ตอนที่ 107 : สเปเชียล ฟง พอร์ช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    26 ธ.ค. 59


พอร์ชพาร์ท


          ผมไม่รู้ว่าควรจะเริ่มพูดอะไรดี ตอนนี้ผมกำลังรู้สึกผิดมาก ผมไม่เคยเสียใจอะไรเท่านี้มาก่อนเลย ธุรกิจร้อยล้านพันล้านของตัวเอง ผมยังใช้สติ คิด ตัดสินใจอย่างใจเย็นเสมอ แต่อะไรทำให้ผมตัดสินใจเรื่องของความรักได้ผิดพลาดขนาดนี้


          ผมบอกเลิกฟง ทั้งๆที่เค้าไม่มีความผิดอะไร ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิดของผมคนเดียว


          "หกเดือนเลยนะพอร์ช ที่ผมต้องทรมาน ที่ผมต้องเจ็บปวด" ผมรู้แล้วน่า ผมเองก็เจ็บปวดเสียใจไม่ต่างกันหรอก แต่คงพูดแบบนี้ไม่ได้ใช่มั้ย เพราะผมเป็นคนผิด


          "ฟง พอร์ชขอโทษ ตอนนั้นมันเสียใจมาก แล้วก็ วันนั้นฟงบอกว่าไม่ว่างติดธุระทั้งๆที่เรานัดกันไว้แล้ว พอร์ชรีบเคลียงานแทบตาย สุดท้ายโดนยกเลิกนัดกระทันหัน แถมยังไปเห็นกับตาว่าฟงอยู่กับคนอื่น ก็เลย..."


          "ก็เลยบอกเลิก แล้วอ้างว่างงานยุ่ง ไม่ถาม ไม่ให้เหตุผล ปล่อยให้เราสองคนต้องเลิกกันด้วยเรื่องแค่นี้เป็นครึ่งปีเนี่ยนะพอร์ช ......พอร์ช!!!"


          ผมหลับตาปี๋ก้มหน้า ปล่อยให้ไอ้เด็กมาเฟียที่อายุน้อยกว่าตั้งสี่ปี ตะคอกใส่หน้าอย่างโมโห


          "พอร์ชรู้สึกผิดมาก เสียใจมากด้วย ฟงจะโกรธก็ได้นะ จะต่อว่า หรือด่าอะไรก็ได้ พอร์ชเสียใจจริงๆ"


          "แล้วยังไง ด่าไป ว่าไป แล้วมันจะทำให้อะไรดีขึ้นมาได้บ้าง ที่ผ่านมา พอร์ชอยากให้เราคบกันโดยไม่บอกใคร ไม่อยากออกไปเดทที่ไหน ไม่อยากไปกินข้าวข้างนอกเพราะกลัวคนเห็น ผมไม่เคยว่า ผมตามใจพอร์ชทุกอย่าง ผมรักพอร์ชไม่มากพอสินะ พอร์ชถึงไม่ถาม ไม่เชื่อใจผมแบบนี้" 


          คำตัดพ้อของฟงทำเอาผมหาคำพูดตัวเองไม่เจอเลย จริงอย่างที่เค้าบอกทุกอย่าง ผมมันโคตรงี่เง่า อายุมากกว่าเค้าซะเปล่า แต่กลับทำตัวเป็นเด็กๆแล้วคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่


          "อย่าพูดแบบนี้สิ คือว่า.." ผมอยากง้อให้มากกว่านี้นะ แต่ติดตรงที่พ่อกับญาติ(ที่ผมเพิ่งรู้) ยืนงงอยู่กลางห้องด้วยนี่สิ


          "ถ้าอย่างนั้น เรากลับกันก่อนดีกว่านะแซนดี้ ตอนนี้ฟงคงไม่สะดวกเท่าไหร่ เอาไว้ลุงอธิบายให้ฟัง" คุณกิตเหมือนจะรู้สถานะการณ์ หันไปบอกแซนดี้ที่งงกว่าใครเพื่อนเพราะฟังภาษาไทยไม่เข้าใจ แต่เธอก็ยิ้มให้พยักหน้าตกลง


