Super rookie ขอโทษที..พอดีผมน่ะร้าย [SingtoKrist]

ตอนที่ 133 : ผมสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    5 ม.ค. 60

คริสพาร์ท


          หลังจบเรื่องวุ่นวายของนายเบอร์สอง อุ๊ปส์ ไม่เกี่ยวสินะ หลังจบเรื่องวุ่นวาย เราทุกคนก็ถูกส่งตัวไปเช็คร่างกายที่โรงพยาบาล พี่ฟงให้การกับตำรวจว่าเก้ากับไวน์ถูกลักพาตัวไป เลยต้องตามไปช่วย และเหตุการณ์ทุกอย่างเป็นการป้องกันตัว แถมยังมีหลักฐานที่ใช้เอาผิดกับเฉินเหว่ยส่งให้ตำรวจอีก ก็เลยรอดตัวไป


          พี่สิงโตไม่เป็นอะไรมากอย่างที่ทุกคนบอกจริงๆ แค่ทำแผลนิดนึงก็กลับบ้านได้ ก็ดีแล้วล่ะ ถ้าเกิดมันเป็นอะไรขึ้นมา ผมคงเป็นบ้าแน่ๆ


          เก้าต้องนอนที่โรงพยาบาลหนึ่งคืน เพราะร่างกายบอบช้ำหลายจุด มันถูกรุมกระทืบตอนเข้าไปช่วยไวน์ แต่ผมว่าจริงๆแล้วมันแค่หาเรื่องจะอ้อนแฟนมากว่า ไวน์ดูเป็นห่วงมันมากจนแทบจะหอบสมบัติทุกอย่างมานอนเฝ้ามันไม่ห่างซักวินาที


          สไปรส์โดนถังดุเลย(สมน้ำหน้า) พวกเราห่วงมันแทบตาย พยายามให้มันอยู่ที่ปลอดภัย มันดันโผล่ไปตอนเค้าเล่นของหนัก ขว้างระเบิดกันพอดี ไอ้ถังเลยทั้งโกรธทั้งงอน จนถึงตอนนี้สไปรส์ง้อยังไงก็ไม่หาย


          ไม่ต่างกับพี่นักรบที่กำลังง้อพี่หมอกแทบตาย ผมไม่เคยเห็นพี่รหัสไอ้เก้าเวอร์ชั่นมารร้ายเลยซักครั้งนะ ปกติเห็นไม่หน้าด้านแบบนิ่งๆ ก็ตามใจออดอ้อนพี่นักรบอยู่ตลอด


          คู่ที่ดูจะไม่มีปัญหาอะไรเลย คือพี่เฟียสกับดัมเบล ที่นั่งชิวสบายรอคนอื่นตรวจร่างกาย แถมนั่งดูแผนเที่ยวฮ่องกงกันต่อเหมือนที่พวกเราไปฝ่ากระสุน ตีกับพวกมาเฟีย เป็นเรื่องธรรมดาที่นักท่องเที่ยวทุกคนต้องเจอ


          ส่วนคู่สุดท้ายนั้นนนนนน ผมไม่อยากจะพูดถึงเลย ไอ้พี่เขยสุดอึด มันถูกยิงตั้งสามนัด ถึงแม้จะมีเสื้อเกราะกันกระสุนก็ตาม แต่หมอบอกว่าควรต้องนอนโรงพยาบาลอย่างน้อยสามคืน(คืนละหนึ่งนัด)เนื่องจากแผลช้ำใน กระสุนไม่เจาะก็จริง กระดูกซี่โครงก็เกือบหัก


          พี่เขยมาเฟีย ไม่ตอบอะไร แต่ขู่หมอด้วยรอยยิ้มเหี้ยมทีเดียว หมอแทบปูพรหรมแดงให้มันออกจากโรงบาลไม่ทัน สุดท้ายก็ลากพี่พอร์ชกลับคอนโดฯไปพร้อมกับผมแล้วก็พี่สิงโต ส่วนคนอื่นที่เหลือก็กลับคอนโดพี่ฟง

 


          "คืนนี้ ไม่สิตอนนี้บ่ายแล้ว วันนี้พักกันไปก่อนนะ สิงโตใช้ห้องนอนแขกตรงนั้นเลย ส่วนคริสก็มานอนกับพี่ตกลงมั้ย เรามีเรื่องต้องคุยกัน" เข้าห้องพี่พอร์ชมาได้ เจ้าของห้องก็จัดการแบ่งแยกห้องนอนโดยไม่ถามความสมัครใจใครทั้งนั้น


          มีคำว่าตกลงมั้ยในประโยคก็จริง แต่ไม่ใช่ประโยคคำถามเท่าไหร่ ดูคล้ายประโยคบังคับ พี่พอร์ชหน้าเครียดตั้งแต่ที่โรงพยาบาลทำท่าจะด่าผมมาหลายครั้ง ติดที่ว่าต้องไปคอยห้ามพี่ฟง ไม่ให้ยกปืนขึ้นมายิงหมอทิ้งเพราะตัวเองถูกสั่งให้นอนโรงพยาบาล นี่คงโกรธเรื่องที่ผมหายไปกับพี่สิงโตสองคนจนทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายสินะ


          "พี่พอร์ช ไม่เอาสิ ไม่โกรธนะ ผมขอโทษจริงๆ ก็ผมเมานี่นา ใครจะรู้ล่ะว่า จะมีคนมาดักรอฉุดไอ้เก้าน่ะ" ผมเดินไปเกี่ยวแขนอ้อนเอาใจพี่ชายขี้บ่น นิสัยนี่เหมือนแม่ยิ่งกว่าก๊อปปี้เพลส ไม่รู้พี่ฟงทนได้ไงไม่ยิงทิ้งน่ะ (นี่พี่ชายแกนะไอ้สมคิด/ คนแต่ง)


          "ถ้าคริสมีสติกว่านี้ ทำตามที่พี่บอก ไม่เมา แล้วจะเกิดเรื่องมั้ย" พี่พอร์ชเริ่มแล้วครัช


          "ก็คอกเทลไอ้เก้าไง โคตรแรงเลย ผมดื่มแค่สามสี่แก้วเอง ปกติผมเคยเมากับแค่คอกเทลที่ไหน มันใส่อะไรลงไปบ้างก็ไม่รู้"


          "ไม่ต้องแก้ตัวเลย นี่ยังไม่รวมเรื่องที่พากันหนีออกไปช่วยเก้ากับไวน์กันเองอีกนะ ทำอะไรคิดบ้างรึเปล่า อย่าคิดแค่ว่าทุกอย่างมันเป็นเรื่องง่ายสิ นั่นมาเฟียจริง ปืนจริง คนที่สามารถฆ่าคนได้จริงๆนะคริส มันอันตรายแค่ไหนคิดกันบ้างรึเปล่า อยากเห็นพี่เป็นบ้าตายรึไง ถ้าคริสเป็นอะไรไป นอกจากพี่จะเสียใจ ทุกคนในครอบครัวก็เสียใจ แล้วพี่จะไปบอกพ่อกับแม่คริสว่ายังไงที่ดูแลลูกเค้าไม่ดีขนาดนี้ ไหนจะพ่อแม่ของเราที่เป็นห่วงคริสอีกล่ะ"


          ".............."


          "พอแล้วน่าพอร์ช จะโทษคริสทั้งหมดก็ไม่ได้หรอกนะ พวกนั้นเป็นศัตรูของผม ถึงจะไม่ลงมือครั้งนี้ ยังไงมันก็ต้องหาโอกาสจับพอร์ช หรือไม่ก็คนในครอบครัวผมไปอยู่ดีนั่นแหละ ถ้าจะโทษ ผมต่างหากล่ะที่เป็นคนผิดน่ะ ที่คุ้มครองน้องไม่ได้" พี่ฟงขยับเข้ามาห้ามพี่พอร์ช ที่ทำหน้าตาโกรธจัด


          "ใช่ ฟงเองก็เหมือนกัน สัญญาแล้วก็ไม่ทำตาม ไหนบอกว่าถ้าจะไปจะบอกพอร์ชไง พอร์ชบอกแล้วใช่มั้ยว่าจะโกรธมาก ชอบทำอะไรเสี่ยงอันตราย แล้วบุกไปที่นั่นคนเดียว คิดบ้างรึเปล่าว่าถ้าไม่มีเสื้อกันกระสุนนั่น กี่ชีวิตถึงจะพอ ทั้งสองคนอยากเห็นพอร์ชเป็นบ้าตายใช่มั้ย"


          "อ้าว" พี่ฟงแอบพึมพำเบาๆ มองพี่พอร์ชงงๆ ที่ตัวเองก็โดนไปด้วย แต่ก็เลือกที่จะเงียบ


          "สิงโตก็เหมือนกัน ทำไมไม่รู้จักห้ามจักเตือนกัน ปล่อยให้คริสทำอะไรตามใจได้ยังไง พี่บอกแล้วใช่มั้ย ไม่ใช่ว่าให้คบกันแล้วจะทำอะไรก็ได้น่ะ ครั้งต่อไปถ้ายังเป็นแบบนี้อีก พี่จะสั่งกักบริเวณทุกคน ได้ยินมั้ยฟง ทุกคน!!!"


          "ผมด้วยเหรอพอร์ช" พี่ฟงชี้นิ้วเข้าหน้าตัวเอง ทำตาปริบๆ หมดมาดมาเฟียเลือดเย็นที่เพิ่งยิงคนทิ้งเป็นสิบเมื่อคืนไปเลย


          "เออ ทุกคน ทั้งฟง ทั้งคริส แล้วก็สิงโตด้วย" พี่พอร์ชชี้กราดด้วยท่าทางโมโหสุดๆ จนผมแทบหัวหด บอกแล้วไงว่าพี่ผมดุจะตาย ใครจะกล้าขัดใจเค้าล่ะ


          "เห้อออ ไปพักกันได้แล้วป่ะ สิงโต คริส เดี๋ยวพี่คุยกับพอร์ชให้เอง" พี่ฟงถอนหายใจทีนึง แล้วทำตัวเป็นผู้กล้าหันมาบอกพวกผม ทั้งๆที่พี่พอร์ชยังทำท่าว่าจะด่าต่อ


