ตอนที่ 139 : Special ฟงพอร์ช : ขอโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    7 ม.ค. 60


ฟงพาร์ท


          ครั้งแรกของพอร์ช เป็นของผม เมื่อคืนเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกตื่นเต้น ใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาจากอก พอร์ชใสบริสุทธิ์ไปหมด ต้องให้ผมคอยนำทางให้ตลอด  ครั้งแรกเลยที่ผมเจออะไรที่ใสซื่อขนาดนี้ เหมือนเด็กน้อยเลยนะ ลูกแมวของผมเนี่ย แตะตรงไหนก็แดงไปหมด ยิ่งผมรุนแรง ก็เหมือนพอร์ชจะยิ่งพอใจ ผมเลยเผลอใส่ไม่ยั้ง จนป่านนี้พอร์ชก็ยังไม่ตื่นเลย


          การมีอะไรกับคนที่เรารู้สึกรัก มันแตกต่างกับตอนมีอะไรแค่เพราะต้องการเรื่องอย่างว่าสินะ ผมเพิ่งเข้าใจวันนี้เอง ว่ามันต่างกันมาก...ตรงความรู้สึก


          มือผมเกลี่ยเล่นไปบนเส้นผม นอนคะแคงมองลูกแมวที่ตัวลายไปทั้งตัวเพราะฝีมือผมอย่างพอใจ พอร์ชยังหลับสนิท นอนหายใจสม่ำเสมอ แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว ลูกแมวของผมอึดมาก ผมฟัดจนเกือบเช้าก็ไม่บ่นเลยซักคำ แต่ก็น่าแปลกใจนะ ที่ยอมผมง่ายๆแบบนี้ ทุกทีจะต้องห้ามนี่นา ไหนจะสายตาว่างเปล่าเหมือนกำลังเจ็บปวดนั่นอีก


          ลูกแมวของผม ไปเจออะไรมานะ


          "อืออ" เกือบบ่ายพอร์ชถึงเริ่มขยับตัว ฝืนเปิดเปลือกตาขึ้น ผมส่งยิ้มไปให้คนที่นอนหันข้างมาทางผม อยากให้ตัวเองเป็นรอยยิ้มแรกหลังตื่นนอนของพอร์ชทุกวันจัง


          "กี่โมงแล้ว" พอร์ชถามนิ่งๆ ไม่ได้โผเข้ามากอดอย่างที่ผมคิดเอาไว้ ทุกทีคนอื่นๆจะติดใจในความเก่งของผมนี่นา ตื่นมาเมื่อไหร่ต้องร้องขอต่ออีกรอบตลอด


          "เกือบบ่ายแล้วครับ^^"


          "โอ๊ะ" พอร์ชร้องเบาๆตอนที่ขยับตัว บ้าจริง ผมพยายามเบาแล้วนะ แต่ลูกแมวน่ากินเกินไป บางครั้งก็เลยอดใจไว้ไม่ได้


          "เป็นไงบ้าง ให้ผมช่วยมั้ย พอร์ชคงขยับตัวไม่ค่อยไหวหรอก^^"


          "ไม่เป็นไร ผมต้องรีบไปแล้ว มีประชุมทางไกลตอนบ่ายสาม" งานอีกแล้วเหรอ นี่ตั้งใจจะทำงานแม้แต่วันหยุดเลยรึไง ผมยังฟัดไม่พอใจเลยนะ จะรีบไปไหนเนี่ย


          "ไม่อยู่ต่ออีกหน่อยเหรอ ผมให้คนหาอะไรขึ้นมาให้กินด้วยดีมั้ย ประชุมทางไกล ทำที่นี่ก็ได้ พอร์ชขยับตัวไม่ไหวหรอกวันนี้น่ะ"


          พอร์ชมีสีหน้าลังเลนิดหน่อย แต่พอขยับตัวปุ๊บ ก็ต้องพยักหน้าตกลงทันที ก็บอกแล้วไง ว่าไม่ไหวหรอก เมื่อคืนผมเผลอหนักมือไปตั้งหลายที หมั่นเขี้ยวนี่นา


          "ถ้างั้นผมพาไปอาบน้ำนะ"


          "มะ ไม่ต้อง ผมไปเองได้ ///" พอผมเปิดผ้าห่มออก พอร์ชก็รีบความเอามาปิดไว้เหมือนเดิม หน้าขาวๆเริ่มขึ้นสี ดูน่ารักมาก


          "อายอะไรกันล่ะ ผมเห็นหมดทุกซอกทุกมุมแล้วล่ะ ไม่ว่าจะตรงไหน ผมก็ชิมมาหมดแล้ว^^" แถมหวานไปหมดทั้งตัวเลยด้วย


