ตอนที่ 118 : Special ฟงพอร์ช : แรกพบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    30 ธ.ค. 59

ฟงพาร์ท


          ผมนั่งเหม่อมองวิวฮ่องกงยามค่ำคืนที่แสนจะคึกคักเนื่องจากวันเทศกาลปีใหม่ใกล้จะถึงแล้ว ร้านค้าประดับตกแต่งไฟให้ยิ่งใหญ่อลังการกว่าเดิม ทั้งๆที่ของเดิมผมก็ว่าเยอะแล้วนะ จุดขายของที่นี่คือแสงไฟที่สวยงาม สำหรับคนอื่นอาจจะดูเป็นวันพิเศษ ดูน่าตื่นเต้น แต่กับผมมันก็แค่วันธรรมดา ไม่มีอะไรแตกต่าง อาจจะต่างตรงที่วันนั้นเค้าจุดพลุกันล่ะมั้ง


          ผมไม่มีครอบครัวให้ฉลองปีใหม่ด้วยอยู่แล้วนี่นา พ่อก็ไม่ว่างเพราะทำแต่งาน เทศกาลไม่ใช่วันหยุดของร้านเราอยู่แล้ว แต่เป็นวันกอบโกยต่างหากล่ะ ยิ่งช่วงนี้ร้านเรากำลังเติบโต จะมาขึ้นป้ายว่า 'หยุดปีใหม่นะจ๊ะเชิญคาสิโนอื่น' ก็คงไม่ได้


          น้องชายคนละแม่ก็ไม่เคยได้ติดต่อกัน ถึงผมจะไม่ได้เกลียดอะไรมัน แต่เราก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนัดสังสรรค์วันปีใหม่ได้


          "ฟงคะ ข้างนอกมีอะไรน่าสนใจเหรอ เหมยนั่งอยู่ตรงนี้นะ" มือเล็กเรียวสวยลูบไล้มาบนหน้าอก เธอพูดเสียงหวานยั่วยวนเพื่อเรียกร้องความสนใจไปด้วย


          "ผมกำลังคิดว่าปีใหม่จะให้รางวัลอะไรเหมยดี ที่ทำตัวดีกับผมขนาดนี้ไงครับ^^"


          "จริงเหรอคะ ฟงจะให้ของเหมยเหรอ อะไรล่ะคะ" เหมยร้องอย่างดีใจ ปิดปากทำตาโต


          "อยากได้อะไรล่ะ ผมให้ได้ทุกอย่าง กระเป๋าแพงๆซักใบ หรือเครื่องเพชรดีล่ะ^^" ผมเอื้อมมือไปรั้งเอวบางเข้ามาชิดกับตัว ก้มหน้าไปคลอเคลียที่ซอกคอขาว


          "อื้ออ ฟงล่ะก็ น่ารักจังเลย ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เหมยจะเอาใจฟงเต็มที่เลยนะคะ พาเหมยไปที่ห้องสิ" เธอรีบซบหน้าลงมาบนอก ยิ้วหวานส่งสายตายั่วยวน ขยับหน้าเข้ามาใกล้ จูบผมอย่างร้อนแรง เพื่อเอาใจตามที่ตัวเองบอก


          ผมดึงตัวเหมยขึ้นมานั่งบนตัก มอบจูบที่ร้อนแรงจนอีกฝ่ายแทบละลาย ตัวอ่อนปวกเปียกหอบหายใจแรงเข้าปอด แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ ขยับกลับมาจูบผมอีกรอบให้ร้อนแรงกว่าผม


          "อือออ อืม อาาา"


          "ในรถละกันนะเหมย เสร็จแล้วผมมีธุระต่อ คงค้างด้วยไม่ได้^ ^"


          ผมไม่รอคำตอบเพราะไม่เคยมีใครกล้าขัดใจ ยิ่งผู้หญิงแบบนี้ก็เหมือนกันทุกราย ตรงไหนก็ได้เธอไม่อายใครอยู่แล้ว


          มือผมขยับไปเลื่อนม่านระหว่างคนขับรถกับที่นั่งส่วนผู้โดยสารปิด เหลียงคนสนิทที่นั่งด้านหน้าเหลือบมาสบตานิดหน่อยแล้วพยักหน้าอย่างรู้ใจ เดี๋ยวก็คงจะสั่งให้ขับรถต่อไปเรื่อยๆจนกว่าผมจะหยุดฟัดผู้หญิงคนนี้นั่นแหละ

 


          "อาาา ฟงคะ อีกรอบสิ นะคะ" สาวสวยเสื้อผ้าหลุดลุ่ย พยายามเบียดตัวเข้ามาอีกครั้ง


          "ไม่ได้แล้วครับ ผมกำลังจะไปนัดสาย เราแยกกันที่หน้าโรงแรมเลยนะเหมย แล้วปีใหม่ผมให้คนส่งของขวัญไปให้นะ^^" ผมจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ ดันคนที่คร่อมอยู่บนตักออกไปส่งยิ้มให้บางๆ


          "อ้าว แล้วฟงไม่มาฉลองปีใหม่กับเหมยเหรอคะ"


          "คงไม่ได้หรอก ผมเบื่อเหมยแล้ว เราเลิกกันเถอะนะ^ ^" ผมพูดเข้าประเด็นเรื่องสำคัญที่ทำให้ยอมรับนัดเธอวันนี้ทันที อีกสิบนาทีผมจะสายแล้วนะเนี่ย วันนี้นัดสำคัญด้วยสิ


          "ฟง!!" เธอทำหน้าช็อคสุดๆ ช็อคกว่าคนก่อนอีกแฮะ สงสัยเพราะผมคบกับเธอนานเกินไปกว่าที่ตั่งใจเอาไว้สินะ เธอเลยคิดว่า ผมจะจริงจังด้วย

     

          "เหลียง ใกล้ถึงรึยัง วันนี้ประชุมสำคัญผมสายไม่ได้นะ" ผมเปิดม่านออกไปพูดกับคนสนิทมือก็ผูกเน็กไทให้เข้าที่


          "ถึงแล้วครับนาย ถึงได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว เราแค่ขับวนรอบโรงแรมเท่านั้นเอง" ไอ้คนสนิทตัวแสบตอบกลับมาด้วยสายตาเหมือนจะบอกว่า ผมรู้หรอกน่าว่าสายไม่ได้