          "เงียบไปเลยฟง พอร์ชยังดุน้องไม่จบเลยนะ เดี๋ยวเรื่องของเราต้องคุยกันต่อ ไม่ต้องห่วงหรอก"


          "งั้นไปคุยเรื่องของเรากันก่อนดีมั้ย นะครับพอร์ช ผมทั้งเหนื่อย ทั้งเมื่อยตัวไปหมดเลย เนี่ยรอยตรงที่ถูกยิง หมอก็บอกว่าต้องทายาด้วยนะ ไปอาบน้ำกันแล้วทายาให้ผมหน่อยสิ" พี่ฟงอุ้มเอวพี่พอร์ชลากเข้าห้องนอน ทั้งๆที่พี่พอร์ชยังโวยวายอยู่ พี่เขยมาเฟียหันมาขยิบตาให้เราหนึ่งที แล้วใช้เท้าข้างที่ว่างถีบปิดประตูห้องนอนไปเลย

 


          

          "สงสัยคืนนี้ผมจะไม่ได้นอนห้องพี่พอร์ชแล้วล่ะ ฮ่าๆๆๆ" ผมหันไปหัวเราะกับคนข้างๆที่นิ่งเงียบมาตลอดทาง พี่สิงโตแค่มองหน้าผมนิดนึง แล้วถอนหายใจ ลากกระเป๋าเสื้อผ้าตัวเองเดินเข้าห้องนอนอีกห้องที่พี่พอร์ชชี้เมื่อกี้


          ผมเดินตามเข้าห้องมา มองคนที่เงียบกริบตลอดตั้งแต่เรื่องที่ท่าเรือจบ ก็ยังไม่ยอมพูดอะไรกับผมซักคำ จะว่าโกรธก็เหมือนจะไม่ใช่ เพราะพี่เค้าไม่ได้มีสีหน้าอะไรเลย ทำหน้าเรียบๆ ไม่ได้โวยวายเหมือนพี่พอร์ช ไม่ได้อ้อนว่าตัวเองเจ็บเหมือนพี่ฟง ทั้งๆที่ปกติป่านนี้ต้องอ้อนผมไปแล้ว


          "พี่สิง เป็นอะไร ปวดแผลเหรอ ทำไมเงียบไปล่ะ" คนขยับตัวเข้าไปหาคนที่จัดเสื้อผ้าอยู่บนเตียง


          "...."


          "ผมช่วยนะ พี่เจ็บแผลอยู่ ไปนั่งพักเถอะ" พี่สิงโตมองหน้าผมนิ่ง(อีกแล้ว) ปล่อยเสื้อผ้าในมือทิ้งไว้ที่กระเป๋า เดินไปนั่งเล่นบนเตียงนอน ผมเลยช่วยจัดเสื้อผ้าใส่ตู้ให้อย่างเอาใจ สงสัยจังว่าโกรธจริงหรือแกล้งกันแน่


          "พี่โกรธผมเหรอ?" ผมแขวนเสื้อตัวสุดท้าย ปิดตู้ เดินกลับมานั่งที่เตียง ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ


          "คริสทำอะไรไม่คิดเลย" น้ำเสียงเรียบๆ ไม่มีตำหนิ ไม่มีต่อว่า มากับสีหน้าแบบเดียวกัน ผมแอบขมวดคิ้วนิดนึง ที่ยื่นหน้าเข้าไปแล้วพี่สิงโตไม่มีหวั่นไหวเลยซักนิด


          "พี่ก็ไม่ได้ห้ามผมตั้งแต่แรกนี่นา เราก็ไปที่นั่นพร้อมกันนะ"


          "เพราะพี่รู้ว่าพี่ห้ามคริสไม่ได้ไงล่ะ ยังไงคริสก็คงอยากจะไปช่วยเก้าใช่มั้ย แต่เราสัญญากันแล้วว่าจะไม่ทำให้ตัวเองเป็นอันตราย คริสกลับ...แอบเดินเข้าไปในโกดังคนเดียว"


          "แต่ผมก็ปลอดภัยแล้วนี่นา พี่ก็น่าจะเห็น" ผมลุกจากเตียง ยืนหมุนตัวโชว์ให้พี่สิงโตดู ว่าผมไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน


          "แล้วถ้าไม่ล่ะ ถ้าตอนนั้นพี่ดึงออกมาไม่ทัน จะเกิดอะไรขึ้น"


          ที่ผ่านมาเวลาพี่สิงโตโกรธที่ผมทำผิด ก็จะโวยวายหรือไม่ก็ทำเสียงดุแล้วใช้เหตุผลเข้าสู้ แต่ครั้งนี้พี่สิงโตกลับแค่พูดนิ่งๆ น้ำเสียงเหมือนคนเหนื่อยที่จะพูดกับผม ทำให้ผมรู้สึกใจหาย หรือเค้าจะเบื่อกับความวุ่นวายของผมแล้ว


          "พี่สิง" ผมมองหน้าพี่สิงโตอย่างเสียใจ ปนกับความรู้สึกหน่วง พี่สิงโตมองกลับมาอย่างตัดพ้อ แล้วก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง


          "คริสโตแล้ว พี่จะไม่ดุ ไม่ต่อว่าอะไรคริสทั้งนั้น พี่สอนคริสไปหมดทุกอย่างแล้ว คงสอนอะไรคริสไม่ได้อีก เพราะถึงพูดไป เดี๋ยวคริสก็ลืมมัน" พูดจบพี่สิงโตก็ไปหยิบเสื้อผ้า เดินเข้าห้องน้ำไป


          ผมนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ถ้าผมเจอความโกรธแบบโวยวาย หรือดุด่าต่อว่าแบบทุกครั้ง ผมยังพอที่จะหาทางไปต่อได้ แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ พี่สิงโตดูเบื่อ เหนื่อยที่จะพูดอะไรออกมา การกระทำที่เดินหนีไปทั้งๆที่เรายังไม่เข้าใจกัน ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เหมือนกับจะบอกว่า เค้าจะไม่สนใจผมอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าผมจะทำอะไรก็ตาม


          ผมทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายเพราะความประมาทของตัวเอง ทำให้พี่สิงโตเกือบตายเพื่อเอาตัวเองมาปกป้องผมไว้ ถ้าพลาดแค่นิดเดียว กระสุนไม่ได้เฉี่ยวที่แขน แต่ตรงเข้าไปตรงจุดสำคัญ ป่านนี้ผมคงไม่ได้มานั่งยิ้มทะเล้นต่อหน้าพี่สิงโตแน่ ผมคงจะต้องสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปอีกครั้ง เหมือนกับที่เคยสูญเสียครอบครัวไป


          พี่สิงโตเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของผมในตอนนี้ แต่ความคะนองและความสนุกของตัวเอง ทำให้เค้าผิดหวัง บางทีถึงเวลาที่สุดขึ้นมาจริงๆ เค้าอาจจะทนไม่ไหว แล้วทิ้งผมไปก็ได้สินะ เหมือนที่ตอนนี้เค้าเริ่มเย็นชากับผมแล้วไง

 



          "พี่สิง" ผมขยับไปกอดเอวคนที่นอนหันหลังให้ เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ถูกดึงตัวเข้าไปกอด


          ไม่ว่าพี่สิงโตจะมีงานค้างจนนอนดึกแค่ไหน ผมจะนอนก่อน หรือกลับมาแล้วเข้านอนทีหลัง แต่ทุกครั้งที่เรานอนบนเตียงเดียวกัน มืออุ่นๆนั่นจะเอื้อมเข้ามาหาผม ดึงผมเข้าไปกอดเอาไว้แนบกับตัวเสมอ


          แต่วันนี้...ไม่


          พี่สิงโตออกมาจากห้องน้ำก็ทิ้งตัวลงนอนอีกฝั่ง หันหน้าไปทางขอบเตียงหลับตาปิดการสนทนา ผมพยายามพูดเล่นด้วย หรือขอโทษ แต่อีกฝ่ายก็แค่นอนหลับตานิ่งๆ

          

          ให้โกรธแล้วดุด่า หรือต่อว่า ยังดีกว่าทำตัวเย็นชาเบื่อหน่ายผมแบบนี้


          พี่สิงโตปล่อยให้ผมกอดเอาไว้ นอนนิ่งเหมือนกับว่าหลับไปแล้ว ไม่สะบัด ไม่แกะมือออก ไม่ทำอะไรเลย แต่ผมรู้ดีว่าพี่เค้ายังไม่หลับ


          ในห้องมืดๆมีแค่ความเงียบ กับเสียงพูดของผมเท่านั้น


          "พี่สิงโต ผมขอโทษ ผมรู้ว่าที่ทำไปมันผิด เราสัญญากันแล้วแต่ผมก็ยังทำให้ตัวเองเป็นอันตราย ทำให้พี่โดนยิง ทำให้เราเกือบตาย" ผมซบหน้าลงไปบนแผ่นหลังกว้าง มือผมมักจะลูบอยู่ตรงนี้ เพราะเราจะหันหน้าให้กันอยู่เสมอ


          "ผมจำทุกคำสอนของพี่ได้ดีนะ ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ตอนที่พี่วิ่งรอบสนามเพื่อสอนให้ผมใจเย็นลง พี่บอกว่าเราทุกคนต้องแยกแยะคำสอนให้ได้ เลือกเอาแต่สิ่งดีๆมาใช้ หรือตอนที่พี่บอกให้ผมอดทนตั้งใจเรียน ตอนที่พี่ให้ผมทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ที่พี่ให้ผมกินเหล้าให้น้อยๆเพราะเป็นห่วงสุขภาพ ที่พี่บอกให้ผมแคร์คนที่ห่วงใย..."


          "........"


          "ผมทำอะไรไม่คิดให้ดีก่อน ใจร้อน วู่วาม ชอบทำตัววุ่นวายให้พี่คอยห่วง คอยแก้ปัญหาให้เสมอ พี่คงจะเบื่อกับผมใช่มั้ย"


          "......"