          ///////


          พอร์ชไม่ได้ว่าอะไรอีก ผมเลยหัวเราะเบาๆ แล้วช้อนตัวอุ้มลูกแมวตัวขาวเข้าไปอาบน้ำพร้อมกัน แล้วสุดท้ายผมก็อดใจไม่ไหว ฟัดลูกแมวในห้องน้ำอีกรอบจนได้


          และพอร์ชก็ไข้ขึ้นทั้งคืน


          "ฝืนกินยาหน่อยนะพอร์ช ไม่อย่างนั้นไม่หายแน่ๆ" ผมพยายามบังคับให้พอร์ชกินยาอีกครั้งกลางดึก ตอนบ่ายแทนที่จะนอนพัก กลับนั่งประชุมอยู่ตั้งสองสามชั่วโมง ถึงความผิดเก้าสิบเปอร์เซ็นต์จะเป็นของผม แต่พอร์ชเองก็ดื้อเหมือนกันนะเนี่ย


          "อือ" พอร์ชฝืนลุก รับยาเอาไปกิน แล้วก็ทิ้งตัวนอนต่อ ผมขยับตัวซุกเข้าไปในผ้าห่ม แล้วดึงร่างบางมากอดเอาไว้ ไม่เคยต้องมาดูแลใครเลยนะเนี่ย แต่ก็รู้สึกดีชะมัด ผมไม่เคยรู้สึกอบอุ่นที่หัวใจแบบนี้มาก่อนเลย นี่เป็นความรักที่พ่อพูดถึงเหรอ ดีจัง

 



          ".....คุณ นี่คุณ!!"


          "หืม?" ผมลืมตาขึ้น มองคนที่เขย่าตัวผมเบาๆ


          "เอาแขนออกไปสิ ผมจะกลับแล้ว" ผมผวาลุกขึ้นนั่งทันที พอร์ชดูสีหน้าดีขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ทำไมลูกแมวน้อยชอบหนีผมไปจัง ลืมตาเมื่อไหร่ก็พูดแต่จะกลับบ้าน


          "ย้ายมาอยู่ด้วยกันมั้ย จะได้ไม่ต้องเอาแต่พูดแบบนี้^^"


          ถึงเราจะเจอกันไม่นาน แต่ผมก็รู้สึกรักพอร์ชมากเลยนะ หัวใจผมเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นหน้า ไม่พอใจเวลาที่พอร์ชส่งยิ้มและมองแต่ลินดา วันนั้นผมแทบคลั่งตายจนเผลอบีบแก้วไวน์แตกคามือ ผมเจ็บไปหมดตรงหัวใจ ตอนที่เค้ามองตาแล้วยิ้มให้กัน พอร์ชยิ้มกว้างมากตอนที่เธอบอกว่าคิดถึง สายตาดีใจเหมือนลูกแมวที่เห็นเจ้าของกลับเข้าบ้านมา


          พอร์ชจะต้องเป็นของผมเท่านั้น ที่ผมตกลงว่าจะช่วยจีบ เพราะมีแผนจะแย่งหัวใจของลูกแมวของผมมาต่างหากล่ะ คิดว่าผมเป็นประเภทพระเอกใจดีผู้เสียสละที่ยอมมองคนที่ตัวเองรักมีความสุขก็พอใจแล้วรึไง ไม่มีทาง


          ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้หัวใจพอร์ชเป็นของผม


          "บ้ารึไง ทำไมต้องย้ายมาที่นี่ด้วย ผมก็มีบ้านของผม เอามือออกไปซักที พรุ่งนี้ผมมีประชุมเช้า ต้องกลับไปเตรียมเอกสารอีก"


          "ก็ไม่ต้องไปสิ ไม่ต้องประชุม ไม่ต้องทำอะไร แค่อยู่กับผม ทำให้ผมพอใจ พอร์ชอยากได้อะไรก็บอกผมมา" มือผมรั้งเอวเล็กดึงเข้ามาใกล้ อีกข้างก็ยกไล่วนเล่นอยู่ข้างแก้มนุ่ม


          "นี่ ผมไม่ได้เป็นง่อยนะ เรื่องอะไรต้องมาอยู่ที่นี่ให้คุณเลี้ยงด้วย"


          "พอร์ช ทำไมถึงเครียดจัง มีอะไรก็เล่าให้ผมฟังได้นะ เราไม่ใช่คนอื่นซักหน่อย" ผมมองไล่ตั้งแต่ปลายเส้นผมจนถึงปลายเท้า ใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อสมองจินตนาการถึงเสียงครางหวานๆตอนที่เรามีอะไรกันบนเตียงเมื่อคืนก่อน


          "....ไม่มีอะไร ไม่ใช่เรื่องของคุณ" สายตานิ่งๆดูสลดวูบลงไปอีกแล้ว 


          เมื่อวันก่อนที่ผมพาพอร์ชมาที่นี่ก็เหมือนกัน พอผมถามพอร์ชก็เศร้าไป ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรแบบนั้นหรอก ก็แค่อยากอยู่ใกล้ อยากเห็นหน้า แต่พอแตะปากลงไป ผมก็ลืมหมดทุกอย่าง ร่างกายทนไม่ได้ ต้องการคนตรงหน้าอย่างหนัก แล้วสุดท้ายก็จบลงที่เรามีอะไรกันจนได้


