ตอนที่ 142 : แค่มี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6032
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    8 ม.ค. 60


คริสพาร์ท


          "สวัสดีครับแม่ สบายดีมั้ยครับ คิดถึงจางง" ผมเดินตรงดิ่งเข้าประตูบ้านนำพี่สิงโตมาก่อนล้านก้าว เพราะความชักช้าในการขนข้าวของลงจากรถ เข้าไปกอดคนที่นั่งเล่นอยู่บนเก้าอี้ที่ส่งยิ้มให้ผมตั้งแต่เห็นหน้า


          "สบายดีจ้า ฮ่องกงเป็นยังไงบ้างน้องคริส สนุกมั้ย?"


          "นี่พี่สิงเล่าอะไรให้แม่ฟังน่ะ ทำไมแม้แต่แม่ยังล้อผม" ผมทำปากยื่นแกล้งมองงอน นี่ไม่ใช่แม่ผมซักหน่อยทำไมเรียกน้องคริสล่ะ ไอ้พี่สิงโตมันต้องเล่าให้แม่มันฟังแน่ๆเลย


          "ฮ่าๆๆๆ สิงบอกว่าที่บ้านเรียกคริสว่าน้องคริส แม่เห็นน่ารักดีก็เลยเรียกบ้าง" แม่หัวเราะแซว จังหวะเดียวกับไอ้ตัวต้นเรื่องขี้นินทา เดินหิ้วของเต็มมือเข้าบ้านมาพอดี


          "พี่สิงคร้าบบบ ทำไมไปบอกแม่แบบนั้นล่ะ ผมบอกแล้วไงว่าไม่ค่อยชอบให้เรียกว่าน้องคริสเท่าไหร่^^" ผมส่งยิ้มไปให้แต่แววตาเหี้ยมเกรียมเลียนแบบพี่เขยมาเฟีย แต่ไอ้คนถูกเขวี้ยงยิ้มโหดกลับทำหน้าไม่กลัวเลยซักนิด


          "ทำไมล่ะ น่ารักดีออก เนาะแม่เนาะ น้องคริส~" เล่นเสียงขนาดนี้ ถ้าไม่อยู่ต่อหน้าแม่ กูกระโดดถีบยอดหน้าไปแล้วนะ


          "ผมเป็นลูกผู้ชายนะเว้ยพี่สิง ออกจะแมนใครอยากให้เรียกว่าน้องคริสกัน ฮึ่ย ขนลุกว่ะ แค่แม่ผมเรียกคนเดียวก็ไม่ไหวแล้วนะ" แค่คิดก็ตัวสั่นตามแล้ว


          "อ้าวไม่ชอบเหรอน้องคริส แม่คิดว่าน้องคริสชอบให้เรียกแบบนี้ซะอีก ฮ่าๆๆๆ" เอาอะไรมาคิดครับว่าผมจะชอบ ผมไม่ได้ขวบกว่าแบบน้องภูนะ


          "เอิ่ม แม่ครับ อย่าแกล้งผมสิ เรียกไอ้คริสยังดีกว่า อย่าเรียกน้องคริสเลยน๊า"


          "ฮ่าๆๆ ช่างเหอะแม่ อย่าไปแกล้งมันเลย เดี๋ยวมันงอน นี่ครั้งก่อนผมเรียกแบบนี้ทั้งวัน มันงอนผมคืนเป็นอาทิตย์เลยนะ" เออกูงอนมึงได้ แต่กับแม่มึงกูงอนไม่ได้ไง ฝากไว้ก่อนเหอะเอาคืนทีหลังก็ยังไม่สาย แต่ตอนนี้เปลี่ยนเรื่องแม่ง แม่กับลูกชายขี้แกล้งขี้ล้อผมไม่ต่างกันหรอก


          "นี่พี่เสือกับพี่ฟ้า แล้วก็ไอ้ตัวเล็กของผมอยู่ที่ไหนครับ ทำไมบ้านเงียบจัง" ผมหันกลับไปหาแม่พี่สิงโตอีกรอบ


          "เสืออยู่ในสวนดูคนเอาต้นกีวี่มาลง เห็นว่าอยากจะลองปลูกอะไรใหม่ๆดูน่ะ" นี่ยังมีที่เหลือให้ปลูกอะไรอีกเหรอวะ ผมว่ามันล้นไปหมดแล้วนะ ขยันจริงๆ พี่เสือมันเอาเวลาที่ไหนมาดูแลทั้งงานบริษัท ทั้งสวนผลไม้ใหญ่ๆแบบนี้กันวะ


          "แล้วน้องภูล่ะครับ ผมมีของมาฝากตัวเล็กเต็มเลย อ้อ มีของฝากให้แม่ด้วยครับ" ผมหันไปรื้อถุงที่พี่สิงโตวางกองไว้ด้านหลังผมดู แล้วหยิบของฝากส่งไปให้แม่พี่สิงโต


          "อะไรล่ะเนี่ย ไปเที่ยวก็พอแล้ว ซื้อมาทำไม ของบ้านเราเยอะแยะจะตาย"


