END - สัมผัส@รัก (สนพ.2U Publishing)

ตอนที่ 24 : สัมผัสครั้งที่ 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,660 ครั้ง
    8 ก.ย. 62


เจ็บ...ทันทีที่รู้สึกตัว ความเจ็บร้าวที่ไหล่ก็จู่โจมทันที

ผมพยายามนึกว่าเพราะอะไรตัวเองถึงมาอยู่ในสภาพนี้ แล้วความทรงจำที่ถูกคุณนันท์นลินไล่แทงก็ค่อยๆกลับมา เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพียงไม่กี่นาทีแต่กลับยาวนานในความรู้สึก ที่เจ็บอย่างนี้ก็แปลว่าผมยังไม่ตายใช่ไหม

รอดมาได้ยังไงวะ

จำได้ว่าวินาทีสุดท้ายก่อนจะสลบไป มีดที่ฝืนยื้อไว้ตรงไหล่ถูกดึงออก เงื้อขึ้นสูงเตรียมจะปลิดชีวิตผมอีกครั้ง...และเสียงเรียกชื่อของใครบางคนที่คิดว่าฝันไป

“รู้สึกตัวแล้วเหรอครับ” ใช่ๆ เสียงเดียวกันนี่เลย

หืม?

ปริบๆ

“โอ๊ย”

“อย่าเพิ่งขยับตัวครับ” คนที่อยู่ข้างเตียงรีบขยับตัวเข้ามาจับผมไว้ไม่ให้เผลอลุกขึ้นนั่ง ผมแอบนิ่วหน้าเล็กน้อยเพราะเจ็บมากกว่าเดิม “หมอบอกว่าห้ามขยับเพราะแผลจะเปิด แตมต้องอยู่นิ่งๆไปอีกสามสี่วันนะครับ”

ผมยังงงอยู่ว่าอะไรเป็นอะไร ลำดับเหตุการณ์ไม่ได้ แก้วน้ำที่มีหลอดดูดเสียบไว้ก็ถูกเอามาจรดที่ริมฝีปาก คอที่แห้งเป็นผงเรียกร้องให้รีบดูดกลืนน้ำอย่างหิวกระหายทันที การกระทำที่เรียกเสียงหัวเราะระคนเอ็นดูจากคนป้อน

“ค่อยๆดื่มครับ เดี๋ยวสำลักนะ”

ดื่มน้ำเรียบร้อยผมก็มองไปที่คนพูดอีกครั้ง จ้องด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความนิ่งและห่างเหินราวกับคนแปลกหน้า

“คุณเป็นใคร?”

รอยยิ้มแสนอ่อนโยนของคนฟังเลือนหายไปทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันก่อนจะคลายออก และปรากฏเป็นความเสียใจบนใบหน้าหล่อเหลา

“โกรธพี่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“ไม่คิดว่าแตมความจำเสื่อมจริงๆบ้างเหรอ” พอลองหยั่งเชิง อีกฝ่ายก็ส่ายหน้าช้าๆ

“บาดแผลหนักสุดคือที่ไหล่ด้านซ้าย ผลการตรวจไม่มีการกระทบกระเทือนทางสมอง แปลได้อย่างเดียวว่าแตมโกรธพี่จนไม่อยากจะคุยด้วย” ยิ่งอธิบายหน้าก็ยิ่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ เห็นแบบนี้แล้วผมก็ใจแข็งแกล้งพี่เขาต่อไม่ลงละ

“ว้า ไม่สำเร็จเหรอเนี่ย” ลืมไปว่าพี่ทัชเป็นหมอ แผนแกล้งความจำเสื่อมเลยไม่ได้ผลเลย แค่อยากเห็นว่าเขาจะมีปฏิกิริยายังไงถ้ารู้ว่าผมจำอะไรไม่ได้

อย่างในละครงี้

“อย่าทำเลยครับ แค่นี้พี่ก็รู้สึกผิดไม่ทันแล้ว”

 “เจ็บ” ผมล้มเหลว หลังดื่มน้ำเสร็จก็ทิ้งหัวลงนอนตามเดิม หมอบอกไม่ให้ขยับตัว แต่ขยับหัวคงได้ อ้อ แขนด้านขวาก็ไม่เจ็บนะ แอบขยับคงได้ ก็ถูกแทงไหล่ซ้ายนี่

“หิวไหม ทานข้าวแล้วจะได้ทานยาแก้ปวดนะครับ”

“แตมไม่หิว เจ็บแผล”

“ฝืนทานสักหน่อยนะ หนูจะได้หายไวๆไง”

“ฮึกก”

“ร้องทำไมครับ อย่าร้องไห้เลยนะ เป็นอะไร ไหนบอกพี่ซิ” ปลายนิ้วอุ่นปาดที่หางตาเบาๆ คนทำคงไม่รู้หรอกว่าผมดีใจแค่ไหน...ดีใจที่ได้พี่ทัชคนเดิมกลับคืนมา

“เหมือนนานแล้วเลย ที่พี่ไม่ได้เรียกหนูว่าหนู”

“โธ่หนู พี่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ทั้งที่ทำให้หนูต้องเจ็บปวด แล้วก็เจ็บตัวอีก” ใบหน้าหล่อเหลาใต้กรอบแว่นมีแต่ความรู้สึกเสียใจอย่างชัดเจน มันถ่ายทอดออกมาทางสายตาโดยไม่ต้องพูดอะไรยาวๆ ผมก็รับรู้ได้

