END - สัมผัส@รัก (สนพ.2U Publishing)

ตอนที่ 16 : สัมผัสครั้งที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,419 ครั้ง
    24 ส.ค. 62



อากาศตอนเช้าหนาวเย็นจนตัวสั่นปลุกให้รู้สึกตัว ผมควานหาไออุ่นจากผ้าห่มผืนหนาแต่ข้างกายกลับพบว่ามีบางอย่างที่อุ่นกว่า เมื่อเบียดตัวเข้าไปพบว่าสิ่งนั้นแข็งๆนิ่มๆไม่เหมือนหมอนข้างอย่างที่คิด พอเจ้าสิ่งที่ไม่ใช่หมอนข้างรับรู้ว่าผมเข้าใกล้ ก็กระชับตรงเอวพาร่างของเราเบียดเข้าหากันแนบชิดกว่าเดิม

แม้ไม่ต้องลืมตาขึ้นดู สมองมึนๆงงๆของผมก็รู้ว่าใครคือเจ้าของอ้อมกอดอุ่นนี้

ทั้งกลิ่นกายหอมอ่อนๆ และความรู้สึกที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี รวมถึงภาพความทรงจำตอนเมาเมื่อคืนก่อนที่จะหลับไปเริ่มกลับมาอีกครั้ง พลันใบหน้าก็ร้อนผ่าว ก่นด่าตัวเองอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง

ทำไปได้ไงวะไอ้แตม ถ้าเกิด...ถ้าเกิดพี่ทัชรังเกียจ...ทุกอย่างคงจบ

“หนาวเหรอครับ ตัวสั่นเชียว” ฟังจากความอ่อนโยนในน้ำเสียงแล้ว พี่ทัชน่าจะไม่โกรธ ผมยิ้มกว้างอย่างยินดีพร้อมกับลืมตาขึ้น จมูกโด่งจึงกดลงมาที่หน้าผากแผ่วเบา “อรุณสวัสดิ์ครับ”

“อรุณสวัสดิ์ครับพี่ทัช” พร้อมกับขยับตัวเข้าหาอ้อมกอดอุ่นมากกว่าเดิม “หนาวจัง”

“เมื่อคืนฝนน่าจะตกตอนกลางดึกนะ” เขายกหัวขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นกลุ่มไอหมอกลอยอยู่ในอากาศหนาทึบพอสมควร แสงแดดทะลุเข้ามาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“ขนาดไม่เปิดแอร์นะเนี่ย ผ้าห่มไม่ได้ช่วยอะไรเลย” มันไม่อุ่น ไม่อุ่นเท่ากับอ้อมกอดของอีกคน

“แล้วพี่กอดอย่างนี้ อุ่นขึ้นไหม”

“อุ่นที่สุด พี่ทัชนี่เก่งจัง เป็นได้ทุกอย่างเลย ทั้งคุณหมอ เทรนเนอร์ คนขับรถ แล้วยังเป็นเครื่องทำความร้อนให้แตมอีก” อ้อ เป็นคนขายขนมครกด้วย อันนี้เก่งที่สุด

“อยากร้อนมากกว่านี้ไหมล่ะหืม”

“ทำไงอะ ไม่ออกไปวิ่งนะ วันนี้แตมงด ขี้เกียจมากอยากจะซุกตัวโง่ๆอยู่บนเตียงมากกว่า”

“งั้นพี่ซุกเป็นเพื่อนก็แล้วกัน” ซุกในความหมายของเขาไม่ใช่ซุกกับเตียง แต่เป็นซุกลงมาที่คอ

คนตัวใหญ่ย้ายขึ้นไปคร่อมอยู่ด้านบนอย่างรวดเร็ว แนบริมฝีปากลงมาบนผิว เมื่อเห็นว่าผมไม่ได้ต่อต้านก็ค่อยๆลามไปทั่วซอกคอ ผมเลยเอียงคอปล่อยให้พี่เขามุดๆซุกๆอยู่อย่างนั้น ร่างกายก็เริ่มร้อนขึ้นมาจริงๆ

ที่ไม่คิดผลักไสหรือห้ามปราม เพราะว่าผมรู้สึกดี

จากที่กลัวการถูกสัมผัส ตอนนี้ผมคงกลายเป็นคนติดสัมผัสไปแล้วแน่ๆ

“อืมม” มือหนาที่ขยำสลับลูบไล้ตั้งแต่สะโพกไล่ขึ้นมาถึงหัวไหล่ ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวเอาคอเสื้อนอนที่ถูกปลดกระดุมไปนอนไหนไม่รู้ตัวให้หลุดจากบ่าลาดไป

“น้องแตม...หวานไปทั้งตัว” พี่ทัชชมเสียงแหบพร่า กดปากลงมาบนหัวไหล่หลายต่อหลายหน ก่อนจะขยับเคลื่อนกลับมาที่ต้นคอและสันกรามผมอีกครั้ง “หอม”