          "โอเค ผมไม่ถามแล้วก็ได้ แล้วเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นรึเปล่า ไม่มีไข้แล้วนี่นา^^" ผมแตะมือลงไปบนหน้าผาก อุณหภูมิกลับมาเป็นปกติแล้ว มิน่าล่ะถึงได้เสียงแข็งขึ้นมาเชียว ทีเมื่อคืนนี่นอนสั่นอยู่ในอ้อมกอดผมไม่มีสะบัดเลยซักนิด


          "ก็น่าจะพอขยับตัวได้แล้ว นี่ปล่อยผมกลับบ้านได้รึยัง ผมมีงานต้องทำอีกนะ" แมวน้อยเริ่มดิ้นอีกครั้ง ทำเสียงจริงจังที่คนทำไม่เคยรู้ตัวเลยว่ามันดูน่ารักแค่ไหน


          "ไม่ปล่อยได้มั้ย ขอกอดเอาไว้อีกหน่อยได้รึเปล่า^^" ผมรัดพอร์ชแน่นขึ้น ซบหน้าลงไปบนบ่า


          "เห้ออ ผมต้องทำงานนะคุณ"


          "อีกนิดนะครับ ผมแค่กอดเฉยๆ สัญญา^^"


          "คำว่าสัญญา มันแปลว่าโกหกไม่ใช่รึไง ไอ้เด็กบ้า"


          "ฮ่าๆๆๆ รู้ใจจังนะครับ ที่รัก^^" ตอนแรกก็สัญญาจริงๆนี่แหละ แต่พอได้ยินพอร์ชพูดแบบนี้แล้วอยากแกล้งชะมัดเลย


          "นี่ อื้อออ อย่าสิ" พอร์ชร้องห้าม ดันตัวออก ตอนที่ผมย้ายหน้าจากบ่าซุกลงไปบนคอขาวแทน


          "หอมจัง กลิ่นตัวพอร์ช ห๊อมม หอม" ผมสูดกลิ่นหอมหวานบนซอกคอขาว ไล้จมูกเบาๆ แล้วงับลงไปที่ติ่งหู ดูดกลืนเข้าไปในปาก เลื่อนมือร้อนเข้าไปใต้เสื้อนอนของผมที่อยู่บนตัวลูกแมวน้อย


          "อืออ ฟง อ๊า หยุด" เสียงคนห้ามอ่อนลง หลับตาเงยหน้าขึ้นสูดอากาศเข้าปอด มือที่จะดันออกตรงหน้าอกก็เปลี่ยนเป็นขยุ้มแทน


          มีอารมณ์ง่ายจัง หรือผมเก่ง?


          "แน่ใจเหรอ ว่าจะให้ผมหยุดน่ะ พอร์ชเริ่มร้อนอีกแล้วนะ อาา" ผมเม้มลงไปแรงๆที่ต้นคอ ซ้ำลงไปที่เดิม เพราะทั้งตัวพอร์ช ไม่เหลือตรงไหนให้มีรอยเพิ่มอีกแล้วล่ะ ไม่ต่างกับหลังผมที่ถูกข่วนจนแสบร้อนไปหมด สมกับเป็นแมวจริงๆ


          "อ๊ะ อือ อ๊ะ อ่ะ" หลังจากคืนที่สอง ผมก็เริ่มรู้แล้ว ว่าวิธีที่จะทำให้ลูกแมวของผมร้องเสียงหวานๆน่ะง่ายมากแค่ไหน


          พอร์ชร้องครางเสียงสั่น ขยับเอวตามแรงมือผมทันที มือเลื่อนขึ้นมาจิกบนไหล่ แล้วเลื่อนขึ้นไปลูบไล้ผมกลางหลัง


          "เดี๋ยวผมสอนบทเรียนใหม่ให้นะครับ ลูกแมวน้อย" เห้อออ ผมจับขังเอาไว้แต่บนเตียงได้มั้ย ทำไมผมถึงกินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มเลยนะ


          ผมตื่นมาบ่ายกว่าๆ หันไปคว้าคนข้างๆจะดึงมากอด แต่พอร์ชหายไปแล้ว โทรลงไปถามเหลียงที่เฝ้าอยู่ด้านล่าง บอกว่าพอร์ชออกไปตอนเที่ยง นี่ตั้งใจจะกลับไปทำงานจริงๆรึไง จะบ้างานอะไรขนาดนั้น พอหายเจ็บก็หนีผมไปทันทีเลยนะ