          "ก็ดี จอดหน้าโรงแรมเลย แล้วให้คนไปส่งเหมยที่บ้านด้วยนะ หรือถ้าเธออยากจะไปที่ไหนก็ไปส่งละกัน"


          ผมก้าวลงจากรถจะเข้าประตูโรงแรม ผู้หญิงที่นั่งอึ้งก็เพิ่งได้สติ รีบวิ่งตามลงมาคว้าแขนผมเอาไว้ "เดี๋ยวสิฟง ทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฟงจะทิ้งเหมยง่ายๆแบบนี้ได้ยังไง"


          "แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนสิเหมย ไม่อายเค้ารึไง แล้วก็จำไม่ได้เหรอว่าผมเป็นใคร อย่ามาขึ้นเสียงใส่ผมนะ^ ^" ผมยิ้มเตือนไปด่วยความหวังดี ว่าอย่าขัดใจหรือทำให้ผมรำคาญจะปลอดภัยกว่า


          "ฟง ฮือออออออ" พอเห็นสายตาผมเหมยก็ถอยออกไปสองสามเก้า มองผมด้วยสายตาหวาดกลัว แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้นร้องไห้


          "เห้อออออ เหลียงจัดการ..."


          "คุณครับ เป็นอะไรรึเปล่า" ผมกำลังจะให้ลูกน้องลากเธอกลับบ้านไป ด้วยความรำคาญ นี่เห็นว่าที่ผ่านมาเธอถูกใจผมที่สุดหรอกนะ ถึงได้ใจดีด้วยขนาดนี้


          แต่ก็ดันมีไอ้บ้าคนนึงเสนอหน้าเข้ามาทรุดตัวลงไปถามไถ่ผู้หญิงที่ร้องไห้อยู่ตรงพื้นซะก่อน


          "เหมย กลับบ้านไปซะ ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ" ผมไม่สนใจผู้ชายมาใหม่ที่แทรกเข้ามาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษไม่ถูกเวลา พูดเสียงเข้มกับคู่ขาที่เพิ่งจะเลิกกันอย่างข่มขู่


          "อะ อือ" เธอสะอื้นรีบพยักหน้าตกลงอย่างหวาดกลัว ผมพยักหน้าให้คนสนิทหนึ่งที เหลียงก็ประคองเหมยออกไปขึ้นรถ


          เหลือแค่ผมกับไอ้สุภาพบุรุษที่กำลังลุกขึ้นยืนเต็มความสูงขึ้นมาประจันหน้ากับผม ด้วยสายตาก้าวร้าว ตำหนิอย่างเปิดเผย


          "คุณนี่ร้ายกาจจริงๆเลยนะ ทำผู้หญิงร้องไห้ขนาดนี้ แต่ยังใจดำยืนดูได้เฉยๆ" ผู้ชายหน้าอ่อนวัย ตัวผอมสูงแต่ก็สูงน้อยกว่าผมนิดหน่อย หน้าตาก็ดูดีทำไมชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านไม่ดู...สำนวนไทยเค้าเรียกอะไรนะ ตาหมาตาเรือใช่รึเปล่า นั่นแหละยุ่งเรื่องชาวบ้านไม่ดูตาหมาตาเรือจริงๆ


          "แล้วคุณเกี่ยวอะไรด้วยครับ อยากรับช่วงต่อเหรอ เอาไปสิ คนนี้เด็ดนะ รับรองเด็กน้อยแบบคุณจะติดใจจน หลงเสน่ห์เข้าเต็มๆเลยล่ะ^^" ผมมองเหยียด ดูจากท่าทางแบบนี้ก็รู้แล้วล่ะ ว่าคงจะผ่านมาไม่มากเท่าไหร่ หรือบางทีอาจจะไม่เคยเลยด้วยซ้ำ


          "ไอ้เลว" ผู้ชายตรงหน้า หลุดสบถด่าเป็นภาษาไทย ผมเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ จากที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะให้ลูกน้องจัดการสั่งสอนให้รู้ว่าไม่ควรยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ตอนนี้มันน่าสนใจแฮะ ผมเป็นลูกครึ่งไทยนะ เลือดครึ่งนึงได้มาจากพ่อที่เป็นคนไทย แต่ก็ไม่ได้พูดภาษาไทยบ่อยเท่าไหร่ จะใช้ก็แค่ตอนคุยกับพ่อเวลาอยู่กันสองคน แล้วผมเจอพ่อบ่อยที่ไหนกัน ผมเกือบลืมไปแล้วนะเนี่ยว่าตัวเองพูดภาษาไทยได้น่ะ


          "คุณพูดอะไรนะ^^" ผมถามกลับเป็นภาษาจีนด้วยเสียงข่มขู่นิดหน่อย หวังจะให้มันหลุดมาดสุภาพบุรุษ ส่งสายตาหวาดกลัวมาที่ผมบ้าง


          แต่ก็ไม่ สายตาของคนตรงหน้า มีแต่ความแน่วแน่ มองมาที่ผมอย่างไม่เกรงกลัว แถมยังพูดจาสั่งสอนอีกต่างหาก


          "เปล่า คุณน่ะ ครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้กับเพศแม่อีกนะ คนทุกคนก็มีหัวใจ อย่าเอาความรู้สึกคนอื่นมาล้อเล่น หรือเห็นผู้หญิงเป็นแค่เครื่องระบายความใคร่...ไอ้เด็กเวรเอ๊ย" ประโยคคำด่าตอนท้าย คนตรงหน้าพึมพำกับตัวเองเป็นภาษาไทย เพราะคิดว่าผมคงไม่เข้าใจสินะ


          "คุณน่ะ เป็นนักท่องเที่ยวสินะ ถึงได้กล้าพูดกับผมแบบนี้^ ^" ถึงภาษาจีนจะฟังเข้าใจง่าย แต่ก็ไม่ใช่สำเนียงคนที่นี่ น่าจะเป็นคนไทยนะ


          "หึ คิดว่าขู่แบบนี้แล้วผมจะกลัวคุณรึไง ถึงคุณจะเป็นคนดังของที่นี่ มีอิทธิพลยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่บ้านเมืองก็มีกฎหมาย เป็นมาเฟียแล้วติดคุกไม่ได้งั้นเหรอ"


          อ้าว ก็รู้จักผมนี่นา


          "ถือว่ากล้าดีนะครับ ที่รู้ว่าผมเป็นใครแต่ก็ยังขึ้นเสียงแบบนี้^ ^"