          "งั้นแซนดี้กลับก่อนนะฟง วางของฝากไว้ตรงนี้นะ มีปัญหาอะไรก็ค่อยๆคุยกันให้เข้าใจล่ะ เอ่อ คุณก็เหมือนกันนะ ฟงเป็นคนใจร้อน ขี้หวง แต่เค้ารักใครรักจริงนะ" เธอพูดกับฟง แล้วหันมาบอกผมด้วยรอยยิ้มที่ให้กำลังใจ ยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดไปใหญ่ที่เข้าใจผิดไปแบบนี้


          แม้จะไม่เข้าใจว่ากำลังคุยอะไรกันอยู่ แต่เราก็ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ ว่าเป็นแฟนที่กำลังทะเลาะกันน่ะ


          "........" ฟงไม่ตอบรับ ไม่บอกลาใครเลย ทั้งพ่อและญาติตัวเอง ได้แต่ยืนนิ่งทำหน้าบึ้ง ทั้งๆที่เคยยิ้มมาตลอด จนสองคนนั้นพากันออกไป


          "โกรธมากเลยเหรอ ฟงงง" ผมลากเสียงอ้อน ทั้งๆที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต ดึงแขนฟงไปนั่งที่โซฟา


          "........" ฟงนั่งกอดอกจ้องหน้าผมด้วยสายตาโกรธ ตัดพ้อ น้อยใจ ต่อว่า สารพัดที่ทำให้ผมสำนึกผิด คิดมาก และเสียใจ


          "ต้องทำยังไงฟงถึงจะยอมหายโกรธเหรอ บอกมาสิ พอร์ชยอมทำทุกอย่างเลย"


          "ออกไปจากชีวิตผมสิ ไปตอนนี้เลย" น้ำเสียงนิ่งเรียบ ไม่โวยวาย ไม่ตัดพ้อเหมือนกับที่ผ่านมา ทำให้ผมอึ้งค้างไปเลย


          "..........ฟง พูดจริงเหรอ ที่จะให้พอร์ช ออกไปจากชีวิตน่ะ" ผมรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังหยุดเต้น ถามออกไปเสียงเบาหวิว หาเสียงตัวเองแทบไม่เจอ


          ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมก็คงจะเสียใจ ผิดหวัง โกรธ น้อยใจ แล้ววิ่งออกจากห้องไป ทำอย่างที่ฟงพูด แต่ตอนนี้ ผมกำลังว่างเปล่า มันมากกว่าความเสียใจ มันคิดอะไรไม่ออก คนที่ใช้ชีวิตของตัวเอง แลกกับชีวิตของผม เอาตัวมาบังกระสุนให้ คนที่ปากร้าย แต่ใจดี คนที่ขี้อ้อน ชวนทะเลาะ ดื้อ ตื้อให้ผมกลับไปคืนดีด้วย กำลังจะผลักผมออกไปจากชีวิต


          ผมเสียเค้าไปแบบเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว ครั้งนี้ผมจะทำทุกอย่าง ผมจะเป็นฝ่ายง้อเอง ผมจะไม่ไปง่ายๆแน่


          "ไม่จริง แค่อยากให้รู้ว่าตอนนั้นผมรู้สึกยังไง ที่พอร์ชบอกเลิกกับผม เข้าใจรึยังล่ะ" สายตาเย็นชาที่ใช้มองผมเมื่อกี้ กลับมาเป็นน้อยใจแบบเดิม


          "ตกใจหมดเลย ถ้าไล่พอร์ชไปจริงๆ ครั้งนี้คงไม่ยอมไปหรอกนะ"


          "ทำไมล่ะ ถ้าผมไม่ยอมหายโกรธ พอร์ชจะสนใจทำไมล่ะ พอร์ชเองยังบอกเลิกง่าย ไม่แคร์ ไม่เสียใจ ไม่เสียดายเวลาที่เราคบกันมาเลย"


          "ใครบอกว่าไม่เสียใจ พอร์ชก็เสียใจนะ ทำงานไม่ได้อยู่เป็นเดือนเลย พอร์ชเคยเซ็นเอกสารพลาด ทำเช็คให้ลูกค้าผิด จากสามล้านเป็นสามสิบล้านด้วยนะ โชคดีที่เลขาไปตรวจดูแล้วเจอเข้า แถมยังเหม่อจนตกบันไดด้วย"


