Super rookie ขอโทษที..พอดีผมน่ะร้าย [SingtoKrist]

ตอนที่ 10 : ห่างเหิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10047
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    2 ม.ค. 60

สิงโตพาร์ท


          ผมผิดหวังในตัวมันจริงๆ เคยบอกไปตั้งหลายครั้งแล้วว่าที่นี่เคารพรุ่นพี่รุ่นน้องเป็นสำคัญ ทุกทีมันทำตัวกวนประสาท แสบ ป่วนชาวบ้านไปทั่วผมก็ไม่เคยว่า เห็นว่าแบบมันก็ตลกน่ารักดี แต่ถึงขึ้นมีเรื่องแบบนี้ก็เกินไปรึเปล่าวะ ยังมีหน้ามาส่งสายตาโกรธเคือง แล้วเหมือนจะผิดหวังในตัวผมอีก ไม่สำนึกเลยนะมึง


          "กูขอโทษแทนน้องกูด้วยนะไอ้แคน เลิกแล้วต่อกันไปละกันถือว่ากูขอ" พี่นักรบถอนหายใจหลังจากแก็งค์ปีหนึ่งของคริสเดินออกไปแล้ว


          "แต่...เออ ก็ได้วะ ไปเถอะเพลินวาน" ตอนแรกพี่แคนจะไม่ยอม แต่พอมองตาพี่นักรบแล้วก็ทำท่าหงุดหงิดอารมณ์เสีย ลากเพลินวานไปที่รถแล้วขับออกไปอย่างเร็ว


          "น้องรหัสมึงโคตรห้าวเลยว่ะไอ้สิง เพิ่งเข้ามาไม่เท่าไหร่ก็มีเรื่องกันในมอแล้ว" ธารเดินมาตบไหล่แล้วเดินออกไปกับยักษ์หลังจากเห็นว่าจบเรื่องแล้ว


          "เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมเรียกมันมาเตือนเองพี่ ตอนนี้มันยังหงุดหงิดอยู่ พูดไปก็ไม่ฟังหรอก" ผมเห็นพี่นักรบจ้องหน้าผมเหมือนตำหนิ ก็เลยรีบบอก คงคิดว่าผมดูแลน้องรหัสไม่ดีสินะ


          "มึงต้องไปเรียนรู้การเป็นรุ่นพี่มาใหม่นะไอ้สิงโต กูจะไม่สอนอะไรมึง ไปคิดเอาเองละกัน" แทนที่พี่นักรบจะพยักหน้าเข้าใจเรื่องคริส กลับหันมาสั่งสอนผมแทนในฐานะพี่รหัส


          "อะไรวะพี่ ผมก็สอนมันหมดแล้วนะ บอกมันตั้งหลายครั้งแล้วด้วย มันดื้อนี่หว่า พี่ก็รู้จักมันดี"


          "เพราะกูรู้จักมันดีไง กูเห็นมันมาตั้งแต่เด็กๆ มันไม่ใช่คนที่ทำอะไรแบบไร้เหตุผล พวกมึงสองคนอาจจะดูสนิทกันเร็ว แต่เวลาแค่เดือนกว่าๆ มึงไม่รู้จักมันทุกมุมหรอกนะไอ้สิงโต" พูดจบพี่นักรบก็ตบไหล่ผมอย่างหนักใจแล้วเดินไปทางรถของตัวเอง ที่มีน้องชายที่สามารถเปิดเผยกับทุกคนได้แล้วว เพราะจบเชียร์ ถังมองหน้าผมเหมือนจะหงุดหงิดแล้วหมุนตัวเดินขึ้นรถไปเลย


          "ตกลงกูผิดเหรอวะ ที่สอนมันมาไม่ดี" ผมหันไปถามเพื่อนอีกสองคนที่เหลือ


          "ไม่รู้ว่ะ แต่ดูเหมือนพี่เค้าจะไม่ได้หมายถึงเรื่องที่มึงไม่สอนมันหรอกนะ อย่าคิดมากเลย ไปเหอะ" หมอกตบไหล่ผมอีกคน แล้วชวนกลับบ้าน ทำไมมีแต่คนตบไหล่ให้กำลังใจกูวะ กูไม่ได้เป็นคนมีเรื่องนะ ไอ้น้องรหัสเวรนั่นต่างหาก

 



          ไลน์ผมไม่ดังมาเป็นอาทิตย์แล้ว ทุกทีไอ้น้องรหัสแสนมุ้งมิ้งแต่เลือดร้อนนั่นจะต้องไลน์มาคุยด้วยตลอด บางทีก็ออดอ้อนให้เลี้ยงข้าว ให้ติว หรือไม่ก็เม้าท์เรื่องสาวๆที่มันไปเต๊าะมา ผมไม่ว่างเรียกมันมาอบรมเรื่องการวางตัวต่อรุ่นพี่ซักทีเพราะช่วงนี้ผมมีแลปแล้วก็เรียนหนักมาก บางครั้งต้องค้างที่มอไม่ได้กลับหอเลยก็มี แถมยังไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่นักรบเคยบอกอีกด้วย ผมพลาดในการวางตัวเป็นรุ่นพี่ตรงไหนเหรอ 

          ตลอดหนึ่งปีที่มีพี่นักรบเป็นพี่รหัส พอได้ซึมซับอะไรมาผมก็สอนน้องรหัสตัวเองแบบเดียวกัน แต่ทำไมพี่รหัสของผมถึงได้บอกว่าผมต้องไปเรียนรู้มาใหม่


