ตอนที่ 106 : สเปเชียล ฟง พอร์ช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    26 ธ.ค. 59


ฟงพาร์ท


          ผมตื่นมาอีกวัน ไข้ก็ยังไม่ลดลงเท่าไหร่ แต่ผมไม่ใช่พวกอ่อนแอที่จะมานอนซมเพราะพิษไข้ เคยป่วยหนักกว่านี้ยังลากสังขารไปทำงานเลย พอมองซ้ายขวาแล้วไม่เห็นคนที่รับปากว่าจะนั่งเฝ้าไข้ให้ เลยต้องลุกจากที่เตียง เดินอออกจากห้องนอนไป


          เสียงดังเบาๆมาจากในห้องครัว ทำให้ผมก้าวเท้าไปตามเสียง เห็นหลังของคนที่หวังว่าตื่นมาจะเห็นนอนฟุบหน้าจับมือผมเอาไว้ กำลังหั่นอะไรบางอย่างอยู่ คิดถึงเมื่อก่อนจัง พอร์ชชอบทำอะไรง่ายๆทานกันในบ้านตลอด เพราะเค้าไม่ชอบออกไปทานที่ไหน ถ้าอยากกินอะไรที่ทำเองไม่ได้ ก็จะสั่งจากร้านเอา คงเพราะกลัวว่าถ้าเราออกไปนั่งทานข้าวด้านนอก แล้วจะมีคนเห็นสินะ จริงๆผมไม่แคร์นะ เรื่องใครจะมองว่าเราคบกัน รักกันทั้งๆที่เป็นผู้ชาย แต่อีกฝ่ายนึงนี่สิ ชอบแคร์สายตาชาวบ้าน ผมก็เลยไม่อยากขัดใจ แค่เรารู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร ผมก็พอใจแล้ว ไม่ใช่เด็กๆนี่นา ต้องมาประกาศว่า เราคบกัน


          "ทำอะไรครับ^ ^" ผมเดินไปโอบเอว เอาหน้าวางบนบ่าพอร์ช คิดว่าเดี๋ยวก็คงโดนสะบัดออก แต่กลับไม่โดนแฮะ


          "ทำข้าวต้มให้น่ะ ตื่นก็ดีแล้ว ตัวยังร้อนๆอยู่เลยนี่นา เดี๋ยวกินข้าวแล้วจะได้กินยาอีกรอบนะ" พอร์ชไม่ได้ยืนมือมาวัดไข้ แต่เพราะผมเอาหน้าตัวเองซุกอยู่ตรงไหล่ล่ะมั้ง เลยรู้ว่าผมยังตัวร้อน


          "ขอบคุณนะ คิดถึงอาหารของพอร์ชจัง ไม่ได้กินตั้งนานแล้ว ขอทั้งหมดนั่นเลยได้รึเปล่า เดี๋ยวผมให้เหลียงซื้ออาหารด้านนอกมาให้พอร์ชกิน^^" ผมอยากกินคนเดียวทั้งหมดเลยนี่นา อย่าว่าผมงกเลยนะ หกเดือนแล้วนะ ที่ผมไม่ได้กินอาหารฝีมือเค้าน่ะ


          "ไม่ต้องหรอก พอร์ชยังไม่หิว ฟงกินไปก่อนได้เลย"


          "พอร์ช??" ผมเรียกเจ้าของชื่อเบาๆ ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์คับขันอะไร แต่ทำไมพอร์ชถึงแทนตัวแบบนี้ล่ะ หรือว่ายอมใจอ่อนแล้ว


          "หืม? กินข้าวเลยมั้ย หรือจะไปล้างหน้าให้สดชื่นก่อน^^"


          "กินพอร์ชก่อนได้มั้ยล่ะ^^" ผมซุกหน้าลงไปที่ซอกคอขาว ที่ล่อตามาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว คอเสื้อกว้างไปนิดนะ ถ้าลูกน้องผมเข้ามาคงต้องขอให้ไปเปลี่ยนแล้วล่ะ เอาแบบให้ปิดถึงคางเลย 


          แต่ตอนนี้....ดี๊ดี


          "อือออ อย่าสิ ฟง อ๊ะ"


          "พอร์ช หอมจัง หอมไปทั้งตัวเลย" ผมหมุนตัวพอร์ชให้กลับมาเผชิญหน้า ดันหลังไปติดเค้าเตอร์ทำอาหาร กระชับแขนตัวเองที่กอดเอวเอาไว้แน่น แล้วซุกหน้าลงไปอีกครั้ง


