ตอนที่ 129 : Special ฟงพอร์ช : พิสูจน์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5893
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    4 ม.ค. 60



ฟงพาร์ท


          ผมนั่งทำงานไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ ใจคิดถึงแต่อะไรบางอย่างที่หวานๆที่มันรบกวนจิตใจผมมาตลอดสองอาทิตย์แล้ว ตั้งแต่วันปีใหม่ ผมก็ไม่ว่าง และไม่ได้เจอหน้าคนปากกล้าคนนั้นอีกเลย


          "ฟง...ไอ้ฟง"


          "ห๊ะ? ครับพ่อ^^" ผมตกใจเบาๆ หันไปส่งยิ้มให้พ่อตัวเองที่ส่งเสียงเรียก


          "เป็นอะไรวะ ประชุมก็เหม่อ เลิกประชุมก็เหม่อ นี่เหม่อจนเค้าลุกออกจากห้องประชุมไปหมดแล้ว มึงยังไม่ไปอีกรึไง" พ่อหรี่ตามองอย่างสงสัย ปกติผมไม่หลุดมาดของตัวเองให้ใครจับผิดหรือมีจุดอ่อนเท่าไหร่ แต่ครั้งนี้สงสัยผมจะคิดถึงมากไปจริงๆ


          "พ่อว่า เวลาเราคิดถึงใครคนนึงตลอดเวลา อยากได้เค้ามากๆเนี่ย มันคืออะไรเหรอ^^"


          "ไอ้ฟง นี่มึงกำลังคิดจะมีแฟนเหรอวะ ใครล่ะ?" พ่อถามสีหน้าตกใจ แฟนอะไรกันครับ ผมเนี่ยนะจะมีแฟน


          "เรียกว่า ว่าที่คู่ควงคนใหม่ดีกว่ามั้ย คงไม่ถึงกับแฟนหรอกมั้ง ผมยังไม่พร้อมจะจริงจังขนาดนั้น^^"


          "คู่ควงงั้นเหรอ? ที่ผ่านมามึงเคยคิดถึงคู่ควงคนไหนตลอดเวลา อยากได้เค้าจนตัวสั่นแบบนี้รึเปล่าล่ะ?" คำถามของพ่อทำเอาผมนิ่งไปพักนึงเลย


          "........ก็ไม่เคยนะ แต่เราเพิ่งเจอกันสองครั้งเอง ผมจะไปคิดถึงขั้นแฟนได้ยังไงกันพ่อ^^" คู่ควงก็คือพวกที่เอาไว้ฆ่าเวลาเล่นๆ ผมจะไปคิดถึงทำไม เวลาที่เบื่อหรือต้องการคนแก้เหงาโน่นแหละถึงจะเรียกมาหาซักที


          "กูเจอแม่มึงครั้งแรก กูก็ตกหลุมรักเลยล่ะ ของแบบนี้ มันไม่มีเหตุผลหรอกนะ ว่าต้องเป็นใคร ที่ไหน เจอกันกี่ครั้ง บางทีมึงอาจจะไม่รู้สึกตัวเวลาตกหลุมรักใคร แต่ในหัวใจแล้วก็สมองของมึงน่ะ จะคิดถึงคนๆนั้นตลอดเวลา อย่างที่มึงนั่งเหม่อจนจบประชุมเลยนี่ไง คิดถึงเค้าใช่มั้ยล่ะ" พ่อบอก


          เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่ผมกับพ่อคุยกันด้วยเรื่องที่ไม่ใช่งาน ผมกับพ่อไม่สนิทกันเท่าไหร่ เพราะพ่อเพิ่งย้ายมาอยู่ฮ่องกงได้ไม่กี่ปี แล้วก็ดึงผมมาช่วยงาน ที่ผ่านมาตั้งแต่เล็กจนโตผมอยู่กับญาติมาตลอด จนกระทั่งป้าที่รับผมไปเลี้ยงเสียไป พ่อก็กลับมาที่นี่พ่อดี


          แล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกด้วย ที่พ่อพูดถึงแม่ให้ผมฟัง


          "แล้วผมต้องทำยังไง ถึงจะรู้ว่านี่คือการตกหลุมรักอะไรของพ่อ หรือว่าแค่อยากได้เค้าแค่นั้น" ถึงผมจะติดใจลูกแมวน้อย แต่ผมคิดว่าผมก็แค่ต้องการร่างกายเหมือนที่อยากได้จากทุกคน ถึงลูกแมวตัวนี้จะเป็นผู้ชาย แต่ผมก็ไม่ถือหรอกนะ


          "ถ้ามึงแค่อยากได้ มึงก็จะคิดถึงที่สมอง เห็นหน้าก็มีอารมณ์แบบผู้ชาย แต่ถ้ามึงตกหลุมรักเมื่อไหร่ มึงจะคิดถึงเค้าที่หัวใจ นึกถึงหน้าเมื่อไหร่ก็อารมณ์ดีตลอดทั้งวัน หัวใจเต้นเวลาอยู่ใกล้ ไม่พอใจเวลาเค้ามีคนอื่น..กูก็ไม่รู้อะไรมากหรอก สอนมึงไม่ค่อยได้ แค่เอาจากตอนที่กูเห็นแม่มึงมีหนุ่มๆมารุมจีบแล้วอยากจะฆ่าทิ้งให้หมดเลยน่ะ มึงเก็บไปคิดดูเอาดีๆละกัน ว่าคนๆนั้นเป็นแบบไหน ถ้ามึงคิดว่าใช่ อย่าลืมพามาหากูด้วยล่ะ กูอยากเห็นว่าคนที่ทำให้มึงตกหลุมรักได้ จะเป็นคนยังไง" พ่อยิ้มส่งท้ายอย่าอายๆ เพราะพ่อเป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกเท่าไหร่ ตบบ่าผมสองสามที แล้วก็จะออกจากห้องไป