          "555555 ไอ้เต่าถุย มึงนี่มันจริงๆเลย เล่นของกินระวังเหอะจะยาจกไปตลอดชีวิต" พอก้าวเข้าโรงอาหารก็เห็นกลุ่มของน้องรหัสตัวเอง นั่งคุยหัวเราะกันเสียงดังเหมือนปกติ คริสกำลังเขวี้ยงถั่วฝักยาวใส่หน้าเก้า แล้วก็ถูกด่ากลับมา


          ท่าทางพวกมันก็ปกติดี แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคงจะเป็นสายตา หลังจากเกิดเรื่องเราก็เจอกันบ่อยๆตามคณะบ้าง ตึกเรียนบ้าง ร้านเหล้าบ้าง(ไหนบอกงานเยอะ มีแลป?)  พวกมันก็แค่ทักทาย แต่ไม่เข้ามากระแซะพูดคุยด้วยเหมือนแต่ก่อน ยิ่งคริสนี่แทบไม่มองหน้าผมเลย เมื่อก่อนถ้าเจอผมนี่ไม่ได้หรอกต้องวิ่งเข้ามาเกาะแข้งเกาะขา ซบบ่ากอดเอวไม่เคยห่าง เพื่ออ้อนให้เลี้ยงตลอด ตอนนี้เหรอ แค่ทักกันก็บุญแล้ว


          ผมไม่ได้สนใจเพราะถือว่ามันทำผิด กำลังคิดอยู่ด้วยว่าจะลงโทษมันดีรึเปล่า


          "กูยาจกเพราะไอ้เจ้าของร้านเหล้ามันงกไง เลี้ยงเพื่อนก็ไม่ได้เหรอครับ ทำไมต้องหารวะ" คริสยังไม่หยุดเขวี้ยงถั่วใส่เพื่อน


          "นั่งตรงนั้นดีกว่า โต๊ะนั้นว่างแล้ว" เฟียสดันไหล่ผมที่หยุดยืนมองกลุ่มของคริสเพราะเห็นโต๊ะที่ว่าง พอผมมองไปตามทางไอ้โต๊ะที่มันบอกนั่นทำเลดีชิบหาย ข้างๆโต๊ะไอ้แก็งค์รุกกี้ปีหนึ่งนั่นเลย


          "ก็บ้านกูเปิดร้านเหล้า ไม่ใช่โรงทาน เลี้ยงพวกมึงบ่อยๆ กูก็...." เก้าหยุดพูดเพราะเห็นพวกผมเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะข้างๆ แล้วยกมือไหว้พวกเรา แต่สายตาพวกมันมองแค่เฟียสกับหมอกนะ กูทำอะไรผิดวะ


          "หวัดดีคร้าบบบบ" ทั้งโต๊ะตัวแสบยกมือไหว้มาอย่างร่าเริงสดใส แล้วพวกเราก็พยักหน้ารับกลับไป จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก เป็นแบบนี้มาทั้งอาทิตย์แล้ว


          "เย็นนี้มีเลี้ยงสายรหัสนะ มึงอย่าลืมล่ะ พี่นักรบเค้าฝากเตือนมา" ผมนั่งโต๊ะข้างๆ ตรงริมสุดฝั่งเดียวกับคริส คริสก็นั่งริมสุดฝั่งเดียวกับผมพอดี มีระยะห่างคือทางเดินที่ขวางเอาไว้


          "อือ รู้แล้วครับ" มันตอบกลับมานิ่งๆแบบสุภาพ จากนั้นก็หันกลับไปคุยเล่นกับเพื่อนๆต่อ


          "ไอ้คริส มึงไม่คิดจะบอกพี่เค้า..."


          "มึงเงียบไปเหอะไอ้สะไบ ไอ้เก้าคืนนี้เลี้ยงสายรหัสเสร็จ กูตามไปที่ร้านนะ ศึกเบียร์บอมของเรายังไม่ได้ตัดสินเลย แข่งกันป่ะวะใครครบสิบห้าแก้วก่อน ฮ่าๆๆๆ" คริสตัดบทสไปรส์ แล้วหลังจากนั้นพวกมันก็คุยกันแต่เรื่องร้านเหล้าที่จะไปคืนนี้


          "ไอ้เต่าถุย วันก่อนมึงลุกแทบไม่ขึ้น แถมกูยังต้องลากมึงกลับห้องอีก มีหน้ามาท้า คออ่อนแล้วยังไม่เจียม" เก้า


          "กูไม่ได้คออ่อนนะเว้ย มึงมันขี้โกง มึงใส่วอดก้าให้กูแก้วละสองชอต แต่ของมึงมีแค่ชอตเดียวนี่หว่า มึงมันขี้ขลาดไม่กล้าชนกับกู โด่ อ่อนด๋อย" แล้วคริสก็ลุกจากที่นั่งของตัวเองไปนั่งเบียดเก้าที่อีกฝั่ง ทำเหมือนกับจะขยับไปนั่งคุยกันให้ถนัด แต่ทำไมผมรู้สึกว่ามันแค่ไม่อยากอยู่ใกล้ผมวะ

 



          "หวัดดีครับพี่หนึ่ง พี่นักรบ ขอโทษด้วยผมมีแลปเพิ่งเสร็จเนี่ย" ผมกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในร้านหมูกะทะ หยุดตรงโต๊ะที่มีผู้ชายสามคนนั่งอยู่ก่อนหน้าแล้ว