          "ก็แค่เดือนเดียวที่พอร์ชเสียใจ แต่ผมยังเสียใจจนถึงตอนนี้ ผมคิดมาตลอดว่าผมทำผิดอะไร พอร์ชงอนแค่ผมไม่มีเวลาให้จริงๆเหรอ ตอนนี้ผมรู้แล้ว ว่าพอร์ชก็แค่ไม่เชื่อใจ"


          "ฟง"


          "ว่าไงครับ คุณพัชระ^ ^"


          "......พอร์ชไม่มีอะไรจะแก้ตัวหรอกนะ นอกจากจะบอกว่า ถ้าไม่ได้ไล่พอร์ชไปจริงๆ จะโกรธก็ได้ พอร์ชจะเป็นฝ่ายง้อเอง เพราะพอร์ชรักฟง รักมากกว่าเมื่อก่อนอีก"


          "............"


          ^  ^


          "....ผม ผมไม่หายง่ายๆหรอกนะ จะให้ง้อไปเรื่อยๆ แล้วอย่างคุณจะทนไหวเหรอ คุณไม่ชอบทนกับอะไรแบบนี้นี่นา"


          "ทนได้สิ เมื่อก่อนอาจจะทนไม่ได้ แต่ตอนนี้หลายๆอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วล่ะ ตั้งแต่ได้เห็นเด็กๆพวกนั้น?" ผมไม่ได้หมายถึงแค่น้องชายตัวเองหรอกนะ แต่เก้าก็พูดอะไรให้ผมคิดตั้งหลายอย่าง เราก็แค่รัก คนที่รักเรามาก คนที่เข้าใจเรา โดยไม่สนว่าเค้าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แค่เป็นคนที่เราอยากจะอยู่ด้วย และสบายใจ ก็พอแล้ว


          "............"


          "ถ้างั้นไปกินยา แล้วนอนพักนะ ไข้ยังสูงอยู่เลย?^ ^" ผมแตะมือลงไปที่หน้าผาก ลุกเดินไปหยิบน้ำแก้วใหม่ให้พร้อมกับยา กลับมานั่งที่โซฟา ส่งยาให้คนหน้าบึ้ง ด้วยรอยยิ้ม


          "........" ฟงรับยาไปกินไม่ได้พูดอะไร จากนั้นก็มองผมนิ่งๆ


          "ไปนอนพักสิ เดี๋ยวพอร์ชจะเก็บตรงนี้ให้เอง^ ^" ผมหมายถึงเศษแก้วที่ยังแตกเต็มพื้นตรงโต๊ะกินข้าวนะ


          "ไม่ต้องหรอก ค่อยให้แม่บ้านมาเก็บก็ได้" พูดจบก็นิ่งไปอีก เหมือนจะทดสอบความอดทนของผมสินะ ว่าผมจะทำได้จริงอย่างที่พูดรึเปล่า


          "ไม่เป็นไร พอร์ชว่างอยู่ เที่ยงอยากกินอะไรมั้ย แซนวิชไข่กับปูอัดใส่มายองเนสเยอะๆ?? ^ ^"


          "จำได้ด้วยเหรอ"


          "ได้สิ พอร์ชจำได้ทุกอย่างนั่นแหละ เหมือนกับที่ฟงจำได้ว่าพอร์ชชอบกินอะไร ถ้างั้นไปนอนพักนะ เดี๋ยวจะออกไปซื้อของมาทำแซนวิชให้?^ ^"


          "ไม่ได้!!!" ผมกำลังจะลุก ฟงก็ร้องขึ้นมาขัดเสียงตกใจ "ตอนนี้ยังอันตราย ถ้าเกิดมีพวกมันดักทำร้าย ....อยากได้อะไรก็บอกเดี๋ยวให้เหลียงไปซื้อมาให้ หรือไม่งั้นก็สั่งมากินเอา ไม่ต้องทำหรอก"


          "ซื้อทำไมล่ะ ไหนบอกว่า อยากกินอาหารของพอร์ชไง ให้คนไปซื้อให้ก็ได้ เดี๋ยวจะจดของที่ต้องใช้ให้นะ"


          "พอร์ช"   


          "หืม? ?^ ^"


          "เปล่า ผมจะไปนอนพักแล้ว"