          "อ๊ะ นี่ อย่า ฟง อ๊ะ เดี๋ยวสิ กินข้าวก่อน" หมายความว่าไง ถ้ากินข้าวเสร็จ จะยอมใช่มั้ย


          "ขอพอร์ชก่อนได้มั้ย ถึงข้าวจะน่ากิน แต่พอร์ชน่ากินกว่า หกเดือนแล้วนะ ไม่คิดถึงผมบ้างเหรอ ผมอยากกอดพอร์ช" หัวใจผมเต้นแรงอีกครั้ง มองเห็นสายตาลังเลเหมือนจะตัดสินใจว่า จะยอมดีมั้ย แค่นี้ก็พอใจมากแล้ว ตั้งแต่ที่เราเลิกกันไป พอร์ชไม่เคยยอมให้ผมเข้าใกล้ได้ขนาดนี้อีกเลย สายตาที่มองมา ก็ทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน เจ็บยิ่งกว่าถูกมองด้วยสายตาโกรธแค้นซะอีก แบบนั้นยังพอรู้ว่าผมมีความสำคัญในความรู้สึกบ้าง


          "แต่ว่า...ฟงเจ็บแผล" ที่ลังเล คือเรื่องนี้งั้นเหรอ


          "พอร์ช จะน่ารักไปไหน ตั้งใจจะทำให้ผมคลั่งตายเลยใช่มั้ย หืม?"


          "ยังไง? ฟงเจ็บแผล พอร์ชก็แค่เป็นห่วง อยากให้กินข้าว แล้วก็กินยา แค่นั้นเอง ไปกินข้าวเถอะนะ^ ^"


          "ครับ ได้สิ" ผมยอมเดินตามพอร์ชที่ถือชามข้าวต้มไปที่โต๊ะอาหารอย่างว่างาย ขอแค่ยอมยิ้มให้ผมแบบนี้ ต่อให้อยากได้ชีวิต ผมก็ยกให้


          "เดี๋ยวไปเอายามาให้นะ กินข้าวไปก่อน"


          ^  ^ ผมมองตามแผ่นหลังของคนที่เดินหายเข้าไปในห้องนอน พักเดียวก็เดินกลับมา พร้อมกับยาในมือ


          "กินสิ นั่งยิ้มทำไม เดี๋ยวข้าวต้มอืดแล้วจะไม่อร่อยนะ กินเยอะๆจะได้หายไวๆ"


          "ผมไม่ใช่เด็กนะพอร์ช ไม่ต้องพูดจาหลอกล่อ ผมก็กินอยู่แล้ว จะกินทั้งหมดเลยด้วย เพราะพอร์ชเป็นคนทำ" ผมตักข้าวต้มเข้าปาก คำแรกก็อยากจะร้องไห้แล้ว นานแค่ไหนที่ผมคิดถึงรสชาติแบบนี้ เวลาผมไม่สบาย กินข้าวที่ไหนก็ไม่รู้สึกอร่อยเลย


          "หึหึ ก็คิดว่าเป็นเด็กบ้า ดื้อ เอาแต่ใจ แล้วก็ตอนนี้ก็ ขี้อ้อน ปากหวานเพิ่มขึ้นมาด้วย" ผู้ใหญ่ที่หน้าเด็กกว่า มองผมด้วยสายตา..ที่น่าลากขึ้นเตียงมาก


          "เดี๋ยวจะทบทวนให้ดูนะ ว่าไม่เด็กแล้ว คงลืมไปแล้วสินะ ว่าผมน่ะ ร้อนแรงแค่ไหน^ ^"


          "ไอ้เด็กบ้า กินข้าวไปเลย เร็วๆเข้า เดี๋ยวจะได้กินยา แล้วนอนพักผ่อน /////////"


          "กินข้าวกินยาน่ะได้ แต่ไม่นอนพักได้มั้ย อยากนอนออกกำลังกายมากกว่า เผื่อเสียเหงื่อไปมากๆไข้จะได้ลดไวๆไง^ ^"


          "อยากแผลปริมากเลยสินะ บอกดีๆก็ได้ เดี๋ยวเอามีดกรีดให้ ให้แผลหายก่อนดีมั้ย แล้วค่อยปากดีน่ะ"


          "ถ้าหาย แล้วจะเป็นยังไง^ ^" ผมเลื่อนปลายเท้าตัวเอง ไปลูบที่ข้อเท้าของคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม

"อือออ ก็คง....." เสียงร้องเบาๆในลำคอ กับสายตาเจ้าเล่ห์แฝงความหมายบางอย่างที่มองมา ทำให้ผมแทบคลั่ง นี่ไปหัดทำแบบนี้เป็นมาตั้งแต่เมื่อไหร่


