ตอนที่ 138 : Special ฟงพอร์ช : เจ็บ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    6 ม.ค. 60


พอร์ชพาร์ท


          ปกติผมจะตื่นประมาณตีห้า ออกไปวิ่งที่สวนเรียบแม่น้ำหน้าคอนโดฯซักครึ่งชั่วโมงเพื่อให้ร่างกายตื่นตัวสำหรับเริ่มเช้าวันใหม่ แต่วันนี้ผมตื่นเช้าขึ้นกว่าเดิมชั่วโมงนึง และไม่ได้ไปวิ่งออกกำลังกายด้วย


          ผมแต่งตัวแล้วตรงเข้าธนาคารเลยเพื่อที่จะเคลียงานทั้งหมดของวันนี้ให้ทันช่วงบ่าย ที่ผมสัญญากับลินดาเอาไว้ ว่าจะไปรับและพาไปเที่ยว^^


          "วันนี้อารมณ์ดีจังนะคะ คุณพัชระ" เลขาวางถาดแซนวิซกับกาแฟที่เป็นอาหารเช้าของผมไว้บนโต๊ะ แล้วยิ้มทัก


          "ครับ คุณเคลียนัดช่วงบ่ายกับพรุ่งนี้ให้ผมแล้วใช่มั้ย หลังจากเที่ยงผมจะไม่กลับเข้ามาอีกแล้วนะ ถ้าไม่มีธุระด่วนอะไรก็ไม่ต้องโทรหาผมล่ะ^^" ผมยิ้มขอบคุณสำหรับอาหารเช้า แล้วก้มหน้าทำงานต่อ


     "ได้ค่ะ" เลขาพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป

 



          ติ๊งต่อง~ ติ๊งต่อง~


          เกือบบ่ายผมก็มายืนยิ้มอยู่หน้าห้องพักที่มาส่งลินดาเมื่อคืน วันนี้ผมจองร้านอาหารสำหรับดินเนอร์ไว้ให้เพื่อนสนิทแบบสุดหรูแบบที่เธอชอบ พร้อมกับไวน์อย่างดีอีกด้วย ถึงจะยังไม่เชี่ยวชาญเรื่องแบบนั้นอย่างที่ไอ้เด็กมาเฟียนั่นบอก แต่เรื่องเดทผมก็คิดเองได้ ไม่ต้องรอมันหรอกนะ เพราะเดทของมันห่วยยังไงล่ะ ดินเนอร์บนเรือยอร์ชงั้นเหรอ เห๊อะ ห่วยชะมัด


          อ้าว แล้วผมจะไปคิดถึงเรื่องนั้นอีกทำไมเนี่ย คนกำลังอารมณ์ดี ไอ้มารร้ายทำไมชอบโผล่มาในสมองทุกทีเลยนะ


          "อืออ ว่าไงพอร์ช มอนิ่ง" สาวสวยเพื่อนสนิทเดินมาเปิดประตูห้องพักโรงแรมในสภาพชุดนอน ปิดปากหาวแล้วหมุนตัวกลับเข้าห้องไป โดยเปิดประตูทิ้งเอาไว้


          "ยังไม่เตรียมตัวอีกเหรอลินซี่ ผมอุตส่าห์รีบเคลียงานมารับไปเที่ยวเลยนะ ข้าวกลางวันก็ยังไม่ได้ทาน รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเร็วเข้า ผมหิวแล้ว" ผมเดินตามเข้าห้องไป ทิ้งตัวลงนั่งในส่วนของห้องรับแขก


          ลินดาชอบสิ่งที่ดีที่สุด เธอเลยเลือกเปิดห้องพักเป็นห้องSuiteชั้นบนสุดของโรงแรม มีส่วนของห้องรับแขก ห้องนอน แยกกันอย่างชัดเจน แต่ถึงจะมีแค่ห้องนอน ผมก็เดินเข้ามาได้อยู่ดี เมื่อก่อนผมแบกลินดากลับห้องเวลาเธอเมาที่งานปาร์ตี้บ่อยๆ เราสองคนเป็นเพื่อนสนิทกัน และเธอไว้ใจผมมากขนาดที่เรานอนเตียงเดียวกันก็ยังได้ มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก ผมเป็นสุภาพบุรุษพอ


          "พอร์ชสั่งอะไรมารองท้องก่อนได้รึเปล่า ลินซี่อาบน้ำนานเดี๋ยวจะหิวนะ" เธอพูดทิ้งไว้แค่นั้น แล้วก็เดินหนีเข้าห้องนอน ผมเลยต้องยกโทรศัพท์ในห้องพักโทรสั่งอะไรมารองท้อง เพราะรู้ดีว่าอาบน้ำนานของลินดา คือรวมแต่งตัวเลือกชุดอีกสารพัดของเธอ อย่างต่ำก็คงจะสองชั่วโมงแน่ๆ ผมน่าจะโทรปลุกเธอก่อนออกมานะ