          ผมไม่ได้พูดถึงลินดาอีกเลย เพราะตอนนี้ถ้าพอร์ชยังกล้าจะไปสารภาพรักบ้าๆอะไรนั่นอีก คงได้เห็นดีกันแน่ ตอนนี้พอร์ชเป็นของผมแล้ว ผมไม่มีวันยกให้ใครแน่นอน แต่ครั้งนี้ปล่อยไปก่อนก็แล้วกัน เรายังต้องเจอกันอีกนาน ให้พักทำงานก่อนก็ได้ ลูกแมวน้อย^^

 




          "เหลียง ไปธนาคารดิโอบี" วันนี้ผมเลิกงานเร็วตรงกลับบ้านรีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็กลับลงมาที่รถ ไม่ได้เจอพอร์ชตั้งสองวันแล้ว งานผมก็ยุ่งไม่ต่างกัน แต่ก็พยายามรีบเร่งทำให้เสร็จเพื่อวันนี้จะไปรับพอร์ชไปกินข้าวกันบ้าง


          "ครับ" คนสนิทรับคำ แล้วหันไปพยักหน้ากับคนขับรถ


          "นี่เหลียง เคยบอกว่าพอร์ชทำงานที่นั่นตำแหน่งอะไรนะ ลองไปสืบมาให้ใหม่หน่อยสิ" ตอนนั้นผมอาจจะไม่สนใจเท่าไหร่ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว ผมควรจะรู้เรื่องของพอร์ชให้มากกว่านี้ ว่าพอร์ชเป็นยังไงบ้าง ดูจากท่าทาง ข้าวของเครื่องใช้ แล้วก็เพื่อนที่ดูจะเป็นไฮโซอย่างลินดา ก็น่าจะพอมีฐานะอยู่บ้างรึเปล่านะ


          "นี่ครับนาย" เหลียงหยิบไอแพดขึ้นมา กดอะไรอยู่แป๊บเดียว ก็ยื่นมาตรงหน้าผม มีรูปของพอร์ชอยู่ในนั้นด้วย


          "ไฮเทคจริงนะ เก็บข้อมูลไว้ในนี้ด้วยเหรอ" ผมรับมา แล้วมองลูกน้องนิดหน่อยกับประวัติที่ได้มาด้วยความไวกว่าแสงแบบไม่ทันตั้งตัว


          "เปล่าครับ จริงๆครั้งก่อนผมก็ไม่ได้ไปสืบนะครับนาย นี่ผมเสิร์ชกูเกิ้ลเอา คุณพัชระ ดังจะตาย ใครๆก็รู้จัก แค่เอาชื่อใส่ลงไป ในวิกิก็ยังมีเลย"


          ผมอึ้ง นี่พอร์ชเป็นใครกัน ไม่ใช่พนักงานธนาคารธรรมดาหรอกเหรอ ผมก้มลงมองหน้าประวัติที่เหลียงส่งมาให้ มีทั้งภาษาไทยภาษาอังกฤษ แล้วก็ยิ่งอึ้งไปกว่าเดิม พอร์ชไม่ใช่พนักงาน แต่เป็นลูกชายคนโตของเจ้าของธนาคารดิโอบีที่ใหญ่โต เป็นไฮโซชื่อดัง เป็นหนุ่มที่สาวๆในประเทศไทยโหวตให้เป็นผู้ชายที่อยากไปเดทด้วยมากที่สุด(ถึงผมจะไม่ใช่สาวๆ แต่ผมก็อยากโหวตนะ อยากเดทกับลูกเมวน้อยจัง) แล้วครอบครัวก็ยังติดท๊อปเท็นเศรษฐีเมืองไทยอีกด้วย


          นี่ผมไม่รู้ได้ไงวะ มิน่าล่ะ ถึงได้ดูถูกเดทบนเรือของผม แล้วยังที่พาลินดาไปกินข้าวโรงแรมหรูขนาดนั้น ไหนจะยังความคิดที่จะปิดสวนสนุกเพื่อขอเธอเป็นแฟนอีก ผมลืมคิดไปได้ไง ตอนนั้นแค่คิดว่าพอร์ชแกล้งประชดผมซะอีก


          นี่ลินดาโง่หรือบ้า ถึงได้คบกับพอร์ชเป็นแค่เพื่อนมาเกือบสิบปี ไหนบอกว่าอยากได้สิ่งที่ดีที่สุดไง แล้วพอร์ชไม่ใช่? ผมโมโหแทนเลยนะเนี่ย แต่ก็ดี เก็บไว้ให้ผมน่ะดีแล้ว เพราะสำหรับผม ขอแค่เป็นพอร์ช ไม่ต้องเป็นลูกชายตระกูลดังอะไร พอร์ชก็ยังเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับผมอยู่ดี


          "ผมมาพบคุณพัชระครับ^^" ผมบอกเลขาหน้าห้องที่ตอนนี้เริ่มจะชินกับการที่ผมโผล่หน้ามาที่นี่แล้ว