          "เออ นั่งเลยๆ ไม่เป็นไร นี่เพิ่งมาถึงได้ไม่นานเหมือนกัน" พี่หนึ่งที่เป็นสายรหัสปี4 โบกมืออย่างไม่ถือสา แล้วชี้ที่นั่งตรงที่ว่างอยู่ ว่างตรงไหนไม่ว่าง มาว่างข้างๆไอ้เด็กปีหนึ่งนี่อีก


          "ครับ" ในเมื่อรุ่นพี่สั่งผมก็ไม่มีทางเลือก


          "นี่พวกมึงรู้จักกันหมดแล้วนะ จะได้ไม่ต้องแนะนำตัวอีก" พี่หนึ่งอยู่ปีสี่แล้วเลยไม่ค่อยมีเวลามาคลุกคลีกับพวกเราเท่าไหร่ วันๆก็เรียนไม่งั้นก็ออกไซด์งานนอกมหาลัย


          "ครับ ไอ้คริสนี่น้องรักเลยพี่ เห็นมาตั้งแต่ตัวเท่าลูกหมา ตอนนี้ก็ยังตัวเท่าลูกหมา ฮ่าๆๆๆ" พี่นักรบหัวเราะถูกใจ แล้วก็ได้ผักบุ้งจากลูกหมาเขวี้ยงใส่ไปหนึ่งต้น ทำไมชอบเขวี้ยงของวะไอ้เด็กนี่


          "ใช่รู้จักกันดี เพราะพี่ชอบฉี่ใส่ที่นอนตอนเด็กๆ แล้วมันก็เปียกมาถึงผมที่นอนอยู่ข้างๆด้วย ฮ่าๆๆๆ"


          "ไอ้คริส กูไม่ได้ฉี่ใส่ที่นอนเดี๋ยวพี่รหัสกูเข้าใจผิดหมด ไม่จริงนะเว้ยพี่หนึ่ง ผมนี่แมนๆกล้าทำกล้ารับ ไอ้น้องเวรมันสะตอ"


          "พวกมึงสนิทกันดีก็ดีแล้ว ช่วงนี้กูไม่ค่อยว่างเข้ามอด้วย ช่วยดูแลมันหน่อยน้องมันเพิ่งเข้ามา แล้วมึงล่ะไอ้สิงโต" ทำไมหวยมาออกที่กูวะ ถ้าเป็นอาทิตย์ที่แล้ว ผมคงดึงไหล่ไอ้คนข้างๆมาฟัดโชว์ความสนิทให้พี่สายรหัสดู แต่ตอนนี้ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเราสนิทกันรึเปล่า


          "............" ผม


          "มันก็รู้จัก สนิทกันแบบพี่น้องปกตินั่นแหละพี่ ว่าแต่ที่ไซด์มีอะไรน่าสนใจบ้างรึเปล่า" พี่นักรบเป็นคนตอบคำถามให้แทน แล้วสองคนนั้นก็คุยกันเรื่องฝึกงานบ้าง เรื่องไซด์ก่อสร้างสะพานของพี่หนึ่งบ้าง ส่วนปีหนึ่งกับปีสองที่เหลือบนโต๊ะก็ฟังบ้างกินหมูกะทะไปบ้างเงียบๆ

 


          "เออ ว่าแต่มึงน่ะปีหนึ่ง ได้ยินว่าอาทิตย์ก่อนมีเรื่องเหรอวะ น้องสายรหัสกูห้าวไม่เบา" กินกันเกือบจะอิ่ม พี่หนึ่งก็ขุดเรื่องที่ทำให้ผมกับคริสต้องมองหน้ากันไม่ติดขึ้นมาพูด รู้ได้ไงวะ ไหนบอกไม่เข้ามอ


          "ไม่มีอะไรหรอกพี่ เรื่องเข้าใจผิดกันน่ะ" ถึงผมจะไม่ชอบใจแต่ก็ไม่อยากให้พี่เค้าด่ามัน ผมตั้งใจจะสอนมันเอง ก็เลยบอกปัดประเด็นพี่หนึ่งไป


          "เหรอวะ แล้วมันไปต่อยไอ้แคนทำไม" พอเห็นผมพูดปกป้อง พี่หนึ่งก็เลยหันมาถามผมแทน


          "..........." ผมจะอ้าปากตอบกลับไป แต่ก็ต้องค้างเอาไว้แบบนั้นแล้วก็


          ......อึ้ง


          ผมไม่รู้


          ผมไม่เคยถามมันเลย ว่ามันทำแบบนั้นไปทำไม


          "ไอ้เวรนั่นมันเอาอีกแล้วล่ะ มันแกล้งขับรถจะชนเพื่อนไอ้คริสน่ะ น้องสายรหัสพี่มันห้าว มันใจร้อน แต่มันแค่อยากจะปกป้องเพื่อน พี่ปล่อยให้ไอ้สิงมันสอนไปเหอะ เดี๋ยวก็ดีเอง" พี่นักรบตอบคำถามแทนเมื่อเห็นว่าผมเงียบ ผมมองพี่รหัสตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ถ้าพี่รู้ทำไมพี่ไม่บอกผม ทำไมปล่อยให้ผมหาคำตอบเอาเองเป็นอาทิตย์ ว่าสิ่งไหนที่ผมขาดไปในฐานะรุ่นพี่ที่ดี