“แตม..ฮึก ไม่ชอบ ตอนที่เราทะเลาะกันเลย” ผมบอกไปตามความจริง

“เราไม่ได้ทะเลาะกันครับ ทั้งหมดเป็นความผิดของพี่เอง เพราะพี่ไม่อยากให้หนูรู้สึกแย่เลยทำแบบนี้ สุดท้ายแล้วพี่ก็ปกป้องหนูไม่ได้อยู่ดี...ยกโทษให้พี่นะ”

“ทำไม พี่ทำอะไรเหรอ”

“เรื่องของคนที่แทงแตม ที่จริงแล้วนันท์นลินเป็นคนไข้ของพี่เอง”

“แตมรู้ พอจะเดาได้ เธอบอกว่าเธอเป็นคนรักของพี่แล้วแตมก็แย่งพี่มาจากเธอ”

“ไม่จริงเลย พี่ไม่เคยเป็นอะไรกับเธอมากไปกว่าหมอกับคนไข้ เธอมีอาการโรคซึมเศร้าก็เลยมารับการรักษาจากพี่ ที่จริงเรื่องเปิดเผยข้อมูลของคนไข้ผิดกฎนะครับ แต่เพราะเกิดเรื่องพี่เลยบอกเรื่องพวกนี้กับตำรวจไปแล้ว” คุณหมอที่ยึดมั่นกับอาชีพตัวเองรีบออกตัว ผมอยากจะหัวเราะแต่กระเทือนแผลก็เลยต้องกลั้นไว้

“ตกลงไม่ได้เป็นคนรักแน่นะ เธอเอาแต่ร้องว่าแตมแย่งผัวเธอ แตมต้องตาย ตอนนั้น...มันน่ากลัวมาก” ผมหลับตาลง ภาพเหล่านั้นยังคงติดตาพาให้ตัวสั่นนิดๆ หากก็มีมือใหญ่ที่อบอุ่นเลื่อนมากุมมือของผมเอาไว้

เพราะตรงนี้มีพี่ทัช ความกลัวของผมจึงหายไป

คนที่เป็นเซฟโซนของผมอย่างแท้จริง คนที่ฉุดรั้งผมขึ้นมาจากความกลัวหลายต่อหลายครั้ง ภาพสุดท้ายก่อนจะหมดสติคือสีหน้าร้อนรนผสมเกรี้ยวกราดซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อน พี่ทัชตอนกระโดดถีบคุณนันท์นลินนั่นน่ากลัวจริงๆ

ดีนะตอนแกล้งความจำเสื่อมเมื่อกี้ผมไม่โดนลูกถีบรุนแรงบ้าง...เกือบซวยแล้ว

“ระหว่างที่แตมยังไม่ฟื้น พี่กับไอ้ต้า...จำไอ้ต้าได้ไหม ที่เจอกันที่ผับไอ้จิตอนนั้น มันเป็นคนรับผิดชอบคดีนี้ เราไปดูประวัติการรักษากับแพทย์คนก่อนของคุณนันท์นลินมาด้วยกัน พบว่าเธอเคยถูกสามีเก่านอกใจ ทิ้งเธอไปมีคนใหม่เป็นเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง”

“เหมือนแตม”

“หึหึ เด็กอะไรชมตัวเองน่ารักก็เป็น” พี่ทัชยิ้มแซว ผมแอบเขินหน่อยๆ ไม่ได้ตั้งใจจะชมตัวเองว่าน่ารักสักหน่อย แค่บอกว่ากรณีมันคล้ายกันต่างหาก “แต่พี่ไม่เถียงเรื่องความน่ารักก็แล้วกัน หนูน่ารักจริงๆ แฮ่ม เข้าเรื่องต่อนะ”

ก็ใครใช้ให้พี่นอกเรื่องเองล่ะครับ

“ส่วนพี่ก็หล่อมากเหมือนกับสามีของเธอ”

“แหวะ”

“ไม่พูดว่า ไม่เถียงเพราะพี่หล่อจริงๆบ้างเหรอ”

“....”

“โอเคๆ ไม่ต้องทำหน้าเหมือนพี่หลงตัวเองก็ได้ปะ นั่นแหละ เธอก็เลยเอาเราสองคนไปรวมกับเรื่องของอดีตสามี อาการกำเริบจนแยกแยะไม่ได้ ที่ผ่านมาพี่คอยจับตามองเธอตลอด ตอนนัดพบที่โรงพยาบาลก็ยังไม่มีอาการอะไรชัดเจน เธอเก็บอาการเก่งมาก”

“แล้วพี่รู้ได้ไงว่าเป็นคุณนันท์นลิน”

“เรื่องนี้ ถ้าพี่เล่า หนูอย่าโกรธพี่ได้ไหม” คนพูดทำหน้ากังวลเล็กน้อยแล้วก็ยอมเล่าต่อ “ที่จริงแล้วนอกจากพัสดุที่มีตุ๊กตาที่แตมได้รับ ก็มีจดหมายที่เขียนด้วยเลือดกับของอย่างอื่นส่งมาข่มขู่แตมอีกเยอะมาก พี่ให้คุณแก้มคอยสกรีนแล้วเก็บไว้ให้พี่โดยตรงเพราะไม่อยากให้แตมกังวลหรือกลัว”

อย่างนี้นี่เอง ผมก็แอบแปลกใจเหมือนกันนะ ที่อยู่ๆสิ่งที่ควรจะส่งต่อเนื่องตามสไตล์พวกโรคจิตก็หายไปเฉยๆ แต่คิดเอาง่ายๆว่าคงเลิกตามผมไปแล้ว ที่แท้ก็พี่ทัชนี่เอง