 



          "พอร์ชเสร็จแล้ว ไปกันเถอะ วันนี้จะพาลินซี่ไปไหน" ผมเงยหน้าจากโทรศัพท์ที่เปิดอ่านข่าวค้างอยู่ ขึ้นไปมองลินดาที่เดินออกมาจากประตูห้องนอน


          ชุดกางเกงขาวยาวแขนกุดสีดำเรียบสนิทแต่ดูหรูกับรองเท้าส้นสูงสีแดงและกระเป๋าคลัชสีเดียวกับรองเท้า ผมลอนยาวสีน้ำตาลเข้มกับการแต่งหน้าจัดแต่ดูเข้ากับเจ้าตัวมาก ทำให้ผมมองนิ่งอยู่นานอย่างลืมตัว

 

          "พอร์ช! เฮ้ พอร์ช!! เป็นอะไร สวยล่ะสิ มองตาค้างเลย ฮ่าๆๆๆๆ ไปกันได้แล้ว" ลินดาดีดนิ้วตรงหน้าผมเรียกสติ แล้วเดินหัวเราะนำออกจากห้องพักไป


          "อยากไปที่ไหนพิเศษรึเปล่า" ผมถามระหว่างที่ขับรถออกมาจากโรงแรม คนข้างๆยังไม่หยุดที่จะเติมลิปสติกเลย


          "ที่ไหนก็ได้ ไม่เอาเอ้าท์ดอร์มากนะ ช๊อปปิ้งมอลล์ก็ดี ลินซี่อยากได้กระเป๋าใบใหม่ เช็คดูอาทิตย์ก่อนเห็นเค้าบอกว่ามีลิมิเตดอิดิชั่นใบนึงเหลือที่ฮ่องกงนี่แหละ"


          "คร้าบบบ เจ้าหญิง ได้ทุกอย่างตามบัญชาเลยครับ ^^" ผมหัวเราะกับนิสัยของเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือนแต่ก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย


          "แต่ก่อนอื่น ไปหาอะไรทานกันก่อนนะ สงสารพอร์ชจัง ซอรี่จริงๆที่ลินซี่ตื่นสาย พอดีปรับเวลาไม่ค่อยได้น่ะ" เธอหันมายิ้มขอโทษให้ผม ผมยิ้มตอบกลับไป นิสัยแบบนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยนเหมือนกัน ถึงลินดาจะเอาแต่ใจตัวเองแค่ไหน แต่ก็มักจะใส่ใจผมอยู่ตลอดเสมอ

 


          เราทานอาหารเสร็จผมก็พาลินดาไปซื้อกระเป๋า เดินตามเธอเข้าชอปนั้นออกชอปนี้ไปจำเกือบค่ำ ทึ่งกับพรสวรรค์ของผู้หญิงจริงๆ ลินดากับขวัญนี่น่าจะเป็นเพื่อนสนิทกันได้นะ ขาชอปตัวแม่เลยล่ะ เดินได้ทั้งวันไม่มีเบื่อ ไม่มีบ่นเหนื่อยอีกด้วย ผมเคยชวนลินดาไปเดินเล่นขึ้นเขา แต่เธอบอกว่าเดินนานๆไม่ได้จะทำให้เส้นเลือดขอดแล้วขาเธอจะไม่สวย แล้วนี่เดินห้างครึ่งวันไม่หยุดพักคืออะไร?? ผมไม่เข้าใจผู้หญิงจริงๆเลย


          "เบื่อมั้ยพอร์ช ไม่ได้มาตามถือของให้ลินซี่ตั้งหลายปีแล้ว" ตอนนี้เราดินเนอร์กันอยู่ที่ร้านอาหารที่ผมจองเอาไว้


          "ไม่หรอก ชินแล้วล่ะ พอร์ชไปกับขวัญออกบ่อย" ผมส่งยิ้มไปให้ ผมเป็นพวกตามใจน้องๆมาตลอดอยู่แล้ว อีกอย่างน้องสาวผมก็สวยมากด้วยใครจะกล้าปล่อยให้ไปไหนคนเดียว เดี๋ยวมีคนมาตามจีบก็แย่สิ


          "ขวัญ? น้องสาวพอร์ชใช่มั้ย ไม่ได้เจอตั้งหลายปีแล้ว สบายดีรึเปล่า พอร์ชมีน้องสองคนนี่นา"


          "จำแม่นจังนะลินซี่"