          "ทำไมมึงไม่บอกกู ว่าพี่แคนทำแบบนั้นกับเพื่อนมึง" ผมหันไปถามคนที่คีบหมูกะทะกินนิ่งๆอย่างไม่เกรงกลัวสายตาที่กึ่งๆดุของพี่หนึ่ง


          คริสหยุดมือที่คืบหมู วางตะเกียบลงบนถ้วยของตัวเอง หันมามองสบตาผมเป็นครั้งแรกในรอบอาทิตย์ แล้วตอบด้วยเสียงจริงจังที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนตั้งแต่รู้จักมันมา


          "พี่เคยถามรึเปล่าล่ะ ว่าผมทำแบบนั้นไปทำไม?" พูดจบ มันก็หันไปกินหมูกะทะของมันต่อ


          ใช่ ผมไม่เคยถามมัน นี่คือสิ่งที่พี่นักรบบอกว่าให้กลับไปคิดเอาเองสินะ ผมเห็นมันเป็นพวกเฮฮาไร้สาระกับกลุ่มเพื่อนไปวันๆ ก็เลยตัดสินใจเอาเองว่ามันคงทำไปอย่างไม่มีเหตุผล


          ทุกคนเปลี่ยนเรื่องพูดคุยกันไปแล้ว มีแค่ผมคนเดียวที่ไม่ได้หัวเราะสนุกสนานร่วมวงสนทนาพูดคุยเฮฮากับคนอื่นๆ ตะเกียบบนถ้วยผมไม่ได้ถูกหยิบขึ้นมาอีกเลยหลังจากคริสพูดประโยคนั้นจบไป ผมไม่ได้รู้สึกอิ่มนะ แต่รู้สึกจุก นั่งมองหน้าน้องรหัสตัวเองที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่งกับรุ่นพี่อีกสองคน โดยไม่ได้หันมามองผมอีกเลย


          พี่หนึ่งดูจะถูกใจน้องในสายรหัสตัวเองมาก ขนาดเจ้าตัวเป็นคนที่ค่อนข้างเคร่มขรึมจริงจัง แต่ยังหัวเราะกับมุขของคริสตั้งบ่อย ถึงบางมุขมันจะดูเข้าถึงยาก แต่ความแสบ ความสดใสร่าเริงของคริสก็ทำให้พี่หนึ่งมองมันอย่างเอ็นดูแล้วหัวเราะไม่หยุด ผมเองก็เคยมองมันแบบนั้น มองมันอย่างเอ็นดูเหมือนน้องชาย แต่ตอนนี้ผมกำลังมองมันอย่างขอโทษ ที่ไม่เคยถามและไม่เคยฟังมันเลย


          การเป็นรุ่นพี่น่ะง่าย แค่เรียนผ่านไปหนึ่งปี พอขึ้นปีสองก็สามารถเรียกตัวเองว่ารุ่นพี่ได้แล้ว แต่การเป็นรุ่นพี่ที่ดีนี่ยากจัง

 



คริสพาร์ท


          "มึงว่ามันจะหนักมากมั้ยวะ?" เสียงดัมเบลพูดด้วยความระแวง สายตามันมองจ้องตรงไปข้างหน้า ด้านข้างของมันคือแก็งค์เพื่อนห้าสหายที่มองตรงไปจุดเดียวกันด้วยความรู้สึกไม่ต่างกัน


          ผมนี่แอบกลืนน้ำลายลงคอเลยครับ


          "พวกมึง ถ้ากูบอกอะไรไปอย่าง อย่าตบหัวกู อย่าซ้ำเติมกู แล้วก็อย่าด่ากูนะ" ผมเบะปากแล้วเม้มแน่น มองเพื่อนอีกสี่คนอย่างอ้อนวอน


          "อะไรวะ มันสำคัญแล้วก็จริงจังถึงขนาดต้องพูดเวลานี้เลยรึไง พวกเรากำลังเตรียมตัวพร้อมรบอยู่นะเว้ย" สไปรส์พูดขึ้น เบนสายตาจากสิ่งที่กำลังมองอย่างกังวลตรงหน้า มาเหลือบแลดูผมนิดหน่อย แล้วก็หันกลับไปที่เดิม


          อยากรู้กันล่ะสิว่าตรงหน้าเราคืออะไร ทำไมพวกเราต้องมองแบบนั้น ผมจะอธิบายให้ฟัง ด้านหน้าของนักศึกษาคณะวิศวะกรรมศาสตร์ชั้นปีที่หนึ่ง คือพื้นที่โล่งว่างประมาณหนึ่งเอเคอร์ พื้นเป็นดิน ดินสีแดงๆเลยด้วย ตรงกลางพื้นที่ว่าง ถูกขุดให้เป็นหลุมกว้างประมาณหนึ่งสนามบาส ลึกประมาณหนึ่งเมตร ในหลุมมีน้ำผสมอยู่กับดินทำให้มันทั้งเปียกทั้งแฉะ พูดง่ายก็ก็คือพอมันรวมตัวผสมกันมันก็กลายเป็นโคลน


          "กูคิดว่าเราโชคดีมากเลย ที่พี่เค้าไม่ใส่ปูนลงไป ไม่งั้นเราก็จะกลายเป็นซีเมนต์ เป็นซากฟอสซิลที่ถูกสตาฟเอาไว้ไปชั่วลูกชั่วหลาน" ผมจินตนาการอย่างหวาดกลัว แล้วก็ได้สิ่งที่ดักคอพวกมันไว้ก่อนหน้ามาเป็นรางวัล