          "เดี๋ยวสิพ่อ แล้วผมต้องทำยังไงล่ะ" ผมเรียกเอาไว้ก่อนที่ประตูห้องประชุมจะถูกปิดลง


          "มึงก็ไปพิสูจน์สิ ไปดูว่าเวลาเห็นหน้าเค้าแล้วมึงใจเต้นจริงรึเปล่า มานั่งเหม่อแบบนี้ไม่สมกับเป็นมึงหรอกนะ ถ้าอยากได้ก็ต้องไขว่คว้ามา" พ่อโผล่หน้ากลับมาบอก แล้วก็หายออกไป


          ไปหางั้นเหรอ....ก็ดีนะ


          ลูกแมวน้อย เตรียมตัวเตรียมใจรึยัง ผมกำลังจะไปพิสูจน์หัวใจตัวเองแล้ว

 



          ผมก้าวขาเข้ามาในสถานที่พิสูจน์หัวใจตัวเอง ที่ๆลูกแมวน้อยที่ทิ้งรอยข่วนเอาไว้ตรงมุมปากผมทำงานอยู่ 


          ธนาคารดิโอบี สาขาฮ่องกง ที่นี่ยิ่งใหญ่จนเหมือนธนาคารสาขาหลักมากกว่าสาขาย่อยต่างประเทศเยอะเลย ที่จริงคาสิโนของเราก็กำลังสนใจที่จะเปิดเครดิตให้ลูกค้าวีไอพีอยู่เหมือนกันนะ เป็นบริการเสริมที่จะทำให้แขกที่มาเล่นสะดวกสบายมากขึ้น และเราก็เช็คสเตทเม้นได้ง่ายขึ้นด้วย แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน


          "สะ สวัดสีค่ะ คุณฟง วันนี้ มะ มีอะไรให้รับใช้คะ" พนักงานคนนึงเห็นหน้าผมก็พุ่งตรงเข้ามารีบให้บริการทันที สีหน้าแบบนี้ควรทำกับลูกค้ารึไง หน้าจะกลัวผมไปไหน ผมไม่ใจร้ายกับผู้หญิงสวยๆหรอกนะ


          "ผมมาหา คุณพัชระน่ะ เค้าทำงานที่นี่ใช่มั้ย? ^^" ผมยืนล้วงกระเป๋าตอบกลับไป


          "คุณพัชระเหรอคะ ตอนนี้คุณพัชระกำลังประชุมอยู่ เดี๋ยวดิฉันไปตามเลขาคุณพัชระมาพบให้นะคะ" ผมพยักหน้า พนักงานก็รีบเดินลิ่วกลับไปทางด้านหลังธนาคารทันที


          "คุณฟง สวัสดีค่ะ ดิฉันหลินเป็นเลขาคุณพัชระค่ะ ไม่ทราบว่าคุณฟงมีธุระอะไรสำคัญรึเปล่าคะ วันนี้ไม่มีตารางนัดของคุณพัชระกับคุณฟงนะคะ" คนที่เป็นเลขาเดินเข้ามาแนะนำตัว แล้วรีบเปิดไอแพดตัวเองเช็คตารางงานของเจ้านายทันที


          นี่ลูกแมวน้อยผมตำแหน่งใหญ่แค่ไหนกันนะ ถึงมีเลขาด้วย ไม่ใช่พนักงานกินเงินดือนธรรมดารึไง ตอนที่เหลียงเล่าประวัติให้ฟัง ก็จำไม่ได้แล้วว่าพอร์ชทำงานตำแหน่งอะไร


          "ผมไม่ได้นัดไว้หรอก แต่ถึงไม่ได้นัดไว้ ผมก็พบเจ้านายคุณได้ใช่มั้ย? ^^" ผมส่งรอยยิ้มข่มขู่ไปให้ ยังไงวันนี้ผมก็ต้องไม่เสียเที่ยวที่ทิ้งงานมาหรอกนะ ต้องได้อะไรกลับไปบ้างสิ


          "คือว่า...คุณพัชระมีประชุมกับฝ่ายพัฒนาโปรแกรมจนถึงสี่โมง หลังจากนั้นก็ต้องประชุมกับฝ่ายขายต่ออีกจนถึงทุ่มนึงค่ะ" เลขาทำสีหน้าลำบากใจ นี่ทำงานอะไรทำไมประชุมถี่เหมือนผมเลย


          "ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไปแจ้งยกเลิกการประชุมกับฝ่ายขายได้เลยนะ เพราะผมกับคุณพัชระมีนัดกันแล้ว เป็นนัดส่วนตัวที่ไม่มีในตารางงานน่ะ^^"


          "เอ่อ แต่ว่า.."


          "ทำตามที่ผมบอกสิ แล้วไปบอกคุณพัชระที่ห้องประชุมด้วย ว่าให้รีบประชุมให้เสร็จไวๆ ผมให้สิบห้านาที ไม่อย่างนั้นผมจะเข้าไปลากคอออกมาเอง อ้อ พาผมไปรอที่ห้องทำงานเจ้านายคุณสิ" ผมสั่งเลขาของลูกแมวน้อยเหมือนเป็นเลขาตัวเอง แต่ใครแคร์กัน ผมไม่เคยต้องรอใครเลยนะ ให้สิบห้านาทีก็ดีแค่ไหนแล้ว สำหรับการพิสูจน์ใจตัวเองว่าผมรู้สึกยังไงกันแน่


          "คะ ค่ะ ทางนี้ค่ะ" พอเจอสายตาผมเข้าไป เลขาสาวก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากพยักหน้าตกลงเดินนำออกไป

 



          "คุณเป็นบ้าอะไรวะ ถึงโผล่มาที่นี่!!!" ลูกแมวน้อยที่กำลังโกรธจัดผลักประตูห้องทำงานเข้ามาต่อว่าผมเสียงดังลั่นทันที 