          "ก็พอร์ชเป็นเพื่อนสนิทคนสำคัญนี่นา ฮ่าๆๆ แล้วตกลงน้องเป็นยังไงกันบ้าง" ผมมองผู้หญิงที่หัวเราะแล้วดูสวยที่สุดตั้งแต่ผมเคยเห็นมา ลินดาเป็นคนที่มีสเน่ห์มากเลย


          "ขวัญก็สบายดีเพิ่งเริ่มทำงานได้สองปี คอยคุมพวกประสานงานกับต่างประเทศน่ะ ต้องเดินทางบ่อยมาก ส่วนคริสก็กำลังจะเข้ามหาลัยปีหน้า" น้อยคนมากที่จะรู้เรื่องของน้องชายคนเล็กของผม แต่ลินดาเป็นเพื่อนสนิทเคยไปบ้านผมหลายครั้งและเคยเจอกับคริสด้วย แต่ผมไม่ได้บอกลินดาว่าคริสไม่ใช่น้องชายแท้ๆ บอกแค่ว่าน้องชายเป็นคนที่ไม่ชอบออกสังคม


          "แล้วตอนนี้พอร์ชยังหวงน้องอยู่รึเปล่า ลินซี่จำได้ว่ามีอยู่ครั้งนึงที่แม่พอร์ชโทรมาเล่าว่ามีคนมาจีบขวัญ พอร์ชแทบจะทิ้งสอบวิชาสุดท้ายกลับเมืองไทยไปจัดการเลยนี่นา ถ้าลินซี่ไม่ห้ามเอาไว้ก่อนน่ะ"


          "ฮ่าๆๆ ก็เหมือนเดิมแหละ แต่ก็ปล่อยๆไปบ้างแล้ว ตอนนี้น้องก็โตกันหมดแล้ว ขืนหวงมาเดี๋ยวพวกมันด่าเอา"


          "แล้วคนขี้หวงน้องล่ะ เมื่อไหร่จะมีแฟน หาคนดูแลได้แล้วนะพอร์ช ลินซี่โทรหาเมื่อไหร่ พอร์ชก็ทำงานตลอดเลย ระวังจะขึ้นคานล่ะ"


          อยู่ๆลินดาก็พูดเรื่องแฟนขึ้นมา ผมเลยนิ่งไปนิดหน่อย หรือว่าผมจะใช้จังหวะนี้รวบรวมความกล้าขอคบกับเธอไปเลยดี ผมอาจจะไม่ใช่สเป็คของลินดาเท่าไหร่ แต่เราก็เป็นเพื่อนสนิทรู้ใจกันมานาน จะได้ไม่ต้องไปทนจูบกับไอ้บ้านั่นด้วย ถึงแม้ว่าจูบเมื่อคืนจะแตกต่างออกไปจากทุกครั้ง


          จูบนั่น ที่ผ่านมามันไม่มีความอ่อนโยนเลยนี่นา แต่ทำไม...


          "พอร์ช เหม่ออะไรน่ะ นั่งดินเนอร์กับสาวสวยเค้าไม่เหม่อกันหรอกนะ เดี๋ยวเถอะ ลินซี่จะงอนแล้ว" เสียงเรียกของลินดา ขัดจังหวะผมที่กำลังคิดเรื่องการขอเธอเป็นแฟน ผมเลยตัดสินใจที่จะบอกกับเธอไปตอนนี้เลย


          "ลินซี่ ผมมีเรื่องจะบอกน่ะ" ผมส่งยิ้มบางๆไปให้ทำท่าทางจริงจัง


          "เดี๋ยวก่อนสิ ให้ลินซี่บอกก่อน ลินซี่ก็มีเรื่องจะเซอร์ไพรส์พอร์ชเหมือนกัน ถึงได้บินข้ามโลกมาหาแบบนี้" ลินดายกมือขึ้นห้ามตัดความกล้าที่ผมอุตส่าห์รวบรวมมาไปเกือบครึ่ง


          "โอเค ก็ได้ ลินซี่จะบอกอะไรผมล่ะ^^" แต่เอาเถอะ บอกก่อนบอกหลังก็เหมือนกัน ให้เพื่อนสนิทจอมเอาแต่ใจพูดก่อนก็ดี ผมจะได้มีเวลาเตรียมใจเพิ่มขึ้นอีกนิด


          "ที่ลินซี่มาหาพอร์ชครั้งนี้ เพราะมีเรื่องสำคัญจะบอก แล้วก็อยากชวนพอร์ชไปอิตาลีเดือนหน้าด้วยล่ะ^^" ลินดายิ้มกว้างทำหน้าตามีความสุขมากส่งมาให้ผม จนผมยิ้มตามไปด้วย