          "โถ๊ะ ไอ้ผักชะอม กูก็นึกว่าอะไรสำคัญ มึงไปเพ้อห่างๆกูหน่อย กูยิ่งเครียดๆอยู่" ดัมเบลด่า


          ผั๊ว! ไอ้ถังตบหัวโดยไม่พูดอะไร


          "งือออ เก้าเพื่อนรัก ไอ้ถังมันตบหัวกู" ผมรีบฟ้อง


          "สมน้ำหน้า เดี๋ยวกูถีบมึงลงไปเป็นฐานคนแรกเลย" ไอ้เก้าซ้ำเติมทันที


          "อัลไลวะ กูแค่ไม่อยากให้เพื่อนเครียดกูผิดเหรอ ท่านพีรวัสสุดหล่อผู้เป็นขวัญใจของสาวๆวิศวะและชานชลา เดินผ่านที่ไหนแม้แต่หมาตัวเมียก็ยังกรีดร้อง ทำไมเพื่อนไม่เข้าใจ ทำม้ายยยยย"


          "กรีดร้องหรือหอนใส่มึงกันแน่ไอ้คริส มึงอย่ามาอ่อนด๋อยตอนนี้ ฟังสัญญาณรุ่นพี่ดีๆ เรากำลังจะชิงธงกันนะเว้ย" สไปรส์


          ใช่ ที่พวกปีสามนัดพวกเรามากันในวันเสาร์ ทั้งๆที่เราควรนอนเกาก้นอยู่ที่บ้านเพราะความแฮงค์ ก็เพราะวันนี้มีรับโคลนและชิงธง เชือกหนึ่งเส้น ผูกกับธงรุ่นแขวนไว้กับปลายไม้ไผ่ ที่คงเป็นไผ่ยักษ์ที่เป็นญาติกับต้นถั่วของแจ็ค แม่งจะสูงไปให้ถึงบนฟ้าเลยรึไง มันสูงกว่าปากหลุมเกินกว่าที่กำลังมนุษย์หนึ่งคนธรรมดาจะสามารถเอื้อมไปถึง ต่อให้กระโดดทั้งชาติก็อย่าหวัง ปีหนึ่งทุกคนยืนล้อมรอบปากบ่อโคลนที่ดูสภาพแล้วยังไงก็ลื่นแน่นอน เพื่อรอสัญญาณจากรุ่นพี่ปีสาม ให้วิ่งลงไปแล้วชิงธงรุ่นมาให้ได้ภายในห้านาที


          คือสูงปานนี้ต่อให้อยู่อนุบาลพวกเราก็ยังรู้ว่าต้องต่อตัวกันขึ้นไปสินะ งานนี้ไม่ตีนใครก็ตีนใครคงได้อยู่บนหน้ากูไม่ต่ำกว่าห้าสิบตีนแน่นอน ไม่ใช่อะไร ผมว่าพวกมันคงรอเวลาเอาตีนมาลูบหน้าผมเพราะหมั่นใส้ในความหล่อมานานแล้ว อย่างน้อยไอ้แก็งค์รุกกี้เพื่อนซี้ก็ยกเท้าเตรียมพร้อมเอาไว้แล้วสี่คู่ เพื่อนกูทำไมทำกันลง


          "งั้นกูขอพูดอะไรอีกอย่างเป็นการส่งท้ายนะ เพื่อนๆที่รัก" ผมพูดด้วยเสียงกึ่งๆจะจริงจังให้พวกมันสนใจหันมามอง


          ผมถูกสายตาสี่คู่มองอย่างเร่งให้พูดในสิ่งสำคัญที่ผมกำลังจะกล่าว สายตาผมเหลือบมองไปที่นกหวีดในมือพี่นักรบ ที่ค่อยๆเลื่อนขึ้นไปอยู่บนปากอันสวยงามได้รูป แต่ไม่น่าจูบเพราะมันเป็นผู้ชาย พอพี่นักรบทำท่าจะเป่านกหวีด ผมก็รีบพูดทันทีก่อนที่จะไม่มีโอกาสนี้อีกต่อไป


          "กูลืมเอากางเกงในมาเปลี่ยน ใครก็ได้ให้กูยืมกางเกงในที๊ๆๆๆ"


          ปรี๊ดดดด! ผลั่ก!!


          พอผมพูดจบ เสียงนกหวีดก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของตัวเองที่ลอยถลาลงไปในบ่อโคลนเป็นคนแรกประหนึ่งผู้กล้า มีหลายคนส่งเสียงเชียร์กึ่งชื่นชมอย่างเฮฮา ที่ผมใจกล้าหน้าด้านกระโดนลงบ่อโคลนเป็นคนแรก  แต่ ฮึ๊ ไม่ใช่หรอก ถ้าพวกคุณมองกลับขึ้นไปที่ปากบ่อดีๆ จะยังเห็นสี่ตีนที่ยังยกค้างอยู่ตอนนี้ ที่เป็นคนส่งผมลงมา ไอ้แก็งค์ลูกหมู มึงทำกับกูเดี๋ยวจะโดน กูจะเอาซากกางเกงในเปื้อนโคลนเน่าๆไปนั่งบนรถพวกมึงแบบไม่ล้างออกเลยคอยดู้ววววว

 