          "นานๆไปทีไงครับ ผมรู้ว่าแม่ต้องชอบ หน่อไม้แห้งอย่างดีจากจีนเลย ฮ่าๆๆๆ" อย่าเพิ่งขำกันไป หน่อไม้จากจีนนี่ของดีเลยนะ เช็คมาแล้วว่าไม่ปลอมแน่นอน ผมไปเจอที่ตลาดในฮ่องกงวันที่ไปเดทกับพี่สิงโต แต่ถ้าหน่อไม้พวกคุณจะหาว่าผมงกเกินไป ผมก็มีของฝากอย่างอื่นเป็นพวกอาหารแห้งกับโสมมาให้แม่พี่สิงโตด้วยเยอะแยะสำหรับทำกับข้าว แต่ผมภูมิใจหน่อไม้สุดไง เลยเลือกอวดหน่อไม้ย่างเดียว


          "ผมห้ามแล้วนะแม่ ไอ้แสบมันบอกว่าจะซื้อให้แม่ให้ได้ บอกไปแล้วว่าหน่อไม้เมืองไทยก็เยอะแยะจะตายหอบมาทำไมตั้งไกลก็ไม่รู้"


          "ไม่เป็นไรหรอกสิง บ้านเราไม่ค่อยมีหน่อไม้แห้งเท่าไหร่ แม่ถูกใจแล้วล่ะ ขอบใจนะคริส รู้ใจแม่จัง" ผมรู้ไง ถ้าซื้อพวกข้าวของเครื่องประดับหรือเสื้อผ้ามาให้แม่ไม่มีวันชอบหรอก แม่พี่สิงโตเค้าเน้นพอเพียง ของกินนี่แหละถูกใจแน่ๆ


          ผมหันไปยกคิ้วโชว์เหนือพร้อมยืดตัวใส่ลูกชาย โด่ นี่ใครครัช พีรวัสไง รู้ใจทั้งแม่และลูก อิอิ


          "สิง คริส มาแล้วเหรอ ฮ่องกงเป็นยังไงบ้างล่ะ" พี่ฟ้าอุ้มน้องภูลงบ้านมาพอดี ถามคำถามเดียวกันอีกแล้ว


          "ฮ่องกงไม่ค่อยดี ครั้งหน้าไม่ไปไหนกับไอ้แก็งค์นี้อีกแล้ว" พี่สิงโตพูดแหย่ขึ้นมา ทำให้ผมเริ่มรู้สึกผิดอีกครั้ง


          "แม่ครับ" ผมเรียกแม่พี่สิงโตอย่างจริงจัง ยกสองมือขึ้นประนมไปด้านหน้า วางลงไปบนตักแม่พี่สิงโตพร้อมก้มหัวลงไปวางบนมือตัวเอง


          "อะไรกันคริส เป็นอะไรลูก" แม่พี่สิงโตงงนิดหน่อย ดึงไหล่ผมให้ลุกขึ้น


          "ไปครั้งนี้ผมทำให้พี่สิงโตบาดเจ็บ ผมทำให้พี่สิงถูกยิง เพราะเอาตัวเข้ามาบังผมเอาไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะผมอวดดี เอาแต่ใจ พี่สิงคงไม่เจ็บแบบนี้ ผมขอโทษครับ"


          "นี่สิงถูกยิงเหรอ!!" แม่พี่สิงโตตกใจพร้อมกับพี่ฟ้า เหมือนเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรก นี่ไม่ได้เล่าให้ที่บ้านฟังเหรอว่าถูกยิงน่ะ


          "คริส จะพูดทำไมล่ะ ไม่เป็นไรหรอกแม่ แค่ถากๆน่ะ นี่เกือบหายแล้วด้วยนะ ผมไม่ได้บอกเพราะไม่อยากให้เป็นห่วง" พี่สิงโตมองดุมาที่ผม แล้วหันไปยกแขนที่มีแผลขึ้นโชว์แม่ตัวเอง ตอนนี้แผลเริ่มตกสะเก็ดจนไม่ต้องมีผ้าพันแผลปิดเอาไว้แล้ว


          "แล้วทำยังไงถึงได้ไปถูกยิงมาได้ นี่ไปเจออะไรกันมา" แม่พี่สิงโตทำเสียงเครียด มองหน้าพวกเราสองคนด้วยสายตากึ่งบังคับ จนผมกับพี่สิงโตต้องเล่าทุกอย่างให้ฟัง ตั้งแต่ประวัติบ้านเก้า ตอนเก้าถูกจับไป และพวกเราไปช่วย โดยเว้นสาเหตุที่พวกมันต้องออกตามหาผมกันจนเกิดเรื่อง จริงๆเราไม่ต้องเล่าทุกเรื่องก็ได้เนาะ จะหัวใจวายกันซะเปล่าๆ ถ้ารู้ว่าทำไมผมกับพี่สิงโตถึงหายไป