          "แต่พี่ให้โอกาสผมอีกครั้งนะ ผมสัญญาว่าจะใจเย็นให้มากกว่านี้ ทำอะไรคิดให้มากกว่านี้ จะคิดถึงคำพูดของพี่อยู่เสมอ พี่ไม่โกรธผมได้มั้ย" ผมรู้สึกร้อนผ่าวตรงขอบตา ผมไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร ทุกอย่างที่พูดมันออกมาจากใจ 

          

          "ผมรู้สึกผิดแล้วจริงๆ"


          พี่สิงโตหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับผม ดึงตัวผมเข้าไปกอดเอาไว้แน่น แล้วลูบหัวเบาๆ


          "ถ้าวันนี้มันเกิดอะไรที่รุนแรงกว่านั้น คิดบ้างรึเปล่า ว่าพี่จะอยู่ยังไง"


          "อือ ผมขอโทษ" ผมซุกตัวเข้าหาอ้อมกอด พี่สิงโตเสียงสั่นแต่ก็พยายามควบคุมตัวเองเอาไว้แล้วพูดต่อ


          "ห่วงเพื่อนน่ะได้ แต่ทำอะไรต้องมีสติกว่านี้รู้มั้ย คริสโกรธโมโหทุกครั้งที่เพื่อนมีปัญหา เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตราย แล้วพี่ล่ะ คริสเคยห่วงบ้างรึเปล่าว่าพี่จะรู้สึกยังไง"


          "ห่วงสิ ผมห่วงพี่ ผมจะมีสติให้มากกว่านี้ สัญญา สาบานเลยก็ได้"


          พี่สิงโตพูดอย่างอ่อนโยน มือกอดผมเอาไว้ ซบหน้าลงมาบนไหล่ พึมพำเบาๆอยู่ข้างหู เหมือนคนหมดแรง


          "เวลาคริสซน ดื้อ เอาแต่ใจ พี่ไม่เคยว่าอะไร เห็นว่ามันน่ารักดี แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว เราไม่เด็กแล้วนะคริส ต้องคิดให้มากกว่านี้ ยิ่งเราโตเป็นผู้ใหญ่ เรื่องก็จะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆตามอายุของเรา ทำอะไรก็ต้องมีขอบเขตกันบ้าง คริสยังมีครอบครัว มีพี่ ที่จะเสียใจมากถ้าคริสเป็นอะไรไป"


          "อือ"


          "เหมือนกับถ้าพี่เป็นอะไรไป คริสจะรู้สึกยังไง"


          "ผมเข้าใจแล้ว อย่าเปรียบเทียบแบบนี้เลยนะ ผมจะไม่ใจร้อนอีกแล้ว ถึงที่ผ่านมาผมจะรับปากมาแล้วหลายครั้ง แต่ครั้งนี้สัญญาจริงๆ พี่อย่าเพิ่งเบื่อผมนะ ให้โอกาสผมอีกครั้ง" ความชื้นและอุ่นที่ไหล่ของผม ทำให้ผมร้องไห้ตาม


          "สัญญากับพี่นะ"


          "อื้อ สัญญา ผมสัญญา"

 



          ผมลืมตาตื่นมามองไปที่นาฬิกาก็เกือบตีห้าของวันใหม่แล้ว เมื่อวานเราหลับกันเร็วมากตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินด้วยซ้ำ อาจจะเพราะความเหนื่อยและความเพลีย หลังจากที่ผมให้สัญญากับพี่สิงโตไปแล้ว เราก็นอนกอดกันหลับไปแบบยาวถึงเช้า หลับลึกตลอดคืน ไม่ได้ยินเสียงอัลไลจากห้องนอนอีกห้องเล้ยยยยย ผมอมยิ้มดีใจที่ตื่นมาคนตรงหน้ายังกอดผมเอาไว้เหมือนเดิม


          พี่สิงโตนอนหลับตาปิดสนิท หายใจสม่ำเสมอ แขนข้างนึงสละให้ผมหนุนเอาไว้ อีกข้างที่มีแผลที่ถูกยิงกอดเอวผมเอาไว้แน่น ผมขยับซุกตัวเข้าไปหาอกอุ่นๆ นอนมองหน้าหล่อๆของพี่สิงโตอยู่นาน แต่คนที่หลับก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย น่าแกล้งชะมัด


          "น่ารักจัง แฟนใครวะ^^" ผมใช้จมูกถูไปกับจมูกโด่งๆของพี่สิงโต แต่คนหลับก็ยังนิ่ง


          "ไม่ตื่นเหรอ" ลองขยับหน้าเข้าไปกัดปากคนที่ยังหลับอยู่ งับเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว .....นิ่งอีก


          "ไม่ตื่นจะลักหลับแล้วน้า~" ผมใช้ศอกตัวเองยันตัวขึ้นนิดหน่อย นอนตะแคง โน้มหน้าเข้าไปข้างหูกระซิบด้วยเสียงที่ไม่ได้เบาเท่าไหร่ อย่าเรียกกระซิบเลย เรียกพูดธรรมดานี่แหละ


          แว่บนึงผมเห็นรอยยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ของคนที่นอนหลับตาแอบกระตุกขึ้นมานิดหน่อย เอางี้เหรอถุย ได้สิ เอางี้ใช้ม้า