          "ค่ะ สักครู่นะคะ" เลขาทำท่าจะกดโทรศัพท์เข้าไปด้านใน แต่ผมส่งยิ้มให้ แล้วส่ายหน้า เดินตรงเข้าห้องทำงานไป โดยที่เธอไม่กล้าห้ามเลยซักคำ


          "พอร์ช" ผมโผล่หน้าเข้าไปที่ประตูห้องทำงาน เจ้าของห้องเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารก็ตกใจนิดหน่อย แล้วก็ทำหน้าเย็นชาแบบเดิม


          ทำไมกันนะ ไม่ดีใจรึไงที่เห็นหน้าผม ผ่านมาตั้งสองสามวันก็ไม่เคยติดต่อมาเลยด้วย


          "คุณมาอีกแล้ว มีอะไรอีกล่ะ" โห เสียงก็เย็นชาเหมือนหน้าเลย


          "มาชวนไปกินข้าวครับ เลิกงานได้แล้วนะ ไปดินเนอร์กัน^^" ผมรีบยิ้มเอาใจ แกล้งทำเป็นไม่เห็นความเย็นชาที่พอร์ชให้


          "ไม่ งานผมเยอะ" พอร์ชตอบกลับมาโดยไม่มองหน้าผมเลยซักนิด


          "นี่มันเย็นมากแล้วนะ ผมเห็นเลขาพอร์ชอยากกลับบ้านแล้วด้วย แต่ก็ไม่กล้ากลับเพราะเกรงใจเจ้านายบ้างาน^^"


          "........ก็ได้" พอร์ชปิดแฟ้มในมือ ส่วนผมก็ยิ้มกริ่มทันที ลูกแมวตัวนี้ว่าง่ายจัง

 


          "ผมไม่ไปกินข้าวนะ ผมจะกลับไปทำงานที่ห้องผมต่อ ขอบคุณที่ชวน ผมขอตัว" พอเดินออกจากตึก พอร์ชก็ตรงดิ่งไปที่รถตัวเอง รถสปอร์ตคันหรูหราสีดำสนิท ที่ผมน่าจะคิดได้นานแล้วว่าพนักงานธนาคารธรรมดาคงไม่มีปัญญาซื้อ แบบนี้เรื่องที่จะให้ย้ายมาทำงานกับผม หรือลาออกมาให้ผมดูแลนี่ก็ตัดไปได้เลยสินะ มิน่าตอนผมชวนถึงได้ทำหน้าเหมือนผมเป็นเอเลี่ยนขนาดนั้น


          "ผมไปด้วย^^" ผมรีบวิ่งตามไปนั่งด้านข้างคนขับ ปิดประตู รัดเข็มขัดให้ตัวเอง ไม่พอเอื้อมมือไปรัดเข็มขัดให้เจ้าของรถด้วย


          "นี่ คุณ ไม่มีอะไรทำรึไง มาตามป่วนอยู่ได้ งานที่คาสิโนคงง่ายสินะ ถึงได้ว่างขนาดนี้"


          "ตามป่วนอะไร ผมผิดตรงไหนที่อยากอยู่กับเมียตัวเอง^^"

 

          "..............." สีหน้ารำคาญใจของพอร์ช เปลี่ยนไปเป็นนิ่งอึ้งทันที


          "เป็นอะไรไปพอร์ช หรือยังไม่หายไข้ดี วันก่อนก็หนีผมออกมาทำงานไม่บอกกันซักคำนะ"


          "อย่าพูดแบบนี้อีกนะ เมียอะไร ถ้าใครได้ยินเข้า ผมจะเสียหายนะ" พอร์ชทำหน้าจริงจัง ปัดมือผมที่อังอยู่ตรงหน้าผากออก จ้องหน้าผมเขม็ง


          "ก็เสียไปแล้วนี่นา เสียให้ผมไง ไปกินข้าวกันได้แล้วมั้ง ผมหิวมากเลย วันนี้รีบทำงานทั้งวัน ข้าวยังไม่ตกถึงท้องเลย"


          "ไม่ได้กินข้าว? บ้ารึไง จะสองทุ่มแล้วเนี่ยนะ เห้อออ" พอร์ชถอนหายใจแล้วสตาร์ทรถขับออกไป ไม่ได้พูดอะไรต่อ

 



          "ห้องสวยจัง ผมย้ายมาอยู่ที่นี่บ้างดีมั้ย^^" ผมเดินสำรวจรอบห้องลูกชายนายธนาคารใหญ่ที่ไม่มีอะไรตกแต่งเลยนอกจากเฟอร์นิเจอร์ที่เค้าแถมมา เรียบง่าย หรู ดูดี คือสโลแกนลูกแมวของผมสินะ