          "เหมือนในหนังเลยนะ มีมาเฟีย มียิงกัน มีจับตัวกันไป ทำไมน่ากลัวจัง" พี่ฟ้ามองพวกเราอย่างเหลือเชื่อหลังฟังเรื่องทั้งหมดจบ แต่ผมกลับไม่แปลกใจ คนเขียนเรื่องนี้มันบ้าไง จะแต่งให้เราไปยิงกับมนุษย์ต่างดาวที่ดาวพลูโตก็ยังได้


          "เอาเถอะ ไม่เป็นอะไรกันก็ดีแล้ว แล้วคริสล่ะ ไม่เป็นอะไรนะ"


          "ไม่ครับ ผมไม่เป็นอะไร เพราะพี่สิงโตดึงเอาไว้ แต่ก็ต้องมาให้พี่สิงโตเจ็บแทน ทั้งๆที่ผมเคยรับปากแม่ว่าจะดูแลพี่สิงโตให้ดีๆ ผมขอโทษจริงๆนะครับ" ผมรู้สึกซึ้งใจ ทั้งๆที่ผมเป็นคนอื่น เพิ่งรู้จักกันไม่นาน ทำให้ลูกชายเค้าบาดเจ็บถ้าพลาดนิดเดียวก็คงตาย แต่แม่พี่สิงโตกลับไม่โกรธผมเลยซักนิด แล้วยังถามอีกว่าผมเป็นอะไรรึเปล่า


          "คริส พูดบ้าอะไร พี่ต่างหากต้องเป็นคนดูแลคริสไม่ใช่รึไง พี่เป็นพี่นะ" พี่สิงโตที่นั่งอยู่ด้านหลัง ดึงไหล่ผมกลับไปหา ส่งยิ้มมาให้


          "แต่ผมเคยพูดเอาไว้ตอนมาขอพี่กับแม่นี่นา ผมจำได้ทุกคำพูด ตั้งใจจะทำตาม แม่ให้โอกสาผมอีกครั้งนะ ครั้งหน้าผมจะไม่ใจร้อนวู่วามอีก ผมรับปากกับพี่สิงโตไปแล้ว" ผมพูดกับพี่สิงโตจบก็หันกลับไปทางแม่ต่อ ท่านส่งยิ้มเอ็นดูมาให้


          "แม่ให้โอกาสคริสเสมอ คริสก็เหมือนลูกชายคนนึงของแม่ ขอบใจนะที่ตั้งใจจะรักษาสัญญา แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ แม่เข้าใจว่ามันเป็นอุบัติเหต เป็นสิ่งที่คริสไม่ได้ตั้งใจ"


          "ขอบคุณครับ" ผมยกมือไหว้ขอบคุณแม่พี่สิงโตอีกครั้ง แล้วก็ถูกท่านดึงเข้าไปกอดเอาไว้แน่น จนน้องภูเดินมาเกาะตรงขา เราถึงผละออกจากกัน


          "อาคิด อาคิด" เด็กน้อยเขย่าหัวเข่าผม ส่งยิ้มอย่างดีใจที่ได้เห็นหน้า


          "ไงครับตัวเล็ก เดินคล่องแล้วสินะ มานั่งตักอาคริสมา อาคริสมีของมาให้เยอะแยะเลย" ผมดึงน้องภูที่มองผมตาใสขึ้นมานั่งบนตัก หยิบถุงใบนึงที่เป็นของเล่นออกมา น้องภูตาวาวขึ้นมาทันที


          "อาคิดด"


          "ชอบมั้ยน้องภู รถเมล์ที่ฮ่องกง มีสองชั้นด้วยนะ อาคิดมีเสื้อผ้าน่ารักๆไว้ให้น้องภูใส่หน้าหนาวด้วย ถึงจะหนาวไม่เท่าที่โน่นก็เถอะ" ผมฟัดแก้มเด็กน้อยอย่างหมั่นเขี้ยว น้องภูได้รถเมล์ของเล่นไป ก็สนใจจับหมุนไปมา ดันตัวลงจากตักผม เอารถไปวางบนพื้น ก้มตัวลงไปมองตรงล้อรถอย่างสนใจ


          "ฮ่าๆๆๆ อีกหน่อยน่าจะได้เรียนวิศวะเหมือนอานะเนี่ย" พี่สิงโต


          "นี่ของพี่ฟ้ากับพี่เสือนะครับ" ผมยืนถุงชุดสุดท้ายกับของของน้องภูที่เหลือไปให้ เหลือถุงกระดาษเอาไว้อีกใบที่เก็บเอาไว้ก่อน เพราะคนที่จะให้ของฝากไม่ได้อยู่ตรงนี้


          "ขอบใจนะคริส" พี่ฟ้าส่งยิ้มให้ เราสี่คนคุยกันเรื่องฮ่องกงอยู่พักใหญ่พี่เสือก็เข้ามาสมทบ นั่งฟังเรื่องตื่นเต้นที่ฮ่องกงอย่างถูกใจประสาผู้ชาย แถมยังบ่นเสียดายที่ไม่ได้ไปร่วมในดงกระสุนกับพวกเรา จนถูกพี่ฟ้ากับแม่ดุเอาเลย(สมน้ำหน้า)