          "ว้า~ ทำยังไงก็ไม่ตื่น ไปดีกว่า อากาศข้างนอกดี๊ดีน่าไปเที่ยว ใครบางคนขอเดทไว้ ไม่ตื่นไม่รู้ด้วยแล้วนะ" ผมแกล้งขยับตัวแค่นิดเดียว แต่สายตายังจ้องอยู่ที่หน้าคน(แกล้ง)หลับสนิท หน้าก็ยังแนบชิดอยู่ใกล้ๆ รอจังหวะ 3 2 1


          "เดี๋ยวสิ" นั่นไงล่ะ แค่ขยับตัวนิดเดียว พี่สิงโตก็รีบลืมตาขึ้นมา ผวาจะเข้ามาจับตัวผมเอาไว้ แต่พอเห็นหน้าเราอยู่ใกล้จนเกือบจะจูบกัน ก็เหวอไปเลย


          "หึหึ" ผมยิ้มร้ายส่งไปให้อย่างรู้ทัน


          "แกล้งพี่เหรอ ไอ้แสบ" คนถูกจับได้โวยขึ้นนิดหน่อย แก้เขิน


          "มอนิ่ง คริส" ก่อนที่จะโวยวายไปกว่านี้ ผมเลยจัดการฆ่าปิดปาก ด้วยการพรากลมหายใจ กดจูบลงไปที่ริมฝีปากที่กำลังขยับจะต่อว่าหรืออะไรก็ตาม ดูดเบาๆที่ปากล่างแล้วงับเล่นไล้ไปเรื่อยๆจนถึงริมฝีปากด้านบน


          "อืมมมม มอนิ่งคิส ไม่ใช่รึไง" ผมผละออกเพื่อให้โอกาสคนด้านล่างสูดอากาศเข้าปอด แต่พี่สิงโตกลับปอดใหญ่ ไม่มีหอบเลยซักนิด แถมอมยิ้มแก้คำพูดของผมอีก


          ผมโน้มหน้ากลับลงไปใกล้ ส่งยิ้มยั่ว แตะริมฝีปากลงไปเบาๆอีกทีแล้วผละออกมา ตอบคำถามคนขี้สงสัยด้วยคำถาม "แล้วใครคิสล่ะ? ^^"


          "คริสไง^^"


          "ถ้างั้นก็มอนิ่งคริส ถูกแล้ว" ปากผมกดซับกลับลงไป ไล่ชิมความหวานดูดกลืนปากของอีกคนช้าๆ ละเลียดเม้มแล้วแอบงับเบาๆเพื่อหยอกล้อ เรียกเสียงครางอย่างพอใจจากคนถูกผมแกล้ง ผมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วเปลี่ยนจูบหวานๆเป็นจูบร้อนแทน


>>>  ตัดไปทางโน้นก่อนนะ  <<< ค่อยกลับมาอ่านทางนี้














          "ไปอาบน้ำนะพี่สิง ผมออกไปหาอะไรเป็นข้าวเช้าให้นะ เดี๋ยวจะได้กินยา ^^"  ผมส่งยิ้มให้คนที่นั่งรอผมอาบน้ำอยู่บนเตียง พี่สิงโตพยักหน้า เดินสวนเข้าห้องน้ำไป ผมวางผ้าเช็ดตัวไว้บนเตียง แล้วเดินไปทางห้องครัว


          ที่ตู้เย็นของพี่พอร์ชมีของกินเยอะมาก ทั้งของสดแล้วก็พวกอาหารสำเร็จรูป พี่ชายผมเรียนเมืองนอกตั้งแต่เด็ก ก็เลยทำกับข้าวแล้วก็ช่วยเหลือตัวเองได้ ต่างกับพี่ขวัญแล้วก็ผมที่ทำกับข้าวไม่เป็น จริงๆพี่ขวัญก็เรียนเมืองนอกนะ แต่ก็เหมือนกับที่เคยบอกไป ไม่ถืออะไรที่หนักกว่าปากกา และไม่ทำงานอะไรที่จะทำให้สีเล็บหลุด ทำกับข้าวน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ


          ผมหยิบโจ๊กสำเร็จรูปออกมาซองนึง ตั้งน้ำในหม้อ พี่สิงโตก็เดินตามออกมาพอดี ตอนแรกผมหันไปเจอก็ตกใจ เพราะพี่แกเล่นเข้ามายืนมองเงียบๆ


          "รอแป๊บนึงนะ ผมทำโจ๊กให้ จริงๆอาหารสำเร็จรูปก็มี แต่ผมจำได้ว่าพี่ชอบกินโจ๊ก ใส่ขิง ใส่ผักโรยเยอะๆ^^" ผมหยิบผักออกมาจากตู้เย็น ถึงจะทำกับข้าวไม่เป็น แต่ถ้าเป็นเรื่องหั่นก็พอมั่วๆไปได้ ง่ายจะตายแค่หั่นผัก


          หรือจะไม่ง่ายวะ ต้นหอมผักชีของผม ท่อนนึงยาว ท่อนนึงสั้น จนดูไม่น่ากินเลย ผมหันซ้ายหันขวา เบะปากอย่างไม่พอใจกับผมงานเท่าไหร่