“อีกอย่างที่พี่กลับดึกและไม่ยอมออกไปไหนกับหนูก็เพราะว่าคอยแอบตามดูแลหนูอยู่ห่างๆตลอดเวลา สลับกับกรรณ”

“ไอ้กรรณ? มันรู้เรื่องด้วยเหรอ”

“ก็ รู้ทุกอย่างแหละครับ เพราะกรรณต้องช่วยดูแตมตอนพี่ไม่ว่าง” โอเค ไว้ผมจัดการไอ้กรรณทีหลัง “ก่อนหน้านั้นพี่กับกรรณเคยตามหนูไปที่ร้านเค้กของคุณพาย”

“อ้อ” ที่รู้ว่าผมไปหาคุณพาย เพราะแอบตามนี่เอง ไม่ใช่เพราะจะไปสะพานควายแต่อ้อมสุขุมวิทอย่างที่ไอ้กรรณอ้าง

“ที่หน้าร้าน พี่เจอเชอรีนอยู่ หนูงงใช่ไหม พี่ก็งงเหมือนกันว่าเชอรีนไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง แต่ที่แปลกใจกว่าคือใกล้ๆกับเชอรีนมีคุณนันท์อยู่ด้วย พอพี่เห็นคนๆนั้นมองเข้าไปในร้านด้วยสายตาไม่พอใจ พี่ก็เริ่มสงสัยและประติดประต่อเรื่องราว จากนั้นก็คอยตามเธอแทน แต่หลักฐานไม่มากพอ ไอ้ต้าเลยยังทำอะไรไม่ได้เพราะกลัวเธอจะไหวตัวทัน”

“...”

“ส่วนเชอรีนพี่ก็สงสัยเหมือนกันว่ามีส่วนเกี่ยวข้องหรือเปล่า ถึงได้คอยตีตัวออกห่างหนูเผื่อว่าเชอรีนจะเอาไปบอกนันท์นลินว่าเราสองคนไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น จะได้ไม่ทำอะไรรุนแรงกับแตมจนกว่าไอ้ต้าจะหาหลักฐานมาจัดการเธอได้”

“เชอน่ะเหรอ ไม่จริงน่า” ใจในวูบไหวขึ้นมาเมื่อมีชื่ออดีตแฟนออกจากปากพี่ทัชเหมือนจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย อย่างน้อยเธอก็เป็นคนใกล้ตัว

“ครับ เชอรีนไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอแค่บังเอิญเข้าหาแตมในช่วงนี้พอดี แต่ไอ้ต้าสืบมาแล้ว สองคนนี้ไม่เคยเจอกัน ไม่มีประวัติอะไรที่เชื่อมโยงกันได้เลย ยิ่งหลักฐานที่ว่าคุณนันท์มีปมเรื่องถูกอดีตสามีทิ้งเลยทำให้คลั่งขึ้นมา เชอรีนก็หลุดพ้นข้อสงสัย”

“งั้นเชอก็ไม่ได้ทำจริงๆใช่ไหมพี่” พี่ทัชพยักหน้ายืนยัน ผมเลยโล่งอก “คิดว่าจะเกลียดกันจนอยากฆ่าให้ตายซะแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นแตมคงรู้สึกไม่ดีมากๆ”

“พี่รู้ ถึงได้ไม่บอกเรื่องเชอรีนกับหนูจนกว่าจะแน่ใจ ทีนี้ก็วางใจเรื่องเชอรีนได้ แต่...จะดีกว่าถ้าหนูไม่สนิทกับแฟนเก่ามากไป พี่ไม่ค่อยสบายใจเลย”

“อือ แตมไปเคลียร์กับเชอมาแล้ว ก็คืนที่ถูกคุณนันท์นลินแทงนั่นแหละ เพราะกลับมาจากเคลียร์กับเชอ ต่อไปนี้แตมกับเชอจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีกครับ” รีบบอกให้พี่ทัชสบายใจ

“ดีครับ แม้พี่จะแอบโกรธที่หนูออกไปข้างนอกดึกดื่นก็เถอะ ถือว่าครั้งนี้ยกผลประโยชน์ให้ก็แล้วกัน...ที่พี่จะบอก คือพี่อยากขอโทษแตม สำหรับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เป็นเพราะพี่คนเดียว”

“ทำไมแตมต้องโกรธ...คนที่ทำเพื่อแตมขนาดนี้ด้วยล่ะ” งานหมอก็หนักมากแล้ว เจอแต่เรื่องเครียดๆ เวลาที่ควรพักผ่อนกลับเอามาใช้ปกป้องคุ้มครองผม แล้วจะให้โกรธได้ยังไง

“พี่ทำให้หนูบาดเจ็บ ต้นเหตุที่นันท์นลินทำร้ายหนูก็เพราะพี่”

“ไม่มีใครอยากให้เกิด คุณนันท์มีปัญหาทางจิตใจ จริงที่เธอทำไม่ถูกต้องแต่อาการทางจิตมันควบคุมได้ลำบาก แตมไม่ได้เข้าใจเธอเพราะว่าทำตัวเป็นคนดี แต่แตมเคยมีอาการทางจิตใจเหมือนกัน แตมรู้ว่ามันยากแค่ไหน....พี่อย่าโทษตัวเองเลยนะครับ เพราะมันไม่ใช่ความผิดของพี่เลย ที่คนๆหนึ่งต้องเป็นแบบนี้ก็ไม่ใช่เพราะพี่อีกเหมือนกัน”