          หลังจากคุยกันจนเกือบเย็น แม่พี่สิงโตก็หนีเข้าครัว พี่ฟ้ากับพี่เสือพาน้องภูไปอาบน้ำ ผมกับพี่สิงโตเอาเสื้อผ้าที่เตรียมมาจะค้างที่นี่ขึ้นไปไว้บนห้อง แล้วผมก็หยิบถุงกระดาษใบสุดท้าย เดินตรงออกจากบ้านไปกับแควนตัวเอง


          "คริสแน่ใจเหรอ ว่าจะเอาของฝากนี่ให้มันจริงๆน่ะ" พี่สิงโตทักเป็นรอบที่ล้านได้แล้วมั้ง ตั้งแต่ที่ผมไปเจอของชิ้นนี้ ตอนที่ปรึกษาว่าจะซื้อดีมั้ย ตอนที่จ่ายตัง แล้วก็ตอนที่จะขนกลับมา แม้แต่ตอนอยู่หอเตรียมพวกของฝาก พี่สิงโตก็ยังทักอีกรอบเลย


          "ทำไมล่ะ มันเป็นเพื่อนผมนี่นา ผมก็ต้องมีของฝากให้มันสิ" ทำไมถามแปลกจัง เป็นคนแนะนำให้ผมรู้จักกับเพื่อนคนนี้เองนะ เอ๊ะ จะเรียกคนได้รึเปล่าวะ


          "แต่พี่ไม่เคยเห็นใครไปเที่ยวต่างประเทศแล้วซื้อของฝากให้ควายมาก่อนเลยนะคริส - - "


          "แล้วไง ทำไมผมต้องเหมือนใครด้วย ไอ้ลือชัยมันจะได้ดีใจไง ที่ยังมีคนคิดถึงมัน น่าสงสารจะตายแค่เกิดเป็นควายกินเหล้าไม่ได้ก็น่าเสียใจแล้ว ยังไม่มีใครพาไปเที่ยวที่ไหนอีกต่างหาก ผมว่าคราวหน้าเราพาลือชัยไปเที่ยวฮ่องกงกันบ้างดีมั้ยพี่สิง พี่พอร์ชน่าจะใจดีออกค่าตั๋วเครื่องบินให้ลือชัยด้วยถ้าผมอ้อนดีๆ"


          "พี่ว่าพี่พอร์ชจะด่าว่าคริสบ้ามากกว่า ใครที่ไหนจะพาควายไปเที่ยวฮ่องกง แล้วจะพามันไปยังไงตัวตั้งใหญ่"


          "ทำไมต้องกีดกันลือชัยด้วยวะ หรือพี่หึง ไม่เอาน่าสมถุย ผมไม่คิดอะไร ลือชัยก็แค่เพื่อนไง เหมือนพวกไอ้ดำ ไอ้ถัง งี้" ผมตบบ่าพูดปฏิเสธความสัมพันธ์กับลือชัยอย่างจริงจัง เพราะกลัวพี่สิงโตจะเข้าใจผิด


          "ไอ้เด็กเวร กูว่าจะไม่แล้วนะ แต่มึงนี่กวนตีนจริงๆ มันเป็นควายไง กูจะหึงทำบ้าอะไร แล้วมึงเอาเพื่อนสนิทไปเปรียบกับควายเนี่ยนะ ไอ้สันขวาน"


          "อ้าว ไหนว่าจะไม่หยาบคายแล้วไงสมถุย ทำไมเป็นงี้อีกแล้ว ไม่หึงก็ไม่หึงสิ พูดกันดีๆ ทำไมต้องรังเกียจลือชัยเพื่อนผมด้วย" ตัวเองเป็นคนบอกแท้ๆว่ามันเป็นเพื่อนของผม มาวันนี้พี่สิงโตกลับเปลี่ยนไป แปลกคนจริงๆ


          "คริส ลือชัยน่ะ มันไปฮ่องกงไม่ได้หรอกนะ เลิกคิดเถอะ เอาของฝากให้มันก็พอ" สุดท้ายพี่สิงโตก็เสียงอ่อน เหมือนอยากจะเลิกเถียงบ้าๆบอๆกับผมซักที


          "อ้าว ทำไมล่ะ ทำไมลือชัยถึงไปฮ่องกงไม่ได้ เค้าห้ามควายเข้าฮ่องกงเหรอ"


          "ไม่รู้ว่าเค้าห้ามรึเปล่า แต่พี่รู้อย่างนึงว่า..."


          "ว่า?"