          "เลยไปเกือบครึ่งชั่วโมงนะพอร์ช อยากเห็นผมโกรธอีกรึไง ผมให้แค่สิบห้านาทีเอง^^" ผมหมุนเก้าอี้ที่นั่งอยู่หันหน้ากลับมาเจอกับเจ้าของเก้าอี้ตัวนี้ ส่งยิ้มเลือดเย็นไปให้ ใจกล้าแค่ไหนถึงปล่อยให้ผมรอถึงสี่สิบห้านาที


          "ผมต้องทำงานนะเว้ย คุณมีสิทธิ์อะไรถึงได้สั่งให้เลขาผมยกเลิกประชุมกับฝ่ายขายน่ะ มีธุระอะไรก็รีบว่ามา" แมวน้อยมีสีหน้าหงุดหงิดไม่เคยเปลี่ยน ปากกล้าไม่เคยหาย ไม่เกรงกลัวรอยยิ้มที่ผมเคยใช้ได้ผลกับคนอื่นเลยซักนิด


          "สิทธิ์เหรอ ตอนนี้ยัง แต่อีกไม่นานก็คงจะมี" ผมลุกจากเก้าอี้ ส่งยิ้มร้าย ก้าวเท้าไปหาลูกแมวขี้โมโหช้าๆ จนอีกฝ่ายมองระแวงกลับมาแล้วค่อยๆถอยกลับไป


          "อะ อะไรวะ รีบๆพูดมา ผมต้องไปประชุมต่อ"


          "ผมมาชวนไปดินเนอร์^ ^"


          "ไม่!! แค่นี้ใช่มั้ย ขอตัว" พอร์ชหมุนตัวไปทางประตูห้องทำงานหลังจากปฏิเสธผมด้วยเสียงที่เด็ดขาดแบบไม่คิดเลยซักนิด


          "ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธผมเลยนะ คุณกล้าดียังไง" ผมคว้าแขนเอาไว้ได้ ก่อนที่เจ้าของห้องทำงานนี้จะเดินหนีออกไป หมุนให้หันกลับมาเผชิญหน้า ส่งสายตาดุๆไปให้


          "คนเราก็ต้องมีครั้งแรกเสมอ ลองซะบ้างจะได้รู้ไง ว่าตัวเองไม่ใช่พระเจ้าที่ต้องการอะไรแล้วก็ต้องได้น่ะ"


          "เหมือนที่คุณเกือบจะมีครั้งแรกกับผมใช่มั้ย? ^^"


          "ไอ้...ไอ้เด็กเวร ออกไปเลยนะ ไม่งั้นต่อให้ยิ่งใหญ่แค่ไหน ผมก็สั่งให้คนโยนคุณออกไปจากที่นี่ได้ นี่มันสถานที่ส่วนบุคคล"


          "งั้นเหรอ งั้นผมให้คนที่รออยู่ด้านนอกสามสิบคนกับปืนอีกสามสิบกระบอกเข้ามาในสถานที่ส่วนบุคคล ยิงเล่นสักสองนัด ทำเหมือนกับว่าแบ็งค์กำลังจะโดนปล้น ให้คนในสถานที่ส่วนบุคคลนี่แตกตื่นเล่น คุณว่าดีมั้ย^^" ผมแกล้งทำท่าตื่นเต้นกับแผนการร้ายของตัวเอง หันไปถามความคิดเห็นของคนที่ถูกผมบีบแขนอยู่


          "ไอ้เด็กเปรต ไอ้เด็กบ้า โว้ยยย ต้องการอะไรก็ว่ามาสิวะ" ลูกแมวของผมเริ่มโกรธจัดจนหน้าแดง ที่ดูยังไงก็น่ารักมากกว่าน่ากลัว


          "คิดถึงผมมั้ยพอร์ช^^"


          "ไม่!!" เสียงปฏิเสธที่เด็ดขาด ชัดเจน และสายตาที่ก้าวร้าวโกรธจัด ทำให้ผมรู้สึกสนุกมากขึ้นไปอีก


          "อีกไม่นาน ผมจะทำให้คุณ คิดถึงผมจนทำอะไรไม่ได้ ต้องไปคอยอ้อนวอนขอให้ผมมาหาเลยล่ะ^^"


          "เห๊อะ ฝันไปเถอะ หมดธุระแล้วใช่มั้ย ขอตัวนะ" พอร์ชพยายามสะบัดแขนออกจากมือผม แต่ไม่ว่าจะทำเท่าไหร่ ก็ไม่เป็นผล


          "ยังไม่หมดธุระ ผมบอกแล้วไง ไปดินเนอร์กัน^^"


          "ก็บอกว่าไม่ไงล่ะ ผมมีประชุมนะ แล้วถึงไม่มี ผมก็ไม่ไป เชิญคุณกลับไปได้แล้ว"


          "คุณแน่ใจเหรอว่าจะไม่ไปกับผมดีๆน่ะ ในตอนที่ผมยังพูดดีอยู่ ผมว่าคุณควรรีบตามใจผมนะ ถ้าผมโกรธขึ้นมาเมื่อไหร่ คุณนั่นแหละที่จะแย่"


          "อย่างคุณจะทำอะไรได้ งัดปืนมาจ่อหัวผมอีกรึไง ถ้ากล้าก็ทำไปเลย ผมบอกแล้ว ว่าไม่กลัว" สายตาพอร์ชท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวเหมือนที่พูดจริงๆ


          "หึ ทำแบบนั้นจะไปสนุกอะไร ผมมีอะไรที่งัดออกมาใช้ ที่เด็ดกว่าปืนอีก" ผมขยับเข้าไปใกล้ ดึงเอวลูกแมวขี้โมโหให้เข้าหาตัว


          "อะ อะไรวะ ออกไปนะเว้ย" ตอนนี้กลายเป็นลูกแมวขี้ตื่นไปซะแล้ว น่ารักจัง


          "พอร์ช กลัวอะไร ผมยังไม่ได้งัดอะไรออกมาเลยนะ^^"


          "ทะลึ่ง กวนประสาท ออกไปได้แล้วเว้ย ผมไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้นแหละ"


          "คุณคิดอะไรไปไกลเองนะ บอกแล้วไงผมไม่เก่งภาษาไทยเท่าไหร่ ไปทานข้าวกันดีๆนะ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไร"


          "ไม่เชื่อเว้ย คำสัญญาก็แค่โกหกใช่มั้ย ไอ้อ่อนภาษาไทย"


          "แหม รู้จักกันแค่อาทิตย์เดียว ทำไมรู้ใจผมได้ขนาดนี้เนี่ย^^"


          "ออกไป!!!"