          "นี่ อย่ายั่วนะ" ผมร้องเสียงแหบต่ำในลำคอ ลากหลังเท้าขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงต้นขา


          ^ ^


          "พอร์ช ถ้ายังไม่หยุดยิ้ม ผมลากขึ้นเตียงจริงๆนะ"


          ^  ^


          "ผมพูดจริงทำจริงนะ ถ้าถึงตอนนั้น ต่อให้ดิ้น ร้องโวยวาย หรืออ้อนวอนให้หยุด ผมก็ไม่หยุดนะ"


          ^  ^


          "พอร์ช นี่จงใจทำให้ผมเป็นบ้าใช่มั้ย อยากเห็นผมคลั่งตาย จะปั่นหัวกันรึไง"


          "ใครทำอะไรแบบนั้น กินข้าวให้เสร็จเร็วเข้าสิ ^ ^" ผมรู้แล้วว่าเวลาที่ตัวเองปั้นยิ้ม มันทำให้คนอื่นรู้สึกหงุดหงิดยังไง


          "ได้สิ แล้วต่อด้วยกินพอร์ชทั้งตัวเลยนะ"


          ^ ^


          ผมตักข้าวเข้าปากอย่างเร็ว สายตาก็จ้องหน้าคนที่เอาแต่ส่งยิ้มหวานมาให้ สำหรับคนอื่นอาจจะมองว่าแค่ยิ้มไม่เห็นมีอะไร แต่สำหรับผม มันยากมากที่พอร์ชจะยิ้มให้แบบนี้ แม้แต่ตอนที่เมื่อก่อนเราเคยคบกัน พอร์ชที่ผมเคยรู้จักเป็นจริงจังเคร่งขรึม ไม่ขี้เล่น ขี้ยั่วแบบนี้ อย่างเมื่อก่อนก็ดีนะ แต่แบบนี้ดีกว่าเยอะเลย ดู...มีรสชาติ น่ากินสุดๆ


          "หมดแล้ว ไปที่เตียงเถอะ ให้อุ้มมั้ย" ผมลุกแล้วดึงแขนคนที่นั่งส่งยิ้มตรงข้ามให้ลุกด้วย ตอนนี้ผมร้อนไปทั้งตัวแล้ว


          "แบบนั้นเดี๋ยวเจ็บแผลนะ แขนก็ยังไม่หายดีเลย อุ้มไหวเหรอ? ^^" โอ้ยยยยยย กินตรงนี้เลยได้มั้ย ผมจะตายอยู่แล้ว


          "ไม่ไหวหรอก งั้นก็ตรงนี้แหละ" ผมกวาดถ้วยข้าวต้มกับแก้วน้ำบนโต๊ะกินข้าวลงพื้น ไม่สนใจเสียงแตกกระจายของเศษแก้ว อุ้มเอวคนช่างยั่วให้ขึ้นไปนั่งบนโต๊ะแทน เบียดตัวเข้าไปใกล้ รั้งเอวเอาไว้ให้แนบเข้ามากับลำตัวผม


          พอร์ชตกในนิดหน่อย คว้าคอผมเอาไว้ พอขึ้นไปนั่งทรงตัวได้ ก็ยิ้มยั่ว เกี่ยวขามาที่เอวผม 


          "พอร์ช อา ยั่วแบบนี้จะฆ่าผมให้ตายใช่มั้ยครับ เด็กน้อย" ใจผมเต้นโคตรแรง ทั้งตื่นเต้นที่เห็นพอร์ชแบบที่ไม่เคยเห็นแบบนี้ ทั้งดีใจที่อีกฝ่ายยอมโดยไม่ขัดขืนอะไรเลย นี่ตกลง เราดีกันแล้วใช่มั้ย ยอมอภัยให้ผม แล้วกลับมาคบกันแล้วใช่รึเปล่า??


          "ใครเด็กกัน พอร์ชอายุมากกว่าฟงตั้งหลายปีนะ ^ ^" ช่างเรื่องอายุได้มั้ยครับ ผมทำให้คนอายุมากกว่าครางเป็นเด็กได้ก็แล้วกัน เดี๋ยวจะทำให้ดู


          ผมไม่สนอะไรทั้งนั้น ประกบปากลงไปอย่างหิวโหย และโหยหาคนตรงหน้ามาก จูบแบบดุดัน รุนแรง ยิ่งกว่าที่ชานชลาวันนั้น แค่ไม่ถึงนาที พอร์ชก็ร้องครางในคอทันที หึ