“ขอบคุณ ขอบคุณนะครับ” พี่ทัชยกยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่ผมชอบมองพอๆกับรอยยิ้มอ่อนโยนของพี่เขา “พี่จะรับผิดชอบ ด้วยการดูแลหนูจนกว่าจะออกจากโรงพยาบาลเลยนะ ไม่ต้องห่วง”

“ขอบคุณเหมือนกันครับ”

“เอ๊ะ หรือรับผิดชอบตลอดชีวิตเลยดี ที่ทำให้ร่างกายของหนูมีรอยแผลเป็น” อ่า แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เนี่ย ไม่ชอบใจเลย บอกแล้วไงว่ามันเขิลลล (ม้วนลิ้น)


***********



ประตูห้องพักเปิดออกพร้อมกับเสียงโวยวายอย่างคนไม่กลัวพยาบาลกับหมอจะมาด่าเรียกความสนใจของเราไป ผมแอบถอนหายใจโล่งอกที่ไม่ต้องนอนกลั้นเขินนาน อยากจะบิดตัวเป็นเลขแปดก็ทำไม่ได้เพราะเจ็บแผล

พี่ทัชนี่หาเรื่องทรมานผมเก่งจริง ฮืออ

“กรี๊ดดด น้องฟื้นแล้ว น้องแตมเป็นไงบ้างเจ็บแผลมากไหม” พี่จิร้องกรี๊ดทำมือปิดปากเมื่อเห็นว่าผมนอนลืมตามองเขาอยู่ เล่นใหญ่ไม่มีใครเกิน

“มึงเลิกเสียงดังสักที น้องแตมเป็นยังไงบ้าง อ้อ พี่มาขอสอบปากคำนิดหน่อยนะครับ”

ตามด้วยพี่ต้าที่ห้ามพี่จิด้วยการดึงคอเสื้อด้านหลังอย่างกับหิ้วลูกแมว กันไว้ไม่ให้ถลาเข้ามาใกล้เตียงผม เหมือนจะแอบเห็นพี่ทัชยกเท้าขึ้นแว่บๆด้วย สงสัยจะคิดมากไปเอง เป็นอาการประทับจิตประทับใจที่เคยเห็นลูกถีบมากับตา...คงไม่ใช่เตรียมถีบพี่จิจริงๆเพราะจะเข้าใกล้ผมหรอกเนอะ

“ไอ้หมอ นี่กูเพื่อนไง เพื่อนรักมึงอะ ขนาดชื่อเรายังคล้องกันเลย ทัชกรกับจิรากร วุ้ย จิ้นนน”

“จิ้นพ่องมึงสิ น้องนอนอยู่นี่ไม่เห็นเหรอ อ้อ ตีนไอ้หมอด้วย เบอร์42น่ะเห็นไหม”

ผมเริ่มมึนไปหมด มองคนที่อายุมากกว่าผมหลายปีเถียงกันสลับกับหันมาพูดอะไรกับผมไม่รู้เยอะแยะมากมาย คนเพิ่งฟื้นรับข้อมูลได้ไม่หมดหรอกนะ แค่เรื่องที่พี่ทัชเล่ายังเรียบเรียงไม่ครบเลย สุดท้ายเสียงโวยวายก็เงียบลงได้เพราะ คำพูดเด็ดขาดของคุณหมอพี่ทัชของผมนี่เอง

“พวกมึงหุบปาก น้องเพิ่งฟื้นไม่นานนี่เอง ไอ้จิมึงเบาเสียงที่นี่โรงพยาบาลไม่ใช่ผับของมึงไม่ต้องตะโกน ส่วนไอ้ต้า ถ้าจะสอบปากคำรอน้องกินข้าวกินยาก่อน น้องเพิ่งตื่นยังเจ็บแผล ใครทำแตมของกูปวดหัวเพิ่มพวกมึงโดนเตะออกจากโรงพยาบาล ทุกคน!

กริบเลยทีเดียว คนใจดีบทจะดุก็ดุได้กร้าวววใจ

เหตุการณ์กลับมาสงบอีกครั้ง พี่ทัชเดินไปเตรียมข้าวที่ห้องเตรียมอาหาร สมกับเป็นห้องพักพิเศษแบบวีไอพีมีพื้นที่กึ่งครัวแยกกั้นอีกห้องด้วย แต่ก็สงบได้ไม่นาน เมื่อผมไร้คุณหมอทัชกรคุ้มหัว พี่จิก็ทำท่าเหมือนลูกหมาเจอเจ้าของแอบย่องมาเม้ามอยด้วยที่ข้างเตียง

“ไม่เจ็บแล้วเนอะ”

“ยังเจ็บอยู่เลยครับ ตอนนี้เรียกว่าเจ็บจนชาแล้วก็คงได้” ตอนฟังเรื่องที่พี่ทัชเล่าก็ตกใจอยู่หลายครั้งจนเกือบลืมความเจ็บไปแล้ว แทนที่จะได้กินยามานั่ง(กึ่งนอน)ปรับความเข้าใจกันอีก ความเจ็บเลยกลายเป็นชาหนึบๆ อย่าถามว่าขยับแขนได้ไหม นิ้วยังขยับไม่ได้เลยตอนนี้ ร่างกายเหมือนเป็นอัมพาตไปครึ่งซีก

“เห็นหมอว่าแผลลึกมาก ดีนะที่วันนี้ฟื้นขึ้นมาน่ะไม่อย่างนั้นไอ้หมอได้คลั่งตายแน่ มันโคตรจะรู้สึกผิดเลยที่ทำให้น้องแตมเป็นอย่างนี้”