“อืมม..แตมยัง..ไม่ได้อาบน้ำเลย” เมื่อคืนก็เมาหลับไป จะหอมได้ยังไงกัน

“ไม่อาบ หนูก็หอมไปทั้งตัว เนื้อก็หวาน” ยืนยันคำพูดตัวเองด้วยการกัดลงมาแถวๆเหนือกระดูกไหปลาร้าเล็กน้อย ทานที่จะรู้สึกเจ็บ กลับเป็นความรู้สึกประหลาดอย่างอื่นแทน

“อ๊ะ...พี่” ตัวผมลอยไปเบียดกับอกกว้าง เมื่อคนที่สร้างความรู้สึกจี๊ดๆบนผิวยังคงดูดเม้มริมฝีปากตัวเองอยู่ตรงนั้นไม่ยอมปล่อย

ท้องน้อยเสียววูบส่งผลให้ร่างกายบิดไปมา ปลายเท้าถีบสลับกันบนผ้าปูที่นอน ลมหายใจหอบกระชั้น

“แฮ่ก..อื้อ...พี่ทัช”

“ถ้าพี่กินหนู จะถูกโกรธไหม” เสียงที่เหมือนลุ่มหลงมัวเมากับบางอย่าง ดวงตาพี่ทัชแดงก่ำเมื่อเงยขึ้นมาสบตา ราวกับทั้งร่างถูกตรึงเอาไว้ด้วยสายตาคู่ดำสนิท

“......” ผมพูดอะไรไม่ออกเพราะสมองว่างเปล่า อีกฝ่ายก็เลื่อนใบหน้าขึ้นมา สอดมือใต้ท้ายทอยรั้งให้ใบหน้าผมเชิดขึ้น

และประกบริมฝีปากแบบเดียวกับเมื่อคืน

ใช่จูบหรือเปล่านะ

ผมเคยมีประสบการณ์มาแล้วหนึ่งครั้งเมื่อคืน ตอนนี้เลยไม่ยากที่จะโต้ตอบกลับ คนที่เป็นคนสอนคล้ายจะพอใจกับลูกศิษย์คนนี้ จึงตบรางวัลให้ด้วยปลายลิ้นร้อนที่เข้ามาดูดดึงเก็บเกี่ยวความหวานในโพรงปาก

ครั้งนี้ลองทำใจกล้าตอบกลับในแบบเดียวกัน ต่อให้ผมขยับลิ้นได้ไม่เชี่ยวชาญเท่ากับพี่ทัช แต่ก็ดูเหมือนว่าพี่เขาถูกใจไม่น้อย เสียงคำรามจากคอหนาและฝ่ามือที่บีบเค้นไปทั่วตัวผมรุนแรงยิ่งขึ้น

เนิ่นนานกว่าพี่ทัชจะผละออกไป ผมก็นอนหอบไร้เรี่ยวแรงอยู่ใต้ร่างเขา เมื่อสบตากันผมก็เห็นดวงตาสีดำครุกรุ่นเหมือนมีเปลวเพลิง

“แม่ง” คุณหมอแสนสุภาพของผมสบถหยาบคายออกมาคำแรก เสยเส้นผมชื้นเหงื่อที่ปรกหน้าผากขึ้นไปลวกๆ

โซฮอตสุดๆ น่าหลงใหลโคตรๆ

“ถ้าไม่อยากเสียใจอย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนั้น ความอดทนพี่ไม่ได้สูงมากหรอกนะ” เขาดุจนผมได้สติ เริ่มเลิ่กลั่กทำหน้าไม่ถูก นี่โกรธอะไรอีกหรือเปล่า

“แตม...”

“หนูแม่งโคตรน่าฟัดเลยว่ะ” แงงงง อย่าทำร้ายแตม ขอโทษจะไม่วางแผนขโมยจูบพี่ทัชอีกแล้ว

“แตมหิว”

“กินพี่ไหม”

“บะ บ้า” ผมร้องลั่น หน้าร้อนไปหมด คนพูดกลับหัวเราะชอบใจ

“ล้อเล่นครับ” เชื่อก็อยู่สะพานควายจนตายแล้วล่ะ สายตาแบบนั้นเนี่ยนะล้อเล่น ถ้าเผลอตกลงคงยอมกระโจนลงท้องผมทันทีเลยล่ะ

แต่เพราะแตมเป็นสุภาพบุรุษ จะไม่รีบร้อนกินพี่ทัชตอนนี้ ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไปและทำอย่างถูกต้องก่อน เอาไว้ให้ผมแน่ใจว่าพี่ทัชไม่รังเกียจและคบกันอย่างเป็นทางการเมื่อไหร่