          "อือ ไปสิ เดี๋ยวพอร์ชเก็บเศษแก้วแล้วจะไปนั่งเฝ้าไข้นะ?^ ^" ฟงพยักหน้ามึนๆ แล้วเดินเข้าห้องนอนไป ผมเลยลุกไปหยิบไม้กวาดมาจัดการเก็บกวาดเศษชามและแก้วน้ำ จากนั้นก็กลับไปนั่งเฝ้าคนที่หลับไปแล้ว ด้วยฤทธิ์ยา

 

 


          ผมนั่งพิงหัวเตียง อ่านแฟ้มในมือที่ขอให้คนของฟงไปเอามาให้เมื่อคืน ระหว่างเฝ้าไข้คนที่หลับสนิทอยู่ข้างๆ ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ผมก็รู้สึกถึงแขนที่พาดมากอดรัดตรงเอวผมเอาไว้

          

          "ตื่นแล้วเหรอ หิวมั้ย? พอร์ชจะไปทำอาหารกลางวันให้ นี่จะบ่ายสองแล้ว ^ ^" ผมเหลือบมองนาฬิกาที่ผนัง ฟงหลับไปนานมากเลยนะเนี่ย


          "ตื่นได้สักพักแล้ว นอนมองอยู่ว่าเมื่อไหร่พอร์ชจะรู้สึกตัวสักที ว่ามีคนมองอยู่"


          "ขอโทษที พอดีทำงานเพลินไปหน่อยน่ะ" ผมแตะมือไปที่หน้าผากเพื่อวัดไข้ รู้สึกไข้จะลดลงไปบ้างแล้วนะ


          "อือ" ฟงตอบรับเบาๆ


          "ไข้ลดแล้วนี่นา อยากกินอะไรบอกได้นะ เมื่อกี้เหลียงให้คนเอาของมาให้แล้วล่ะ พอร์ชสั่งของไปเพียบเลย ตุนเอาไว้จนกว่าฟงจะหายดีนะ ทำได้ทุกเมนูที่ฟงต้องการ^^" ผมส่งยิ้มแล้วย้ายแฟ้มในมือไปไว้ที่โต๊ะหัวเตียง หันกลับมามองคนที่นอนทำหน้ามึนจ้องหน้าผมอยู่


          "อือ"


          "หรืออยากให้เช็ดตัวให้ก่อนดี แต่พอร์ชว่าฟงกินข้าวกินยา แล้วค่อยกลับมาเช็ดตัวดีกว่านะ เดี๋ยวจะได้นอนพักอีกสักรอบนึง ตื่นมาอีกครั้ง ไข้คงหายสนิทแล้วล่ะ^^"


          "อือ"


          "ฟง เป็นอะไรไปน่ะ ทำไมพูดแค่นั้นล่ะ หรือว่าเพราะโกรธ"


          "เปล่า งั้นเอาแซนวิชที่พอร์ชบอกว่าจะทำให้เมื่อเช้าก็ได้"


          "ได้สิ รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวพอร์ชชงชาให้ด้วย จะได้รู้สึกดีขึ้น^^" 


          ผมมองหน้าฟง ส่งยิ้มให้ แล้วก้มลงไปมองที่เอวตัวเองที่ยังมีแขนคนป่วยพาดเอาไว้ ฟงมองตามลงไป แล้วกระชับแขนให้แน่นยิ่งกว่าเดิม ซุกหน้าลงมาที่ท้อง


          "ฮ่าๆๆๆ แล้วแบบนี้พอร์ชจะไปทำอาหารให้ฟงยังไงล่ะเนี่ย ปล่อยก่อนสิ^^" คำพูดของผมทำให้คนที่ซบหน้าอยู่ตรงท้องขยับตัว แต่ไม่ได้ถอยออกไป กลับย้ายเอาหัวมานอนหงายหนุนต้นขาผมไว้แทน


          "ที่ทำทั้งหมดนี่ เพราะอยากจะแก้ตัวที่ทำผิดเหรอ"


          "ก็นิดนึง แต่ส่วนมากแล้วเป็นเพราะอยากทำให้ อยากดูแล อยากทำอะไรดีๆ ที่เราเสียไปตั้งครึ่งปี พอร์ชไม่ได้จะแก้ตัว แต่เสียใจจริงๆ" ผมส่งยิ้มขอโทษไปให้ รู้ดีว่าอีกฝ่ายยังโกรธอยู่มาก ฟงไม่ยิ้มให้อีกเลย ทำแค่หน้านิ่งๆที่เดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร


          "ถ้าผมไม่หายโกรธล่ะ จะทำยังไง"


          "ถ้าฟงไม่ไล่พอร์ชไป ก็ทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ พอร์ชไม่ได้โกรธหรอกนะถ้าฟงจะทำแบบนี้ พอร์ชเข้าใจว่าครั้งนี้พอร์ชเป็นฝ่ายผิดจริงๆ"


          "พอร์ช" 


          "พอร์ชอาจจะยังบอกไม่ชัดเจน หรือยังไม่เป็นทางการ.....ขอโทษนะสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา แล้วก็...พอร์ชรักฟงนะ^ ^///" เขินเหมือนกันนะเนี่ย ที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่ผมก็อยากจะแสดงความจริงใจและความรู้สึกตัวเองให้อีกฝ่ายเห็น


          ".....ผมกินได้มั้ย??" ฟงยกมือขึ้นมาไล้เบาๆที่แก้มผม จ้องหน้าด้วยสายตาคาดเดาไม่ออก ว่ากำลังคิดอะไร 


          "ได้สิ" ผมกระซิบกลับเบาๆ โน้มหน้าตัวเองลงไป จนลมหายใจเรารดกัน 


          "แซนวิชไข่กับปูอัดใส่มายองเนสเยอะๆ^^" เสียงแหบๆของคนป่วยตอบกลับมาเบาไม่แพ้กัน ฟงส่งยิ้มร้ายมาให้ ทำให้ผมถอยหน้าแล้วกลับไปนั่งตัวตรงเหมือนเดิม


          "อ้าว ฮ่าๆๆๆๆ นั่นก็ได้เหมือนกัน เดี๋ยวไปทำให้นะ รอแป๊บนึง" ร้ายนักนะ ไอ้เด็กบ้า ดูก็รู้ว่าจงใจทำให้เข้าใจผิดน่ะ แกล้งเอาพริกยัดใส่แซนวิชซะดีมั้ย...ล้อเล่นนะ


          ผมลุกจากเตียง ตรงไปทางห้องครัว เตรียมขนมปัง ทำแบบง่ายๆ เพราะไข่ก็ต้มมาเรียบร้อยแล้ว แค่หั่นๆสับๆ ใส่มายองเนสเข้าไป บีบมะนาวสองหยด ใส่เกลือนิดหน่อย โปะลงบนขนมปังที่นึ่งเอาไว้ ก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว สิบคะแนนเต็ม ^^



          "ฟง อาหารกลางวันเสร็จแล้วนะ...นั่นจะทำอะไรน่ะ" ผมเดินถือจานแซนวิชกับชาร้อนกลับมาที่ห้อง แล้วต้องขมวดคิ้ว เพราะคนป่วยกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ ไม่ใช่ว่าเหงื่อออกจนชุ่มเลยต้องเปลี่ยนชุดนอนชุดใหม่อะไรนะ แต่มันคือเสื้อเชิ้ต กางเกงสเล็ค เหมือนคนกำลังจะออกไปข้างนอก


          "เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ผมจะเข้าร้านหน่อย ต้องไปคุยกับพ่อ แล้วก็ต้องไปทำงานด้วย ผมทิ้งไปตั้งหลายวัน มีอะไรต้องเคลียอีกเยอะเลย" ไอ้คำว่าเคลียนี่ดูน่าสงสัย สายตาร้ายและเลือดเย็นนั่นยิ่งน่าสงสัยเข้าไปอีก


          "ฟง จะทำอะไรอีก หรือจะไปจัดการพวกที่ลอบทำร้ายฟงที่เมืองไทย นี่จะบ้าไปถึงไหน ไม่ให้ไปนะวันนี้" ผมเอาจานไปวางบนโต๊ะ แล้วเดินเข้าไปคุยใกล้ๆ จะหาเรื่องไปเจ็บตัวอีกรึไง แผลเก่ายังไม่หาย จะหาแผลใหม่อีกแล้วเหรอ