          "ทำไมล่ะ ชวนผมเที่ยวเหรอ หรือว่าจะเปิดร้านเสื้อผ้าสาขาใหม่ ผมต้องดูคิวงานก่อนนะ ว่าติดอะไรรึเปล่า ลินซี่ก็รู้ว่าผมเพิ่งย้ายมาที่นี่ อะไรๆก็ยังไม่ลงตัวอีกหลายอย่างเลย^^"


          "ไม่ได้หรอก ครั้งนี้พอร์ชต้องว่าง ยังไงพอร์ชก็ต้องไป" ลินดาส่งยิ้มแบบคุณหนูเอาแต่ใจ แล้ววางซองบางอย่างลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ใช้สองมือเลื่อนมาไว้ตรงหน้าผม


          การ์ดสีขาวสะอาดตา


          "นี่จะแกรนด์โอเพนนิ่งร้านใหม่จริงๆเหรอเนี่ย ไหนดูหน่อย^^" ผมหยิบการ์ดขึ้นมาเปิดดู จังหวะเดียวกับที่ผมเห็นตัวหนังสือบนการ์ดลินดาก็พูดขึ้นมา


          "ลินซี่จะแต่งงาน พอร์ชต้องไปนะ พอร์ชเป็นเพื่อนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของลินซี่เลย^^"


          "....................."


          "จริงๆแล้วโอเว่น แฟนของลินซี่น่ะ จะมาที่นี่ด้วย ลินซี่เล่าเรื่องพอร์ชให้เค้าฟังเยอะแยะเลยนะ เค้าอยากรู้จักพอร์ชเหมือนกัน แต่ว่าช่วงนี้เค้างานยุ่งน่ะ ต้องรีบจัดตารางของตัวเองให้ลงตัวเพื่อที่จะเตรียมงานแต่งงานของเราในเดือนหน้า โอเว่นเป็นคนอิตาลี เป็นเจ้าของบริษัทใหญ่ของอิตาลีเลยนะ เราคบกันมาได้สองสามเดือนแล้วล่ะ แต่ลินซี่ไม่ได้บอกพอร์ช ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์น่ะ^^"


          "............"


          "ลินซี่ตื่นเต้นมากเลยล่ะ ตอนที่โอเว่นขอลินซี่แต่งงาน แทบอยากจะโทรบอกพอร์ชวินาทีนั้นเลยนะ แต่ว่าก็อยากเจอหน้าพอร์ชด้วย เลยมาหาด้วยตัวเองเลย เราไม่ได้เจอกันหลายเดือนแล้วด้วย พอร์ชจะไปใช่มั้ย ลินซี่อยากให้พอร์ชไปมากที่สุดเลย พอร์ชเป็นเพื่อนสนิทนี่นา^^"


          "..............."


          "พอร์ช เป็นอะไรไปน่ะ ทำไมเงียบขนาดนี้ อึ้งไปเลยเหรอ ดูหน้าสิ" ลินดาเอียงคอมองผมอย่างไม่เข้าใจ ผมที่สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะเลยเริ่มขยับตัวอีกครั้ง


          "อือ อึ้งไปเลยล่ะ ไม่คิดว่าลินซี่จะมีแฟน"


          "ก็พอร์ชไม่ว่างอัพเดทชีวิตลินซี่นี่นา เมื่อไหร่ก็ทำแต่งาน จะเอาเวลาว่างมาเจอกันยังไม่มีเลย"


          นั่นสินะ คนที่วันๆทำแต่งานแบบผม ก็สมควรแล้วล่ะ ที่จะไม่มีใคร กว่าผมจะตัดสินใจที่จะสารภาพรักได้ ก็คงช้าไปแล้วสินะ


          "งั้นเหรอ ขอบคุณนะที่อุตส่าห์เอาการ์ดมาให้ถึงที่เลย ผมจะต้องไปแน่นอน"


          "จริงๆนะพอร์ช ดีใจจัง ลินซี่ชวนเพื่อนๆเราที่มหาวิทยาลัย เค้าก็เซย์เยสกันเกือบทุกคนเลย น่าจะเหมือนงานเลี้ยงรุ่นศิษย์เก่าแล้วล่ะมั้งเนี่ย ไม่ใช่งานแต่งลินซี่แล้วล่ะ นี่อาฟเตอร์ปาร์ตี้ต้องสนุกแน่ๆเลย พอร์ชต้องอยู่หลายๆวันเลยนะ เดี๋ยวลินซี่แนะนำเพื่อนที่อิตาลีให้พอร์ชรู้จักด้วย เผื่อว่าพอร์ชจะได้แต่งงานหลังจากลินซี่ไง"


          "ไม่เป็นไรหรอก จริงสิ ผมยังไม่ได้แสดงความยินดีด้วยเลยนี่นา ดีใจด้วยนะลินซี่ หวังว่าเค้าจะเป็นคนดี แล้วก็รักกันให้มากๆนะ"


          "อะไรกัน อวยพรแปลกๆ แล้วจะรีบพูดไปไหน เอาไว้ค่อยพูดที่วันงานสิ ว่าแต่พอร์ชมีอะไรจะบอกลินซี่ล่ะ^^"


          "............."