          "ทำไมผมต้องกลัวทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดด้วย" สายตาแข็งกร้าวมองจ้องผมอย่างไม่กลัวเกรงแบบที่ปากพูดจริงๆ น่าสนใจจัง อยากรู้ว่าถ้าโดนปืนจ่อหัวจะยังกล้ามองผมแบบนี้อยู่รึเปล่า^ ^


          "คุณพัชระครับ" เสียงภาษาไทยดังขึ้นใกล้ผมอีกเสียง ผู้ชายปากกล้าที่เถียงกับผมหันไปตามเสียงเรียกทันที


          "ยะ อย่ามีปัญหากับเค้าดีกว่านะครับ ไม่งั้นเราจะลำบาก" คนที่ดูอายุกว่าไอ้คุณพัชระอะไรนี่ พูดด้วยท่าทีเกรงใจอีกฝ่าย แล้วเหลือบสายตามาทางผมด้วยท่าทางหวาดกลัว


          "กลัวอะไรกันครับ คนแบบนี้ก็ดีแต่รังแกผู้หญิงกับคนที่ไม่มีทางสู้เท่านั้นแหละ" หึ ปากดีจริงๆเลยนะ นี่กล้าอยู่แล้วหรือคิดว่าผมไม่เข้าใจภาษาไทยกันแน่


          "ถือว่าผมขอเถอะนะครับคุณพัชระ คุณเพิ่งย้ายมาประจำที่นี่ อย่าเพิ่งมีปัญหาเลย เรารีบไปงานเลี้ยงกันดีกว่า ไปช้าให้แขกผู้ใหญ่รอไม่ดีนะครับ" พอเห็นว่าเจ้านายตัวเองจะไม่ยอมจบ ตาลุงนั่นก็เลยใช้แขกผู้ใหญ่ในงานอะไรสักอย่างมาอ้างทำให้คนเก่งที่กล้าเถียงผมมีสีหน้าลังเลขึ้นมาทันที


          "ก็ได้ครับ ....คุณน่ะ อย่าทำแบบนี้อีกล่ะ ครั้งนี้ผมจะปล่อยไปก่อน" พัชระหันมามองด้วยสายตาสั่งสอน น้ำเสียงเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังดุเด็กตัวเล็กๆ แล้วก็เดินหมุนตัวออกไป


          ผมแทบจะขำตามหลัง ตัวแค่นี้จะทำอะไรผมได้วะ ดูท่าทางอ่อนแอจะตายไป แต่ก็ใจกล้าดี


          "ขอโทษด้วยนะครับคุณฟง เค้าเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน อย่าถือสานะครับ" ตาลุงลูกน้องพูดจบก็รีบเดินตามเจ้านายออกไปด้วยท่าทางหวาดกลัวผม ถ้าเจ้านายตัวเองเป็นแบบนี้บ้างก็คงจะดีนะ


          สองคนเดินออกไปแล้ว ผมหันกลับไปหาคนสนิทของตัวเองที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ


          "ใจกล้าดีนี่หว่า ดูสายตาไม่กลัวใครนั่นสิเหลียง ไปสืบมาซิ ว่ามันเป็นใคร^ ^" ผมยกยิ้มอย่างพอใจ อยากรู้จังว่าใหญ่มาจากไหน ถึงปากกล้าไม่กลัวผมแบบนี้ ทั่วทั้งเกาะฮ่องกงคงมีมันแค่คนเดียวนี่แหละ


          "ครับนาย"




          @31 ธันวาคม 2015


          เห้อออออ เบื่อชะมัด ผมไม่น่ารีบบอกเลิกเหมยเลย ตอนเครียดๆเรื่องงานแบบนี้ก็เลยไม่มีที่คลายเครียด ไม่มีคนคอยเอาใจเลย แต่จะให้กลับไปขอคืนดีก็ไม่เอาหรอก ของที่ทิ้งไปแล้วใครจะเก็บกลับขึ้นมาอีกกัน ผมควรหาคนใหม่ได้แล้วมั้ง ปล่อยทิ้งไว้สองสามวันแล้วนี่นา ถ้าลงไปโซนบาร์น่าจะพอมีสาวๆสวยๆที่ยอมตกลงขึ้นเตียงกับผมง่ายๆบ้างแหละน่า


          ก๊อกๆๆ


          "เข้ามา" ผมเอ่ยปากอนุญาตคนที่เคาะประตูหน้าห้องทำงาน ถ้าไม่เลขาก็ต้องเป็นเหลียง ผมไม่ชอบให้คนอื่นมาวุ่นวาย ลูกน้องที่อนุญาตให้เข้าห้องทำงานได้เลยมีแค่คนสนิทเท่านั้น


          "นายครับ นี่ประวัติผู้ชายคนนั้นที่นายสั่งให้ไปสืบครับ" เหลียงวางแฟ้มนึงลงบนโต๊ะ


          "ใคร คนไหน???"


          "ก็คนที่มีเรื่องกับนายที่โรงแรมวันก่อนไงครับ ที่เข้ามาถามคุณเหมย"


          "อ้อ" ผมลืมไปแล้วนะ ตอนนี้ไม่สนใจแล้วสิ ก็แค่พวกปากดี ปล่อยไปซักคนก็แล้วกัน แต่ไหนๆมันก็ไปสืบมาแล้ว ฟังไว้หน่อยก็คงได้เผื่อว่าเจอกันคราวหน้าจะได้จัดการมันถูก "เออ เล่ามาสั้นๆก็แล้วกัน ขี้เกียจอ่าน"


          "ครับ ชื่อพัชระ ทำงานที่ธนาคาร" เหลียงพูดถึงแค่นั้นแล้วก็เงียบไป


          "............แค่นี้?"