          "มึงเลิกโกรธได้แล้วน่า เดี๋ยวคืนนี้กูเลี้ยงเหล้า เอาป่ะ" โด่ไอ้เก้า มึงคิดว่าการที่พวกมึงถีบกูตกบ่อโคลน แถมตอนปีนขึ้นไปชิงธงยังใช้กูเป็นฐาน เหยียบกูทั้งบ่าทั้งหน้าทั้งหัวแบบนั้น แค่เอาเหล้ามาล่อแล้วกูจะยอมเหรอวะ


          "งั้นสี่ทุ่มนะมึง เบียร์บอมสิบแก้ว โอเค๊" ยอมดิวะ เหล้าฟรีนี่หว่า 5555


          "สิบแก้วเลยเหรอวะ มึงก็รู้ตัวว่ากินผสมไม่ค่อยได้ ยังจะแถกินไม่เลิก คืนนี้กูไม่ลากกลับนะมึง พรุ่งนี้เช้าญาติกูจะมาหา" เก้า


          "มึงแน่ใจเหรอวะว่าญาติ พักหลังๆนี่พอไอ้คริสเมาเมื่อไหร่ มึงก็ดักตลอดว่าไม่เอามันกลับด้วยเพราะญาติมา ญาติมึงไม่มีบ้านอยู่รึไงถึงต้องมานอนคอนโดมึงน่ะ ญาติฝั่งไหนกูถึงไม่เคยเห็นตัวเลย" สไปรส์


          "นั่นดิ พักหลังไอ้คริสต้องไปนอนห้องกูตลอด ทั้งๆที่เมื่อก่อนมันนอนคอนโดมึง" ดัมเบล


          "ใช่ๆ บางทีกูก็ต้องลากไอ้คริสไปนอนบ้านกู ต้องแอบเอามันเข้าหลังบ้าน เพราะกลัวพ่อกูตื่นมาเจอไอ้เลื้อยนี่" ถัง


          "นี่กูใจง่ายขนาดไหนวะ ทำไมเวลาไปกินเหล้าแล้วกูตื่นที่อื่นตลอดเลย พวกมึงได้กูครบกันรึยังเนี่ย" ทำไมตอนแรกเหมือนพวกมึงจะจับผิดไอ้เก้าเรื่องญาติกับคอนโดมัน ทำไมสุดท้ายกลายเป็นแซะกูกันซะงั้น


          "กูวนมึงสามรอบแล้ว พอใจรึยัง" ไอ้เชี่ยดำ มึงควรรู้ว่ากูประชด


          "ใช่ แม้แต่กูยังเอามึง ไปนอนที่บ้านมาแล้วเลยไอ้คริส มึงควรสำเนียกตัวเองได้แล้วว่าทำเพื่อนเดือดร้อน" สไปรส์


          "ไอ้สะไบ มึงเป็นผู้หญิง เว้นวรรคคำให้ถูกหน่อย แล้วสำเนียกอะไรของมึง มึงมาจากยุคกรุงศรีฯสร้างเมืองรึไงวะ ไม่คูลเลย" ผม


          "พวกมึงพูดห่าเหวอะไรก็เบาๆหน่อยเหอะวะ คนนอกกลุ่มเค้าไม่รู้ นึกว่าไอ้คริสเป็นเมียสาธารณะกันหมดแล้ว" พี่นักรบเดินเข้ามาที่กลุ่มพวกเรา แล้วมองไล่สายตาด้วยความรังเกียจ คือไม่ได้รังเกียจคำพูดเรานะ รังเกียจไอ้โคลนที่มันพอกไปหมดทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้านี่ต่างหากล่ะ แม้แต่ในซอกเล็บผมยังไม่เหลือเลย ไอ้ข่าวว่าเกมส์ชิงธงนี่มึงเป็นคนคิดนะพี่นักรบ ทำไมมองกันแบบนี้ เดี๋ยวเหอะ พีรวัสจัดให้


          "โอปป้า มีความปกป้องเค้าเหรอ มาให้สมคิดกอดหน่อยเร้ววว ซ้ารางงงง" ผมอ้าแขนพุ่งไปทาง พี่นักรบเพื่อจะกอดให้ตัวมันติดโคลนพวกเราไปด้วย พอผมเริ่มไอ้สี่คนที่เหลือก็รีบตาม ตอนนี้พวกเราห้าคนเลยกอดพี่นักรบกันกลมเพื่อแกล้งให้คนต้นคิดเรื่องการชิงธงต้องเปื้อนโคลนไปพร้อมกับเรา ฮ่าๆๆๆๆ


          "โว้ยยย ไอ้พวกเวร เดี๋ยวกูต้องไปธุระต่อนะเว้ย พวกมึงทำอย่างนี้กับกูได้ยังไง เดี๋ยวกุสั่งซ่อมทั้งแก็งค์หมูกะทะมึงเลย" พอถูกขู่จะสั่งซ่อมพวกเราก็รีบปล่อยมือออกทันที ไม่ได้กลัวนะ แต่พี่มันเปื้อนไปหมดทั้งตัว แม้แต่หัวก็ยังเลอะ เพราะไอ้เก้ามันเอามือที่เปื้อนโคลนลากตั้งแต่หัวลงมาจนถึงคอพี่นักรบเลย


          "ทำไมเดี๋ยวนี้พวกเราถึงถูกเรียกว่าแก็งค์หมูกะทะวะ เมื่อก่อนเห็นเรียกอย่างอื่น" พอถอยออกมา นิษฐิราก็เปิดประเด็น