          "อือออออ ฮ่ะ อา" ผมกัดปาก ดึง ดัน งับ เม้ม ทำมันทุกอย่าง จนอีกฝ่าย ครางร้องไม่หยุด มือผมเลื่อนลงไปเตรียมสอดเข้าในกางเกง

 


          ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง


          "ไอ้เวรเอ๊ย" เป็นครั้งแรกที่ผมเผลอสบถคำหยาบออกมา แต่ทนไม่ไหวจริงๆ ผมกำลังร้อนแบบสุดๆขนาดนี้ ใครมันกล้าขัดจังหวะวะ เดี๋ยวพ่อยิงให้ดับเลย


          "อือ ช่างสิฟง" พอร์ชดึงหน้าผมกลับไปที่เดิม ทำให้ผมเลิกสนใจเสียงกริ่ง บางทีคงเป็นเหลียง หรือลูกน้องซักคน ถ้าผมไม่เปิดให้ พวกนั้นก็ไม่กล้าเข้ามาหรอก


          ผมกลับไปจูบพอร์ชเหมือนเดิม เพราะรู้ดีว่า อีกฝ่ายก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ดูตอนนี้สิ ร้อนจนแทบจะกินผมเข้าไปทั้งตัวแล้ว แม้แต่เสียงกริ่งหน้าประตู ยังทำให้คนขี้อาย ปล่อยมือออกจากตัวผมไม่ได้เลย หกเดือนที่ผ่านมา ไม่ได้มีแต่ผมที่ทรมานด้วยความคิดถึงอยู่คนเดียวสินะ


          "อืมมมมม พอร์ช พอร์ช"


          "ฟง อือออ ตรงนั้น อา อ๊ะ อืมมมมม"


          ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง


          "........"


          "เอ่อ หรือว่า อ๊ะ อือออ ใครจะมี อืออ ธุระ สำ คัญ อ๊ะ รึเปล่า ฟง อือออ เอามือ ออก อ๊ะ ออกไปก่อน"


          "ช่างมัน ปล่อยมันกดไป พอร์ชครับ ร้อนจัง ถอดเสื้อให้หน่อยสิ"


          ^ ^ 


          ทำไมวันนี้ว่าง่ายจัง พอร์ชทำตามที่บอกทันที ดึงเสื้อออกจากหัวผม เหวี่ยงทิ้งไปไกล แล้วลูบมือไปตามตัวผม เลื่อนปากตัวเองไปกัดแรงๆที่หัวไหล่ เหมือนที่เคยชอบทำประจำเวลาเรากำลังจะมีอะไรกัน


          "อือออ เด็กน้อย จูบผมหน่อยสิ" ผมร้องอย่างพอใจ ร้องขอให้อีกฝ่าย เลื่อนปากขึ้นมาหาผมซักที


          "บ้าจริง ทำไมชอบเรียกเด็กน้อยเวลาแบบนี้ตลอดเลยนะ ///////" ถึงจะบ่น แต่หลังจากบ่นเสร็จ ก็ตามด้วยจูบที่โคตรร้อน จูบที่ผมเคยสอนให้ กลับมาทำให้ผมแทบละลาย แทบคลั่งตาย


          "อืมมมมม อา อือออ"


          ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง


          "โว้ยยยยยย ขัดจังหวะจริงๆเลย รอแป๊บนึงนะพอร์ช ผมไปจัดการให้ ไม่นานหรอก" ผมแทบไม่อยากผละออกจากตัวพอร์ชเลย แต่ก็รำคาญจนทนไม่ไหว ตอนนี้นอกจากจะกดกริ่งแล้ว ใครบางคนหน้าห้องยังทุบประตูเสียงดังอีกด้วย ออกไปยิงมันทิ้งให้จบๆไป ดีกว่ามั้ย


          "ไปด้วยสิ" ผมพยักหน้า อุ้มเอวพอร์ชลงมาจากโต๊ะอาหาร จูงมือไปหน้าประตูด้วยกัน ผมไม่ได้หยิบเสื้อขึ้นมาใส่เพราะคิดว่าน่าจะเป็นหนึ่งในลูกน้องซักคนที่มีเรื่องด่วนอะไร ไม่ใส่ก็คงได้ ตอนนี้กำลังโกรธที่ถูกขัดจังหวะอยู่มั้ยวะ ใครจะมีอารมณ์ใส่เสื้อผ้า แค่พอร์ชแต่งตัวครบก็โอเคแล้ว


          "ใครวะ!!! มาไม่ดูเวลา...แซนดี้???" ผมเรียกชื่อผู้หญิงที่ยืนยิ้มอยู่หน้าห้องเสียงดัง ตกใจ มาได้ไงเนี่ย