เสร็จน้องแตมแน่นอน

“พี่ทัช หนูหิวแล้ว เรา เอ่อ เราลุกไปหาอะไรกินดีกว่าเนอะ” ผมรีบเปลี่ยนเรื่องทำเป็นเนียนอ้อนเผื่อว่าพี่ใจดีข้างห้องจะใจอ่อน และเหมือนจะได้ผลนะ เพราะหลังจากถอนหายใจเฮือกใหญ่ นิ่งไปอีกแป๊บ พี่ทัชก็ส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาเหมือนเดิม

“ตื่นมาก็ร้องหาของกินเลยเหรอครับ” ไม่รู้เหรอ รับมือกับพี่โคตรเปลืองพลังงานเลย “โอเค งั้นลุกไปล้างหน้าล้างตานะ แล้วไปทานอาหารเช้ากัน จะได้ไปนั่งแพไม้ไผ่ที่แตมอยาก เนอะ”

“งือออ ใจดี น่ารักที่สุดเลย” ผมผุดลุกขึ้นนั่ง กระโดดไปกอดคอพี่ทัชแน่นด้วยความดีใจ โปรแกรมวันนี้ก็มีแค่ล่องแพ เล่นน้ำ แล้วก็พักผ่อนกันตามสบายนี่แหละ พรุ่งนี้เช้าก็กลับแล้ว

“ฮ่าๆๆ ครับๆ เด็กน้อยไปเตรียมตัวได้แล้วไป สายแดดแรงจะเล่นน้ำไม่สนุกนะ”

“ได้ครับผม” ทำตะเบะแบบทหารไปหนึ่งครั้ง ผมก็วิ่งเข้าห้องน้ำ ได้ยินเสียงพี่ทัชหัวเราะลอยตามหลังมา

เอาวะ เรื่องแผนจีบไว้ค่อยคิดตอนกลับกรุงเทพฯก็ได้ ขอไอ้แตมเที่ยวให้หนำใจก่อนแล้วกัน


ว่าไปนั่น บรรยากาศเป็นใจอย่างนี้ผมก็ต้องรีบทำคะแนนสิ มื้ออาหารเช้าที่เป็นแบบบริการตัวเอง เราเลือกที่นั่งในแพติดน้ำตก ผมส่งพี่ทัชไปจองโต๊ะส่วนตัวเองก็คอยตักอาหารเช้า ชงกาแฟมาให้ ข้อดีของการทานข้าวด้วยกันเกือบทุกวันคือรู้ว่าพี่เขาชอบหรือไม่ชอบอะไร

“มาแล้วครับ กาแฟใส่นมไม่ใส่น้ำตาลของพี่ทัช แล้วก็ขนมปังปิ้งกับไข่ดาวไม่สุกมาก อยากได้อะไรอีกบอกแตมนะ”

“ขอบคุณครับ หนูทานเถอะ พี่ทำเองได้” พี่ทัชยิ้มหวาน ยกกาแฟขึ้นจิบ ทำสีหน้าพึงพอใจ ผมมองแล้วก็ค่อยละเลียดทานอาหารของตัวเองบ้าง เป็นข้าวผัดหมูกับไข่ดาวแบบกรอบๆ

“แตมอยากช่วย ปกติอยู่ที่ห้องแตมก็ทำให้ตลอด พี่อย่าแย่งหนูสิ”

“ครับๆ ไม่แย่งครับ หน้าที่อย่างนี้ก็ต้องให้แม่บ้านเขาทำแหละเนอะ”

“แค่แม่บ้านเองเหรอ” ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะแหย่เฉยๆ คิดว่าพี่ทัชคงไม่เข้าใจมุกหรอก เพราะก่อนหน้านี้เคยคุยกันเรื่องแม่บ้าน ทำงานบ้าน แต่ความหมายของผมไม่ใช่แม่บ้านที่รับเงินเดือนนี่

พี่ทัชส่งยิ้มวิบวับในดวงตา แขนข้างที่วางอยู่ตรงเอวผมรั้งให้ร่างกายขยับเข้าไปใกล้ จมูกโด่งกดลงมาบนแก้มก่อนจะตอบ “แม่บ้านที่ไม่ใช่แม่บ้านไงครับ”

มาอีกแล้ว แม่บ้านที่ไม่ใช่แม่บ้าน แล้วมันคืออะไรกันเล่า


------------------------------


ครึ่งชั่วโมงต่อมากรรณกับอิงก็ตามเข้ามาทานอาหารเช้า เสร็จเรียบร้อยเราก็ไปนั่งเล่นดูน้ำตกกันอีกมุม เพื่อรอเวลาไปล่องแพไม้ไผ่ เป้าหมายหลักของทริปนี้  คุยกันเรื่องงานแต่งงานของเพื่อนทั้งสองต่ออีกเล็กน้อย ก็ถึงเวลาสักที