          "ก็พวกมึงมันตลกหมูกะทะไง คาเฟ่ยังไม่ผ่าน ร้านหมูกะทะพ่อกูยังรับสมัครตลกอยู่นะ สนใจอาชีพเสริมมั้ยวะ" พี่เฟียสที่เดินเข้ามาพร้อมกับพี่นักรบแต่คนแต่งเพิ่งจะให้บท พูดแทรกพวกเราขึ้นมา แล้วเอามือ ห๊ะ พี่เค้าเอามือโอบบ่าไอ้ดำ นี่มันเกิดอะไรขึ้นนนน เดือนที่แล้วพวกมันยังตีกันอยู่เลย มันไปเริ่มโอบบ่ากันตอนไหน


          "ฮั่นเนาะ มีการโอบบ่า ไม่มีรังเกียจเพื่อนดำที่เปื้อนคาวโลกีย์ มีความพลังงานบางอย่าง" ผมแซวขึ้นบ้างเมื่อก่อนพวกมันยังแซวผมกับพี่สิงโตได้เลย ถึงตอนนี้ผมกับมันจะไม่ได้สนิทกันแล้วก็เถอะ


          "กูเปื้อนอยู่บ้างแล้วมั้ยล่ะ เมื่อกี้เป็นคนลงไปมัดธงให้พวกมึงไง ก็แค่ปวดแขนเฉยๆ" พอถูกแซวไอ้พี่เฟียสก็อ้างนั่นอ้างนี่ แล้วรีบเอามือออก ส่วนดัมเบลก็ยืนเฉยยกไหล่หน้าตาย


          "เดี๋ยวนี้มึงมีอัลไล ซัมติงกับใคร ไม่บอกเพื่อนแล้วใช่มะ" ผม


          "กูเปล่า กูยืนเฉยๆมึงก็เห็น อยากรู้อะไรก็ไปถามมันเอาเองสิ ไปยัง กูอยากอาบน้ำแล้ว" ดัมเบลพูดจบก็เดินออกนำไปก่อนคนแรก ต่อให้มึงเปื้อนทั้งตัวกูก็จะสแกนหาพิรุธมึงนะไอ้ดำ


          "คริส" เสียงเรียกของคนที่เป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกับพี่เฟียสดังขึ้น พวกมันก็เหมือนกับพวกผมนั่นแหละ มีพี่เฟียส พี่หมอกที่ไหน ก็มีพี่สิงโตที่นั่น


          "ไอ้เก้า เดี๋ยวคืนนี้เจอกันที่ชานชลา มึงติดเบียร์บอมกูสิบแก้วนะมึง กูไปก่อนล่ะ เดี๋ยวไอ้ดำมันเขินแล้วจะไม่รอกู อิอิ" บอกเก้าเสร็จ ผมก็เดินหนีออกไป แกล้งไม่ได้ยินแม่งเลย ตั้งแต่ที่ผมไปต่อยแฟนเพลินวานเมื่อเดือนที่แล้ว เราสองคนก็ไม่ได้พูดคุยสนิทสนมกันเหมือนเมื่อก่อนอีกเลย แต่หลังจากเลี้ยงสายรหัสคราวก่อน ดูเหมือนพี่รหัสผมจะมีเรื่องอยากพูดด้วยอยู่เหมือนกันนะ แต่ผมไม่ได้สนใจ เป็นพวกเกลียดใครแล้วเกลียดเลย ยิ่งคนที่ผมนับถือเหมือนพี่ชาย มาทำให้ผิดหวังแบบนี้ ก็อยู่ร่วมโลกกันในฐานะคนรู้จักก็คงพอแล้วล่ะ



ทอล์คค่ะ: ยาวอีกแว้วววว ช่วงนี้แต่งยาวเกินเพลินจนหยุดไม่ได้ ไปนั่งหวีดนั่งฟินนั่งจิ้นพี่อาทิตย์กับก้องภพเสร็จ เบรคสามกลายเป็นดราม่าซะอย่างนั้น ไอ้ที่ว่าหน่วงอาทิตย์นี้ อาทิตย์หน้าคงร้องให้กันเลยจ้าาาา ไม่อยากจิดู แค่ตอนนี้น้ำตาก็ซึมแล้ว ทำไมพี่อาทิตย์ต้องหลบหน้า ทั้งๆที่อ้อยเค้าซะเยอะปานนั้น // กลับมาที่ฟิคของเรากันดีกว่า ตอนหน้าเบียร์บอม รู้จักกันใช่ป่ะ พีรวัสจะไปเมาแบบจัดเต็ม จะตื่นขึ้นมาที่ห้องของใครอีก 555 ไม่บอก 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