          "ก็นายบอกให้เล่าสั้นๆนี่ครับ" คนสนิทส่งยิ้มกวนประสาทมาให้


          "เหลียง อยากไปนอนคุยกับปะการังใต้ทะเลมั้ย^ ^"


          "แหะๆ ล้อเล่นครับนาย คุณพัชระ ทำงานที่ธนาคารดิโอบี อายุยี่สิบแปดปี เพิ่งย้ายมาเป็นผู้จัดการใหญ่ประจำสาขาที่ฮ่องกงได้สองเดือนครับ"


          อ้อ พวกพนักงานกินเงินเดือนสินะ ทำไมปากกล้าไม่กลัวตายเลย แบบนี้ถ้าทำให้หายสาปสูญไปก็คงไม่มีใครกล้าตามหรอก


          "เออ พอแล้ว ช่างมันเถอะ ผมจะลงไปที่โซนบาร์หน่อย ให้คนตามห่างๆก็พอนะ" ผมยกมือห้ามเพราะลูกน้องกำลังจะอ้าปากรายงานต่อ ขยับตัวลุกเดินนำออกจากห้องไป วันนี้ยังไงก็คงต้องหาสาวๆสวยๆซักคนมาแก้เครียดแล้วล่ะ วันเดียวผมประชุมตั้งสามรอบแล้วนะ

 



          @เดอะสเตชั่นบาร์


          ผมนั่งอยูที่โซฟามุมนึงของร้าน กวาดสายตามองหาเป้าหมาย เผื่อว่าในกลุ่มนักท่องราตรีพวกนี้จะมีใครที่พอจะถูกใจผมบ้าง ที่จริงร้านเรามีชั้นสองเป็นห้องวีไอพีสามห้องด้วยนะ แต่ว่าถ้าอยู่บนนั้นผมจะตกปลาน้อยกลับไปนอนกอดได้ยังไงกันล่ะใช่มั้ย


          อืม คนนั้นน่าสนใจแฮะ หุ่นดีอวบนิดๆน่าขย้ำ แต่ดูช่ำชองมากไปหน่อย ข้าม คนที่อยู่ตรงโต๊ะกลางร้านก็น่าสนใจนะ ดูเปรี้ยวเฉี่ยวมั่นใจ น่าจะตกลงกันได้ง่ายๆ เอาคนนี้แหละ


          ผมลุกจากโซฟา เดินถือแก้วเหล้าของตัวเองไปทางเป้าหมายที่ล็อคเอาไว้แล้ว สายตาจ้องมองไปที่สาวสวยที่ถูกใจผมตั้งแต่แรกเห็น แต่เท้าก็ต้องหยุดเดินเพราะเธอกำลังถูกตัดหน้าไปแล้ว สาวสวยเดินจากโต๊ะตัวเองไปที่โต๊ะข้างๆ ยกแก้วในมือตัวเองยืนออกไปที่ผู้ชายคนนึง ส่งยิ้มยั่วยวนให้ มันเป็นใครวะ กล้าแย่งเหยื่อผมเหรอ


          สายตาผมย้ายไปจ้องหน้าไอ้ผู้ชายที่นั่งตรงโต๊ะกับเก้าอี้ทรงสูง ผู้ชายคนนั้นหันไปมองแก้วที่ถูกยกขึ้นมาแตะแขนตัวเอง ส่งยิ้มให้แล้วส่ายหน้าปฏิเสธ โง่รึเปล่าเนี่ย ทำไมมันยอมปล่อยของดีหลุดมือง่ายๆแบบนี้กัน


          ว่าแต่หน้ามันคุ้นๆนะ


          "เหลียง หน้าคุ้นมั้ย นั่นใครน่ะ" ผมยกมือกวักเรียกลูกน้องที่ยืนคุ้มกันอยู่ห่างๆให้เข้ามาใกล้


          "อ้อ คุณพัชระไงครับ คนที่ผมเพิ่งบอกประวัติไป"


          "ไอ้พนักงานธนาคารน่ะนะ หึ โง่จริงๆ มีผู้หญิงมาอ่อยกลับไม่สนใจ" ผมถอยเท้าตัวเองกลับไปนั่งที่โซฟา เปลี่ยนใจที่จะหาเป้าหมายในคืนนี้ 


          ผู้ชายที่ดูหน้าอ่อนกว่าวัยจนไม่น่าเชื่อว่าจะแก่กว่าผมตั้งสี่ปี มิน่าล่ะวันนั้นถึงได้เรียกผมว่าไอ้เด็กเวรน่ะ ไหนๆมันก็มาให้เชือดถึงที่แล้ว จะเอายังไงกับมันดีนะ น่าจะต้องสั่งสอนซักหน่อยรึเปล่า หรือควรปล่อยลูกนกลูกปลาไปดี


          ผมนั่งมองดูพนักงานธนาคารหน้าตาดี ขาว สูง หน้าตี๋ ที่ปฏิเสธผู้หญิงไปแล้วสามคน เจ้าตัวกำลังยกนาฬิกาขึ้นมามองเป็นรอบที่สิบ คงนัดเด็กตัวเองไว้สินะ ถึงได้ไม่สนใจใครแบบนี้ ผ่านไปพักใหญ่ พัชระก็หยิบโทรศัพท์ เดินออกไปจากโซนผับ ผมเหรอ ลุกตามสิน่าสนุกจะตาย


          "พาลูกค้ามาถึงรึยังครับ...อ้าว ทำไมอย่างนั้นล่ะ ดึงไว้ก่อนสิครับ ผมจองโต๊ะไว้ให้แล้ว นี่ถ้าลูกค้าไม่เน้นมาว่าอยากมาดื่มที่นี่ผมก็ไม่มาเหยียบหรอก ที่อโคจรแบบนี้ .......อะไรนะครับ จะกลับไฟล์ทคืนนี้ .....อ้อ ครับ เข้าใจแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นฝากคุณไปส่งที่สนามบินให้ด้วยนะครับ ผมจะกลับบ้านแล้ว" ผมเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังคนที่คุยโทรศัพท์โดยไม่รู้ตัวเลย ว่าภัยกำลังใกล้เข้ามาแล้ว กล้าดีนี่ มาเรียกร้านผมว่าที่อโคจร


          !!!!


          ^ ^


          พัชระหันหน้ากลับมา ก็ตกใจสะดุ้ง ถอยไปก้าวใหญ่ เพราะผมยืนชิดส่งยิ้มให้อยู่ด้านหลัง


          "คุณ..เอ่อ คุณฟง คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" คำแรกคนพูดหลุดภาษาไทยออกมาอีกครั้ง แล้วก็ต้องเปลี่ยนกลับเป็นภาษาจีน เพราะยังคิดว่าผมไม่เข้าใจ


          "ถามแปลกจัง นี่ร้านผมนะ ผมจะอยู่ตรงไหนของร้านตัวเองก็ได้^ ^"


          "คุณ!!! ภาษาไทย??" ใช่ผมพูดภาษาไทยกลับไป ไม่ได้ใช้ตั้งนานแล้ว สำเนียงจะเพี้ยนรึเปล่าเนี่ย