          "งั้นผมคงต้องงัดคลิปของเราเอามาใช้แล้วสินะ พอร์ชไม่น่าบังคับให้ผมต้องทำแบบนี้เลย^^"


          "คะ คลิปอะไร???" คนที่ตวาดเสียงดังลั่นเมื่อกี้ ลดเสียงลงมาทำท่าไม่เข้าใจ แต่สายตาระแวงนั่น ทำให้ผมรู้ดีว่าลูกแมวของผม เข้าใจความหมายของคลิปที่ผมพูดถึงดี เราเจอกันแค่สองครั้ง จะมีคลิปอะไรได้อีกล่ะ ถ้าไม่ใช่


          "คลิปที่เราอยู่ฉลองปีใหม่กันบนเตียงนอนอย่างเร่าร้อนกันสองต่อสองไง อยากดูมั้ย เดี๋ยวผมส่งไปให้ มีเสียงด้วยนะ เด็ดมากเลยล่ะ^^"


          "ไอ้เวร ไอ้เลว นี่มึง!!! มึงมีคลิปบ้าอะไรนั่นได้ยังไงวะ ////"


          "อย่าหยาบคายสิครับ คุณพัชระ ปากหวานๆเนี่ย ผมอนุญาตให้ด่าได้ แต่ไม่ให้หยาบคายนะ เดี๋ยวเสียรสชาติตอนจูบกันหมด^^" ผมยกมือขึ้นเชยคางอีกฝ่าย ส่งยิ้มไปให้ จงใจยั่วให้โกรธ


          "ผมถามว่ามีคลิปได้ยังไง!!!" พอร์ชปัดมือผมออก ตวาดอย่างโมโหจนแทบจะพ่นไฟ


          "คุณนี่ถามอะไรแบบนั้นกัน ผมจะติดกล้องวงจรปิดที่ห้องทำงานตัวเองจะแปลกอะไร เผื่อว่าวันไหนมีลูกแมวหลงทางเข้ามา ผมจะได้รู้ไงว่าลูกแมวตัวนั้น.....มันเด็ดแค่ไหน" ผมดึงเอวพอร์ชใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก้มลงไปกระซิบข้างหู อีกฝ่ายดิ้นอย่างแรง แต่ก็ไม่เคยหลุดออกไปจากอ้อมแขนผมได้เลย 


          อา แก้มน่าฟัดชะมัดเลย


          "ผมไม่เชื่อหรอก อย่ามาอำกันหน่อยเลย คุณก็แค่หาข้ออ้างข่มขู่ผมสินะ"


          "ถ้าอย่างนั้นคุณจะบอกว่า คนที่ร้องครางเสียงหวานๆ แล้วกอดผมเอาไว้แน่นในคลิปเนี่ย ไม่ใช่คุณงั้นสินะ" ผมยกโทรศัพท์ในมือส่งไปให้คนตรงหน้าดู จงใจเลือกตอนที่พอร์ชกำลังลืมตัว จูบตอบผมกลับมาใช้มือสองข้างโอบรัดคอผมเอาไว้แน่น จากนั้นก็ร้องครางเสียงดังตอนที่เราเกือบจะมีอะไรกัน  


          จากหน้าโกรธจัดสีแดง กลายเป็นซีดเผือกสีขาวทันที พอร์ชนิงเงียบไปนานมาก จนเหมือนคนแทบจะไม่หายใจ หลังจากเห็นตัวเองในนั้น


          "ปิดดีกว่าเนาะ ก่อนที่ผมจะอดใจไม่ไหว แล้วปล้ำคุณตรงนี้^^" อันนี้ผมไม่ได้แกล้งพูดเพื่อยั่วโมโหอีกฝ่ายอย่างเดียวหรอกนะ ผมดูคลิปนี้เป็นร้อยๆครั้งตลอดหนึ่งอาทิตย์นี้ ร่างกายต้องการคนตรงหน้าอย่างหนัก จนเรียกใครมาก็แทนไม่ได้ ผมต้องไล่กลับไปอย่างอารมณ์เสียหมดทุกคน


          "ต้องการอะไรก็ว่ามา อยากได้อะไร เงิน? จะเอาเท่าไหร่ล่ะ ผมจะเซ็นต์เช็คให้" พอตั้งสติได้ พอร์ชก็กลับมาโกรธจัด แต่รอบนี้มันปนความเย็นชา


          "ฮ่าๆๆๆ คุณนี่ตลกนะ ผมจะเอาเงินไปทำอะไร แค่ที่มีอยู่ก็ใช้ไม่หมดแล้ว ที่ผมต้องการน่ะ...คุณต่างหากล่ะ" เงินเดือนพนักงานจะมีซักเท่าไหร่กันเชียว อวดดี ปากเก่ง ไม่เปลี่ยนเลยนะ ลูกแมวน้อยเนี่ย


          "ไม่ ไม่มีวัน ////" อา น่ารักจัง ถึงสายตาจะแสดงออกว่าเกลียดผมมาก แต่หน้าแดงๆนั่นก็ทำให้ผมพอใจ จนยอมมองข้ามไปได้


          "ผมไม่ได้ต้องการมีอะไรกับคุณตอนนี้หรอก ผมจะรอ จะทำให้คุณเต็มใจ แล้วเป็นฝ่ายเรียกร้องจากผมเอง ตอนนี้ไปดินเนอร์กันได้รึยังล่ะ คุณพัชระ^^"