          "ว่า..ลือชัยมันไม่มีพาสปอร์ต แล้วเมืองไทยเค้าก็ไม่ทำพาสปอร์ตให้ควายด้วย เลิกคิดไปได้เลย"


          "เออ จริงด้วย ผมก็รู้แหละน่า พูดเล่นมั้ยล่ะ ทำจริงจังไปได้ ฮ่าๆๆๆๆๆ" ผมหัวเราะแก้เขิน ทำท่าว่าแหย่เล่น แต่พี่สิงโตมองจับผิดอย่างรู้ทัน ว่าผมนั้น....พูดจริง   _  _

 

          "ไป เอาไอ้กระดิ่งกระพรวนเวรนั่นไปให้มันได้แล้ว"


          "คร้าบบบบบ ลือชัย กูซื้อกระพรวนแขวนคออันใหม่มาให้ นี่มาจากฮ่องกงเลยนะเว้ย ไปเจอที่ศาลเจ้าที่เค้าเอาไว้ใช้เขย่าๆขอพรน่ะ ลูกใหญ่สะใจกว่าของไทย ใส่แล้วจะเท่จนควายตัวเมียต้องกรี๊ดใส่หน้าเลยล่ะ เดี๋ยวกูแขวนให้นะ" ผมดึงกระพรวนสีทองลูกใหญ่ที่เตรียมร้อยเชือกเอาไว้มาแล้วออกจากถุงกระดาษ แขวนเข้าไปที่คอของลือชัย ถอยออกมามองอย่างพอใจ แขวนแล้วหล่อดีนี่หว่า ไอ้เพื่อนรัก ฮ่าๆๆๆ


          "กูว่ามึงใกล้บ้าแล้วจริงๆ ไปกันได้ยัง แค่นี้คงพอใจแล้วนะ หรืออยากอยู่เม้าท์วีรกรรมฮ่องกงของมึงกับเพื่อนรักมึงก่อนล่ะ" พี่สิงโตประชดนิดหน่อย แล้วเดินนำกลับไปทางบ้าน


          อะไรของเค้าวะ หรือว่าจะหึงจริง?? ผมหันกลับไปโบกมือลาลือชัยอีกครั้ง มันมองผมด้วยสายตาเศร้าๆ เหมือนจะตัดพ้อเล็กน้อยที่ผมมาหามันแค่แป๊บเดียว แต่ผมก็ต้องตัดใจเลือกแฟนสุดที่รักมากว่า ไว้ครั้งหน้าจะมาหาใหม่นะลือชัย ขอไปอธิบายให้พี่สิงโตเข้าใจก่อนว่าเราเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ

 



          ตู้มมมมมม


          "ฮ่าๆๆๆๆๆๆ สดชื่นว่ะ" ผมโผล่ขึ้นมาจากน้ำ ลูบผมสะบัดสองสามที มองคนที่ลอยคออยู่กับหลานรักในแม่น้ำก่อนแล้ว


          หลังจากเอาของฝากไปให้ลือชัย แม่พี่สิงโตกับพี่ฟ้าก็ยังทำข้าวเย็นกันไม่เสร็จ อากาศก็ร้อนต่างกับฮ่องกงเหมือนสวรรค์กับนรก ผมที่เพิ่งกลับมาถึงเมื่อวานแทบปรับตัวไม่ทัน เลยหาเรื่องชวนพี่สิงโตโดดน้ำเล่นซะเลย แล้วไหนๆผมก็ซื้อเสื้อชูชีพลายซุปเปอร์ฮีโร่จากมาร์เวลมาฝากน้องภูแล้ว ก็เลยไปอ้อนขอพี่ฟ้า พาน้องภูลงเล่นน้ำด้วย


          "ไอ้คริส ไอ้สิง ดูลูกกูดีๆนะเว้ย ถ้าน้องภูจมน้ำ กูกระทืบพวกมึงแน่" พ่อน้องภูนั่งอยู่บนศาลา มองลูกตัวเองด้วยสายตาเป็นห่วงจนโอเว่อร์ แม่เค้ายังอนุญาตทันทีไม่คิดอะไรเลย ผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะเว้ย มีกันตั้งสองคนอีกต่างหาก จะห่วงอะไร


          "จะกลัวอะไร นี่เสื้อชูชีพก็มีใส่ ผมจับเอาไว้อย่างดีแหละน่า" ผมอุ้มน้องภูมาจากพี่สิงโต เด็กน้อยวัยเกือบสองขวบที่มีเสื้อชูชีพของเด็กใส่เอาไว้ หัวเราะตีมือกับผิวน้ำอย่างถูกใจ


          "น้องภูครับ ฝึกว่ายน้ำกันมั้ย โตขึ้นจะได้เป็นนักว่ายน้ำทีมชาติ" ผมจับตัวน้องภูเอาไว้ด้วยมือสองข้าง พยายามสอนให้เด็กน้อยตีขา แต่น้องภูกลับไม่เข้าใจ