          ตอนที่ผมกำลังตกใจ มือเล็กที่ผมกุมเอาไว้ ก็สะบัดออกอย่างแรงทันที ผมหันไปมองอย่างไม่เข้าใจ สีหน้าที่เคยยั่วผม เคยส่งยิ้มให้ เปลี่ยนกลับไปเป็นนิ่งแบบเดิม แววตาโกรธจัด แถมยังตะโกนเสียงดังลั่น


          "นี่ยังไม่เลิกติดต่อกันอีกเหรอวะ!!! ทั้งๆที่อุตส่าห์จะยกโทษให้ ไอ้เวรเอ๊ย" พอร์ชด่าเสร็จก็เดินกระแทกไหล่ผมจะออกไปจากห้อง


          "เดี๋ยสิพอร์ช นี่โกรธอะไรผมน่ะ อยู่ๆเป็นอะไร?" ผมรวบเอวพอร์ชเอาไว้ได้ ก่อนที่จะทันได้ออกจากห้องไป แซนดี้มองเราอย่างไม่เข้าใจ เพราะเธอพูดไทยไม่ได้ เลยมองนิ่ง ผมไม่สนใจ ตอนนี้สนแค่พอร์ชเท่านั้น


          "ปล่อยนะเว้ย ออกไปให้ไกลๆเลย เราเลิกกันแล้ว อย่ามาแตะต้องตัว" พอร์ชพยายามสลัดตัวออกทั้งๆที่รู้ดีว่าถ้าผมไม่ยอมปล่อยเอง ก็ไม่เคยหลุดได้อยู่แล้ว


          "พอร์ชมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ เลิกอะไรกัน เมื่อกี้ยัง..."


          "หยุด!! ไม่ต้องพูดเลย!! เมื่อกี้อะไร มันไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ปล่อยแขนนะคุณฟง ผมจะกลับบ้าน" ทำไมเรื่องของเราถึงวนกลับมาเป็นแบบเดิมอีกแล้วล่ะ แค่พอร์ชเห็นหน้าแซนดี้...เดี๋ยวนะ แซนดี้งั้นเหรอ??? อย่าบอกนะว่า..


          "นี่มันอะไรกันน่ะ?" เสียงภาษาไทยพูดดังขึ้นมา ขัดจังหวะทุกอย่าง ผมนิ่ง พอร์ชนิ่ง แซนดี้ยังงงเหมือนเดิม เพราะเธอไม่ใช่คนพูด บอกแล้วไงเธอพูดไทยไม่ได้ แต่คนที่พูดน่ะเป็น


          "พ่อ / คุณกิต"


          "เออ ใช่ กูมาดูว่ามึงถูกยิงเป็นไงมั่ง กดกริ่งเรียกตั้งนานก็ไม่ยอมเปิด แล้วนี่อะไรกัน ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ คุณพัชระ" ผมหลับตาลง รู้เลยว่าเรื่องมันจะเป็นยังไง จะไปกันใหญ่แค่ไหน พอร์ชรีบแกะแขนผมออกด้วยแรงทั้งหมดของตัวเองทันทีอย่างที่ผมคาดเอาไว้


          "ปล่อยสิ คุณฟง"


          "พอร์ช เป็นอะไรครับ พูดกันดีๆสิ ไหนบอกว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วไง ทำไมไม่พูดกันล่ะ แบบนี้มันเหมือนหนีปัญหานะ"


          "........." พอร์ชเลิกพูด แต่ก็ยังพยายามจะเอาแขนผมออกจากเอวไม่เลิก


          "พอร์ช อย่าดิ้นสิ ผมเจ็บแผลแล้วนะ อยากให้มันอักเสบจนต้องตัดแขนทิ้งรึไง เมื่อกี้ก็กระแทกศอกมาโดนแผลที่ท้องด้วย นี่เลือดไหนรึเปล่าก็ไม่รู้" ผมไม่มีมือว่างมากดแผลตัวเองให้เลือดไหลอีกครั้ง  เลยแกล้งพูดไปก่อนเพื่อให้พอร์ชหยุดดิ้น ผมรู้จักเค้าดี เค้าแคร์สายตาคนอื่นแค่ไหน กลัวอะไรอยู่ถึงไม่ยอมคบผมออกนอกหน้า ยิ่งมาเจอพ่อผมแบบนี้ พอร์ชยิ่งมีปฏิกิริยาแรงกว่าเจอหน้าคนอื่น