 




          รถของผมจอดที่ท่าเรือแห่งนึง ตรงหน้าเรือยอร์ชลำใหญ่ ตกแต่งอย่างหูหรา ผมเดาว่าคนตรงหน้าจะต้องอ้าปากค้างกับดินเนอร์สุดอลังการที่ผมสั่งให้เหลียงจัดเตรียมเอาไว้แน่ๆ เราสองคนเดินลงจากรถไปตรงทางขึ้นเรือ ผมยิ้ม แต่พอร์ชหน้าหงิกตลอดทาง


          "เห๊อะ ปัญญาอ่อน ดินเนอร์บนเรือกระจอกเนี่ยนะ" เสียงคนข้างๆพึมพำเบาๆ มองเรือของผมด้วยสายตาดูถูก


          "อยากจะตื่นเต้นดีใจ แต่เก็บอาการเอาไว้หรือไงครับ ลูกแมวน้อย^^" ผมดึงเอวคนที่ยืนข้างๆเข้ามา ส่งยิ้มล้อเลียนไปให้ แต่ก็นึกแปลกใจว่าทำไมพอร์ชดูไม่ตื่นเต้นเลย ผมเคยพาผู้หญิงตั้งหลายคนมาดินเนอร์บนเรือ พวกเธอดีใจตาโตกันยกใหญ่เลยนี่นา


          "ถ้าอยากจะให้ดีใจ ควรหาอะไรที่เจ๋งกว่านี้นะ เช่น พาขึ้นเครื่องบินส่วนตัวไปดินเนอร์ที่ร้านอาหารเชฟมิชลินสามดาวที่ฝรั่งเศส น่าจะดีกว่าไอ้เรือง่อยๆนี่นะ คุณฟง ^^" พอร์ชจงใจส่งยิ้มแบบเดียวกันกลับมา เพื่อดูถูกผม


          "ลองขึ้นไปดูก่อนดีมั้ย ผมว่าคุณต้องถูกใจแน่นอน^^" ผมยิ้มอย่างมั่นใจ


          "ผมจะทำลายรอยยิ้มมั่นใจของคุณให้เอง คุณฟง^^" พอร์ชเดินนำขึ้นเรือไปก่อนคนแรก โดยที่ไม่ต้องรอให้ผมปีนขึ้นไปส่งมือให้อย่างผู้หญิงคนอื่นๆ


          "อาหารนี่ผมสั่งจากโรงแรมห้าดาวของเกาะฮ่องกงเลยนะ ส่วนไวน์ก็ให้เค้าหาของที่ดีที่สุดมาให้เลย คุณชอบมั้ย? ^ ^" ผมส่งยิ้มเอาใจคนตรงหน้า หวังว่าจะได้เห็นสีหน้าตื่นเต้นแปลกใจกับความหรูหรา หรืออะไรก็ได้ที่เป็นด้านบวก จากลูกแมวของผม


          "แล้วไง พอเวลาผ่านไป อาหารจากเชฟที่ดีแค่ไหน เย็นไปก็ห่วยแตกเหมือนกันนั่นแหละ นี่คงทิ้งไว้ไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วสินะ สเต็กน่ะ ต้องทานเลยไม่งั้นมันจะเหนียวแล้วรู้รึเปล่า^^"


          ผมหลับตาลงข่มความโมโห ที่ไม่ว่าจะเอาใจยังไง อีกฝ่ายก็หาเรื่องติได้ตลอดเวลา


          "อ้อ แล้วไวน์นี่ก็ด้วยนะ ถ้าอยากลากผมขึ้นเตียงอย่างเต็มใจ ขอไวน์ที่เก่ากว่านี้อีกนิด นี่บ่มเมื่อไหร่เนี่ย เมื่อวานรึไง ทำไมรสมันเฝื่อนขนาดนี้ หึหึ^ ^" น้ำเสียงคนพูดทั้งดูถูกทั้งเสแสร้ง


          "พอร์ช!!"


          "ครับ คุณฟง^^" พอร์ชทำหน้ากวนประสาท เทไวน์ในมือทิ้งลงจากดาดฟ้าเรือลงสู่แม่น้ำ ด้วยท่าทางไม่กลัวเกรงเลย


          "อุ๊ปส์ ขอโทษที ทำไวน์ดีๆที่คุณภูมิใจหกซะได้ ไม่ว่ากันนะ ผมเข้าใจว่ามันเป็นน้ำล้างจานซะอีก เลยเผลอทิ้งไป^^" หน้าตาเสแสร้งอย่างจงใจให้รู้ว่าแกล้งทำ ยิ่งทำให้ผมโกรธมากขึ้นไปอีก


          "พอร์ช คุณกล้ามากเลยนะ ที่ผ่านมาไม่มีใครกล้าทำแบบนี้ คุณก็รู้ดีว่าผมเป็นใคร" ผมส่งสายตาไปเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ไม่ว่าใครหน้าไหนเจอสายตาแบบนี้ก็หดหัวหนีกันไปหมด


          "คุณเมาเหรอ ถึงไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร อ้อ คงจะเมาแน่ๆ รอยยิ้มมั่นใจคุณหายไปแล้วนะ รู้ตัวรึเปล่า^^" รอยยิ้มหยันท้าทายครั้งสุดท้ายทำให้ผมหมดความอดทนทันที


          "มานี่เลยพอร์ช" ผมลากร่างเล็กให้ปลิวตามมาที่ใต้ท้องเรือ ที่เป็นห้อง..นอน


          "เฮ้ นี่คุณจะบ้ารึไง ไม่พอใจอะไรก็ใช้แต่กำลัง สมองน่ะมีบ้างรึเปล่า" เสียงคนถูกฉุดกระทันหัน ร้องด่าลั่นทันที