แพไม้ไผ่ก็สมกับชื่อของมันนั่นแหละ เป็นไม้ไผ่ท่อนยาวๆประมาณสองถึงสามเมตรสิบอันมัดรวบกันเป็นแพ ตัวแพมีน้ำซึมเข้ามาตามร่อง ตรงกลางจึงมีเก้าอี้ไม้เล็กๆให้นั่งสองสามอัน แต่ถ้าพร้อมเปียกจะไม่นั่งก็ได้ ส่วนหัวแพมีชาวบ้านที่ชำนาญคอยใช้ไม้ไผ่ยาวๆถ่อให้แพเคลื่อนไปตามแม่น้ำที่ไหลเอื่อยๆ

เราตกลงกันว่าจะแยกกันนั่งแพละสองคน เพราะไอ้กรรณมันอยากจะถ่ายรูป ถึงกับเตรียมกล้องกันน้ำติดมาด้วย ถ้านั่งคนละแพก็จะได้รูปมุมกว้างกว่า คิดเผื่อไปถึงรูปพรีเว้ดดิ้งโน่น ซึ่งผมก็ยอมรับหน้าที่เป็นช่างภาพให้หรอกนะ แต่คงไม่สนับสนุนความคิดอินดี้ของมันเท่าไหร่ที่จะใช้รูปจากช่างภาพสมัครเล่น(อย่างผม) และเสื้อผ้าหน้าผมที่พร้อมกระโดดลงน้ำ(อย่างกางเกงขาสั้นเสื้อยืด) ดูหน้าว่าที่เจ้าสาวด้วยเพื่อนกรรณ

เมื่อคนถ่อแพพร้อม คนเดินทางพร้อม ผมก้าวขึ้นแพเป็นคนแรกด้วยความมั่นใจ ยืนได้มั่นคงแล้วก็หันกลับมา ส่งมือขวาไปด้านหน้าให้กับคนที่ยังอยู่บนฝั่ง

“ครับ?” พี่ทัชมีสีหน้างุนงง

“ส่งมือมาสิครับ” ถือโอกาสทำคะแนนด้วยการโชว์ความเป็นสุภาพบุรุษ วิธีง่ายๆอย่างการคอยช่วยเหลือเมื่ออีกฝ่ายลำบาก ผมหาเจอจากในอินเทอร์เน็ต เพราะงั้นถึงได้แปลกใจที่นอกจากพี่ทัชแล้ว ไอ้กรรณกับอิงก็ยังงงไปด้วย

“มึงทำไรไอ้แตม?”

“ช่วยพี่ทัชขึ้นแพไง เนี่ยมันโยกไปมาอะ เดี๋ยวพี่ทัชลื่นล้ม” ตอบเพื่อน ในใจแอบบ่นมันเพราะก็ทำเหมือนที่มันช่วยอิง เท่ๆ แมนๆ เป็นหลักให้อิงยึดประคอง เป็นภาพที่สวยงามจนอยากจะถ่ายคลิปไว้ทำพรีเซ็นเทชั่นในงานแต่ง

คนหนึ่งตัวสูงใหญ่กับอีกคนที่ตัวเล็กกว่าน่าทะนุถนอม ช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้ ต้องให้กรรณจับมือพาไปนั่งเพราะว่าไม้ไผ่มันลื่นและไม่ราบเรียบด้วย

โอ๊ยยย ผมเองก็อยากเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน

“มึงจะช่วยหรือจะดึงพี่หมอลงน้ำกันแน่วะ เอาตัวเองให้รอดก่อนไหม” ไอ้กรรณตะโกนเหยียดหยามมาจากแพอีกฝั่ง

“ทำไมจะไม่รอดวะ กูแสตมป์...เหวออออ”

“ระวัง!” เจ้าของเสียงก้าวขึ้นแพด้วยความเร็ว มือหนาจับมือผมที่ยังยื่นค้างกลางอากาศเอาไว้ ดึงรั้งเข้าหาตัวเอง ส่งแขนอีกข้างรัดรอบเอวเป็นหลักยึดไม่ให้ผมที่กำลังลื่นผิวกลมๆของไม้ไผ่เกือบจะตกลงไปในน้ำ

ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก หัวใจผมเต้นแรงด้วยความตกใจ ต่างฝ่ายต่างกอดกันเอาไว้แน่น ผมรู้สึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองมั่นคงกว่าการยืนลำพังคนเดียว พอมีพี่ทัชอยู่ ผมจะไม่มีทางล้มหรือบาดเจ็บแน่นอน

“ขอบคุณครับ”