          "ว่าไงพอร์ช มีอะไรจะบอกลินซี่"


          "....ผมจะบอกว่า พรุ่งนี้ลินซี่จะไปที่ไหนรึเปล่า ผมมีประชุมเช้า อาจจะมารับไปเที่ยวไม่ได้"


          "โธ่ เรื่องแค่นี้เอง ไม่เห็นเป็นไร ลินซี่เข้าใจว่าพอร์ชน่ะ เวรี่บีซี่เลยล่ะ ลูกชายเจ้าของธนาคารใหญ่นี่นา ลินซี่ไปเองได้ พอร์ชทำงานเถอะ พรุ่งนี้ดึกๆลินซี่ก็กลับแล้ว แต่ต้องสัญญานะ ว่าจะมางานแต่งของลินซี่น่ะ ไม่อย่างนั้นลินซี่จะไม่พูดกับพอร์ชอีกเลย"


          "ครับ ผมสัญญา ไม่ว่าผมจะติดธุระอะไร ผมก็ต้องไปแน่นอน ลินซี่เป็น.....เพื่อนสนิทผมนี่นา^ ^"

 




          ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ


          "คุณพัชระคะ"


          "ครับ" ผมมองไปที่ประตูห้องทำงาน เลขาผมโผล่หน้าเข้ามาเรียกด้วยเสียงเกรงใจ


          "ขอโทษนะคะ พอดีเคาะไปเกือบห้านาทีแล้วคุณพัชระไม่ได้ตอบอะไร"


          "อ้อครับ เข้ามาสิ ผมคงทำงานเพลินไปหน่อย" ผมปิดแฟ้มในมือที่เปิดค้างไว้ตั้งแต่เข้ามานั่งตอนเช้า จริงๆผมไม่ได้มีประชุมอะไรหรอก ผมยกเลิกนัดวันนี้ เคลียงานทั้งหมดไปแล้วด้วยซ้ำ เพราะตั้งใจว่าจะพาลินดาไปเที่ยว


          แต่ก็ไม่ได้ไป


          "ดิฉันอยากจะขอตัวกลับบ้านก่อน พอดีลูกชายไม่ค่อยสบาย แล้วนี่ก็ดึกแล้วด้วย"


          "ห๊ะ อะไรนะครับ" ผมไม่ได้ตกใจที่เลขาจะขอตัวกลับบ้านก่อน หรือว่าลูกชายของเธอไม่สบาย แต่ตกใจที่เธอพูดว่าดึกมากแล้ว ผมเปิดแฟ้มเดียวมาตั้งแต่เช้าจนดึกเลยเหรอเนี่ย


          "ขอโทษจริงๆค่ะคุณพัชระ ที่บ้านไม่มีใครอยู่เลย ดิฉันก็เลยต้องรีบกลับจริงๆ" เธอหน้าเสียที่เห็นผมตะโกนร้องลั่น


          "อ้อ ครับ กลับก่อนได้เลย ผมแค่ตกใจที่ทำงานเพลินจนลืมเวลาน่ะ ถ้าเกิดว่าพรุ่งนี้ลูกชายยังไม่หาย คุณก็ลางานไปได้นะ ไม่ต้องเกรงใจ" ผมส่งยิ้มไปให้บางๆ


          "ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ถ้าอย่างนั้น คุณพัชระก็อย่าทำงานเพลินนะคะ พอดีว่า พรุ่งนี้วันเสาร์แล้ว" เธอก้มหน้าให้นิดหน่อยแล้วขอตัวออกจากห้องไป ไม่ลืมที่จะเตือนผมว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุด จริงสิ ผมจะให้เธอลางานไปเพื่ออะไรกัน


          เลขาผมเดินออกไปได้แป๊บเดียว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาอีกรอบ


          "ครับ" ผมขานรับเพื่ออนุญาตให้คนด้านนอกเข้ามา


          "ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ พอร์ช^^" ครั้งนี้คนที่โผล่หน้าเข้าห้องทำงานผม กลับเป็นคนที่มีรอยยิ้มเป็นเอกลักษณ์จนผมเห็นแล้วอยากทำลายมันทุกครั้งด้วยความหมั่นไส้