          "ครับ ภาษาไทย แปลกใจใช่มั้ย ไม่คิดว่าผมจะเข้าใจล่ะสิ วันนั้นถึงได้กล้าด่าผมว่าดีแต่รังแกผู้หญิงกับคนที่อ่อนแอกว่าน่ะ^ ^"


          "ต่อให้เข้าใจผมก็กล้า คุณเป็นแบบนั้นจริงๆนี่นา อย่าคิดว่ามีพวก มีลูกน้องแล้วผมต้องกลัวคุณนะ"


          "ยังกล้าเหมือนเดิมเลยนะ ถ้าอย่างนั้น แบบนี้ล่ะ ยังจะกล้าอยู่มั้ย^^" ผมชักปืนออกจากเอว ยกไปจ่อหน้า


          "แล้วยังไง จะเอาความเป็นนักเลง เป็นกุ๊ยมาขู่ผมเหรอ คิดว่าผมจะกลัวรึไง ยิงสิ ถ้ากล้าก็ยิงเลย" คนที่ถูกปืนจ่อหน้าผาก กลับตกใจแค่แว๊บเดียว แล้วสีหน้าก็กลับมาท้าทายผมอีกครั้ง น่าแปลกใจ คนอะไรไม่กลัวตายเลย


          "อะไรคือกุ๊ย??" คำท้าทายไม่ทำให้ผมสนใจเท่ากับภาษาไทยใหม่ๆที่ผมไม่เคยรู้จัก


          "ก็พวกปลายแถว พวกอันธพาลไร้สกุล พวกสันดานไม่ดีไง พูดไทยไม่ได้ทั้งหมดหรอกกเหรอ เห็นพูดชัดนี่นา"


          "ผมเรียนภาษาไทยที่ฮ่องกงนี่ ไม่รู้คำใหม่ๆหรือคำแสลงหรอกนะ"


          "มันก็มีเรียกมาตั้งนานแล้วรึเปล่าล่ะ คำว่ากุ๊ยนี่มาก่อนผมจะเกิดอีกนะ ...เอ๊ะ เดี๋ยวสิ ผมมายืนคุยไร้สาระอยู่ทำไมตรงนี้วะ ไปดีกว่า เสียเวลา เลิกเอาปืนมาจ่อหน้าผมได้แล้วถ้าจะไม่ยิงน่ะ ไอ้มาเฟีย" นอกจากจะต่อว่าแล้ว พัชระยังกล้าที่จะยกมือขึ้นมาปัดปืนผมออกไปให้ผมทาง แล้วก้าวเท้าสวนผมออกไปทางด้านหลังอีกด้วย


          "ถ้าปืนไม่กลัว งั้นแบบนี้ล่ะ^ ^" ผมหันกลับไปจับข้อมือของอีกฝ่ายเอาไว้ ดึงลากให้ตามไปที่ห้องทำงานของตัวเอง


          "เห้ยย เดี๋ยวไอ้บ้า คุณจะพาผมไปไหนเนี่ย ผมจะกลับบ้านแล้ว" เสียงโวยวายดังลั่นไม่ทำให้ผมสนใจ แม้แต่คนรอบข้างก็ไม่มีใครกล้าทำอะไร เพราะผมคือเจ้าของที่นี่


          "อย่าให้ใครเข้ามา" ผมบอกคนสนิทที่เดินตามมา แล้วลากคนที่ยังส่งเสียงโวยวายด่าผมเป็นภาษาไทยไม่เลิกเข้าไปในห้องทำงาน เดินทะลุไปที่ห้องนอน ที่ผมทำเอาไว้ เผื่อว่าวันไหนงานหนัก ก็ค้างที่นี่เลย หรือบางทีก็พาปลาน้อยที่ตกได้จากข้างล่างขึ้นมาค้างด้วย


          "จะทำอะไรวะ คิดจะฆ่าปิดปากกันรึไง" เสียงถามอย่างไม่เกรงกลัวหลังจากถูกผมเหวี่ยงเข้าห้องนอน ปิดประตู ล็อคกลอนอย่างดี


          "ทำแบบนั้นไปคุณก็ไม่กลัวไม่ใช่เหรอ ถ้าฆ่าคุณแล้วคุณไม่กลัว จะทำไปทำไม คุณก็รู้ชื่อเสียงผมดีใช่มั้ย ว่าผมถนัดทรมานคนให้ตายช้าๆด้วยความหวาดกลัวมากกว่า^ ^" ผมก้าวเท้าไปใกล้คนปากกล้าที่ตอนนี้มีสีหน้ากังวลใจขึ้นมานิดหน่อยแล้ว แบบนั้นแหละที่ผมอยากเห็น


          "แล้ว..แล้วยังไง ถอยออกไปนะ" พัชระถอยเท้าออกไปทีละก้าว ในจังหวะเดียวกับที่ผมก้าวเข้าไปหา


          "ทำไมไม่ต่อว่า ไม่สั่งสอนผมต่อล่ะ เก่งไม่ใช่เหรอ^ ^" พัชระถอยไปจนถึงเตียงนอนแล้ว


          "นี่คุณ จะทำอะไรก็ทำไปผมไม่กลัวคุณหรอกนะ คิดว่าผมจะไม่กล้าแจ้งความรึไง มันจะต้องเป็นข่าวใหญ่แน่ๆ"


          "ฮ่าๆๆๆๆๆๆ นี่น่ะเหรอคำขู่ของคนใจกล้าที่ท้าทายมาเฟียแบบผม เด็กจัง^ ^"


          "คุณสิเด็ก ไม่พอใจใครก็หาเรื่องเค้าไปทั่ว ใช้ผู้หญิงเปลืองเพื่อหาความสุขให้ตัวเอง ที่บ้านขาดความอบอุ่นรึไง ถึงได้ให้คนพวกนั้นมารับกรรม อ๊ะ"


          "เกินไปแล้วมั้ง คุณพัชระ" ผมผลักคนพูดมากให้หงายลงไปกับเตียง แล้วตามขึ้นไปกดแขนกับขาเอาไว้แน่น นี่เริ่มโกรธจริงๆแล้วนะ กล้าดียังไงมาพูดเรื่องนี้กัน


          "จะ จะทำอะไรน่ะ" นั่นสิผมก็แค่ลากมาที่เงียบๆเพื่อสั่งสอนแต่ยังไม่ได้คิดเลยว่าจะทำอะไรดี งั้นก็ตามวิธีของผมก็ละกัน กำลังอยากคลายเครียดจากประชุมอยู่ด้วย