“แพมันเอียงไปมา ถ้าจะขยับตัวต้องระวังด้วยนะครับ เวลายืนอย่างนี้หนูจะล้มได้ง่ายนะ พี่ว่านั่งดีกว่า” แล้วเขาก็พาผมไปนั่งบนเก้าอี้เตี้ย เห็นว่าผมโอเคแล้วก็ผลไปนั่งอีกตัวที่อยู่ใกล้กัน มีเสียงไอ้กรรณแซวมาไกลๆ

“แมนมากไอ้แตม ฮ่าๆๆๆ”

เออ กูแค่ประมาทเท่านั้นเอง คอยดูเถอะ ถ้ามึงลื่นบ้างจะหัวเราะให้ไกลไปถึงแอฟริกาเลย

ได้แต่ด่ากลับไปทางสายตาเพราะแพของไอ้กรรณเคลื่อนตัวนำออกไปแล้ว บรรยากาศสองริมน้ำร่มรื่นมาก และยังโชคดีที่วันนี้แดดไม่แรง อากาศเย็นนิดๆ ต้นไม้โค้งเข้าหากันเป็นซุ้มสีเขียวชอุ่ม คนกรุงอย่างผมก็มองเพลินตาเลย มีทั้งพรรณไม้แปลกๆที่ขึ้นในน้ำด้วย

“อันนี้โกงกางครับ จะขึ้นเฉพาะในน้ำตื้นเท่านั้น ถ้าโชคดีอาจจะเห็นพวกสัตว์ต่างๆอย่างนกหรือลิงด้วยนะ” คนด้านหลังอธิบาย

“มีลิงด้วยเหรอ แตมไม่เคยเห็นลิงจริงๆเลย” ผมรีบมองไปตามกิ่งไม้ต่างๆเผื่อว่าจะได้เห็นลิงปีนป่าย เคยดูในสารคดีเหมือนกันนะที่ตามป่าโกงกางจะมีลิงวิ่งไปมาเป็นฝูง สวนสัตว์อะไรผมก็ไม่เคยไปมาก่อนด้วย เคยไปแค่อควาเรียม เห็นแต่ปลาต่างๆในตู้กระจก “เจ้าลิงอยู่ไหนน้า~” กระซิบพึมพำกับตัวเองเบาๆ พยายามทำเสียงให้เงียบที่สุดเพราะกลัวว่าถ้าส่งเสียงดังมากลิงจะหนีไป

“เดี๋ยวก็คงออกมาแหละครับ อาจต้องไปลึกกว่านี้หน่อย”

“ชู่ววว เบาๆสิพี่” กลัวเสียงพี่ทัชจะทำให้ลิงตื่น ผมเลื่อนเก้าอี้ตัวเองเข้าไปใกล้ขึ้น จนกลายเป็นพี่เขานั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง ผมแทรกตัวอยู่ตรงกลางขา เอนตัวพิงกับอกกว้าง “เดี๋ยวลิงหนี”

“หึหึ ได้ครับ” เสียงทุ้มกระซิบใกล้หู พี่ทัชให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จากที่พูดปกติก็เปลี่ยนเป็นเสียงแผ่วชิดใบหูแทน

ล่องแพมาไอ้อีกประมาณสิบนาทีก็เริ่มเห็นอะไรเคลื่อนไหวไกลๆจากต้นโกงกางด้านหน้า ผมกับพี่ทัชสบตากัน ไม่มีใครพูดอะไร กล้องในมือยกขึ้นเตรียมเล็งเก็บภาพดีๆ

และเจ้าลิงฝูงหนึ่งก็โผล่มาจริงๆ ผมกดชัตเตอร์รัวๆก่อนจะลดกล้องลง มองภาพเหล่านั้นด้วยตาเปล่า แทบจะกลั้นหายใจด้วยซ้ำ แต่ลิงเป็นสัตว์ที่ว่องไว เมื่อเราเข้าไปใกล้กว่านี้มันก็ปีนต้นไม้หนีหายเข้าไปในป่า ผมร้องว้าด้วยความเสียดาย

“ชอบเหรอ ไว้พี่พาไปดูที่สวนสัตว์เอาไหม”

“มันไม่เหมือนกันอะพี่ แบบนั้นน่าสงสารออก เหมือนถูกขังไปไหนไม่ได้ แตมไม่ค่อยชอบไปดูสัตว์ในสวนเท่าไหร่ แต่แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะ แตมก็ได้เห็นแล้ว ลิงตามธรรมชาติเนี่ยดูมีความสุขดีเนอะ”

“ครับ อะไรที่ปล่อยตามธรรมชาติไม่ฝืนให้อยู่แต่ในกรอบ มีอิสระก็จะมีความสุขอย่างนี้แหละ”

ผมคิดตาม ไม่ได้คิดถึงฝูงลิง กำลังคิดเรื่องของตัวเอง ก่อนหน้านี้ผมกังวลเล็กน้อยว่าผู้ชายกับผู้ชายจะรักกันได้จริงไหม พี่ทัชจะยอมคบกับผมหรือเปล่าหรือจะโกรธไปเลยถ้ารู้ว่าเจตนาดีที่เขามีให้ ผมกลับคิดเป็นอย่างอื่น