          "ฮ่าๆๆ อาคิด" น้องภูไม่ยอมตีขา แต่กลับตีมือจนน้ำกระเด็นเข้าตาผมเต็มไปหมด


          "คริส พี่ว่าน้องภูยังเด็กเกินจะว่ายน้ำรึเปล่าวะ" พี่สิงโตว่ายน้ำเข้ามาใกล้


          "ก็ฝึกไว้ไง เค้าต้องฝึกตั้งแต่เด็กๆไม่ใช่เหรอ ผมเคยเห็นในคลิปเด็กเกิดใหม่ยังดำน้ำได้ตั้งนาน น้องภูครับ ตีขาหน่อยเร็ว เนี่ย ขาอยู่ตรงนี้" ผมเอื้อมมือนึงไปจับขาน้องภูให้รู้ว่าขาคือตรงไหน แต่เด็กน้อยก็ยังเอาแต่ตีมือแล้วหัวเราะ


          "นั่นมันเด็กคลอดใหม่ๆนะคริส ไม่เหมือนกัน นี่น้องภูออกจากท้องแม่มานานแล้ว ดำน้ำแบบนั้นไม่ได้แล้วล่ะมั้ง" นี่ก็อาขี้กังวลอีกคนนึงละ


          "อือ ไม่ฝึกก็ได้ ยังไงน้องภูก็ไม่รู้ว่าขาอยู่ตรงไหนอยู่ดี ให้น้องภูขี่หลังอาสิงดีกว่า พี่สิงหันหลังมาเร็ว น้องภู ขี่จระเข้นะ แฮ่ๆๆๆๆ"


          ผมจับน้องภูไปแปะบนหลังพี่สิงโต ให้พี่สิงโตทำตัวเป็นจระเข้ลอยตามน้ำไปนิ่งๆ น้องภูหัวเราะชอบใจ จนผมหัวเราะตามไปด้วย ทำไมเป็นเด็กดีไม่เคยงอแงเลยนะ น้องภูของอาคิดเนี่ย ฮือออ ปลื้มมม


          เล่นน้ำกับน้องภูอยู่ครึ่งชั่วโมง พ่อขี้หวงก็รีบทวงคืนลูกชายขึ้นจากน้ำ เพราะกลัวว่าน้องภูจะไม่สบาย ตอนนี้พระอาทิตย์เริ่มหายไปแล้ว ความมืดก็กำลังจะมาเยือน


          "เดี๋ยวแม่คงทำกับข้าวเสร็จแล้วล่ะ ขึ้นกันดีมั้ย" ผมนั่งแช่น้ำที่บันไดไม้ทางขึ้นศาลา ที่ทำจุ่มลงมาในน้ำหลายขั้นกับพี่สิงโตต่อ หลังจากพี่เสือพาน้องภูไปอาบน้ำได้พักใหญ่


          "แป๊บนึงได้มั้ย ตอนนี้สงบดีจัง" ผมเอนตัวลงไปพิงที่ประจำของตัวเอง คือไหล่ของพี่สิงโต ที่ๆทำให้ผมมีความสุข ที่ๆปลอบผมตอนที่มีเรื่องเครียดกังวลใจ ไหล่ของพี่สิงโตไม่ได้กว้างใหญ่อะไร แต่ก็อบอุ่นสงบและอ่อนโยน


          "พี่สิง" ผ่านไปพักใหญ่ รอบข้างมืดสนิท ผมก็คิดเรื่องที่จะแกล้งพี่สิงโตขึ้นมาได้


          "หืม? เสียงแบบนี้วางแผนแกล้งพี่อีกสินะ" บางครั้งก็รู้ทันเกินไปมั้ย ฉลาดสมกับเป็นสมถุยจริงๆ


          "งั้น หนึ่ง สอง สาม ทิ้งตัว!!" ผมยกมือขึ้นโอบรอบคอพี่สิงโตแล้วทิ้งตัวเองพุ่งลงน้ำไป พี่สิงโตที่ไม่ทันระวัง เลยปลิวตามติดผมมาด้วย


          ตู้มมมม


          น้ำแตกกระจายอีกครั้ง พร้อมกับร่างเราสองคนที่โผล่หัวขึ้นจากน้ำพร้อมกัน


          "ฮ่าๆๆๆๆๆ หนุกดีว่ะ ขออีกรอบ" ผมจะลากแขนพี่สิงโตขึ้นไปยืนบนบันได แล้วพากระโดดลงน้ำอีก แต่พี่สิงโตฝืนตัวเอาไว้


          "พอแล้วมั้ย มืดแล้วขึ้นเหอะเดี๋ยวเป็นหวัด" ผมหันหน้าลอยตัวกลับไปหาคนพูดที่ขี้บ่น


          "ขี้บ่นจริง เออ ก็ได้ ผมเริ่มหิวแล้วเหมือนกัน" เพราะขี้เกียจลอยตัวในน้ำ ผมเลยเอื้อมมือไปโอบรอบบ่าพี่สิงโตใช้เป็นที่ยึดเกาะแทน


          "อ้อนอีกแล้ว อยากเล่นน้ำต่อรึไง หรืองอนที่พี่ห้าม" รอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนกับไหล่ถูกส่งมาให้ สายตาที่มองผมก็มีประกายทั้งรักทั้งเอ็นดู