          "..........." การหยุดดิ้นแล้วนิ่งเงียบ ทำให้ผมยิ้มออกมาอย่างพอใจ อย่างน้อยคนที่หน้าบาง ก็ยังเป็นห่วงผมมากกว่า การรักษาหน้าบ้าๆของตัวเอง


          "แล้วทีนี้บอกได้รึยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไม..พวกแกมีสภาพแบบนี้" พอเราหยุดทะเลาะกัน พ่อก็เริ่มพูดอีกครั้ง มองผมที่ใส่แค่กางเกงนอนขายาวตัวเดียว กับพอร์ชที่อยู่ในชุดนอนของผม ดูยังไงก็รู้ว่าเมื่อคืนเจ้าตัวค้างที่นี่ ไม่ได้แค่มาเยี่ยมอาการป่วยของผมด้วยชุดนี้แน่นอน แล้วมองมือผมที่กอดเอวรั้งพอร์ชเอาไว้แน่น


          ".........." ผมก็อยากบอกพ่อนะ แต่อีกคนนึงเงียบ ผมก็เลยไม่รู้ว่าจะอนุญาตรึเปล่า แล้วก็ไม่ได้อยู่ในสถานะคนรักแบบเมื่อก่อนด้วย เลยไม่รู้จะเริ่มยังไง ตอนนี้ผมสนใจแค่จะง้อพอร์ชเท่านั้นด้วย ไม่มีอารมณ์สนใจพ่อหรอก


          "ถ้าอย่างนั้นเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ ไปแซนดี้" พ่อถอนใจ แล้วพาแซนดี้เข้าห้องไป ผมลากเอวคนที่นิ่งเงียบ มีสีหน้าสับสนกลับเข้าห้อง ยังกอดเอาไว้ไม่ยอมปล่อย


          หลังจากผ่านอะไรมาด้วยกันมากมายอีกครั้ง ทั้งเสี่ยงตาย ทั้งปกป้อง ทั้งดูแลกัน ผมได้เห็นอีกหลายๆอย่างของพอร์ชมากขึ้น แม้จะเป็นเวลาแค่สองวัน แต่มันก็มากกว่า เวลาเกือบปีที่เราเคยคบกันซะอีก ผมปล่อยพอร์ชไป ตามใจให้บอกเลิกกันแบบครั้งก่อนไม่ได้แล้วล่ะ


          "นี่มันอะไรกันวะ ทะเลาะกันจริงๆเหรอ ทำไมสภาพห้องเป็นแบบนี้" นอกจากสภาพพวกเราแล้ว ยังมีเศษชามกับแก้วที่แตกเพราะผมกวาดทิ้งเคลียพื้นที่ไปเมื่อกี้ ที่พ่อมองอย่างไม่เข้าใจอีกด้วย แบบนี้แก้ตัวไปก็คงไม่มีใครเชื่อหรอก


          "ก็ทะเลาะกันนิดหน่อยน่ะ กำลังจะปรับความเข้าใจกัน พ่อกับแซนดี้ก็มาขัดจังหวะพอดี ^ ^"


          "นี่ พูดอะไรน่ะ แล้วทำไมไม่ปล่อยมือซักที" พอร์ช


          "ไม่ได้หรอก ถ้าปล่อยเดี๋ยวพอร์ชหนีผมไป ครั้งนี้ผมไม่ปล่อยไปง่ายๆแบบเมื่อก่อนอีกแล้วนะ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง^ ^"

          

          "เออ จะอะไรก็เรื่องของพวกแกเถอะ แค่จะมาดูว่ามึงเจ็บแค่ไหน แต่จากที่เห็นดูเหมือนจะสบายดีนี่" พ่อ


          "อือ สบายดี แล้วนี่พ่อพาแซนดี้มาทำไม"


          "ไม่ได้พามา เจอกันด้านล่าง กูก็เลยขึ้นมาพร้อมกัน เห็นว่าจะแวะเอาของฝากมาให้"

     

          "ขอโทษนะครับที่เสียมารยาท แต่ช่วยปล่อยผมได้รึยัง คนของคุณก็ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่รึไง ไม่รีบอธิบายเดี๋ยวเค้าก็เข้าใจผิดหรอก" พอร์ชแทรกขึ้นมา น้ำเสียงกลับมาโกรธอีกครั้ง หลังจากผมพูดถึงแซนดี้ แล้วคนของผมคืออะไร? แซนดี้น่ะเหรอ? ก็เห็นอยู่ว่าแซนดี้ขึ้นมาพร้อมพ่อ แล้วทำไมยังไม่หายเข้าใจผิด ว่ามีผู้หญิงมาเคาะห้องผมอีกล่ะ


          "ไม่ปล่อยหรอก ผมว่าพอร์ชกำลังเข้าใจผิดนะ จะหึงไปทำไม แซนดี้เป็นญาติทางแม่ผมเองนะ"


          "ห๊ะ ญาติเหรอ อย่ามาโกหกหน่อยเลย ก็พอร์ชเคยเห็นฟงพาเข้าโรงแรมเมื่อครึ่งปีก่อน!!"