          "พี่ช่วยนะครับ" คนที่ยืนกอดอกมองอยู่ คงไม่พอใจกับผลงานผมเหมือนกัน เดินมาแย่งมีดไปถือไว้เอง


          "ไม่ได้นะพี่ ผมจะทำให้ ให้ผมทำให้นะ อาจจะไม่สวยเท่าไหร่ แต่รับรองกินได้แน่นอน คนป่วยน่ะมานั่งรอตรงนี้เลย" ผมดึงมือพี่สิงโตมานั่งรอตรงเค้าเตอร์บาร์ด้านหลังตัวเอง แล้วลงมือหั่นผักใหม่อีกครั้ง ใช้สมาธิยิ่งกว่าตอนทำข้อสอบอีก


          "พี่ไม่ป่วยนะคริส พี่สบายดี" พี่สิงโตหัวเราะประท้วง แต่ก็ต้องยอมเงียบเพราะผมส่งสายตาไปข่มขู่

          

          "วู้ววว สวยงาม สิบคะแนน" ผมยิ้มพอใจกับการหั่นผักชีครั้งที่สอง แต่พอมองไปที่ขิง หน้าก็สลดลงอีกครั้ง จะหั่นยังไงวะ ต้องปอกเปลือกก่อนใช่มะ


          "พี่สิง ขิงหั่นยังไงอ่า" สุดท้ายผมก็เลิกหยิ่ง แล้วหันไปพึ่งคนที่นั่งอมยิ้มอยู่ด้านหลัง


          "พี่หันขิงให้ คริสไปเทโจ๊กใส่หม้อได้แล้วไป"


          "ก็ด้ายยยยย ยอมให้แค่ขิงนะ ห้ามทำอย่างอื่นอีกล่ะ" ผมหันไปฉีกซองโจ๊กเทลงหม้อ ถึงจะแปลกใจที่วันนี้คนหั่นขิงยังไม่ขึ้นมึงกูกับผมเลยซักครั้ง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร คงยังติดใจมอนิ่งคริสอยู่ล่ะมั้ง เลยติดพัน


          โจ๊กพร้อม ขิงพร้อม ต้นหอมผักชีก็พร้อม เราสองคนก็ย้ายมานั่งกินข้าวกันที่ระเบียงคอนโดของพี่พอร์ชกัน อากาศตอนเช้าของฮ่องกงโคตรดี แอบหนาวอีกต่างหาก นี่ถ้าเรากินข้าวแบบนี้ที่ระเบียงในกรุงเทพนะ คงได้ไปฟอกไตหลังมือเช้าแน่ๆ


          ติ๊งต่อง~ ติ๊งต่อง~


          เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นตอนเกือบเจ็ดโมงเช้า ผมเลยอาสาพี่สิงโตที่กำลังยืนล้างชามโจ๊กอยู่ไปเปิดให้แทน จะหวังพึ่งสองคนที่ยังไม่ตื่นนี่ลืมไปได้เลย


          "คร้าบบบบบบ...เหี้ย!!!" ผมช็อคนิ่งค้างไปหลังจากเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคอนโดของพี่พอร์ช  




#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: ใครมาน้อ อย่าเดากันเลย เดี๋ยวถูก 555555 // มันเป็นนิสัยเค้าไปแล้ว ชอบทิ้งท้ายเอาไว้ให้ติดตาม อย่าว่ากันน้า > <  // ไม่มีอัลไลจะพูดนอกจาก แมวพิมพ์นะ เก๊าไม่เกี่ยว ตอนหน้าก็แมวพิมพ์เหมือนกานนน  **อิสมคิดทำสมน้ำหน้าว่าคู่อื่นต้องง้อกัน ตัวเองก็เกือบไปแล้วล่ะ ต้องมานั่งง้อพี่สิง ไม่ต่างกันเล้ยยย**

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3817 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 08:34
    กินกันแต่เช้ามืดกันไปเลยยยยยยย พี่จ๋าแรงดีไม่มีตก อิหนูก็ช่างยั่ว ยั่วเยดีจริงๆ มันเสมอกันวุ้ย ถุยคิดเนี้ยยย
    #3817
    0
  2. #3668 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 01:12
    คริส โอกาสมันไม่ได้มีให้เสมอหรอกนะ รับปากแล้วทำไม่ได้คนฟังมันก็ท้อ
    #3668
    0
  3. #3608 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 17:59
    พี่ขวัญหรอ เดาๆ
    #3608
    0
  4. #3444 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 08:54
    มอร์นิ่งคริส ????
    #3444
    0
  5. #3378 Nu Pae (@pupay468) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 16:54
    ใครมาอ่ะ แม่?? หรือพ่อพี่ฟง?? หรือพวกเพื่อนๆ
    #3378
    0
  6. #3305 s.lattecoffee (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 16:10
    ใครมาไม่รู้ แต่คำว่าของสมคิดนี้คงเต็มหน้าเลยแหละ 555+
    #3305
    0
  7. #2817 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 17:42
    ใครอ่ะ ?
    มอร์นิ้งคริส คือดีจริงๆ
    #2817
    0
  8. #2810 Nupear (@pinkykitty) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 14:19
    ขุ่นแม่มาแน่เลยยยย
    #2810
    0
  9. #2807 a_liew (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 14:08
    พี่สิงโหมดเงียบ นิ่ง สงบ สยบความเคลื่อนไหว เอาสมคิดจอมแสบได้อยู่มือทุกที