          "หึ ปากเก่งให้ตลอดนะ" ผมเลื่อนมือสองข้างขึ้นไปไว้ด้านบนแล้วกดล็อคเอาไว้ คนตัวบางเล็กแบบนี้สู้แรงผมไม่ได้หรอก 


          "อย่านะ จะทำอะไรวะ ปล่อยนะเว้ย ไอ้บ้า ไอ้เวร อ๊ะ" มือใหญ่ของผมเลื่อนลงมาที่กางเกงของคนที่เริ่มดิ้นแรง แต่ทำยังไงก็ไม่ยอมหลุด ปลดกระดุมแล้วรูดซิปออก


          "ผมช่วยดีมั้ย คุณจะได้หายปากกล้าซักที คงเครียดแล้วไม่มีที่ระบายสินะ หึ^ ^"


          "อ๊ะ หยุดนะ จะทำบ้าอะไรเนี่ย ไม่ อย่า ปล่อย ///" เจ้าตัวดิ้นหนักขึ้นเมื่อถูกมือผมดึงรูดให้


          "ให้ปล่อยจริงๆเหรอ ร่างกายคุณมันไม่ได้บอกแบบนั้นนะ อยู่มาจนโตขนาดนี้ คงไม่เคยเลยสินะ"


          ////////// หน้าแดงด้วยล่ะ ทำไมดู..........น่ารัก


          "แล้วคุณมาเกี่ยวอะไรด้วย เป็นแค่เด็ก ปะ อื้อออ ปล่อยสิวะ ไอ้เด็กบ้านี่"


          "ผมอ่อนกว่าแค่สี่ปีเองนะ แต่ผมว่าประสบการณ์ผมคงมากกว่าคุณเยอะเลยล่ะ..." ผมโน้มหน้าลงไปใกล้หูคนตัวขาว งับลงไปแรงๆ แล้วกระซิบ " สอนให้เอามั้ย?"


          "อะ ไอ้เด็กเวร ปล่อย อืออออ ปล่อย วะ เว้ยยย" เสียงครางลอดจากไรฟัน ตัวหอมๆ หน้าที่แดงจัดไปจนถึงหู ทำไมถึงได้ทำให้ผมใจเต้นได้วะ ทั้งๆที่ตั้งใจแค่จะแกล้ง ผมก็ไม่เคยนอนกับผู้ชายจริงๆด้วยสิ ปกติผู้หญิงที่นอนด้วยก็มีแต่พวกเคยมาแล้วทั้งนั้น ไม่ต้องสอนอะไรก็เป็นงานกันทุกคน


          "ร้อนแล้วนะเนี่ย ต้องการผมเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ เดี๋ยวผมช่วยนะ ดีมั้ย? ^^" ผมขยับมือเร็วขึ้นอีกหน่อย


          "ไม่ ปล่อย อย่าทำแบบนี้นะเว้ย นี่ผมเป็นผู้ชายนะ คุณจะบ้ารึไง"


          "แล้วไง ผมได้หมดแหละ ขอแค่ถูกใจ ลองเปลี่ยนอะไรใหม่ๆมั่งอาจจะดีก็ได้ เรามาลองดูดีมั้ย ถ้าผมทำให้คุณเอื้อมมือมากอดผมไม่ได้ ผมจะหยุด ^ ^"


          "ไม่ลองเว้ยยย ปล่อยนะเว้ย หยุดเดี๋ยวนี้นะ" ทั้งๆที่ร่างกายกำลังขยายใหญ่ หน้าก็แดงก่ำ แถมยังหอบหนักอีกด้วย แต่ก็ยังกัดฟันไม่ยอมร้องออกมาเลยซักคำ


          "นี่ ชื่อล่ะ คนไทยจะมีชื่อเล่นใช่มั้ย เรียกคุณพัชระแบบนี้ดูห่างเหินจัง^^" ผมยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆหน้าอีกฝ่าย กระซิบถามเสียงต่ำ


          "ไอ้เด็กเวร ปล่อยสิวะ อึ๊กก โธ่เว้ยยย" คนถูกถามไม่สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากก่นด่าและดิ้นท่าเดียว


          "บอกชื่อมาสิ ผมอาจจะใจดีปล่อยไปก็ได้^^"


          "อึ๊ก พะ พอร์ช ปล่อยสิวะ บอกแล้วไง"


          "พอร์ชชช" ผมเรียกยั่วอีกฝ่าย แล้วเริ่มขยับมือแรงขึ้น "ลืมบอกไปว่าผมอ่อนภาษาไทย คำว่าอาจจะนี่แปลว่า โกหก ใช่มั้ย? ^ ^"


          "อืออออ เวร เอ๊ย อย่า ฮึ๊กก" เสียงร้องรอดมาจากไรฟัน เพราะเจ้าตัวกำลังกลั้นสุดชีวิต แต่คงไม่ไหวแล้วล่ะมั้ง เพราะร่างกายตอบสนองมือผมโคตรดีเลย


          ผมกดเข่าตัวเองไว้ที่ขาพอร์ช มือนึงรวบมือเล็กไว้บนหัว อีกข้างก็ช่วยเจ้าตัวที่กำลังร้อนไปหมดให้รู้สึกสบายขึ้น


          "เป็นไงบ้าง ด่าผมอีกสิ^ ^"


          "ไอ้ อึ๊ก ไอ้ เด็ก อือออออ อ๊ะ อื้อออออออ ///////////"


          "หึ รู้สึกดีมั้ยพอร์ช ไหนบอกว่าไม่ไง ทำไมปล่อยมาเยอะขนาดนี้ล่ะ^ ^" ผมชูมือตัวเองที่เปื้อนคราบเหนียวๆขึ้นมา ส่งสายตาล้อเลียน


          "ไอ้ทุเรศ อย่าให้หลุดไปได้นะ ไอ้เด็กเวร///"


          "ปากดีแบบนี้ระวังอยู่ฮ่องกงได้ไม่นานนะ ดีแค่ไหนที่คนที่คุณด่าเป็นผม ถ้าไปเจอคนอื่น ป่านนี้เค้าสั่งเก็บคุณไปแล้ว เข้าใจที่ผมพูดรึเปล่า^ ^" ผมโน้มหน้าลงไปกระซิบใกล้ๆ


          "ปล่อยโว้ยยย เลิกทำแบบนี้ซักที"