          "พอเลย แค่นี้ก็เบื่อขี้หน้าจะตายอยู่แล้ว นี่คุณไม่มีอะไรทำรึไง มาตามป่วนผมอยู่ได้" พอร์ชถอดสูท มือปลดเนคไทน์แล้วหายเข้าไปในห้องนอน พักนึงก็เดินออกมา พร้อมกับชุดเสื้อยืดกางเกงเอวยืดขายาว แค่ชุดอยู่บ้านแบบนี้ก็น่ารักแล้ว ลูกแมวของผม


          "ผมมีอะไรทำตั้งมากมาย แต่ก็ยังอยากอยู่ใกล้ๆพอร์ชนะ ว่าแต่ใส่ชุดนี้ทำไม จะสั่งอะไรมากินที่บ้านแทนงั้นเหรอ?" ผมคิดว่าจะกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปดินเนอร์กันซะอีก


          "ผมมีงานค้างเต็มไปหมด เดี๋ยวทำอะไรง่ายๆกินเอาละกัน จะได้ไม่เสียเวลา" พอร์ชบ่นเบาๆแล้วเดินเข้าไปในครัว


          "พอร์ชทำอาหารเป็นด้วยเหรอ" ผมเดินตามเข้าครัวตาโต ท่าทางคุณหนูขนาดนี้เนี่ยนะ เข้าครัวเป็นด้วย


          "ก็แค่ของง่ายๆน่ะ ออกไปได้มั้ย เกะกะ" ลูกแมวของผมนี่ทั้งเย็นชา ทั้งใจแข็งจริงๆเลยนะ ที่ผ่านมา ผมไม่เคยเจอใครที่ใจแข็งหรือปฏิเสธผมแบบนี้มาก่อนเลย มีแต่คนวิ่งเข้าหา


          ผมถอยหลังออกมายืนพิงกรอบประตูห้องครัว มองดูพอร์ชหยิบนั่นจับนี่จนเพลิน ทำไมทำอะไรก็น่ารักดูดีไปหมดขนาดนี้นะ พอร์ชทำอาหารอยู่พักนึงก็หันกลับมา เห็นผมยังยืนอยู่หน้าประตูก็สะดุ้งไปนิดหน่อย


          "นี่มองอะไรน่ะ อย่ามาทำตาหื่นนะเว้ย" แมวดุใช้มีดในมือชี้หน้าผมแทนนิ้ว


          "ก็เปล่านี่นา คิดมากไปเองรึเปล่าครับ^^" ผมแกล้งปฎิเสธตาใส


          "เปล่าอะไร ก็เห็นอยู่ว่าคุณมอง เอ่อ มองก้นผมน่ะ"


          "หึหึ ก็อยากน่ากินเองนี่นา^^" ถึงจะถูกจับได้ก็ไม่กลัว ผมเลียปากแกล้ง มองต่ำลงไปด้านล่าง แมวน้อยทำตาวาวแทบจะขว้างมีดมาปักกลางหน้าผากผม แต่ก็ส่ายหน้าหันกลับไปทำอาหารต่อ


          จะไม่ให้มองได้ยังไง แน่นขนาดนั้น ฟัดก็มันมืออีกต่างหาก โอ้ยย ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ผ่านมาผมไม่เคยหื่นเลยนี่หว่า มันเกิดอะไรขึ้นกับผมวะ แค่เห็นพอร์ชผมก็ร้อนไปหมดทั้งตัวเลย


          "น่ากินจัง มีของผมบ้างมั้ยนะ^^" ผมเดินเข้าไปใกล้ตอนที่อาหารถูกตักลงบนจานสองใบ


          "เห็นมั้ยล่ะว่ามันมีสองจานน่ะ ยกไปสิ อย่ามากินแรงแถวนี้"


          "ใจดีจังนะ แต่ปากแข็งไปนิด^^" จานข้าวผัดหน้าตาน่ากิน ถูกวางลงบนโต๊ะกินข้าวเล็กๆในครัว โต๊ะทรงกลมที่มีเก้าอี้ตั้งตรงข้ามกันแค่สองตัว


          "ก็ตามมาป่วนถึงห้องขนาดนี้ จะไม่ทำให้ก็ใจดำเกินไปแล้วล่ะ รีบกินเสร็จแล้วก็รีบไปซักทีนะ ผมจะทำงานต่อ" พอร์ชตักคำแรกเข้าปากแล้วเงยหน้ามาบ่นต่อ


          "ลูกแมวขี้บ่น^^" ผมลองชิมดูบ้าง


          "ว่าอะไรนะ!!"