    T__T' น้องมันรักพี่มากนะ แต่มันดื้อไง ใจร้อน พอเกิดเรื่องไปเป็นด่านหน้าทุกที

    นอกจากเมาแล้วยั่วเก่ง อ้อยเก่งแล้ว มีอะไรดีบ้างมั๊ยยยยยย!!!!! #เดี๋ยวจับพี่สิงทุ่มใส่เลยยยย

    เป็นการรักษาที่ติดเรทมากกก อ่านไปแล้วมือไม้สั่นนนนน พาลเม้นไม่ออก 555555

    อิพี่ฟงที่ว่าแน่ก็ยังแพ้พี่พอร์ช ถ้าไม่ได้อยู่บนเตียงล่ะก็นะ #หื้มมมมมมมม

    แก็งค์นี้มีแต่ตัวพ่อตัวแม่ป่วน ๆ ทั้งนั้น

    คู่พี่เฟียส กับดัมเบล จะชิลไปไหนนนนนน = =' ช่วยตื้นเต้นบ้างอะไรบ้างงงงงง??



    อยากจับแมวทำไงดี เอาอาหารแมวมาล่อท่าทางจะไม่ได้เรื่อง อืมมมมม.. ทอดแหซะดีมั๊ยยย!!!???

    ถ้าจับแมวไม่ได้ จับคนแต่งเป็นตัวประกันท่าจะดี =_____=+

    #2807
    0
  10. #2801 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 13:25
    ครายมาาก๊านนนอยากให้เป็นขุ่นแม่จังเลย หุหุ
    #2801
    0
  11. #2800 Amika (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 13:11
    ชอบสิงห์โหมดนิ่งๆจัง อย่างงี้สิจะได้ปราบสมคิดอยู่ สู้ๆนะสมถุย
    #2800
    0
  12. #2798 ตามหามี้อยู่~ (@fineffywaldorf) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 12:25
    อีพี่จะรุ้ไหมน้องมันขัดคำสั่งยุห้องข้างๆ55555
    #2798
    0
  13. #2797 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 12:10
    อร๊ายยยย ถ้าขุ่นแม่เห็นพี่ฟงกับพี่พอร์ช จะกรีดร้องแค่ไหนนนนน กร๊ากกก
    #2797
    0
  14. #2796 NarisVittayagon (@NarisVittayagon) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 11:40
    งานเข้า!!!
    #2796
    0
  15. #2795 Devil'Em (@kusumawatree) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 11:24
    ขุ่นแม่มาหรอ
    #2795
    0
  16. #2792 Thitiworada (@pamworada) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 10:35
    ใครมากันนะ ขุ่นแม่หรือพี่ขวัญ แต่อาจจะขุ่นแม่ก็ได้ ตะโกนแบบนั้นอาจจะตกใจ เพราะพี่พอร์ชยังนอนกะพี่ฟงอยู่เลย 5555555
    #2792
    0
  17. #2791 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 10:26
    เราไม่ทายดีกว่าว่าใครมา แต่คัทแซ่บขนาดนี้ อิห้องนอนห้องข้างๆมันจะได้ยินมั้ย 5555
    #2791
    0
  18. #2790 wanpink (@wanpink) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 10:14
    พี่สิงโหมดนี้ใช่ได้เลย นิ่งจนน่ากลัว มิน่าถึงเอาสมคิดอยู่... แต่กว่าจะเอาอยู่ก็เล่นเอาเกือบหมดอารมณ์ เฮ้ย!
    #2790
    0
  19. #2788 Alycia1254 (@Alycia1254) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 09:57
    คุณหญิงแม่มาแน่เลย
    #2788
    0
  20. #2787 shin_jin (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 09:53
    ขุ่นแม่มาหรอค่ะน้องคริส?

    สมคิดสมถุยหวานกันตลอด อ่านแล้วกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม >///////<

    #2787
    0
  21. #2786 จ๋าาาาาาาาา I. (@p-neenut) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 09:51
    พี่ขวัญมาปะะะ ตกใจอุทานขนาดนั้นแม่มาคงโดนตีตาย55555 ไม่ก็คนรู้จักของนาง ไม่รุ้อ่ะรอเฉลยเนอะะ
    #2786
    0
  22. #2785 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 09:43
    พี่ขวัญแน่ ๆ ชัวร์เลย คริสกำลังนึกถึงอยู่พอดีด้วย 55
    #2785
    0
  23. #2781 Devil'Em (@kusumawatree) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 09:14
    ขุ่นแม่มาหรอ
    #2781
    0
  24. #2778 Yomot (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 08:37
    ขุ่นแม่มา แน่นอน แอบมีมาม่านิดหน่อยพอให้อภัย อิออ
    #2778
    0
  25. #2777 คิสคิสคิสคิส (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 08:37
    ทายว่าแม่คริสมา ชิมิ ???
    #2777
    0