          "คุณมาที่นี่อีกทำไม" ผมไม่ได้ร้องเสียงดังหรือโวยวายเหมือนทุกครั้ง เพราะตอนนี้ผมกำลังหน่วงแบบสุดๆ ไม่มีอารมณ์จะเถียงกับใครทั้งนั้น


          ทุกอย่างเป็นความผิดของผมเอง ที่เอาแต่ลังเลไม่กล้าตัดสินใจ ผมเป็นเพื่อนสนิทกับลินดามาตั้งนาน ผมเจอเธอก่อนแฟนเธอตั้งหลายปี แต่เพราะความขี้ขลาดของตัวเอง สุดท้าย ผมก็เสียลินดาไปจนได้ ผมทั้งเจ็บปวด แล้วก็เจ็บใจ


          "ผมมารับลูกศิษย์ไง ไหนคุณบอกว่าลินซี่จะอยู่ฮ่องกงอีกไม่นาน ถ้าวันนี้เราไม่รีบฝึกกัน คุณจะสารภาพรักไม่ทันเอานะ^^


          มันสายไปแล้วล่ะ ผมทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว เธอให้ความสำคัญกับผมมากถึงขนาดบินมาแจกการ์ดแต่งงานด้วยตัวเองแบบนี้ ผมจะกล้าทำอะไรได้อีก นอกจากแสดงความยินดีกับเธอไป


          "อือ ไปสิ" ผมลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน เดินตามฟงที่ยิ้มอย่างพอใจออกไป ผมไม่มีวันบอกเรื่องที่ลินดาจะแต่งงานกับคนอื่นให้เด็กนี่รู้หรอก มันจะต้องหัวเราะเยาะผมแน่ๆ ก็แค่ตามน้ำไปอีกวัน จากนั้นทุกอย่างก็คงจบ

 



          "เข้ามาสิ^^" ผมมาเหยียบคอนโดฯของฟงเป็นครั้งที่สอง เจ้าของห้องยังเปิดประตูกว้างให้ผมเข้าไปก่อน แล้วตัวเองค่อยเดินตามเข้ามา


          "จะทำอะไรอีกล่ะวันนี้" พอเรามาหยุดที่ห้องรับแขก ผมก็หันไปมองเจ้าของห้อง


          มันจะสนุกอะไรนักหนากับเรื่องของคนอื่น ผมไม่คิดว่าฟงจะจริงจังขนาดนี้ ถึงกับต้องไปรับผมที่ทำงาน เพื่อพาผมมาฝึกบ้าบออะไรที่บ้านเนี่ยนะ งานพวกคาสิโนคงจะง่ายๆ ไม่ต้องคุมอะไรเลยมั้ง ถึงได้ว่างขนาดนี้


          "เป็นอะไรรึเปล่าพอร์ช ทำไมวันนี้หน้าเครียดจัง"


          "เปล่า จะทำอะไรก็รีบทำ พรุ่งนี้ผมมีประชุมบ่าย" ผมให้เหตุผลเดียวกับลินดาเมื่อวาน


          "พรุ่งนี้วันเสาร์นะพอร์ช ประชุมอะไรกัน วันนี้ก็ทำงานจนค่ำ สิ้นปีจะได้โบนัสก้อนใหญ่มั้ยเนี่ย ทำงานดีขนาดนี้ ไม่สนใจย้ายมาทำกับผมเหรอ^^


          บ้ารึไง นี่มันธนาคารของผมนะ แล้วทำไมผมต้องได้โบนัสจากบริษัทตัวเองวะ หรือฟงไม่รู้?


          "ถ้าไม่ทำอะไร ผมขอตัวก่อนนะ เสียเวลา" ผมเดินกลับไปทางประตูห้อง จะรู้หรือไม่รู้ก็ช่างเถอะ ผมขี้เกียจอธิบาย ไม่มีอารมณ์จะพูดกับใครหรอก


          "เดี๋ยวสิพอร์ช ผมก็แค่เป็นห่วง ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร งั้นเราไปที่ห้องกันเถอะ" ผมถูกคนพูดดึงมือตรงไปที่ห้องนอน อยากจะถามเหมือนกัน ว่าจะสอนอะไรถึงต้องไปที่นั่น แต่ก็ช่างมันเถอะ


          "............" ผมเหนื่อยที่จะพูดอะไรอีก ตอนนี้ใจผมมันล้าแบบสุดๆ ถึงภายนอกผมจะเหมือนไม่เป็นอะไร แต่ข้างในผมกำลังเสียใจมาก


          ผมทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ไม่สนใจว่าจะเป็นห้องของใคร เจ้าของห้องจะพูดหรือทำอะไร ผมไม่มีแรงจะสนใจอะไรทั้งนั้น 