          "เฮ้ อร่อยนี่นา พอร์ชทำอาหารอร่อยขนาดนี้เลยเหรอ ไปฝึกมาจากที่ไหน" ผมไม่ได้ชมเพื่อเบี่ยงประเด็นนะ แต่มันอร่อยมากจริงๆ ถึงจะไม่ได้รสชาติดีเหมือนเชฟโรงแรมหรู แต่ก็อร่อยถูกปากผมเลยล่ะ


          "ไม่ได้ฝึกหรอก ตอนอยู่มหาลัยผมต้องดูแลตัวเอง เพราะเรียนหนักแล้วผมก็ไม่ชอบทานข้าวนอกบ้านเท่าไหร่ อาหารไทยที่เมืองนอกก็รสชาติไม่เหมือนอาหารไทย ก็เลยลองทำเอง ลินซี่น่ะชอบข้าวผัดกับแกงเผ็ดที่ผมทำมากเลยนะ บอกว่าแกงเผ็ดที่อื่นน่ะรสจัดกินไม่ได้^^"


          ลินซี่งั้นเหรอ 

          

          "เหรอ แล้วลินซี่เป็นยังไงบ้างล่ะ กลับไปแล้วรึไง ไม่เห็นพอร์ชพูดถึงเลย" ผมเริ่มหงุดหงิดนิดหน่อย อยากจะคว่ำจานข้าวผัด แต่ติดที่พอร์ชเป็นคนทำ ถึงเมนูนี้จะไม่น่ากินสำหรับผมแล้วก็ตาม ผมเริ่มเกลียดข้าวผัดกับแกงเผ็ด 


          "อือ กลับไปแล้วล่ะ" พอผมถามถึงคนที่พอร์ชแอบชอบ เจ้าตัวก็หน้าเศร้าขึ้นมาอีกครั้ง นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ที่พอร์ชเป็นแบบนี้เพราะลินดางั้นเหรอ


          "พอร์ช บอกผมมาสิ คุณกับลินซี่น่ะ เกิดอะไรขึ้น?" หรือว่าพอร์ชบอกชอบลินดาไปแล้ว แล้วอกหัก? ไม่น่าจะเป็นไปได้ ผู้ชายแบบพอร์ชแม้แต่ผมยังหลงรักแต่เจอกันครั้งที่สอง แล้วลินดาที่สนิทกันมาเป็นสิบปี จะไม่หวั่นไหวกับพอร์ชได้ยังไง


          "ไม่เกิดอะไรขึ้นหรอก ก็เป็นเพื่อนกันนั่นแหละ" พอร์ชวางช้อนลงบนโต๊ะ แล้วนั่งนิ่งไป สายตาเหม่อมองไปทางอื่น ตาที่มีแต่ความเศร้า จนผมรู้สึกหน่วงตามไปด้วย


          "........"


          ผ่านไปนานมาก พอร์ชก็หันหน้ากลับมาทางผม มองด้วยสายตาที่เจ็บปวด

          

          "ลินซี่มาเพื่อแจกการ์ดแต่งงานน่ะ เธอจะแต่งงานเดือนหน้า" 


          "พอร์ช" ถึงในใจผมจะดีใจที่ตัวเองจะมีโอกาสเพิ่มขึ้น แต่ผมก็รู้สึกสงสาร รู้สึกเศร้าตามพอร์ชไปด้วย ผมไม่เคยรักใคร เลยไม่เคยอกหัก ไม่รู้ว่าความเจ็บปวดจากการไม่ถูกรักมันเป็นยังไง 


          "ก่อนวันที่เราจะมีอะไรกันวันนึง ผมตั้งใจว่าจะบอกลินซี่ไปแล้วก็ขอคบกัน แต่เธอยื่นการ์ดมาตรงหน้าซะก่อน สายตาดูมีความสุขมาก....ขอโทษนะ ที่ใช้คุณ ผมแค่ไม่อยากจะคิดถึงความเจ็บปวดของตัวเอง แล้วก็คิดว่าคุณคงจะไม่ถืออะไร ยังไงคุณก็ไม่ใช่คนที่เสียหาย แต่ผมก็อยากจะขอโทษ"


          ผมไม่รู้ว่าการถูกพอร์ชปฏิเสธ หรือการได้ฟังเรื่องนี้ แบบไหนที่ผมจะเจ็บปวดกว่ากัน ผมลุกออกจากตรงนั้น ออกจากห้องของพอร์ช ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย 


          ผมควรจะกอดพอร์ชเพื่อปลอบใจ แต่หัวใจผมเอง ก็เจ็บปวดมากไม่ต่างกัน  


          ตอนนี้ผมเข้าใจความเจ็บปวดแล้วล่ะ



พอร์ช

#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3455 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:23
    งืออออ เจ็บเลย
    #3455
    0
  2. #3323 s.lattecoffee (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 22:32
    แล้วต่อไปจะเป็นยังไง พี่ฟงจะถอนใจเหรอ หรือพี่พอร์ชจะตามง้อพี่ฟง
    #3323
    0
  3. #3080 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 11:16
    ฮือออ สงสารอิพี่ฟงจุงเบยยย
    #3080
    0
  4. #2964 ข้าวหอม (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 20:24
    ง่ะ....อ่านกำลังอินเบยตอนนี้ มาตัดจบฉับ มันคืออัลไลลลลลล ไรท์อ่ะ ขอตอนต่อตากตอนนี้หน่อย...ฮือออออ
    #2964
    0
  5. #2943 a_liew (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 12:41
    TT__TT' ฮืออออ เข้าใจแล้วใช่มั๊ย ว่าการถูกหลอกใช้มันเป็นยังไง??