          "ทำไมล่ะ ขืนปล่อยพวกมันไว้นานๆ ผมไม่แน่ใจว่ามันจะทำอะไร พอร์ชกับคนรอบข้างผมรึเปล่า" ไม่พูดเฉยๆ แต่หยิบปืนมาเช็ค แล้วเก็บไว้หลังเอวแล้ว


          "ไอ้เด็กบ้า บอกว่าไม่ให้ไปไง รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับไปนอนที่เตียงเดี๋ยวนี้เลยนะ เป็นคนป่วยก็อยู่พักผ่อนสิ หรือถ้าอยากไปทำงาน ก็ได้ ให้ไปพรุ่งนี้ แต่ไม่ให้ไปล้างแค้นเอาคืนอะไรทั้งนั้นแหละ" ผมเอื้อมมือไปดึงปืนออก แล้วลากฟงกลับไปที่เตียง


          "พอร์ช นี่มันเป็นเรื่องของธุรกิจนะ พอร์ชก็ทำงานต้องเข้าใจสิ" ฟงกลับมาเป็นฟงที่ดื้อรั้นเหมือนเดิมแล้ว ผมควรทำยังไงดี ถึงจะหยุดคนๆนี้เอาไว้ได้


          "พอร์ชเข้าใจ แต่ฟงรอให้หายดีก่อนไม่ได้เหรอ แล้วอยากจะทำอะไรก็ค่อยว่ากัน วันนี้พักก่อนนะ พอร์ชขอร้อง พอร์ชเป็นห่วง" 


          "................" 


          "ถ้ายอมเชื่อฟังดีๆ เดี๋ยวเย็นนี้ทำอะไรอร่อยๆให้กิน ดีมั้ย อย่าดื้อสิ^^"


          "พอร์ช ผมไม่ใช่เด็กๆนะ ทำไมชอบล่อด้วยของกิน" 


          "งั้นจะให้ทำยังไงล่ะ อย่างฟงจะห้ามอะไรได้ ดื้อจะตาย เคยฟังใครที่ไหนกัน ถ้าฟงไม่อยากทำ หรือจะทำอะไร ใครก็ห้ามหรือบังคับไม่ได้อยู่แล้วนี่นา" ผมพูดเพราะรู้จักนิสัยอีกฝ่ายดี บทจะดื้อล่ะก็ ต่อให้เอาช้างทั้งประเทศไทยมาดึงไว้ก็ไม่อยู่หรอก


          "ถ้าอย่างนั้น ก็ให้ผมกินสิ แล้วผมจะอยู่^^" ฟงยิ้มร้ายอีกครั้ง รั้งเอวผมเข้าไปหาตัวเอง


          "ได้สิ นี่ไงทำไว้ให้แล้ว แซนวิช กินซะสิ" ผมหันกลับไปหยิบจานยื่นให้ตรงหน้า รู้ทันหรอกน่า ว่าจะแกล้งกันอีกน่ะ


          "ไม่ กินพอร์ช^ ^" อ้าว แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่บอกวะ จะได้ไม่ต้องออกไปทำแซนวิชให้เสียเวลา อะไรของเค้านะ อารมณ์ขึ้นๆลงๆ


          "กินข้าวกินยาก่อนได้มั้ยล่ะ"


          ^  ^


          "โอเคๆ" ผมเอาจานแซนวิชที่คนกินเค้าไม่ต้องการ กลับไปวางที่เดิม แล้วทั้งร่างก็ถูกดึงกลับลงไปที่เตียง


          ฟงขยับตัวคลานมาคร่อมตัวผมเอาไว้ ยื่นหน้ามาใกล้ เบียดลงมาแนบแน่น จนผมเกือบจมหายลงไปกับเตียง


          "ถ้างั้น พอร์ชเริ่มสิ ^^" คนที่เปลี่ยนอารมณ์ไวยิ่งกว่าเนตสี่จี ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ 


          "เริ่มจากอะไรก่อนดีล่ะ^ ^


          "ก็เริ่มจาก.......จูบฮอตๆ ที่ผมเคยสอนดีมั้ย ยังจำได้อยู่รึเปล่า^ ^"