          ผมเหนื่อย


          "อ่อยกันแบบนี้เลยเหรอพอร์ช^^" ฟงคลานขึ้นเตียงมาคร่อมบนตัวผม มองด้วยรอยยิ้มพอใจ พอเห็นผมมองขึ้นไปเฉยๆ ก็โน้มหน้าลงมาจูบผม


          ฟงจูบได้ร้อนเหมือนเคย จูบที่ทำให้ผมเคลิ้ม สมองว่างเปล่า ก็ดีเหมือนกันนะ ที่จะไม่ต้องคิดอะไร วันนี้ทั้งวันผมเครียดจนปวดท้องไปหมดแล้ว อยากจะทำอะไรก็แล้วแต่ละกัน


          ผมปล่อยให้ฟงจูบอยู่แบบนั้น พอเริ่มเคลิ้มหนักก็จูบตอบกลับไป ฟงร้องครางฮืออย่างพอใจทันที จัดการฟัดผมแรงขึ้น มือไล่ไปทั่วทั้งตัว เหมือนคนกำลังคลั่ง


          "อืออ พอร์ช" ปากร้อนๆนั่น เลื่อนลงมาที่ซอกคอ มือปลดกระดุมเสื้อผมออกทีละเม็ด


          "พอร์ช พอร์ช ลูกแมวน้อยของผม" ฟงเหมือนคนที่กำลังเสียสติแต่กลับพยายามควบคุมตัวเองไม่ได้ทำตัวรุนแรงกับผม บางครั้งเหมือนจะบีบมือลงมาตามแขน แต่ก็กลับยั้งเอาไว้ อะไรของเค้าวะ


          "พอร์ชครับ อา" มือใหญ่เลื่อนลูบไปทั่วผิวผม เลื่อนลงไปจนถึงด้านล่าง ดึงซิปกางเกงลง แล้วใช้ฝ่ามือร้อนๆ ปลุกอารมณ์ผมขึ้นมา


          "อือออ อ๊ะ อ่ะ อาา" ผมเริ่มมีอารมณ์ หลังจากถูกอีกฝ่ายกระตุ้นด้วยมือร้อนๆ จนต้องกระตุกตัวตาม ผมรู้สึกว่างเปล่ามาก ปล่อยให้ฟงทำอะไรตามใจ อยากจะจับ จูบ หรือกัดตรงไหนก็ได้ พอสติกลับมาอีกที เสื้อผ้าของเราสองคนก็หายไปไหนแล้วไม่รู้


          "ผมไม่หยุดนะลูกแมวน้อย ผมหยุดไม่ได้แล้ว ผมรักพอร์ช เป็นของผมได้มั้ย" ฟงยังคงพร่ำเพ้ออะไรอยู่ข้างหูตลอดเวลา ผมฟังบ้างไม่ฟังบ้าง แต่ก็ขยับตัวตามอยู่ตลอด


          "อือ อยากทำอะไรก็ทำเลย" ตอนที่ตอบผมมีสติดี ผมไม่ได้ห้ามเหมือนทุกครั้ง เพราะอยากให้สมองตัวเองว่างเอาไว้ จะได้ไม่ต้องคิดอะไรเรื่องนั้นอีก เวลาถูกคนด้านบนสัมผัส ผมร้อนเหมือนไฟเผา ร้อนจนมันว่างเปล่า 


          ถ้ากับเพลบอยแบบนี้ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ยังไงมันก็คงไม่จริงจังอะไรอยู่แล้ว ตอนนี้ผมไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ช่างแม่ง


          "ถ้าอย่างนั้น พอร์ชครับ พอร์ช"


          "อ๊ะ อาาาา" มันเจ็บมาก เจ็บกว่าตอนได้ยินลินดาบอกว่ากำลังจะแต่งงานอีก แต่ยิ่งเจ็บ ก็ยิ่งดี


          "ฟง แรงๆเลย ทำให้ผมเจ็บกว่านี้อีก" 



ฟง


#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: โนคอมเม้นค่ะพี่พอร์ช แบบนี้ก็ได้เหรอ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3395 คนอ่าน (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 07:50
    เอิ่ม.... พี่ชายฮ่ะ แบบนี้ก็ได้หรอ 5555
    #3395
    0
  2. #3383 Nu Pae (@pupay468) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 10:56
    พี่พอร์ชเดินเข้าสู่อ้อมกอดสิงโตแล้ว ออกไม่ได้น่ะพี่
    #3383
    0
  3. #3322 s.lattecoffee (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 22:14
    แบบนี้ก็ได้เหรอคะพี่พอร์ช แต่พี่ฟงคงไม่ยอมปล่อยพี่ไปง่าย ๆ แบบที่พี่คิดเหรอ