“มันไม่ใช่ความผิดของพี่ทัชเลยครับ เพราะพี่เขาไม่ได้สั่งให้คุณนันท์นลินมาแทงผมนี่ เป็นเพราะเธอป่วยต่างหาก” ตอบออกไปอย่างที่คิด เหมือนว่าสายตาของคนสองคนที่เป็นเพื่อนสนิทพี่ทัชจะอ่อนลงอีกมากเมื่อผมพูดจบ

“เป็นเด็กดีจริงๆเลย อย่างนั้นพี่จะแอบบอกอะไรให้ก็แล้วกันนะ ไอ้หมอมันโกรธยัยคุณนันท์อะไรนั่นมากเลยที่ทำร้ายน้องแตม โกรธขนาดว่าต่อให้เป็นบ้าก็ยังไม่ยอมความ เอาเรื่องถึงที่สุด โชคดีของยัยคุณนันท์แล้วที่คู่กรณีเป็นไอ้หมอกับน้องแตม ถ้าเป็นพี่หน่อยไม่ได้ ไม่ต้องให้ถึงมือตำรวจหรอก หึ” ท้ายประโยคสายตาดูมาเฟียจนแอบขนลุกแทนคุณนันท์นลินขึ้นมาเลย แบบนี้ค่อยสมกับเป็นเจ้าของผับคุมคนเยอะๆหน่อย

ผัวะ!

“โอ๊ย ไอ้ต้า มึงตบหัวกูทำไมเนี่ย” คุณมาเฟียหัวทิ่มมาด้านหน้าเกือบจะล้มใส่ผมหันไปงอแง เอ๊ย โวยวายกับพี่ต้าที่ยืนหน้าตายด้านหลัง

“มึงกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าตำรวจอย่างกูเหรอ ก็สมควรโดนแล้วไง พูดอะไรให้มันระวังหน่อย”

“มึงกลัวคนอื่นได้ยินแล้วมองกูไม่ดีใช่เปล่า เพื่อนต้า”

“เปล่า มึงพูดเรื่องชั่วต่อหน้าเด็กอย่างน้องแตมไม่ได้ เดี๋ยวผ้าขาวจะซึมซับสิ่งสกปรกปนเปื้อนอย่างมึง” เดี๋ยวนะพี่ต้า เผื่อลืมกัน ผมเนี่ย ยี่สิบห้าแล้วนะโว้ย

“แร้งงงงง ด่าแรง แต่กูไม่เจ็บ อ้อ อีกอย่าง” ลอยหน้าใส่พี่ต้าแล้ว ก็หันกลับมาที่ผมอีกครั้ง “ตั้งแต่หน้าห้องผ่าตัดจนถึงตอนนี้ มันนั่งเฝ้าน้องแตมตลอดไม่ขยับไปไหนเลยนะ” ตบท้ายด้วยการกระพริบตาส่งวิ้งค์ให้อีกหนึ่งครั้ง

แล้วผมจะเป็นยังไง ก็ดีใจจนหน้าแดงน่ะสิ งู้ยยย เขินอีกแล้ว...แต่ไม่ม้วนลิ้นนะ ไว้ใช้กับพี่ทัชพอ คึคึ

“ฮือออ พี่ทัชจ๋า”

“พี่อยู่นี่ครับ...มึงทำอะไรน้อง” เสียงดุรีบโผล่ออกมาพร้อมกับถ้วยเซรามิกสีขาวในมือ วางลงตรงโต๊ะกินข้าวสำหรับคนป่วยที่ปรับระดับและยื่นเข้ามาในเตียงได้ ในส่วนนี้พี่จิรีบกระวีกระวาดมาช่วยจัดแจงเพื่อไม่ให้พี่ทัชดุไปมากกว่านี้ ผมเลยรีบแก้ความเข้าใจผิดให้

“เปล่าๆ พวกพี่เขาไม่ได้ทำอะไร แตมแค่เจ็บแผลมากๆน่ะ” ไม่บอกก็ได้มั้งว่าที่เจ็บเพราะเผลอบิดตัวด้วยความเขินที่รู้ว่ามีคนนั่งเฝ้าไม่ยอมขยับไปไหน

ได้ยินเสียงพี่จิบ่นลอยๆอย่างแผ่วเบาแบบตั้งใจให้ได้ยินว่า อ้อนเก่งสัส ใครบางคนถึงได้หลงหน้ามืดตามัว เอ ใครหลงผมหว่า อยากให้เป็นพี่ทัชจังเลย รีบๆมาหลงแตมไวๆ

หรือจะให้รับผิดชอบด้วยการเป็นแฟนดีนะ

ไม่ๆ เราเป็นสุภาพบุรุษนะไอ้แตม อย่าฉวยโอกาสดิ ต้องเข้าตามตรอกออกตามซอย เอ๊ย ประตู

ตึ่งโป๊ะ!

“งั้นรีบทานข้าวนะครับ จะได้ทานยา พี่อุ่นโจ๊กมากำลังร้อนเลย” พี่ทัชใช้ช้อนคนโจ๊กเบาๆ ตักขึ้นมาเป่าแล้วป้อนถึงปาก อยากจะทำอวดเก่งอย่างพระเอก(?)ในละครนะ ที่บอกว่ากินเองได้ แต่ขอโทษด้วยครับ เจ็บจนยกนิ้วโป้งขวายังกระเทือนไหล่ซ้ายแล้วตอนนี้

ผมอ้าปากรับโจ๊กไปเรื่อยๆ แอบขมปากเล็กน้อยก็ฝืนกินจนได้ครึ่งชาม พอส่ายหน้าพี่ทัชก็ไม่ได้บังคับอะไรอีก ส่งยากกับน้ำตามให้ หยอดยาทีละเม็ดสลับกับแก้วน้ำที่มีหลอดดูดให้กินง่ายขึ้น