          "ไม่แน่ใจนะ แต่จะพยายามก็แล้วกัน" ผมเลื่อนมือไปโอบรอบคอฟงเอาไว้ ส่งยิ้มยั่วไปให้


          "ผมเชื่อว่าพอร์ชทำได้ เพราะแค่ยิ้มแบบนี้ ผมก็ร้อนจนละลายแล้วล่ะ" เจ้าตัวครางเบาๆ ทำหน้าเหมือนอยากจะขย้ำผมให้ช้ำคามือ


          "ถ้าอย่างนั้นเริ่มเลยดีมั้ย ถ้าไม่ถูกใจ สอนใหม่ได้นะ^ ^" ชอบให้ยิ้มแบบนี้งั้นเหรอ ต่อไปผมจะยิ้มยั่วบ่อยๆเลยดีมั้ย


          "ครับ ได้สิ พอร์ช อา เด็กน้อย เริ่มกันเถอะ" พูดจบคนที่บอกว่าอยากให้ผมเริ่มก่อน ก็ฉกริมฝีปากลงมาทันที ใจร้อนอะไรแบบนี้นะ ร้อนมาก ร้อนฉ่าเลย //////////////




#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: คู่นี้จบแล้ววว จบแบบร้อนๆ รู้สึกเสียดายอ่ะ แต่ไม่ใช่คู่หลัก ไม่งั้นลากยาวตอนเค้างอนง้อกันได้อีกร้อยตอนเลย ฮ่าๆๆๆ//อย่ามาบอกว่าแต่งคู่นี้ก็ได้ เรารู้ว่าพวกเธอคิดถึงสมคิดกับสมถุยกันแล้ว เราสเปไปหลายคู่เหลือเกิน จนรู้สึกสำนึกผิด ฮ่าๆๆ //ตอนหน้าพบกับสมถุย สมคิด และขุ่นแม่ เตรียมรถพยาบาลให้ขุ่นแม่ด้วยนะ พี่สิงจะเริ่มโต้กลับแล้ว 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3083 s.lattecoffee (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 11:39
    พอดีกันพี่พอร์ชกลายเป็นเด็กน้อยเลยอ่ะ 555+ น่ารัก



    ขุ่นแม่ได้ลูกเขยเพิ่มอีกคนแล้วนะรู้ยัง 5555
    #3083
    0
  2. #2562 คนอ่าน (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 12:45
    คู่นี้ก็รักกกก รักทุกคู่เลย 5555 เป็นฟิคที่มีหลายคู่มาก ยอมใจไรท์ในการแยกอารมณ์แต่งคู่นู่นคู่นี่ คนอ่านยังปรับอารมณ์ไม่ทันเลย ฮ่าาาาา ที่ฟิคเกิน100ตอนไม่ต้องสงสัยเลย มีตั้ง6คู่ ><
    #2562
    0
  3. #2215 Rafael_Riddle (@lee-seung-woo) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 09:56
    กราบ.ขอCUTเถอะพรีสสสสสสส โอยยยยยยย ขอคัททท ว่านักรบหมอกรุ่นใหญ่เเล้วนะ รุ่นนี้ใหญ่กว่า ขอคัทเถอะะ
    #2215
    0
  4. #2202 aor_aorka (@aor_aorka) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 00:05
    ขอcut 😊😊😊😊😊
    #2202
    0
  5. #2172 nonticha183 (@nonticha183) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 21:43
    คิดถึงพี่นักรบกันกมอกกก
    #2172
    0
  6. #2170 a_liew (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 21:11
    #ทีมพี่สิงงงงงงง > <' ขุ่น ญ ป้าไม่ต้องห่วงงงง เดี๋ยวจองห้อง vip รพ ไว้ให้ค่าาาา

    เอาให้กระอักก เอ๊ยยยย.. เอาให้ชนะน็อคนะพี่สิงงง #แจกนวมม เดี๋ยวๆๆ!!!