    #3322
    0
  4. #3041 "นรี" (@raindemon) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 22:58
    ตื่นมาแล้วจะเป็นไงล่ะเนี่ย
    #3041
    0
  5. #2941 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 12:09
    หงึ......
    #2941
    0
  6. #2929 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 08:09
    555555 ง่ายๆ แบบนี้เลยนะพี่พอร์ช ไปไหนมะรอดแว้ววววว
    #2929
    0
  7. #2921 kristsingto (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 05:49
    อร้ายยยเตรียมเช็ดกำเดาแป้บ // ไปส่องทวิตสมคิดมาแล้วดูเม้นเห็นชื่อsweetn ก็ว่าคุ้นๆ พอเข้าไปดูอ้าว ไรต์เองเหรอ เท่านั้นแหละนิ้วก็จิ้มตรงติดตามทันที // แค่จะบอกว่าติดตามไรต์แล้วแค่นั้น^^ ||รักไรต์ สู้ๆ✌✌
    #2921
    0
  8. #2918 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 23:18
    ป๊าดดดด คู่นี้นี่แซ่บสมกะเป็นคู่พี่ใหญ่ มาช้าสุด แต่แซ่บสุดนะนั่น
    #2918
    0
  9. #2917 NarisVittayagon (@NarisVittayagon) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 23:16
    ต่อม่ายยยยย
    #2917
    0
  10. #2915 kristsingto (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 22:15
    อร้ายยยเตรียมเช็ดกำเดาแป้บ // ไปส่องทวิตสมคิดมาแล้วดูเม้นเห็นชื่อsweetn ก็ว่าคุ้นๆ พอเข้าไปดูอ้าว ไรต์เองเหรอ เท่านั้นแหละนิ้วก็จิ้มตรงติดตามทันที // แค่จะบอกว่าติดตามไรต์แล้วแค่นั้น^^ ||รักไรต์ สู้ๆ✌✌
    #2915
    0
  11. #2914 a_liew (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 21:43
    อิพี่พอร์ชชชชชช เดี๋ยวตีเลยยยยยยยย!!!!! = { } =*

    อิพี่ฟงก็หน้ามืดดดดดด สนใจคนที่เอ็งกอดบ้างเส่ะ

    ไม่แปลกใจอะไรเลยเหรอไง #จับเขย่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



    คนนึงเต็มใจ อีกคนหลอกใช้ -___-

    ได้กันแบบเบลอ ๆ แล้วก็รักกันแบบเบลอ ๆ อะไรงี้ #แบบนี้ก็ได้เหรออออ



    ให้คะแนนความพยายามของอิพี่ฟง แต่จะติดลบก็ตรงหื่นไม่ดูสถานการณ์นี่ล่ะ!!
    #2914
    0
  12. #2912 nunow1001 (@nunow1001) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 21:33
    มาเร้วๆๆๆๆน้าฟงพอร์ช
    #2912
    0
  13. #2911 :Tanisha (@KikBanthiTa) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 21:25
    ง่ายไป๊...
    #2911
    0
  14. #2909 Chompoo Za (@0913851443) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 20:51
    ขอคัทททด้วยนะตัวเอง ปล.อยากอยู่ใต้เตียงในตู้ในห้อง2คนนั้นอิอิ
    #2909
    0
  15. #2908 Kamonporn13 (@Kamonporn13) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 20:42
    nc จงมา จงมา จงมา555555
    #2908
    0
  16. #2907 Flukbeam (@Flukbeam) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 20:29
    ต่อน้าาาา อยากอ่านนนสมิดปับสมถุยยเเล้ว
    #2907
    0
  17. #2906 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 20:12
    ฉงฉานนน
    #2906
    0
  18. #2904 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 20:01
    งืออออออ สงสารพี่พอร์ช
    #2904
    0
  19. #2903 PrapapimSirito (@PrapapimSirito) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 19:47
    พี่พอร์ชน่าสงสารอ่ะ...
    #2903
    0
  20. #2901 tan love Zen (@namtanlovezen) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 19:19
    ต่อยาวๆเลยไรท์กำลังอิน55555
    #2901
    0
  21. #2899 ++BoTaN++ (@bootan2526) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 19:05
    สงสารพี่พอร์ชจัง
    #2899
    0
  22. #2897 jundong97 (@jundong97) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 18:25
    พี่พอร์บทจะง่ายก็ง่ายจังไรท์ข่าาามันค้าง
    #2897
    0
  23. #2896 methaweejai (@methaweejai) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 18:19
    ต่อด่วน//ค้างแร้วเนี่ย
    #2896
    0
  24. #2895 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 18:19
    พี่พอร์ช................
    #2895
    0
  25. #2894 RaydyKandaCh (@RaydyKandaCh) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 18:06
    พี่พอร์ชอ่าาาาา
    #2894
    0