          "พอร์ช _  _ "


          "เอ่อ..ญาติจริงๆเหรอ?" พอร์ชเริ่มทำหน้าเหวอ เหมือนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง


          "ใช่คุณพัชระ แซนดี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของฟง เป็นญาติทางแม่น่ะ ที่เคยเห็นพาไปโรงแรมก็ไม่แปลกหรอก ก็บ้านแซนดี้เป็นเจ้าของโรงแรมนี่นา" พ่อผมช่วยยืนยันให้ จนตอนนี้พอร์ชทำหน้าเหวอ ช็อค ตกใจ นิ่งอยากหนักมาก มากจนพูดอะไรไม่ถูก


          "พอร์ช นี่อย่าบอกนะว่า ที่บอกเลิกผมเมื่อหกเดือนที่แล้ว เป็นเพราะเรื่องนี้น่ะ" ผมหรี่ตามองคนที่ผมกอดอยู่ ปล่อยมือออก ก้าวถอยหลังออกไป มองพอร์ชอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง


          "เอ่อ...คือ ฟง คือว่า อย่าเพิ่งโกรธนะ พอร์ชไม่รู้จริงๆนี่นา ว่าเป็นญาติกัน" ชัดเลย เรื่องนี้งั้นเหรอวะ


          "พอร์ช!!!" เหลือเชื่อเลย  ผมไม่รู้ว่าควรจะด่าคนๆนี้ว่าอะไรดี ทำได้แค่ตะโกนชื่อใส่หน้าเจ้าของชื่อเสียงดัง


          แล้วทำไมไม่ถามผมก่อน เข้าใจผิดไปเอง แล้วมาบอกเลิกกันแบบนี้เนี่ยนะ เค้าเคยรักผม เชื่อใจผม อย่างที่ผมรักเค้าเชื่อใจเค้าบ้างมั้ยเนี่ย


พอร์ช


#ขอโทษทีพอดีผมน่ะร้าย

ทอล์คค่ะ: อุ๊ปส์ วานใครมีเข็มเย็บผ้า กาวตราช้าง ฝากไปโกยเศษหน้าพี่พอร์ชที น่าตีจริงๆ แล้วนี่พี่ฟงจะจัดการยังไง จะเกิดอะไรขึ้นกับคู่นี้  // คู่นี้ฮอตร้อนฉ่ากับฉากที่ไม่เหมือนใครจริงๆ สมกับเป็นคู่ปิดท้าย คู่พี่ใหญ่ พี่พอร์ชมีความอ้อยแรงไม่แพ้น้องชายเลย ปากด่าสมคิด ตัวเองนี่ อื้อหืมมมม ไอ้คนที่ทำเป็น รับไม่ด้ายยย นี่ปู้จายน้าาา มันหายไปไหนแล้วววว พี่พอร์ชชชช (ตะโกนตามพี่ฟง)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3660 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 15:19
    อ้าว! ซวยแล้วพี่พอร์ช
    #3660
    0
  2. #3638 09590 (@09590) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 12:55
    หน้าแตกเพล้งเลยพี่พอร์ช
    #3638
    0
  3. #3566 JunefyKung (@JunefyKung) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 20:37
    ว่าแล้วว่าไรท์นะร้ายกาจที่สุดในเรื่องแล้ว555555
    #3566
    0
  4. #3484 Butterflix (@Butterflix) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 08:08
    สงสารพี่ฟงเจ็บมาเป็นปีๆหรือครึ่งปีว่ะ
    555555 #เก็บหน้าวนไปค่ะ
    #3484
    0
  5. #3081 s.lattecoffee (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 11:25
    ไม่รู้จะขำพี่พอร์ชดี หรือสงสารพี่ฟงดี 555+
    #3081
    0
  6. #2898 Nu Pae (@pupay468) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 19:01
    โอ้ยย55 คือควรถามกันสักนิดนึงน่ะพี่พอร์ช ฟงแบบนี้ต้องอบรมข้ามวันข้ามคืนเลย
    #2898
    0
  7. #2561 คนอ่าน (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 12:34
    5555555555 นั้นไง อิพี่ชายยยย โถ่ววววว ให้ตายเถอะ ฟงจัดหนักเลยฮ่ะ ทิ้งเราไป6เดือนเพราะเรื่องตลกแบบนี้มิด้ายยยย
    #2561
    0
  8. #2271 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 21:35
    เอาแล้วว
    #2271
    0
  9. #2178 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 22:22
    อยากให้ฟงงอนนานๆ อยากเห็นพอร์ชง้อมั่งง
    #2178
    0
  10. #2159 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 18:17
    ตายๆเห็นทีจะเก็บเศษหน้าไม่หมด ฮาาาาาาา
    โถ่พี่พอร์ช เฮ้ออออออออ
    #2159
    0
  11. #2137 Meanmae (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 13:40
    หึยยยยย ตายแน่ พี่พอร์ช คิดไปเอง พี่ฟงงอลแล้วว