          ผมโชคดีจัง ที่เจอคนๆนี้


          ผมมองพี่สิงโตนิ่ง อีกคนคงรับรู้ได้ถึงสายตาของผมเหมือนกัน ส่งรอยยิ้มหวานมาให้ ยกมือขึ้นกอดรัดรอบเอวผมเอาไว้ในน้ำ


          "อยากอยู่แบบนี้กับคริสนานๆจัง^^"


          "อือ" ผมขานรับ เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ กระซิบคำพูดเบาๆข้างริมฝีปาก


          "ผมก็อยากอยู่กับพี่ อยากอยู่ตลอดไป" ปากผมเลื่อนขึ้นไปกดเบาๆที่ริมฝีปากพี่สิงโต ผละออกมาแล้วส่งยิ้มแบบเดียวกันไปให้


          แค่นี้ผมก็มีความสุขได้แล้ว แค่มีเรา




#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: อัลไลคือการซื้อของฝากให้ลือชัยอ่ะสมคิด คือแต่งเองแต่หัวเราะจนน้ำตาไหลแล้ว// ความสุขหาได้จากคนใกล้ตัวจริงๆเนาะ ไม่ต้องอยู่ในที่เลิศหรูอะไรก็มีความสุขได้ เวลาแต่งให้สองคนนี้มาบ้านพี่สิงโตเมื่อไหร่ อบอุ่นทุกครั้งเลย 

ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดนะคะ รู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้อ่านคอมเม้น ได้เห็นมุมมองของคนเยอะแยะมากมาย ชอบแต่งนิยายด้วยสนุกดี เหมือนการแชร์จินตนาการให้เพื่อนๆอ่านเลย ขอบคุณที่ชอบนิยายของเรา ขอบคุณเจ้าของภาพทุกภาพที่เราเอามาใช้ หวังว่าจะได้เจอกันอีก เมื่อมีแรงบันดาลใจของพีรญาเนาะ

ปล. ฟงพอร์ชจะต่อในเรื่องนี้เลยนะคะ ติดตามกันได้ ความพี่พอร์ชเผ็ชมากกก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3820 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 13:47
    กระพรวนคงถูกใจลือชัยน่าดูชมเนาะ เป็นที่กล่าวถึงตลอด ตั้งแต่สมถุยพามารู้จักเพื่อนใหม่นี่ สมคิดคิดถึงลือชัยมากนะ

    แล้วก็ อยู่ด้วยกันอย่างนี้นานๆเลยนะ
    #3820
    0
  2. #3677 Khunnoo Jeong (@yerun) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 18:12
    เป็นเรื่องที่อ่านแล้วยิ้มตลอดเลยค่ะ เราอ่านทีเดียวจบเพราะเพิ่งเปิดมาเจอ
    เลยขอเม้นทีเดียวน๊าาาา. เอาจริงก็ไม่รู้จะเม้นว่าอะไร นอกจากขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆให้อ่านนะคะ
    #3677
    0
  3. #3560 สุวรรณา (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 18:24
    อ่านไปก๊ากไป จนน้ำตาไหล ปวดท้อง นั่งฮาบ้าอยุ่คนเดว ไม่ใช่คริสเปนคนตลกนะ ไรท์น่ะแหละเปนคนตลก 5555
    #3560
    0
  4. #3510 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 22:28
    555 ลือชัยน่าจะดีใจ เท่จนควายตัวเมียต้องกรี๊ด 5555
    #3510
    0
  5. #3458 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:55
    รักคู่นี้
    #3458
    0
  6. #3396 คนอ่าน (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 08:30
    55555 หัวเราะน้ำตาเล็ดอ่ะ ลือชัยเอ็งโชคดีจริงๆที่ได้เพื่อนอย่างสมคิด ฮืออออ><

    หวานจัง.. ในน้ำ น้ำตาลหกใช่ไหม งือออ
    #3396
    0
  7. #3327 s.lattecoffee (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 23:18
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบ แอบอยากให้สิงโตกับคริสมีซัมติงกันจริง ๆ 5555+
    #3327
    0
  8. #3224 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 23:59
    ตอนนี้ฮาจริงจัง ไอสมคิดดด จะพาน้องลือชัยขึ้นเครื่องบิน ก๊ากกกก
    #3224
    0
  9. #3140 rebaitong (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 22:08
    ยังตามไรท์อยู่ตลอดดดด รอไรท์เรื่องพีรญาน้าาาา ติดตามมมมมต่อไปค่ะไรท์เตอร์
    #3140
    0
  10. #3071 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 09:42
    สมคิดเป็นมิตรแท้ที่ดีกับลือชัยจริงๆ งือออออออ
    #3071
    0
  11. #3044 shin_jin (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 23:26
    เด็กเวร! ขอยืมคำพี่สมถุยมาหน่อยค่ะ ขำมากไม่ไหวแล้ว 55555

    การซื้อของมาฝากลือชัยคืออัลไลลลลลลลลล?

    จะพาลือชัยไปฮ่องกงคืออัลไลลลลลลลล?