          "พอร์ชฟังผมนะ อย่าไปกล้าด่าคนไปทั่วอีก พยักหน้าเข้าใจก่อน แล้วผมจะปล่อยไป ตกลงมั้ย" ครั้งนี้ผมไม่ยิ้ม ไม่ล้อเล่นอีกแล้ว ผมใจดีแค่ไหนที่สั่งสอนมันแบบนี้ ถ้าไปลองดีคนอื่นเข้าล่ะก็ คงตายไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว


          "ไม่"


          "พอร์ช รับปากก่อนสิ แล้วผมจะปล่อย ครั้งนี้ผมปล่อยจริงๆนะ หรือว่าคุณยังอยากให้ผมช่วยอีกซักรอบสองรอบ^ ^"


          "เออ รับปากแล้วก็ปล่อยซักที" พอร์ชสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง เลี่ยงไม่สบตาผม ใบหน้าแดงก่ำจากความอับอายที่ลืมตัวเผลอร้องและปลดปล่อยเต็มมือผม ปากแดงๆนั่นกัดเม้มเข้าหากันดูแล้วน่าหมั่นเขี้ยว


          ใจผมเต้นแรงเมื่อจินตนาการถึงปากนั่น


          ถ้าผมลองจูบดู จะเป็นยังไงนะ


          "อ๊ะ อือออออออ" คนที่ถูกฉกฉวยริมฝีปากกระทันหัน อ้าปากร้องตกใจ ผมเลยใช้โอกาสนี้สอดลิ้นตัวเองเข้าไปเกี่ยวลิ้นเล็กๆของอีกฝ่าย


          ทำไมแค่จูบกับผู้ชายผมถึงตื่นเต้นแบบนี้วะ


          "อือออออ" เสียงร้องประท้วงกลายเป็นเสียงครางในลำคอ เมื่อเจอจูบร้อนๆของผมเข้าไป ไม่ว่าใครก็ไม่เคยต้านทานได้ซักราย รวมถึงรายนี้ด้วย


          เสียงพอร์ชหวานหูน่าฟังชะมัด นี่ถ้าผมทำให้ครางออกเสียงมาได้ จะน่าฟังแค่ไหนวะ


          "อ๊ะ อาาา อา อืออออ" ผมแกะกระดุมเสื้อคนที่นอนอยู่ใต้ร่างตัวเองออก ซุกไซร้ไปทั่วร่างกายเนียนขาว ต้องการฟังเสียงร้องที่หลุดออกจากปากนั่น แล้วมันก็หวานน่าฟังอย่างที่ผมคิดจริงๆ


          "อืมมมม" ผมร้องอย่างพอใจ อีกฝ่ายเริ่มอ่อนแรงที่จะขัดขืน ทำให้ผมย่ามใจ ปล่อยมือที่ล็อคข้อมือเล็กเอาไว้ แล้วใช้ลูบไล้ไปทั่วทั้งตัว ฟังเสียงครางกระเส่านั่นแล้วผมยิ่งมีอารมณ์


          "อ๊ะ อือออ ฮึ๊กก อาาาาา" มือขาวยกขึ้นมาโอบรอบคอผมเอาไว้อย่างลืมตัว 


          "อืมมมม ดี อา" ผมไม่ไหวแล้ว ทำไมแค่เสียงร้องถึงทำให้ผมมีอารมณ์ได้ง่ายๆแบบนี้กัน มือสองข้างจับขาขาวยกชันขึ้น กดพับเข่าพอร์ชไปด้านหน้า ผมพอรู้มาว่ากับผู้ชายต้องตรงนี้สินะ


          "อ๊ะ ฮ่ะ อือออ" พอช่วงล่างเราสัมผัสกัน พอร์ชก็ร้องเสียงสั่นกว่าเดิม จิกมือลงบนหลังผมนิดหน่อย


          "ทำไมหวานแบบนี้ อืมมมมม" ผมก้มหน้ากลับลงไปจูบที่ริมฝีปากแดงที่ผมกัดจนช้ำอีกครั้ง เพิ่มจูบเพิ่มความร้อนแรงจนอีกฝ่ายครางในลำคอลั่น เผลอจูบตอบกลับมา


          โคตรดีเลย ปากนี่ไม่ได้ดีแค่เอาไว้ด่าสินะ แต่ยังน่ากัดมากอีกต่างหาก


          ฟิ้ววววว ปัง! ตู้มมม


          "อ๊ะ หยุด อย่า" เสียงพลุด้านนอกดังลั่น ทำให้พอร์ชได้สติอีกครั้ง ร้องห้ามเสียงดังลั่น มือที่ถูกปล่อยเป็นอิสระเลยย้ายจากการโอบรัดตัวผมเป็นผลักดันออก


          เที่ยงคืนแล้วเหรอเนี่ย


          "เอาน่า ผมไม่ไหวแล้ว ถือว่าให้ของขวัญปีใหม่กันไปก็แล้วกันนะ^^" พอร์ชเริ่มดิ้นอีกครั้ง ผมรีบกดตัวทับลงไป เตรียมดันตัวเองเข้าไปด้านใน


          "อ๊ะ ยะ อย่า อย่าทำ" พอร์ชสะดุ้งเฮือก ใบหน้ากังวล หวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด แต่ตอนนี้ผมมีอารมณ์แล้ว อะไรก็ฉุดผมไม่อยู่...

          "ฟง อย่าทำ"


          "........."


          "อย่าา"


          "โธ่เว้ยยย ผมให้นาทีเดียว รีบออกไปจากที่นี่ซะ" ผมปล่อยมือ ถอยออกจากตัวลงไปยืนข้างเตียง แล้วหันหน้าหนี เพราะกลัวตัวเองจะเปลี่ยนใจทนไม่ไหวลากพอร์ชขึ้นเตียงอีกหน


          "นี่..." คนถูกปล่อยแทนที่จะวิ่งออกไปกลับส่งเสียงเรียก ผมหันกลับไปอัตโนมัติอย่างไม่ทันได้คิด


          ผั๊วะ!!


          "ไอ้เด็กเวรเอ๊ย หายอยากรึยังวะ ไอ้บ้า ไอ้สันดานเสีย" หมัดที่ไม่หนักเท่าไหร่แต่เพราะผมไม่ทันระวังทำให้ร่างกายเซไปนิดหน่อย พอร์ชด่าเสร็จก็รีบเดินออกจากห้องไป


          พอร์ชออกไป เหลียงก็รีบสวนเข้ามาทันที พอเห็นเลือดที่มุมปากผมก็ทำท่าตกใจ


          "นายจะปล่อยไปเหรอครับ?"