“หมั่นไส้ว่ะ ป้อนข้าวป้อนยาอย่างกับลูกน้อย น้องมันก็มีมือตักเองได้มะ” เป็นพี่จิที่หลุดจากการมองตาปริบๆดูการกระทำของพี่ทัชออกปากแซวอย่างร่าเริง สวนทางกับคนถูกแซวที่ยังทำเสียงนิ่งได้

พี่ทัชเนี่ยตอนอยู่กับเพื่อนค่อนข้างยิ้มยาก พูดทีก็เสียงนิ่งห้วนอย่างผู้ชายปกติทั่วไป ไม่เห็นเหมือนตอนอยู่กับผมที่ทั้งใจดีและอ่อนโยนเลย...เอ๊ะ หรือเป็นไบโพล่าร์?

“มึงอย่าลืมว่าน้องถูกแทงที่ไหล่ ยกแขนไม่ถนัด”

“ว่าแต่...น้องถูกแทงก็เพราะมึง ทำไมมึงยังยืนอยู่ตรงนี้วะ ไม่หลบไปทำซีนดราม่าคอยแอบเฝ้าแอบมองน้องมันอยู่หน้าประตูห้องโน่น”

“ทำไมกูต้องทำงั้น”

“เอ้า มึงควรสำนึกในเรื่องทั้งหมดแล้วอยู่ให้ห่างจากน้องอย่างพระเอกทั่วๆไปสิวะ ไม่ใช่เสนอตัวเสนอหน้าเข้าใกล้น้องกว่าเดิมอย่างนี้อะไอ้หมอ”

“กูทำได้ เพราะกูไม่ใช่พระเอกทั่วๆไป หึ”

“แม่งยิ้มร้าย ไอ้ต้ามึงดูเพื่อนมึง แม่งไม่ใช่พระเอกแล้ว มันคือตัวร้ายชัดๆ”

“เพื่อนกูก็เพื่อนมึงไง เลิกโวยวายสักทีกูรำคาญ กูจะสอบปากคำน้องแล้ว โว๊ะ” แล้วพี่ต้าก็ผลักหัวพี่จิออกอย่างรุนแรงและไร้เยื่อใย คนถูกแกล้งได้แต่ทำหน้างอเดินบ่นพึมพำตัดพ้อเรื่องเพื่อนไม่รักไปนั่งรอที่โซฟา

เอิ่ม แล้วทำไมพี่ต้องนั่งกอดเข่าเอานิ้วชี้ขุดโซฟาด้วยเนี่ยพี่จิ กูกลัวผีนะเว้ย อย่ามาทำให้หลอนแถวนี้ ยังต้องนอนอีกหลายคืน!

ตอนสายนอกจากพี่จิกับพี่ต้ามาเยี่ยมแล้ว ก็ตามด้วยกรรณกับอิง สองคนนี้เห็นผมฟื้นก็ดีใจยกใหญ่ อิงเอาผลไม้ที่ผมชอบกินมาเยี่ยมด้วย บริการปอกใส่จานถึงเตียง ไอ้กรรณเลยเล่นใหญ่ตามพี่จิไปอีกคน แกล้งตัดพ้อแฟนว่าดูแลเพื่อนดีกว่ามัน อิงเลยเอาเปลือกสาลี่ยัดปาก ผมจะขำก็เจ็บแผลเลยวานให้พี่ทัชช่วยขำแทน

เพราะสังคมของผมมีคนรู้จักอยู่ไม่มาก ใครที่ควรจะมาก็มาไปหมดแล้ว แต่ตอนบ่ายกลับมีคนอีกคู่ที่เคาะประตูและโผล่เข้ามาด้วยสีหน้ากังวลใจ เป็นคนที่ผมคาดไม่ถึงเลยจริงๆ

“พ่อ! แม่! มาได้ไง” พ่อทำหน้านิ่ง ส่วนแม่ก็ดูโล่งใจที่ผมยังพูดจารู้เรื่อง

“คุณหมอโทรไปบอกน่ะสิว่าแตมอยู่โรงพยาบาล แม่เพิ่งรู้ข่าวก็เลยรีบมาเนี่ย ทำไมเป็นอะไรไม่ยอมบอกที่บ้านนะเรา”

ผมหันไปมองพี่ทัชเพื่อหาคำตอบ “พี่ขอเบอร์พ่อกับแม่แตมจากกรรณน่ะครับ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ควรบอกให้พวกท่านทราบนะ”

เมื่อได้คำตอบผมก็พยักหน้ารับรู้ ที่จริงไม่อยากบอกเลย นอกจากทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วงแล้ว ยังพ่วงด้วยการถูกบ่นด้วย ที่สำคัญคือจะตอบยังไงล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น กลัวพี่ทัชจะถูกมองไม่ดี

“อ้อ พ่อแม่ นี่พี่ทัชนะ เป็นพี่ข้างห้องที่แตมเคยเล่าให้ฟังไง”

“สวัสดีครับ ผมทัชกรครับ” พี่เขายกมือไหว้อย่างสวยงาม เดาว่าตอนประถมต้องได้รางวัลหนูน้อยมารยาทดีสามปีซ้อน พ่อกับแม่รับไหว้ไปตามธรรมเนียม ก่อนที่แม่จะเป็นคนชวนคุย

“ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ ทั้งเรื่องที่ช่วยรักษาแตมจนหาย ไหนจะมาคอยช่วยดูตอนเข้าโรงพยาบาลอีก”