    สมคิด! 55555

    ชอบเวลาตีกัน แล้วก็ชอบเวลาหวานกัน ชอบบ้านพี่สิงจิงๆค่ะ

    มาทีไรอุ่นใจทุกทีเลย

    เราจะรออ่านพีรญาต่อๆไปนะคะ >//////<
    #3044
    0
  12. #3042 duan472 (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 23:02
    ขอพีรญาต่อน่ะค่ะ
    #3042
    0
  13. #3036 a_liew (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 22:19
    -/////- ชอบสองคนนี้ตอนตบตีกัน แต่ก็ชอบตอนหวานใส่กันด้วยยย

    โอ่ยยยยยยยย... จิกหมอนขาดดดดด

    ที่ ๆ สบายใจและมีความสุขสำหรับน้องคริส ก็คืออยู่ข้าง ๆ พี่สิงสินะ

    ข่นบ้าาาาาาา!!!! ทำไมมันหวานนนนแบบบเน้!!!! >///{ }///<'



    รอ ซซ2 แบบไม่เคยตั้งใจขนาดนี้มาก่อนนนนน!!!!

    จงมีไอเดีย จงมีไอเดียยยยย #สะกดจิตคนแต่งงงงงง
    #3036
    0
  14. #3018 TmPreaw (@TmPreaw) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 18:06
    สู้นะคะไรท์ เคยลอกตั้งแต่แรกๆเลยว่าจะตามอ่านไปทุกเรื่อง ตอนนี้ก็ยังยืนยันคำเดิมนะเอออ #รักไรท์
    #3018
    0
  15. #3017 numkhangvv (@ab-hyungee) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 17:14
    เป็นกำลังใจให้นะคะ ชอบทุกเรื่องเลยติดตามตั้งแต่เรื่องแรกมาจนถึงเรื่องนี้ขอบมากกกกกพล็อตเรื่องไม่มีซ้ำกันเลยแถมอัพตลอดเก่งมากๆเลยค่ะ
    #3017
    0
  16. #3015 kristkatt (@kristkatt) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 14:33
    นี่จบเเล้วใช่มั้ย. งือออ รักเรื่องนี้จัง
    #3015
    0
  17. #3014 ---- (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 13:59
    ถ้าไม่มีอะไรจะแต่งต่อ แต่งคู่พี่ขวัญต่อกะดั้ยยย *--*
    #3014
    0
  18. #3013 pla.lookpla (@lookplapla) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 13:33
    อ้ากกกกก อิจฉาหนักมากเลยเว้ย!!
    #3013
    0
  19. #3012 :Tanisha (@KikBanthiTa) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 13:27
    จบแล้วสินะ เป็นตอนที่สนุกแฮะ มุกนี้คาดไม่ถึงจริงๆ จะพาลือชัยไปฮ่องกง ซื้อของมาฝากลือชัย พี่สิงก็เล่นมุกพาร์ตสปอร์ตอีก ใจหายอ่ะ ซีรีส์ก็จบ นิยายก็จบ // ปาดน้ำตา กระซิก ฮือออ
    #3012
    0
  20. #3011 01252820 (@01252820) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 12:49
    ไม่อยากให้จบอ่ะ แอบแทรกมาหน่อยก้อดีนะค่ะ รออ่านนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ น่ารักๆๆฟ
    #3011
    0
  21. #3010 Flukbeam (@Flukbeam) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 10:41
    เห้ออ จบเเล้วหรอ เเทรกให้หายคิดถึงหน่อยได้มั้ยคะไรท์ 😢
    #3010
    0
  22. #3009 Woragunya (@Woragunya) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 10:36
    รักกกกกกกกกมีความซึ้งใจ//ลือชัยคืออออออ5555-_-
    #3009
    0
  23. #3008 Nongtonnow (@Nongtonnow) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 10:24
    น่ารักจังงงงจบแล้วหรอ
    #3008
    0
  24. #3007 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 10:08
    เป็นแควนกะสมคิดนี่ดีจริงๆ ครบทุกรส 5555
    #3007
    0
  25. #3006 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 09:52
    น่ารักอ่าา
    #3006
    0
  26. #2992 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 142)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 07:42
    ฮือออ ชอบบบ แค่มีเรา โรแมนติกมากอ่าาาา ไรท์ๆมันดูไม่เหมือนตอนจบเลย แต่งต่อมั้ย555 จะติดตามน้าทั้งฟงพอร์ชและเรื่องใหม่เลยย
    #2992
    2
    • #2992-1 sweetyn2 (@SweetyN) (จากตอนที่ 142)
      8 มกราคม 2560 / 07:51
      อาจจะมีสเป ออกมาอีก หรือถ้าคิดประเด็นใหม่ๆได้ ก็อาจจะss2 ^^"
      #2992-1
    • #2992-2 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 142)
      8 มกราคม 2560 / 11:04
      ss2~~~ จะรอนะค้าาา
      ปล. เราว่าเพลงWhere my love goes ของ Lawson เข้ากับตอนนี้+ตอนเดทฮ่องกงไงไม่รู้ ลองฟังดูๆ
      #2992-2