    ถึงจะสงสารอิพี่ฟง แต่ก้อออออนะ ... ฮือออออออ

    พี่พอร์ชแมน ๆ อ่ะ ทำผิด ก็ยอมรับว่าผิด

    ทั้งที่ไม่บอกก็ไม่มีใครรู้ ..

    อิพี่ฟงน่ะรักไปแล้ว ท่าทางจะถอนตัวไม่ขึ้นแล้วด้วย

    แต่..พี่พอร์ชนี่สิ จะรักเมื่อไหร่???

    นึกภาพพี่พอร์ชตามง้ออิพี่ฟงไม่ออก

    เห็นแต่อิพี่ฟงลั้ลลาระริกระรี้เข้าหาตลอดดด????
    #2943
    0
  6. #2942 anima-tong (@anima-tong) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 12:15
    ฟงพอร์ชรักคู่นี้มากค่าาาา
    #2942
    0
  7. #2940 b_22 (@doubble) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 11:46
    พี่ฟง.... แต่กลับมาหาพอร์ชไวๆ นะพี่ฟง ตื๊อเท่านั้น ลูกแมวถึงจะใจอ่อน!
    #2940
    0
  8. #2939 qsxt (@yesung4ever) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 11:22
    มีอีกเรื่องก็ตามไปฟงพอร์ชหืออ รักคู่นี้
    #2939
    0
  9. #2938 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 09:59
    สงสารง่ะ ฮือออออออ
    #2938
    0
  10. #2937 :Tanisha (@KikBanthiTa) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 09:56
    เห็นด้วยว่าควรแยกเรื่องนะคะ แลดูยาว5555 แต่สนุกๆ
    #2937
    0
  11. #2936 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 09:34
    หน่วงจังคู่นี้ ที่จริงคู่นี้ตัดไปเป็นเรื่องยาวอีกเรื่องได้เลยนะนั่น
    #2936
    0
  12. #2935 TmPreaw (@TmPreaw) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 09:14
    สงสารพอร์ช แล้วก็สงสารฟงด้วย เศร้าาาใจ #ช่วงที่ป่วยดื่มน้ำเยอะๆนะคะ แล้วก็ถ้าได้นอนเต็มที่รับรองหายป่วยเลยค่ะสู้ๆนะไรท์
    #2935
    0
  13. #2934 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 08:54
    ฟงสายหื่น หน่วงบ้างไรบ้าง น่าหมั่นไส้มาหลายตอนละ
    #2934
    0
  14. #2933 PrapapimSirito (@PrapapimSirito) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 08:45
    TT_TT สงสารทั้งคู่เลยยยย
    #2933
    0
  15. #2932 S_suika (@suikajang) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 08:40
    โอ๋ๆ พี่ฟงใจเย็นๆ นะคะ เดะแมวน้อยของพี่ก็ไปไหนไม่รอดเชื่อจิ
    #2932
    0
  16. #2931 oranongseadan (@oranongseadan) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 08:31
    สงสารฟงจัง
    #2931
    0
  17. #2930 yamsaingpada2508 (@yamsaingpada2508) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 08:16
    อือๆๆๆ สงสารพรพี่ฟงจังเลย
    #2930
    0
  18. #2927 Chompoo Za (@0913851443) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 07:51
    งืออ สงสารพี่ฟงพี่พอร์ช
    #2927
    0
  19. #2926 #รุกฆาต# (@victory_wirter) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 07:45
    ฮือออออ สงสารทั้งคู่เลยอ้ะ
    #2926
    0
  20. #2925 ManowNnch (@ManowNnch) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 07:02
    หนูสงสารฟง
    #2925
    0
  21. #2924 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 06:34
    ฮืออออ
    #2924
    0
  22. #2923 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 06:17
    น่าสงสารทั้งคู่เลย งือออออิ
    #2923
    0
  23. #2922 ++BoTaN++ (@bootan2526) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 05:57
    น่าสงสารทั้งคู่เลยอ่ะ
    #2922
    0
  24. #2920 NarisVittayagon (@NarisVittayagon) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 05:49
    โอ้ยยิ่งอ่านยิ่งสนุกต่อหั้ยจบก่อนน่ะค่ะฟงกะพอรช์น่ะค่ะขอบคุณมากมาย
    #2920
    0
  25. #2919 nunow1001 (@nunow1001) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 05:15
    สงสารฟงจัง
    #2919
    0