แต่ตอนนี้พอได้ยินคำพูดของพี่ทัช แม้ไม่ได้ตั้งใจก็ตาม ผมตัดสินใจที่จะปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามธรรมชาติ ทำสิ่งที่ตัวเองมีความสุขก็พอ อย่างแรกเลยต้องเป็นการจีบพี่ทัชมาเป็นแฟนให้ได้

“ถ้าแตมทำอะไรให้พี่อึดอัด พี่บอกแตมได้เลยนะ”

“หืม? ทำไมจู่ๆพูดเรื่องนี้ครับ” คนที่กำลังวุ่นวายกับการหยิบหมวกมาสวมให้ผมเนื่องจากตอนนี้แดดเริ่มจัดก็ก้มลงมามอง ใบหน้าของเราใกล้กันมากเพราะยังนั่งพิงอกพี่ทัชอยู่...ก็นั่งแบบนี้มันสบายกว่า

“ก็ อย่างที่พี่เห็น แตมพยายามจะดูแลพี่บ้างเหมือนอย่างที่พี่คอยดูแลแตมมาตลอด แต่สุดท้ายก็ล้มเหลวหมด แค่ช่วยพี่ขึ้นแพยังกลายเป็นภาระให้พี่มาจับไว้ไม่ให้ล้มอยู่เลย”

“โธ่ คิดมากไปได้หนู พี่ไม่เคยคิดว่าหนูเป็นภาระนะ ออกจะเต็มใจดูแลทุกอย่าง อย่าคิดมากสิ”

“แต่หนูก็อยากดูแลพี่บ้างนี่” ผมเผลอแทนตัวเองว่าหนูตามพี่ทัชเป็นบางครั้ง พอเห็นแววตาชอบใจกับคำแทนตัวก็คิดว่าบางทีต่อจากนี้คงต้องใช้บ่อยๆ

“หนูก็ดูแลพี่แล้วนี่ครับ ทั้งทำอาหารให้ตอนเช้าตอนเย็น บางวันก็เอาข้าวกล่องไปส่งโรงพยาบาล ห้องก็คอยมาจัดให้ พี่เหนื่อยก็ชวนดูหนังผ่อนคลาย มาอยู่เป็นเพื่อน ขนาดนี้ไม่เรียกดูแลอีกเหรอ เรื่องอื่นๆที่เหลือให้พี่เป็นฝ่ายช่วยบ้างสิครับ ไม่อย่างนั้นแล้วจะเหลืออะไรให้พี่ทำกันล่ะ”

“ถ้าขนาดนี้ไม่ย้ายไปอยู่ด้วยกันให้จบๆวะ” ไอ้กรรณแซวลอยๆมาจากแพข้างๆ แต่ผมไม่สนใจคนแอบฟัง เพราะมันถูกอิงตีทำโทษไปแล้ว

“หนูอยากเป็นคนแมนๆที่ดูแลพี่ได้อย่างไอ้กรรณดูแลอิงนี่นา”

“หึหึ ขอบคุณนะครับ” พี่ทัชยิ้มน้อยๆ ดวงตาสว่างสไวแฝงไปด้วยความยินดี “ทำเท่าที่หนูทำไหวก็พอแล้ว ไม่ต้องฝืนตัวเอง พี่อยากให้หนูเป็นตัวของตัวเองแล้วก็ทำสิ่งที่ตัวเองถนัดมากกว่า ถ้าฝืนแล้วหนูไม่มีความสุขพี่ก็จะไม่มีความสุขไปด้วยนะ”

“จริงเหรอ”

“จริงสิครับ”

“อือ เอาอย่างนั้นก็ได้” พอได้ฟังพี่ทัชพูด ผมก็คิดได้ ความถนัดของผมคือดูแลพี่ทัชเรื่องอาหารการกิน หากิจกรรมผ่อนคลายความเครียดจากงาน จัดเก็บห้องให้ตอนเขาไม่มีเวลา ส่วนเรื่องอื่นพี่ทัชบอกว่าพี่เขาถนัด ถ้าอย่างนั้นก็ให้พี่เขาทำไปก็แล้วกัน

แบ่งแยกหน้าที่กัน จะได้เหมือนว่าเราสองคนช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ไม่พึ่งพาฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

งือออ ฟังดูเหมือนผมจะแต่งงานย้ายบ้านไปอยู่กับพี่ทัชเลย เป็นจริงก็ดีสิ โอ๊ยย เขินนนนน

 