“เรียกผมว่าทัชเฉยๆก็ได้ครับ สำหรับเรื่องน้องไม่ต้องเกรงใจนะครับ เรื่องเล็กน้อยเอง”

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็กลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวผมกับภรรยาจะดูแลลูกต่อเอง” พ่อพูดขึ้นเป็นประโยคแรก สายตาที่มองพี่ทัชก็ขวางๆผิดปกติ

“พ่อ ทำไมไล่พี่ทัชอย่างนี้ล่ะ” ผมรีบท้วงคำพูดตรงไปตรงมา อีกอย่างก็ไม่อยากให้พี่ทัชไปไหน พูดไปก็แอบมองหน้าอีกคนอ้อนๆ ส่งสายตาประมาณว่า อย่าไปนะ

“พูดกับพ่อก็มองหน้าพ่อสิ”

“กะ ก็แตมกำลังเกรงใจพี่ทัชไง พ่อไล่พี่เขาอะ”

“ไม่ได้ไล่ เขาดูเหนื่อยๆแล้ว ถ้าแกเกรงใจก็ให้คุณหมอเขาไปพักผ่อนบ้าง ไม่ใช่อ้อนให้เฝ้าทั้งวันทั้งคืนอย่างนี้”

“อะไร๊!! ใครอ้อน แตมไม่ได้อ้อน”

“นิสัยแก พ่อเลี้ยงมากับมือจะไม่รู้ได้ยังไง” ดุผมแล้วก็มองหน้าพี่ทัชนิ่งๆอีก “ลูกผมขี้อ้อนไปหน่อย แต่เพราะว่าเคยตัวที่อ้อนพ่อแม่ อ้อนเพื่อน อย่าคิดอะไรมากล่ะ

“ผมไม่คิดมากหรอกครับ คิดว่าน่ารักดีต่างหาก คุณพ่อ” พี่ทัชยิ้มสุภาพหากแววตามีบางอย่างแฝงอยู่ ยังไม่ทันได้มองดีว่าคืออะไรก็หายไปในเสี้ยววินาที

“แฮ่ม เรียกว่าน้า หรือไม่ก็ลุงดีกว่านะ”

“ทำไมอะพ่อ ไอ้กรรณก็เรียกพ่อว่าพ่อเหมือนแตมอะ พี่ทัชก็เรียกพ่อกับแม่นี่แหละ ไม่ต้องเกรงใจ เรียกเลยๆ” เรียกให้ชินปาก อีกหน่อยต้องมาเป็นลูกสะใภ้แล้ว

เอ๊ะ หรือผมจะเปิดตัวกับพ่อแม่ตอนนี้เลยดี

“แกน่ะอยู่เงียบๆ ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน เป็นคนป่วยก็นอนๆไปซะ นี่ยังไม่ได้ถามเลยนะว่าไปทำยังไงถึงได้เจ็บขนาดนี้น่ะ” พ่อดุได้ดุดี พอถามถึงสาเหตุผมก็คอหดไม่กล้าสบตาใครเลย โชคดีที่แม่ซึ่งเป็นคนเดียวที่ยังอารมณ์ปกติในห้องนี้ขัดขึ้นมาก่อน

“เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยเถอะน่า ลูกยังป่วยอยู่นะ ส่วนทัชก็กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะลูก เอาไว้เย็นๆค่อยกลับมาเฝ้าน้องใหม่นะ แม่รบกวนด้วย”

“คือผมอยากจะคุยเรื่องที่ทำให้น้องต้องเจ็บตัวน่ะครับ ผมอยากขอโทษเป็นทางการกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น” พี่ทัชยังคงยืนยันไม่ยอมไปง่ายๆ ครั้งนี้พูดด้วยสีหน้าท่าทางจริงจัง

“แม่พอฟังมาคร่าวๆจากกรรณบ้างแล้วล่ะ หลังจากทัชโทรมาแจ้งข่าว กรรณก็โทรมาเล่าเหมือนกัน เอาไว้น้องหายดีแล้วค่อยคุยกันนะ ตอนนี้เอาอย่างที่แม่บอกเถอะ กลับไปนอนพักบ้าง หน้าตาเหมือนคนไม่ได้นอน ถ้าไม่สบายไปอีกคนใครจะดูน้องแตมล่ะ”

“พ่อแม่มันก็มี ทำไมต้องให้ใครดูอีก ถ้าออกจากโรงพยาบาลก็กลับไปอยู่บ้านจนกว่าจะหาย” พ่อขัดแม่ด้วยเสียงเข้มขึ้น ผมรีบมองหน้าพี่ทัช อีกฝ่ายก็รีบค้านพ่ออีกต่อหนึ่งเหมือนรู้ใจผมเลย

“ผมอยากรับผิดชอบครับ ให้น้องอยู่กับผมเถอะ รับรองด้วยเกียรติว่าจะดูแลแตมอย่างดีเลยครับ”

“เหอะ อย่าคิดว่ามองไม่ออกนะ นายน่ะชอบ...”