    ปล.นอกจากพี่หมอกแล้ว เราก้ชอบพี่ฟงอิกคน

    แพ้ทางผู้ชายขี้อ้อน :))

    ส่วนคู่หลักนั่น รักเลย
    #2137
    0
  12. #2136 Siridream13 (@Siridream13) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 11:09
    งื้อออออออออออออ ตั้ง6เดือนเเหนะที่ห่างกัน
    #2136
    0
  13. #2135 3700400111070 (@3700400111070) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 10:40
    รออออออ
    #2135
    0
  14. #2133 a_liew (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 10:08
    อาการห่วงหน้า ติดมาจาก คุณ ญ แม่แน่ ๆ -_-''

    พี่ฟงควรคิดหาวิธีรับมือคุณ ญ แม่ไว้ด้วยนะคะนะ

    เกือบได้กินพี่พอร์ชแล้ว คุณป๊าไม่น่ามาขัดจังหวะ!!!

    จะง้อพี่ฟง นาทีนี้ แนะนำให้พี่พอร์ชเอาตัวเข้าแลกเท่านั้นนนนนน!!!!

    พี่พอร์ชเห็นนิ่ง ๆ ขี้หึงใช่เล่น ๆ =__='



    แล้วไปต่อยังล่ะทีนี้ ... cc. พี่พอร์ช !!!



    #2133
    0
  15. #2132 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 09:54
    เรามีไม้กวาด เดี๋ยวกวาดเศษหน้าที่แตกไปทิ้งให้ 555555 เงิบสิเงิบ แต่พี่แกล่อบนโต๊ะเลยเร้ออ สมคิดสมถุยยังไม่ดุเดือดขนาดนี้เท่าไหร่เลย 555
    #2132
    0
  16. #2131 TmPreaw (@TmPreaw) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 09:41
    งานเข้าแล้วพี่พอร์ช มีอะไรทำไมไม่ถามกันดีดี พี่ฟงงอนคืนนานๆเลยนะ55555
    #2131
    0
  17. #2130 Yodyha (@Yodyha) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 08:52
    ถึงคราวพอร์ชง้อฟงแล้วสินะ 555555
    #2130
    0
  18. #2129 PrapapimSirito (@PrapapimSirito) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 08:47
    ชอบคู่นี้มากกกกกกก...มาต่อคู่นี้ไวๆ น้าาาาา
    #2129
    0
  19. #2128 Killer (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 08:13
    พี่พอร์ชนี่แซ่บพรึกสิบเม็ดกว่าน้องชายอีก 55555

    ตอนแรกนึกว่าฟงฝันไป สรุปไม่ได้ฝัน

    และนี่แค่พอร์ชบอกอุตส่าห์จะยกโทษยังขนาดนี้

    คืนดีกันนี่จะขนาดไหน
    #2128
    0
  20. #2127 yamsaingpada2508 (@yamsaingpada2508) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 08:13
    พี่พอร์ช..... พี่ฟงโกรธแล้ว
    #2127
    0
  21. วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 07:56
    ต่อไวๆน้าา ชอบคู่นี้สุดด
    #2126
    0
  22. #2125 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 07:32
    สงสัยจะโดนฟงทำโทษ 55555
    #2125
    0
  23. #2124 Chompoo Za (@0913851443) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 07:12
    ดีกัน ~ ดีกันเลยยยยยย พี่ฟงจับฟัดเลย5555
    #2124
    0
  24. #2123 Flukbeam (@Flukbeam) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 07:10
    ไรท์จ๋าาาา ต่อให้เค้าไวๆหน่อยน้าา ไม่ไหววเเล้ววว อยากอ่านเเล้ว งื้ออ 
    #2123
    0
  25. #2122 ++BoTaN++ (@bootan2526) (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 07:07
    ใจเย็นๆ.....เดี่ยวจะได้ดีกันเนอะ
    #2122
    0