คืนที่สองผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพราะต้องกลับแต่เช้าอิงเลยไม่อนุญาตให้ไอ้กรรณตั้งวงปาร์ตี้ดื่มกันอีก ผมกับพี่ทัชเข้านอนไวและตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดอุ่นของคนๆเดิม ร่างกายพี่ทัชเหมือนกับฮีตเตอร์ที่ไอหนาวไม่สามารถทำอะไรผมได้เลย แค่สองวันก็ชักจะชินไปแล้ว กลับกรุงเทพฯไปนอนคนเดียวผมจะนอนหลับไหมเนี่ย

การเดินทางค่อนข้างใช้เวลาทำให้เราถึงคอนโดฯก็เย็นแล้ว ผมแยกกับพี่ทัชที่หน้าห้อง ไขกุญแจเข้าห้องตัวเอง จัดการแยกเสื้อผ้าลงตะกร้าเตรียมซักพรุ่งนี้แล้วถึงมานั่งพักเหนื่อยที่โซฟา

ห้องค่อนข้างจะรกแล้ว ก่อนหน้านี้รีบเคลียร์งานเพื่อไปเที่ยว ไหนจะข้าวของที่อยู่ในถุงในกล่องซึ่งผมสั่งออนไลน์บ้าง ลูกค้าส่งมาให้บ้าง อีกนิดหนูคงวิ่งทั่วห้องแน่ถ้าไม่จัดการ...ถ้าหนูวิ่งขึ้นมาชั้นสิบสองได้น่ะนะ

จากที่คิดจะเช็กอีเมลก็เปลี่ยนมาทำความสะอาดห้องแทน เก็บทุกอย่างที่เคยรื้อให้เข้าที่ก่อนค่อยมาจัดการแยกพัสดุไปทีละกล่อง เสื้อผ้าที่ลูกค้าส่งมาก็เอาไปรวมกับตะกร้ารอส่งซัก เครื่องประดับเก็บเข้าตู้ หนังสือเอาไปใส่ชั้น จนเหลือกล่องปริศนากล่องสุดท้ายที่ได้มาจากพี่แก้มล่าสุด น้ำหนักค่อนข้างจะเบา พอเขย่าดูก็เหมือนมีอะไรนิ่มๆอยู่ข้างใน

จำไม่ได้เลยว่าสั่งอะไรไป พอดูชื่อที่อยู่ผู้ส่งก็ไม่มีอีก มีแค่ชื่อที่อยู่ผู้รับซึ่งเป็นชื่อของผมซ้ำยังไม่ค่อยละเอียดเท่าไหร่ ไม่บอกชั้นหรือเลขห้อง มีแค่ชื่อคอนโดฯ ถ้าเกิดพี่แก้มไม่ได้รู้จักสนิทกับผมก็คงต้องมานั่งไล่หารายชื่อจากผู้อาศัยในคอนโดฯนับร้อยๆคน

ผมหยิบคัตเตอร์เตรียมจะกรีดเทปกาวออก แต่พอดีกับเสียงที่ดังโวยวายมาจากข้างห้องเลยวางคัตเตอร์เอาไว้บนโต๊ะ เดินไปที่ห้องข้างๆแทน

กดกริ่งได้ไม่ถึงสองครั้งประตูก็เปิดออก พร้อมกับเจ้าของห้องที่ค่อนข้างจะ

เปียก...

“เป็นอะไรอะพี่ เกิดอะไรขึ้นแตมได้ยินเสียงโวยวายเหมือนคนอยู่เยอะเลย”

“ฮ่ะๆๆๆ งานเข้าแล้วครับแตม” พี่ทัชมีสีหน้าเซ็งๆ หัวเราะฝืนๆ “ห้องพี่เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ สงสัยต้องอพยพอย่างเร่งด่วนแล้วล่ะ”

อะไรนะ? นี่น้ำมันท่วมมาถึงชั้นสิบสองได้ด้วยเหรอ???


-------------------

หน้าที่แบ่งๆกันทำเนอะ ไม่ได้เป็นอะไรกันเล้ยยย สถานะแค่คนจีบกันเอง

น้ำท่วมค่ะ ขนของไปอยู่ไหนดี คึคึ


เรฟฯ แพไม้ไผ่ ขอบคุณเวป nakhonsidee.com ฮับ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.419K ครั้ง