          "ยั่วโมโหเก่งนักใช่มั้ย อยากรู้จริงๆว่าอย่างอื่นจะยั่วเก่งแบบนี้รึเปล่า คุณยังไม่รู้สถานะตัวเองสินะ ถึงได้กล้าแบบนี้" ผมเปิดประตูห้องนอน ลากพอร์ชเข้าไป เหวียงทิ้งลงกับเตียง แล้วตามขึ้นไปคร่อม


          "อย่าทำอะไรบ้าๆนะ ไอ้เด็กนี่" พอร์ชส่งสายตาดุๆเหมือนลูกแมวมา เคยบอกไปแล้วใช่มั้ยว่า มันไม่ได้น่ากลัว


          "หึ เด็กงั้นเหรอ" ผมรวบมือสองข้างที่ดันอยู่ตรงหน้าอกผมเพื่อจะให้ออกห่างไว้แน่น อีกข้างก็บีบปลายคางบังคับไม่ให้ลูกแมวดื้อหันหน้าหนี กดริมฝีปากตัวเองลงไปทันที


          วินาทีที่ริมฝีปากผมแตะลงไป ผมรู้สึกเหมือนไฟช๊อต เหมือนกระแสไฟไหลเข้ามาในร่างกายผมอย่างกระทันหัน


          "อื้อออออ ไอ้อื้อออ" ผมปล่อยมือสองข้างนั้น ให้คนด้านใต้เป็นอิสระ อยากจะทุบตีแค่ไหนก็ตามใจเพราะยังไงก็ออกไปจากผมที่กดตัวทับเอาไว้ไม่ได้อยู่ดี พอร์ชร้องประท้วงอยู่ในลำคออย่างแรง เปล่งเสียงออกมาไม่ได้เพราะถูกปากผมกักขังเอาไว้


          "เป็นไง ปากยังเก่งอีกมั้ย" ผมผละออกแป๊บนึงเพื่อพูดเย้ย แล้วรีบประกบปากกลับไปก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ด่าอะไรต่อ


          ผมงับปากบางดูดกลืนเข้าไป เม้มไล้ไปทั่วริมฝีปากนั่น ใช้ฟันกัดขบจนมันแดงบวม ยิ่งน่ากินเข้าไปอีก เสียงประท้วงเริ่มเงียบไป กลายเป็นเสียงหอบเอาอากาศหายใจเข้าปอดแทน


          ผมปล่อยให้พอร์ชได้หายใจแป๊บนึงแล้วก็กดปากลงไปอีก สอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปาก เจอกับปลายลิ้นเล็กๆที่ร้อนอุ่นชื้นก็เกี่ยวดึง ควงลิ้นตัวเองหยอกไปทั่วปาก จากนั้นก็ดึงลิ้นเล็กออกมาดูดเม้ม เหมือนเป็นน้ำหวานที่อร่อยชื่นใจ แล้วยิ่งอีกฝ่ายลืมตัวจูบตอบกลับมา ยิ่งทำให้ผมแทบคลั่ง ลิ้นเล็กๆนั่นเกี่ยวกลับมา ปล่อยให้ผมควานหาความหวานได้ตามใจชอบ เปิดปากเปิดทางให้ผมอย่างเต็มใจ


          "อือออออ อ๊ะ อา" เสียงพอร์ชครางอย่างลืมตัว ทำให้ผมร้อนขึ้นมาทันที ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ไม่เคยมีใครต้านผมเรื่องจูบได้ ต่อให้ปากเก่งแค่ไหนก็เถอะ


          "พอร์ช ลูก แมว น้อย" ผมเรียกเบาๆตรงริมฝีปาก แล้วดูดงับปากบางอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง จูบดันปากตัวเองกดลงไปแล้วงับดึงปากพอร์ชขึ้นมาด้วย เลียลิ้นชุ่มๆตัวเองไปทั่วริมฝีปากแดง กลืนปากคู่นั่นแทบจะกินลงท้องตัวเองแทนสเต็กที่ทิ้งเอาไว้ด้านบน


          พอร์ชอ้าปากแล้วดูดดึงปากผมกลับบ้าง ทำอย่างใสซื่อเหมือนเพิ่งเคยจูบเป็นครั้งแรก เลียนแบบการกระทำของผมทุกอย่าง


          "อา จงใจใช่มั้ย พอร์ช" ผมแทบคลั่งกับความหวานที่อีกฝ่ายมอบให้ มือลูบไล้ไปตามลำตัวอีกฝ่ายผ่านเสื้อเชิ้ตตัวบาง ผมร้องเรียกชื่อนี้กับผู้หญิงมากมายตลอดหนึ่งอาทิตย์ แต่ก็ไม่มีใครมาแทนเจ้าของชื่อได้ ไม่ว่าจะเสียงครางหวานๆ หรือตัวหอมๆนี่


          "อือออ อึ๊ก อาา แฮ่ก ฮ่ะ" พอร์ชหอบอย่างหนัก ปนมากับเสียงครางหวานหูที่ผมคิดถึงแทบขาดใจ จนผมแทบรั้งตัวเองเอาไว้ไม่ได้


          "อืมม พอร์ช" ผมเลื่อนลงไปที่ซอกคอขาว มือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ติดมาจนถึงลูกกระเดือก ออกสองสามเม็ด เผยผิวขาวเนียน ของอีกฝ่าย ที่เห็นเมื่อไหร่ก็ใจเต้นทุกครั้ง


          "อ๊ะ" เสียงคนด้านล่างร้องออกมา หลังจากถูกผมกัดเข้าไปที่ซอกคอ มือผมดึงชายเสื้อพอร์ชขึ้นลูบไปทั่วหน้าท้องแบนราบ


          "พอร์ช" ผมสูดดมความหอมหวานตรงซอกคอ กัดสลับกับเม้มไปทั่วซอกคอขาว


          "ยะ อย่า อือ หยุด อ๊ะ ได้แล้ว" เสียงร้องห้ามสั่นๆ ไม่ต่างกับมือที่เลื่อนมาดันตรงหน้าอก