3,826 ความคิดเห็น

  1. #3770 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 21:39
    อิหนูใจเย็นก่อน รอให้พี่เค้าง้อหน่อยลูกกกกกก
    #3770
    0
  2. #3706 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 13:47
    คุณพีจะเกลียดโกรธพี่ไปตลอดไม่ได้นะ สงสารพี่สิงน้องเมิน
    #3706
    0
  3. #3687 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 11:39
    พีรวัสจะเกลียดจริงหรอออโอ้ยยย พี่สิงเรื่องนี้ซื่อจริงงกว่าจะรู้ต้องมีคนบอกกกกกกกโอ้ยยยทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกก
    #3687
    0
  4. #3594 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 23:00
    เกลียดมากๆเข้าจะกลายเป็นรักเขานะพีรวัส อิอิ
    #3594
    0
  5. #3523 creamsarang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 06:58
    พีรวัสสสสสสใจเย็นเด้อออ นี่พี่สิงโตไงพี่สิงโตคนดีคนเดิมกลับมาแย้วววว
    #3523
    0
  6. #3511 PP_ELF (@pare_mukuro6927) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 16:43
    เกลียดใครแล้วเกลียดเลย....โห งานงอกแล้วพี่สิงงง
    #3511
    0
  7. #2902 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 19:46
    แล่ววววๆๆๆๆ สิงโตซวยแล้วววว 555 สะใจ คริสจัดเลยยยยย
    #2902
    0
  8. #2666 namhom-3449 (@namhom-3449) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 18:12
    อั๊ยย๋าาาา งานหนักเเล้วพี่สิงเอ้ยยยย
    #2666
    0
  9. #1579 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 12:55
    โกรธนานๆๆๆนะ
    #1579
    0
  10. #974 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 15:08
    ให้ง้อนานๆ เลยยยยยย ฮ่าาา
    #974
    0
  11. #786 คนอ่าน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 12:05
    โกรธทวีคูณไปเลยคริส เอาให้สำนึก ตั้งเดือนนึง การขอโทษมันยากขนาดนั้นเลยอ่อพี่สิง -*- แล้วนี่อะไรจะจำน้องปล้ำอีก
    #786
    0
  12. #269 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 00:32
    คริสโกรธฝังหุ่นมสก เหอๆๆๆ
    #269
    0
  13. #152 s.lattecoffee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 12:07
    น้องคริสไม่เคยได้ยินเหรอลูก ว่าถ้าเกลียดอะไรก็จะได้อย่างนั้นนะลูก
    #152
    0
  14. #148 Uraiwan-Nan-Sky (@Uraiwan-Nan-Sky) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 11:26
    แต่งยาวๆดีแล้วววว

    คนอ่านกำลังอินน 555
    #148
    0
  15. #139 songboa (@songboa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 06:53
    นู๋สมคิดโกรธอิพี่สิงมันนานๆเลยค่ะ
    #139
    0
  16. #138 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 06:35
    โอ่วววว นู๋สมคิดโกรธจริงจังนะเออ
    #138
    0
  17. #137 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 01:52
    จงสำนึกวนไปซะพี่สิงโต เราไม่สงสารหรอก หึๆๆ คริสนี่แบบ.. เหนื่อยใจมุขมันละเกิน5555 ตอนหน้าเมาปลิ้นไปโผล่ห้องพี่สิงแน่
    ปล. เราชอบความหน่วงในซีรี่นะ ชอบความหน่วงในนี้ด้วย หน่วงต่ออีกสักตอนไหม555 มาอัพอีกไวๆน้าาา
    #137
    0
  18. #136 TAKARA KUN (@TAKARAKUN) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 01:49
    วนไปครบทุกคนแล้วเหลือแต่พี่รกัสที่ยังไม่ได้
    #136
    0
  19. #135 sweetyn2 (@SweetyN) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:39
    แก้ไขคำผิด ความลึกของหลุมมันไมไ่ด้ลึกขนาดนั้น ห้าสิบเมตรนี่ต้องใช้รถขุดแล้วล่ะ 55555 คือเขียนว่าห้าสิบเซนติเมตรอ่ะ แต่มันกลายเป็นห้าสิบเมตรได้ไงวะ
    #135
    1
    • #135-1 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 10)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 01:47
      ก็ว่า 50ม.นี่คงไม่ใช่คนขุดเเล้วล่ะ 5555
      #135-1
  20. #134 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:20
    ไม่ดูๅม่อ่านไปยาวๆเลยดีมั้ย...
    #134
    0
  21. #133 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:20
    ทำไมฟิคต้องหน่วงตามซีรี่ TT
    #133
    0
  22. #132 Guggai Exo-l (@supananguggai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:20
    ทำไมซีรี่ต้องหน่วงตามฟิค TT
    #132
    0
  23. #131 แมวป่า (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:16
    ไรต์จ้าา

    งืออออ เพ่อาทิตย์ใจร้ายกับก้องภพจัง

    ไม่รักแล้ว
    #131
    0
  24. #130 a_liew (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:14
    เห็นมะล่ะ น้องมันงอนแล้วยาววววว =_=*

    อิพี่สิงผิดดดดด ทีนี้จะง้อยังไง ท่าทางไม่ง่ายด้วยนะ บอกเลยยย

    ความจริงถูกเฉลยแล้ว สมคิด คือผู้ถูกใส่ร้ายยยยยย

    เมาคราวนี้ จะไปตื่นที่ไหนอีกกกก พ่อคุณณณณณ -_-'



    น้องก้อง TT^TT หาใหม่มั๊ยยยยลูกกกก ช่างหัวอิพี่อุ่นไปปปปปป อยากซึนดีนักกกกก
    #130
    1
    • #130-1 sweetyn2 (@SweetyN) (จากตอนที่ 10)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 03:37
      ไม่ด้ายยยยย อาทิตย์ต้องเป็นของก้องภพเท่านั้น เหมือนพระจันทร์ต้องคู่กับตะวัน หุหุ
      #130-1
  25. #129 neung_no (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:13
    ห้องพี่สิงโต ห้องพี่สิงโต..เชียร์วนไปยาวววเกลียดอะไรมักจะได้ยังงั้นนะพ่อรุกกี้
    #129
    0