงๆที่คุณไม่ล้มลงไปซะก่อน นอนวันละห้าชั่วโมงเนี่ยนะ" ผมพูดแล้วดันตัวขาวๆไปใต้ฝักบัว เปิดน้ำรดตัวเราสองคน มือเอื้อมไปหยิบสบู่มาถูให้


          "อือ ก็ชินแล้วล่ะ ผมตื่นมาวิ่งวันละครึ่งชั่วโมงทุกเช้า ร่างกายก็เลยเข้าที่" มิน่าล่ะ ลูกแมวผมถึงได้อึดเวลาอยู่บนเตียงขนาดนี้


          "วันหลังไปฟิสเนตด้วยกันสิ ผมมีที่ดีๆด้วยนะ บรรยากาศเหมาะกับการออกกำลังกาย" ผมลูบมือที่เปื้อนฟองสบู่ไปทั่วร่างกายขาวเนียน ดึงเอวเข้ามาใกล้ ลูบไปด้านหลังด้วยท่าที่เหมือนกอดกัน


          "ไม่ มันเสียเวลาเดินทาง ผมวิ่งสวนริมแม่น้ำหน้าคอน... เฮ้ย นี่อะไรวะ คุณมาอาบน้ำให้ผมทำไมเนี่ย ออกไปเลยนะ" เพิ่งรู้ตัวรึไง ความรู้สึกช้าไปไหน


          "เอาน่า ไหนๆก็เปียกพร้อมกันแล้ว ผมก็เคยอาบให้แล้วไง วันที่เรามีอะไรกันน่ะ^^" มือผมลูบวนอยู่บนแผ่นหลัง เลื่อนลงไปช้าๆจนถึงก้อนเนื้อนุ่มๆด้านล่าง จัดการบีบเค้นด้วยสองมือ


          "ตะ แต่มันไม่เหมือนกัน อื้ออ นี่ อย่าสิ" พอร์ชเลื่อนมือขึ้นมาจับไหล่ผม น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนเป็นอ่อนลง


          ผมลูบวนอยู่ตรงก้น สลับกับบีบคลึงแรงๆ ดึงยกขึ้นมาจนร่างกายพอร์ชเสียหลักนิดหน่อยลอยเข้ามากระทบหน้าอกกับผมเบาๆ


          "หึ^^"


>>> ลูกแมวพิมพ์ <<< ที่เหลืออยู่ตรงนี้



พอร์ช


#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: เผ็ดมากข่ะพี่พอร์ช ปากบอกว่าไม่นะนั่นน่ะ หึหึ มีความรุนแรงร้ายกาจมากกกก ตื่นมาพรุ่งนี้จะเป็นยังไงล่ะนั่น หลงกลมาเฟียตัวร้ายเข้าไปเต็มๆเลย  *แมวพิมพ์อีกแล้ว มันวิ่งหนีออกจากบ้านไปแล้วโน่นน เมี้ยวๆ*


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3561 สุวรรณา (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 21:35
    เอิ่ม!!!! เฮียฟงคะ ถ้าจะขนาดนั้น หั่นพอร์ชต้มกินเข้าไปเลยมะ 555
    #3561
    0
  2. #3461 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:36
    ???????????? สุดๆเลยฟง
    #3461
    0
  3. #3348 นักอ่าน. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 11:30
    พี่ฟงหลอกล่อจนได้สินะ
    #3348
    0
  4. #3330 s.lattecoffee (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 00:00
    โอ้แม่เจ้า ที่บ้านเลี้ยงแมวพันธ์อะไรค่ะ จะได้ไปหามาเลี้ยงมั้ง 5555+
    #3330
    0
  5. #3232 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 01:48
    ป๊าดดดด เฮียฟงถึกกกกก ครอตๆๆ
    #3232
    0
  6. #3173 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 12:12
    OMG ทำไมอึดกันขนาดนี้เนี่ยยยยย
    #3173
    0
  7. #3050 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 00:10
    อื่อหือออออ มาเจอคู่พี่ คู่น้อง คู่อื่นๆนี่เด็กน้อยไปเลย 55555 ละยัน8โมง... ต้องบันทึกลงกินเนสบุ๊คด้วยมั้ย 5555
    #3050
    0
  8. #3049 ตามหามี้อยู่~ (@fineffywaldorf) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 00:09
    โว้ววววเฮียแมวพันธุ์อะไร5555
    #3049
    0
  9. #3048 Kids Thief (@pangkids) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 00:02
    พี่พอร์ชเป็นไงบ้างเนี่ย 555555
    #3048
    0
  10. #3047 qsxt (@yesung4ever) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 23:42
    พี่พอร์ชยังไหวอยู่มั้ย5555555
    #3047
    0
  11. #3046 "นรี" (@raindemon) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 23:33
    แมวพิมพ์เก่งจังค่ะ55
    #3046
    0
  12. #3040 Amika (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 22:56
    ไปตามแมวกลับมาด่วน อิอิ
    #3040
    0
  13. #3039 a_liew (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 22:50
    #ปิดประตูตีแมววววววว = =+

    พี่พอร์ชใจอ่อนนนน เอ๊ะ .. หรือว่าเริ่มมีใจ

    เปิดเรื่องมาอิพี่ฟงมีความน่าสงสาร T_T' แต่..โดนความหื่นบังซะมิดดดดด

    ไมได้ด้วยเล่ห์ ก็เอาด้วยกล !! ใช้มันสารพัดวิธี #ยอมใจ

    พี่พอร์ชร้อนแรงแซ่บบบบบอะไรเบอร์นั้นนนนนนนน =.,=

    ปากว่าไม่ แต่......ก้อออ ไม่รอดซักที
    #3039
    0
  14. #3037 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 22:27
    เดี๋ยวนะ เข็มสั้นชี้ไปที่เลขแปด ??
    ป๊าดดดดด ????????????????
    #3037
    0
  15. #3035 sukanyaaon2214 (@sukanyaaon2214) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 22:17
    น้ำหมากกระจายล้ำลายกระเด็นจะแซ็บอะไนเบอร์นี้????????????
    #3035
    0
  16. #3034 01252820 (@01252820) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 22:15
    โอ๊ะ?????อะไรคือ 5ทุ่มถึงเข็มสั้นชี้เลข8????????????
    #3034
    0
  17. #3033 pia09 (@pia09) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 22:03
    อะไรกัน ..เข็มสั้นชึ้ไปที่เลขแปด ...ตายแหง
    #3033
    0
  18. #3030 NarisVittayagon (@NarisVittayagon) (จากตอนที่ 144)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 21:37
    ขอไว้อาลัยพี่พรอช์5นาที!!อ๊ายยยเผ็ดเนาะ!!!น้ำหมากป้ากะจายเบยแซ่บมาก
    #3030
    0