          "ห้ามแบบนี้ เค้าเรียกยั่ว รู้รึเปล่า" ผมตอบกลับเสียงแหบต่ำและสั่นไม่ต่างกัน ดึงมือสองข้างออกจากหน้าอกตัวเอง จับไปวางพาดไว้ที่ไหล่


          "ไม่ หยุด ฟง ไหนบอกว่า จะ รอ อืออออ อย่า" ลูกแมวน้อยส่ายหน้าไปมา รีบทวงสัญญาทั้งๆที่สติตัวเองก็แทบไม่เหลือแล้วเหมือนกัน ผมรีบกดจูบกลับไปอีกครั้ง เพื่อพรากสติอีกฝ่ายให้หยุดห้ามซักที ก่อนจะผละออกมาแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ส่งไปให้


          "ผมอ่อนภาษาไทย พอร์ชลืมไปแล้วเหรอครับ^^" ต่อให้ใครจะบุกเข้ามาฆ่าตอนนี้ ผมก็ไม่มีวันปล่อยคนตรงหน้าไปอีกแล้ว


          "อื้อออ ยะ อย่า ไม่นะ อ๊ะ ผม ผมมี คนรักแล้ว" เสียงพอร์ชตะโกนลั่นครั้งสุดท้าย เหมือนพยายามพูดก่อนที่ตัวเองจะหลุดสติแล้วลืมตัวไปพร้อมกับผมอีกครั้ง


          "..................."


          ผมหยุดทุกอย่างมองหน้าของพอร์ชทันที


          "ว่าไงนะ?" เสียงผมยังคงต่ำ ครั้งนี้ไม่ได้มาจากอารมณ์ความต้องการของตัวเอง แต่เป็นความหน่วงแปลกๆที่ผมไม่เข้าใจ ไม่เคยเป็น


          "ผมมีคนรักแล้ว อย่าทำแบบนี้" พอร์ชรีบยืนยันเสียงหนักแน่น


          "ใคร!! มันเป็นใคร ไอ้หน้าไหนกล้ามายุ่ง.." ผมหยุดตัวเองเอาไว้ ก่อนที่คำว่า คนของผม จะหลุดออกจากปากไป


          "ใครก็ไม่เกี่ยว อย่าทำแบบนี้กับผมอีก ผมไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นที่คุณจะลากขึ้นเตียงเมื่อไหร่ก็ได้นะ ปล่อยผม" พอร์ชพยายามดิ้นทั้งๆที่รู้ดีว่าถ้าผมยังไม่พอใจ ก็ไม่มีวันปล่อยอีกฝ่ายให้ดิ้นหลุดหรอก


          "ทำไมล่ะ ผมดีกว่าทุกอย่างแน่ๆ คุณอยากได้อะไรก็บอกสิ ผมหาสิ่งที่คุณอยากได้ แต่มันที่คุณบอก ไม่มีวันหาให้ได้แน่นอน" ผมขมวดคิ้วไม่พอใจ กดแขนสองข้างของพอร์ชเอาไว้กับเตียง


          "นี่คุณ!!" พอร์ชมองหน้ากลับอย่างไม่พอใจทันที


          "ใคร?? บอกผมมา ใครกล้ายุ่งกับคุณ" ใครหน้าไหนมันกล้าแย่งลูกแมวของผมวะ เจอกันซักหน่อยเป็นไง อยากคุยกับปะการังใต้ทะเล หรืออยากไปนอนเป็นปุ๋ยคุยกับรากต้นไม้ล่ะ


          "..........." พอร์ชหันหน้าหนี เลี่ยงไม่สบตา


          "พอร์ช บอกผมมา แล้วผมจะปล่อยคุณไป"


          "ผมไม่เชื่อหรอก ไอ้เด็กอ่อนภาษาไทย ไอ้เจ้าเล่ห์"


          "พอร์ช ผมไม่ได้ใจดีทุกครั้งหรอกนะ ถ้าคุณยังไม่บอก ครั้งนี้ผมจะไม่หยุดแล้ว และสาบานได้เลยว่าผมจะไม่อ่อนโยนด้วย" ผมขยับหน้าเข้าไปใกล้จนแทบชิดริมฝีปาก ส่งเสียงเตือนอย่างเอาจริง


          "อย่ามาบ้านะไอ้เด็กนี่ ผมมีคนที่ชอบก็จริง แต่ผมแค่แอบชอบเธอเท่านั้นเอง เธอไม่รู้เรื่องนี้ ...นี่!! ปล่อยได้รึยัง"


          เธอ..งั้นเหรอ?? นี่พอร์ชชอบผู้หญิงงั้นเหรอ


          "นี่คุณชอบใคร เป็นผมไม่ได้เหรอ พอร์ช" ผมรู้สึกว่าตัวเองหงุดหงิดขึ้นมาทันที ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ผมกำลังมีความสุขอย่างมาก ร่างกายหอมหวานที่ผมเฝ้าคิดถึงมาเป็นอาทิตย์อยู่ตรงหน้า ผมเกือบจะคว้ามาได้แล้วแท้ๆ


          "ไม่มีวัน!! ผมไม่มีวันชอบผู้ชาย" คำพูดที่เจ็บเหมือนถูกน้ำร้อนสาดใส่หน้า ทำให้ผมหมดแรงที่จะกักขังพอร์ชเอาไว้ อีกฝ่ายได้โอกาสก็ผลักผมออกอย่างแรง จนผมหงายลงไปนอนกับเตียง พอร์ชมองเหมือนอยากจะด่าซ้ำ แต่ก็เปลี่ยนใจเดินออกจากห้องไปแทน