2,547 ความคิดเห็น

  1. #2545 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 23:08
    อยากฟาดอิน้อง น้ำท่วมถึงชั้น 12 ก็ต้องท่วมห้องแตมด้วยสิ 5555 // ว่าแต่ก๊อกมันพังเองหรือพี่ทัชทำพังล่ะคะเนี่ย // กล่องปริศนานั่นมันอะไรนะ ต้องเกี่ยวกับคนปริศนาคนนั้นแน่ๆ เอาจริงเคยเดาว่าคนนั้นน่าจะเกี่ยวกับที่แตมเป็นโรคกลัวสัมผัส แต่พอเฉลยปมมาแบบนั้น ก็คิดไม่ออกเลย ว่าคนๆนั้นเกี่ยวข้องกับแตมยังไง มีจุดประสงค์อะไร
    #2545
    0
  2. #2465 LMLM (@loog-mai26) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 10:29
    พี่ทัชทำเอาระแวงว่านางแกล้งทำห้องตัวเองท่วมหรือป่าว5555
    #2465
    0
  3. #2448 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:17
    โธ่อยากดูแลพี่น่ารักจัง
    #2448
    0
  4. #2406 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 21:03
    อยากแมนเฉยยยย ฮืออออ ไอตัวน่ารักกกก
    #2406
    0
  5. #2362 Strawberrybunny (@strawberrybunny) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 04:21
    เเผนนี้ใช้ได้กับน้องเเตมคนเดียว5555555555
    #2362
    0
  6. #2275 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 01:24
    ยัยหนูเอ้ย
    #2275
    0
  7. #2057 AE0404 (@airplane0330) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 03:30
    เอ็นดูน้อง
    #2057
    0
  8. #1124 TmwMixer (@mixerjam11-z) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 02:16
    เอ็นดูน้องมาก เราว่าเธอเข้าใจสลับนิดนึง55555 ส่วนพี่หมอนี่มีแผนไหมค้า
    #1124
    0
  9. #1109 My-iDeA (@Mydean) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 23:12

    ความค่อยเป็นค่อยไปของหนูน๊านนนนนน~ สำหรับพี่หมอ เค้าไปไกลลลล~ แล้วลู๊กกก
    #1109
    0
  10. #1034 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 14:58
    แผนเนียนอะไรอีกเปล่าคะคุณหมออออ
    #1034
    0
  11. #957 m ma ri (@may-mm111) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 08:12
    'หนูแม่งโคตรน่าฟัดเลยว่ะ' ใจบางเท่านี้
    #957
    0
  12. #925 Paradai​🌙 (@2jaeyugeun1777) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 21:26
    ใจเหลวมาก
    #925
    0
  13. #923 mintewanlaya (@mintewanlaya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 19:50
    ของในกล่องคืออะไรรรร๊ ทำไมนี่ใจคอไม่ดี ฟีลว่าจะเป็นชิ้นส่วนมนุษย์จากหญิงสาวผมดำปริศนา ชิ้นส่วนนั้นจะเป็นอะไรกันแน่นั้น มาช่วยไขปริศนา ในตอนหน้าไปด้วยกัน ของสิ่งนั้นจะใช่ชิ้นส่วนมนุษย์อย่างที่คิดจริงหรือไม่ โปรดติดตามชม------
    #923
    0
  14. #922 zyxztp (@zyxztp) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 19:43
    ในกล่องมีอารายยยย;-;
    #922
    0
  15. #920 Gukka (@lilleguk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 18:17
    ต้องอพยพมาข้าง้อฃแล้วสิ๊พี่ทัชช
    #920
    0
  16. #919 vivivenus (@vivivenus) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 14:20
    ข้างห้องน้ำท่วมเหรอ
    #919
    0
  17. #918 Swe_et (@LaLaWhanNa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 13:21
    เพื่อนข้างห้องนี่เขาทำอะไรให้กันเยอะเนอะ ดูแลกันดียิ่งกว่าแฟนอีก
    #918
    0
  18. #916 Abigail1543 (@Abigail1543) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 10:33
    ในกล่องต้องเป็นสิ่งที่ไม่ดีแน่ๆเลยอ่ะ พี่ทัชก็มีแผนเยอะจริ๊งงงงงง
    #916
    0
  19. #915 ilee2 (@ilee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 08:56
    กล่องนี่ทำให้สงสัยหลายวันแระนะ 5555
    #915
    0
  20. #914 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 08:42
    มีใครประสงค์ร้ายน้องซาแตมจองเจ้ และคืนนี้พี่หมอทัชคงต้องยกพลขึ้นบกที่ห้องน้องแตมซะมั้ง
    #914
    0
  21. #913 Kitten Boy (@AprilMaysahyon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 08:23
    อะไรอยู่ในกล่อง??
    #913
    0
  22. #912 nuang1 (@lookchup_najaa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 08:17
    กล่องปริศนา มีหนูตายข้างใน
    #912
    0
  23. #909 Lili405 (@cdme) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 07:44
    อุทกภัยจริงมั้ยคะพี่~ สรุปแตมไม่ได้เปิดกล่องนั้นซะที 5555
    #909
    0
  24. #908 ba_ow (@ba_ow) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 07:36
    เอ็นดู น้องแตมมมมม
    #908
    0
  25. #907 Bcat(=•¥•=) (@Ohho_ok) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 07:34

    อะไรอยุ่ในกล่อง??

    #907
    0