“คุณพอได้แล้ว ทัชแม่ขอล่ะ ตอนเย็นค่อยกลับมาใหม่นะ”

“...ครับ ถ้าอย่างนั้นผมลาก่อนนะครับ เดี๋ยวจะรีบกลับมา” พี่ทัชยกมือไหว้พ่อกับแม่ หันมาส่งยิ้มให้ผมก่อนจะออกจากห้องไป มีเสียงพ่อพูดลอยๆตามหลัง

“ไปนานๆเลยยิ่งดี”

“แม่ พ่อเป็นอะไรเนี่ย” ผมแอบกระซิบถามแม่ ปกติแล้วพ่อจะใจดีกับเพื่อนผมนะ อย่างไอ้กรรณตอนอายุสิบแปดสิบเก้ายังเคยไปนั่งดื่มเหล้าที่บ้านกับพ่อมาแล้ว “ทำไมพ่อดูไม่ชอบหน้าพี่ทัชอะ”

“อ๋อ คงดูออกล่ะมั้ง แม่ว่าอีกไม่นานพ่อเราต้องเริ่มไว้หนวดแน่ๆเลย ฮ่าๆๆ” แม่ตอบกลับขำๆอารมณ์ดี

ซึ่งเป็นคำตอบที่...ผมไม่เข้าใจเลยซักนิด

ไม่ชอบพี่ทัชเกี่ยวอะไรกับการไว้หนวด งง


-------------

น้องงงงงงงงงงง

เล่นมุกห้าบาทสิบบาทไม่พอ มโนเก่งไม่พอ ยังไม่เข้าใจสถานการณ์อี๊กกกก

ศึกระหว่างพ่อสามีและลูกสะใภ้ (ในความคิดน้องแตม) จะจบลงยังไงเนี่ย 5555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.66K ครั้ง

2,541 ความคิดเห็น

  1. #2527 polar Co., Ltd. (@ohuii) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 00:37
    เพราะเค้าจะพรากหนูไปจากอกคุณพ่อไงคะลูกกก
    #2527
    0
  2. #2510 ENJOY_EVERYDAY (@pink-peat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 00:13
    อิพี่ทัชก็ไม่ยอม ว่าที่พ่อตาเหมือนกันนะคะ 55555
    #2510
    0
  3. #2479 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 00:06
    คุณพ่อหวงลูกชายมาก
    #2479
    0
  4. #2473 LMLM (@loog-mai26) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 11:43
    สงสารพี่555555
    #2473
    0
  5. #2428 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 16:13
    น้องเอ้ยยยย55555555
    #2428
    0
  6. #2426 meawsu1508 (@meawsu1508) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 12:27
    เครียด น้องพี่เครียด5555555
    #2426
    0
  7. #2342 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 20:40
    ซื่อเกินไปแล้วลูก
    #2342
    0
  8. #2013 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 21:25
    555555555 ลุคลุงกำนันหรอคะ คุณพ่ิ
    #2013
    0
  9. #1903 Raatty (@Raatty) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 15:03
    น้องแตมคร้าบ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยยยย
    #1903
    0
  10. #1834 AK11 (@AK11) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 00:36
    น้องงงงงงงงง 55555
    #1834
    0
  11. #1822 m ma ri (@may-mm111) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 14:14
    เฮ้อออออออออ แตม
    #1822
    0
  12. #1819 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 12:40
    น้องแตมก็จะงงๆ
    #1819
    0
  13. #1817 Swe_et (@LaLaWhanNa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 11:53
    คุณพ่ออย่างหวงอ่ะ
    #1817
    0
  14. #1816 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 11:46
    น้องเว้ยยยย ปวดหัวแทนพ่อกับพี่ทัช 5555
    #1816
    0
  15. #1815 sapphireorz (@sapphireorz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 10:54
    น้องเอ้ยยยย
    #1815
    0
  16. #1814 Petitcat (@jimmyza) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 10:11
    เมื่อไหร่น้องจะเข้าใจว่าพี่ไม่ใช่สะใภ้ของพ่อหนูแต่เป็นลูกเขย 5555555
    #1814
    0
  17. #1813 littleant2208 (@littleant2208) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 10:08
    น้องแตมมมมมมม 5555 น้องน่ารักอ่ะ อยากจับมาฟัดเองเลย 555
    #1813
    0
  18. #1811 Bcat(=•¥•=) (@Ohho_ok) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 09:21

    น้องแตมเอ้ยยยย ยังไม่คิดว่าพี่หมอทัชจะมาเป็นเมียน้องอีกเหรออออ

    #1811
    0
  19. #1810 Tonkaow3005 (@Tonkaow3005) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 09:18
    แลน้องยังคงเข้าใจตัวเองว่าตัวนั้นเป็นคุณสา
    #1810
    0
  20. #1809 ปั้นปึ่ง (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 08:58

    พ่อคร้าบบบ


    หมอนทอง 10 ลูก โอเค๊?

    #1809
    0
  21. #1808 nuang1 (@lookchup_najaa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 08:48
    น้องแตมจะเลิกเจ้าใจผิดในโพฯของตัวเองคงเป็นวันปฏิบัติจริง 555
    #1808
    0
  22. #1807 vivivenus (@vivivenus) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 08:48
    น้องลูก เค้าจะตีกันอยู่ละ
    #1807
    0
  23. #1806 mintewanlaya (@mintewanlaya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 08:32
    ถ้าอิพี่ทัชทำตัวแบบพระเอกอย่างว่า อิชั้นนี่แหละจะเอาช้าวดาวไปกระโดดถีบพี่มันคนแรกเลย
    #1806
    0
  24. #1804 Hanami8686 (@Hanami8686) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 08:12
    เมื่อไรพี่ทัชจะแก้ความเข้าใจผิดของน้องซักทีนะ แตมหนูเป็นเมียนะคะไม่ใช่ผัวค่ะลูก
    #1804
    0
  25. #1803 Lonicera (@Lonicera) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 08:05
    แตมมมมมมม ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยยยยยยยย ทำไมพ่อดุแบบนี้อ่ะเนี่ย แต่เก่งอะ เจอกันแป๊ปเดียวก็มองออกเลย ผิดกับเจ้าแตม 5555
    #1803
    0