    กว่าพี่พอร์ชจะง้ออิพี่ฟงสำเร็จ คงโดนกินไปอีกหลายตอน

    แล้วดูท่าทาง อิพี่ฟงกินยังไงก็ไม่มีทางอิ่ม =.,='

    พี่พอร์ชก็อุทิศตัวไปนะคะนะ .__.
    #2170
    0
  7. #2168 Meanmae (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 20:03
    มีคัทไหม๊ ได้โปรด ไรท์ผู้น่ารัก ^ ^ #ฟงพอร์ช
    #2168
    0
  8. #2167 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 19:52
    ร้อนจริงๆคู่นี้ กรีสสสสสสสสสแต่อยากอ่านคู่นี้ต่อ อิอิ.....
    ตอนหน้าเหรออออออยากเห็นพี่สิงเอาขุ่นแม่เหมือนกันแหะ หุหุ
    #2167
    0
  9. #2164 numkhangvv (@ab-hyungee) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 18:54
    เราจองตั๋วกลับไทยเลยนะไรท์อยู่ไม่ไหว ฮ่องกงนี่ร้องแรงจริงๆ55555
    #2164
    0
  10. #2163 classi9c (@classi9c) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 18:54
    ชอบคู่ พอร์ช ฟง งับบ ????????????????
    #2163
    0
  11. #2162 sky-238 (@fah-blue) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 18:41
    เปิดเรื่องใหม่เลยไรท์ ชอบคู่นี้อ่ะ
    #2162
    0
  12. #2161 RaydyKandaCh (@RaydyKandaCh) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 18:26
    จะคู่หลักคู่รองเราก็อ่านหมดอะ นิยายของไรท์มันดีต่อใจมากจีจี งือออออออออ
    #2161
    0
  13. #2160 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 18:23
    5555 เดี๋ยวรอเรียกรถพยบ.ให้นะ ^^
    #2160
    0
  14. #2158 neung_no (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 18:16
    อร้ายยยจบแบบนอนกลิ้งกับเตียง...จะคู่หลักหรือคู่รองเรารักทุกคู่อ่ะ
    #2158
    0
  15. #2157 yamsaingpada2508 (@yamsaingpada2508) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:40
    ไรท์ ทำไมจบแล้วอ่ะยังอยากอ่านของฟงกับพอร์ทต่อเลย
    #2157
    0
  16. #2156 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:20
    พอถือไพ่เหนือกว่านี่เปลี่ยนท่าทีเลย 5555 ฟงร้ายกาจมากกก พอร์ชนี่จาก-ลายเป็นลูกแมวเฉ้ยยย ละความพ่อบ้านนั่นมันอะไร เรื่องปฐมพยาบาลนี่เอาไปสอนสมคิดมั่งนะ 555 ปล. เราเรียกรถพยาบาลไว้รอขุ่นแม่เเล้ว หึหึ
    #2156
    0
  17. #2155 saraz99 (@saraz99) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:17
    ไรท์เค้าขอคัทๆๆๆๆ 5555
    คู่นี้เค้าถึงใจกันจริงๆๆ เหมาะสมกันมากเลย
    #2155
    0
  18. #2154 Killer (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:13
    ไอพี่ฟงมันร้ายยยยยยย ตกลงใครพี่ใครน้อง

    คู่นี้มาเร็วเคลมเร็วอะ ไรท์พี่ฟงยังต้องเข้าร้านไปหาพ่อ ไปจัดการ มันต้องมีอีก 555555555



    โอเค ไรท์สั่งบินกลับไทย กลับก็ได้ 555555 กลับไปหาสมคิดกับสมถุยกัน
    #2154
    0
  19. #2153 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:13
    อ๊ากกกกกก แหมๆๆๆคู่นี้ สมกับคู่รุ่นใหญ่จริงๆ
    #2153
    0
  20. #2152 rangmai (@maneegarn) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:13
    ขอคัทคู่นี้ได้มั้ยยยยยย อร๊ายยยยยยยย ><
    #2152
    0
  21. #2151 ตามหามี้อยู่~ (@fineffywaldorf) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:11
    กรี้ดดดดดดดดด
    #2151
    0
  22. #2150 Ame Neko (@ciel037870643) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:11
    ไรทททท์ แงงงงงง เค้าอยากอ่านคัท โง้ยยยย ค่ตโลภเลยฮืออ
    #2150
    0
  23. #2149 Jiraphan28143 (@Jiraphan28143) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:07
    คิดถึงคู่ เก้าไวน์ นักรบหมอกง่าาา
    #2149
    0
  24. #2148 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:06
    คุ่นี้ขอคัทก่อนจบหน่อยสิ อิอิ
    #2148
    0
  25. #2147 Chompoo Za (@0913851443) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 16:58
    ไรท์จ๋าาาา คัทหล่ะ งื้ออ
    #2147
    0