          "หึหึ ปล่อยไปก่อน แค่ตอนนี้นะ ลูกแมวตัวนี้พยศชะมัด คงต้องปราบกันอีกซักหน่อย" ชักถูกใจแล้วสิลูกแมวน้อย ต้องทำยังไงผมถึงจะได้มานะ^^




#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: เซอร์ไพรส์ม้ายยย จัดคู่พี่เป็นคู่เปิดสเปปีใหม่ก่อนเลย เพราะคู่พี่ไม่อยู่ในไทม์ไลน์อินโทร // เป็นตอนที่ยาวมากกก และยังไม่จบ^^(ยิ้มแบบพี่ฟง)//สองคู่ติด แลดูหื่นส่งท้ายปี  แต่เค้าไม่เกี่ยวนะแมวพิมพ์ .////.  //อินโทรมาประมาณห้าทุ่มนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3099 s.lattecoffee (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 15:11
    มีความอยากเชษคู่นี้
    #3099
    0
  2. #2703 Babybozo (@babybozo) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 23:02
    อยากอ่านเรื่องเต็มเรื่องนี้ อยากรู้เค้ารักกันได้ยังไง
    #2703
    1
    • #2703-1 sweetyn2 (@SweetyN) (จากตอนที่ 118)
      4 มกราคม 2560 / 02:26
      มีมาเรื่อยๆจ้า คู่นี้เรื่องยาว
      #2703-1
  3. #2591 tawan (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 22:05
    อยากรู้ ว่าพี่พอร์ซ ยอมใจอ่อนมารักกับพี่ฟง

    ยังไง อะ

    ได้โปรดช่วยมาเขียนเรื่องพี่พอร์ชกับพี่ฟง ด้วยนะคะ
    #2591
    0
  4. #2581 คนอ่าน (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 16:42
    เจอกันก็ลากเข้าห้องเลยอ่าาาา หู๊ยยยย
    #2581
    0
  5. #2505 MimiPornsinee (@MimiPornsinee) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 15:52
    โอโห้ฮอตมากกกกกกกกกก ใครเผาบ้านว่ะเนี่ยยยยย
    #2505
    0
  6. #2454 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 10:31
    เฮียฟง ร้ายยยยยย
    #2454
    0
  7. #2444 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 06:04
    พี่ฟงจัดว่าเด็ดอื้อหืออออ ติดใจพี่พอร์ชเร็วมากกกกก
    #2444
    0
  8. #2439 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 01:11
    อื้อหืมมมมมมมม นี่แค่เจอกัน2ครั้งเองนะ ไวไฟยังกะราดน้ำมันเตรียมไว้เป็น10ปี 555
    #2439
    0
  9. #2438 Bbro_P (@myloveisgone) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 00:13
    ขอพื้นที่กรี๊ดค่ะะ โอ้ยยยย ชอบสเปตอนนี้มากกกกกกกกจ้าาา แล้วเขาไปจีบอะไรยังไงเนี้ยย อยากรู้เลยยย
    #2438
    0
  10. #2434 Chompoo Za (@0913851443) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 23:42
    เอาอีกกกค่าาาา ฟงพอร์ช ฟินอ่ะเจอกัน2รอบ ก็จุ๊กกรู๊แล้ว
    #2434
    0
  11. #2432 Killer (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 23:17
    ตู้วหูววววววววว!!!! นี่แหละโลกของผู้ใหญ่ #ฮ่องกงsohot 55555555 #ฟงพอร์ช แรกพบก็ไม่ใส คู่เด็กๆเลยเด็กจริงๆ 555555
    #2432
    0
  12. #2431 a_liew (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 22:55
    เตรียมเหวี่ยงแหจับแมวววววววววว =/////=+

    อิพี่ฟ่งตอนแรกเจอพี่พอร์ชก็ดูโหดดีอยู่หรอก

    ไป ๆ มา ๆ ทำไม กลายเป็นหื่นไปซะได้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    จับแมวไม่ดูตาม้าตาเรือ ระวังโดนแมวงับนะคะนะ



    >///////////////< อุกิ๊สสสสสสส... สเปโดนใจเก๊ามากกกกก
    #2431
    0
  13. #2430 :Tanisha (@KikBanthiTa) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 22:38
    ฟงนี่เจอครั้งแรกก็จะข่มขืนแล้ว อรั๊ย
    #2430
    0
  14. #2429 neung_no (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 22:28
    พี่ฟงเจอครั้งแรกก็ถูกใจเลยหรา..เขาเรียกตกหลุมรักเลยหล่ะจ๊ะ
    #2429
    0
  15. #2428 ตามหามี้อยู่~ (@fineffywaldorf) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 22:14
    ฮ่องกงช่วงนี้หน้าร้อนนนนสินะ หึๆ
    #2428
    0
  16. #2427 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 21:48
    หู้ววววววววว ชอบความฟงพอร์ช
    #2427
    0
  17. #2426 numdum (@tanzaa) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 21:43
    เค้าอยากได้สเปลุงนักรบมากจริงๆ ขอ nc นางแบบตัดเต็มเถอะคะ
    #2426
    0
  18. #2425 Laxyz (@armanie) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 21:33
    อยากสารภาพกับไรต์ว่าเราชอบฟงพอร์ชที่สุด-//- คือมันดีต่อใจมากกก
    #2425
    0
  19. #2424 tan love Zen (@namtanlovezen) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 21:29
    คือดี ติดฟงพอร์ชซะแล้ว
    #2424
    0
  20. #2423 oranongseadan (@oranongseadan) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 21:28
    ฟงร้ายมากกกกก
    #2423
    0
  21. #2422 Sunsanee103 (@Sunsanee103) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 21:17
    ขอบคุณไรท์ สำหรับของขวัญปีใหม่ค่ะ
    #2422
    0
  22. #2421 Bornfreeonekiss (@ployjea) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 21:04
    หมั่นไส้ฟงจริงๆ แม้ๆ
    #2421
    0
  23. #2420 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 20:50
    งืออออออ ^ ^
    #2420
    0
  24. #2419 Ksksks (@Ksksks) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 20:48
    เอิ่มมมมม.....เจอครั้งที่สอง ก้อจัดเลยหร๊าาาาา พี่ฟ๊งงงงงง!!! 
    #2419
    0
  25. #2418 pia09 (@pia09) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 20:38
    ขอบคุณ ของขวัญปีใหม่ นะ ????
    #2418
    0