          ผมไม่ได้ตามออกไป เพราะยังอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก


          ทำไมผมเจ็บ....ตรงหัวใจ



Porsche


#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: แลกกันคนละหมัดสองหมัดนะคู่นี้ เปลี่ยนกันกวนประสาทไปมา น่ารัก(?)// เราแทรกสเปคู่นี้ตอนจีบกันไปเรื่อยๆนะ เว้นกลับสู่ปัจจุบันบ้างอะไรบ้าง ถามว่าจะรู้ได้ไงอันไหนอดีต อันไหนสเปปัจจุบัน ก็ดูจากชื่อเรื่องเลยนะ ถ้าเป็นย้อนอดีต จะขึ้นสเปเชียล เป็นภาษาอังกฤษ แถมชื่อตอนให้ด้วย (ไม่งงกันเนาะ) //สำหรับใครที่รอแค่พีรญา ขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง แต่หลังจากฮ่องกงคงจะกลับมาเต็มรูปแบบ ตอนนี้ก็ขึ้นยานแม่ออกดาวอังคารกันไปก่อน สมคิดสมถุยก็มาแบบกรุบกริบประปรายนะ (หรือเค้าควรเปลี่ยนเอาชื่อฟิคออกไปเลยดี ตอนนี้มันกู่ไม่กลับแว้ววว งือออ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3441 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 20:54
    อึ้งเลยฟง
    #3441
    0
  2. #3300 s.lattecoffee (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 15:03
    แอบปันใจจากคู่สมถุยกับสมคิดมาให้คู่นี้ ชอบอ่ะ
    #3300
    0
  3. #2737 indirectlya (@indirectlya) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 19:18
    ขอ ฟง พอร์ช ต่ออีกหน่อยนะคะ
    #2737
    1
    • #2737-1 sweetyn2 (@SweetyN) (จากตอนที่ 129)
      4 มกราคม 2560 / 19:19
      มีมาเรื่อยๆน้า ใจเย็นๆ
      #2737-1
  4. #2729 Awa2003 (@Awa2003) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 17:50
    ชอบฟงพอร์ชมากที่สุดเลยอ่า ขอฟงพอร์ชเยอะๆนะะะะ //จุกมั้ยนังฟง
    #2729
    0
  5. #2727 anima-tong (@anima-tong) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 17:26
    ฟงจุกไปเลยสินะ//รู้สึกสะใจเล็กๆ
    #2727
    0
  6. #2724 Meanmae (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 12:55
    อิพี่ฟง นิสัยเด็กมาก เอาแต่ใจ น่าหมั่นไส้

    เจอพี่พอร์ชเข้าไป เปนงัยหละ

    ไม่เหมือนชะนีที่เคยเจอ ดิ้นตายยยยไปเลยค่า
    #2724
    0
  7. #2723 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 12:26
    อื้ออออ น่าย้ากกกก จุกไหมฟง
    #2723
    0
  8. #2722 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 10:58
    พี่ฟงอื้อหือจุกมั๊ยคะนั่น แง่งๆๆ
    อะไรคืออัดคลิปแล้วดูเป็น100ครั้ง อิอิ
    #2722
    0
  9. #2719 a_liew (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 10:09
    อิพี่ฟง นิสัยเสียจริง ๆ อยากได้ต้องได้ -_-*

    แต่ก็มวยถูกคู่ พี่พอร์ชเหมือนจะเอาอยู่ ถ้าไม่ได้อยู่บนเตียงอ่ะนะ 55555

    น่าฉงฉาน พี่ฟงโดนปฎิเสธ แต่ทำไมเราแอบสะใจ !!!!

    ยกนี้เสมอกัน 1 : 1 ถือว่าเอาคืนคราวที่แล้ว #ทีมพี่พอร์ช
    #2719
    0
  10. #2718 RaydyKandaCh (@RaydyKandaCh) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 09:42
    ต่อให้ไปถึงดาวเนปจูนเราก็จะอ่านะค่ะ สนุกมากชอบบบ
    #2718
    0
  11. #2715 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 07:58
    อรั้ยยยยยย แอบอัดคลิปพอร์ชเอาไว้ด้วยอ่ะ 5555
    #2715
    0
  12. #2714 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 07:20
    คู่นี้ คือ กว่าจะคบกันได้ สงสัย ตีกันหลายยก 555
    #2714
    0
  13. #2713 :Tanisha (@KikBanthiTa) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 06:48
    คือพอร์ชอัดคลิป... โอย ไม่ใช่โรคจิตใช่แม้ะะะ
    #2713
    0
  14. #2712 tawan (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 06:46
    ขอบคุณคะ กำลัง รอ พี่ฟงกับ พี่พอร์ช อยู่เลย มาอีกนะ กำลังฟิน
    #2712
    0
  15. #2711 NarisVittayagon (@NarisVittayagon) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 06:08
    อ๊ายยกำลังสนุกอัพอิกไหมค่ะวันนี่
    #2711
    0
  16. #2710 warisarajivavito (@warisarajivavito) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 03:40
    ชอบมากๆๆๆแบบพออัพก็เปิดเลย อัพดึกมาก
    แอดต้องดูแลตัวเองบ้างนะ เป็นห่วง
    #2710
    0
  17. #2709 warisarajivavito (@warisarajivavito) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 03:39
    ชอบมากๆๆๆแบบพออัพก็เปิดเลย อัพดึกมาก
    แอดต้องดูแลตัวเองบ้างนะ เป็นห่วง
    #2709
    0
  18. #2708 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 03:02
    ดุเดือดมากกกกก แต่ถ้าเราเป็นพอร์ชเราก็ไม่ยอมง่ายๆหรอก มีสิทธิไรใหญ่โตมาจากไหน งานการมีมาเลื่อนได้ไง ฟงตอนนี้น่าหมั่นไส้+น่าโมโหมากกกก สะใจตอนที่พอร์ชข่มเรื่องความหรูได้ 5555
    #2708
    2
    • #2708-1 sweetyn2 (@SweetyN) (จากตอนที่ 129)
      4 มกราคม 2560 / 03:58
      เค้ามีคลิปมาขู่ไงเธอวววว
      #2708-1
    • #2708-2 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 129)
      4 มกราคม 2560 / 09:56
      มันน่าหมั่นไส้ตรงเนี้ยแหละ 555
      #2708-2