END - สัมผัส@รัก (สนพ.2U Publishing)

ตอนที่ 14 : สัมผัสครั้งที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,472 ครั้ง
    18 ส.ค. 62


ผลัก!!

ปี้นนนนนน!!

เอี้ยดดดดดดดด!!

“กรี๊ดดดดดดดด” กว่าสติจะกลับคืนมาก็เป็นตอนที่เสียงของผู้หญิงที่เคยยืนข้างกันร้องดังลั่นถนน ผมมองเธอแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น จากนั้นก็ช็อกทำอะไรไม่ถูก

รถยนต์คันหนึ่งวิ่งมาด้วยความเร็ว เสียงยางเสียดสีกับถนนเพราะการเบรกอย่างกะทันหันและรุนแรง

หากตอนนี้หัวใจแทบจะหยุดเต้นไปแล้ว ไม่ทันได้ตั้งตัวก็มีมือหนึ่งฉุดข้อศอกผมให้กลับขึ้นไปยืนบนทางเท้าตามเดิม ส่วนรถคันนั้นก็จอดสนิทห่างจากจุดที่ผมยืนเมื่อกี้ไปไม่กี่เซ็นฯ

ไม่สิ ไม่ใช่ยืน แต่เป็นตกลงไปต่างหาก!!

“พี่แตม เป็นอะไรไหมพี่” คนที่ช่วยชีวิตผมเอาไว้สอบถามด้วยสีหน้ากังวลใจ เขามองไปทั่วทั้งตัวเมื่อไม่เห็นบาดแผลก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เสียงคนขับรถเปิดกระจกลงมาก่อนด่า ทำให้ผมต้องหันไปก้มหัวขอโทษเขาเสียก่อน แล้วจึงกลับมาตอบคำถามที่ค้างไว้อีกครั้ง

“ไม่ ไม่เป็นไร ขอบใจนะที่ช่วย” ผมฝืนยิ้มซีดเซี้ยวให้น้องพนักงานร้านกาแฟที่รู้จักกัน เป็นน้องคนที่เอากาแฟไปส่งให้ที่สวนบ่อยๆนั่นแหละ

“ดีนะที่ผมเลิกงานออกจากร้านมาพอดี ไม่งั้นพี่ก็ยืนบื้อให้รถชนไปแล้วมั้ง ทำไมไม่ยืนดีๆวะพี่ รถตรงนี้วิ่งเร็วมันอันตรายนะ” ท่าทางน้องยังติดอยู่กับตอนที่ผมเกือบจะถูกรถชน คำพูดจาจึงไม่ได้สุภาพอย่างทุกครั้ง หรือไม่ก็เพราะว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่ในฐานะพนักงานร้านอย่างที่เจอบ่อยๆ

“อืม เราช่วยชีวิตพี่ไว้เลยนะ”

“ก็แค่ดึงแขนกลับขึ้นมาเท่านั้นเอง พี่ไม่ได้ยืนไกลจากทางเท้ามาก อย่าทำหน้าเหมือนผมวิ่งลงไปผลักพี่แล้วเอาตัวเองไปให้รถชนแทนอย่างในละครดิ อันนั้นก็เว่อร์เกิ๊นน”

“ฮ่ะๆ นั่นสิ แต่ยังไงก็ขอบใจอยู่ดี”

“แล้วรถเต็มถนนไปหมด ไฟคนข้ามก็ยังไม่เขียวเลย พี่รีบไปไหนเนี่ย”

“พี่จะไปซื้อขนมปังที่ฝั่งโน้นน่ะ” ผมชี้ไปยังร้านขนมปังที่อยู่ตรงข้ามร้านกาแฟเจ้าประจำ กะจะเก็บเป็นเสบียงสำหรับทานพรุ่งนี้เช้า ซึ่งเป็นวันที่เราต้องออกเดินทางไปเที่ยวกันแต่เช้า กลัวว่าเสียเวลาทำอาหารแล้วจะตกเครื่องเอา

“ขนมปัง? รีบอะไรขนาดนั้นพี่ มันลดราคาเหรอถึงได้ยอมเสี่ยงข้ามถนนตอนนี้เนี่ย”

“เปล่า พี่ไม่ได้...อ่า ยังไงก็ขอบใจอีกครั้งนะ”

“ไม่เป็นไรพี่ ดีแล้วไม่บาดเจ็บ ผมยังไม่อยากไปส่งกาแฟให้พี่ถึงโรงบาลหรอก มันไกล...ฮ่าๆ ล้อเล่นนะ อย่าเอาไปฟ้องผู้จัดการล่ะ ถ้างั้นผมกลับก่อนล่ะ นัดเพื่อนเอาไว้ เจอกันพี่” น้องโบกมือลาแล้วเดินต่อ

โชคดีมากๆเลยที่น้องมันเลิกงานออกจากร้านมาพอดี ไม่อย่างนั้นผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีสติเอาตัวรอดมาได้หรือเปล่า

พอหันมองไปรอบๆตัวเอง ก็พบว่าคนที่ยืนรอข้ามถนนด้วยกันเมื่อกี้ หายไปหมดแล้ว


--------------------------


ในที่สุดเราก็ทำการลี้ภัยฝุ่นควันมลพิษในเมืองกรุง มาสูดอากาศบริสุทธิ์ทางใต้ได้สำเร็จ เดินทางต่อจากสนามบินมาอีกไม่นานก็ถึงที่พักที่เราจองเอาไว้ ผมวิ่งลงจากรถไปดูน้ำตกก่อนเป็นอันดับแรก

สายน้ำจากที่สูงไหลกระทบผิวน้ำเบื้องล่างเกิดเป็นฟองสีขาวท่ามกลางป่าไม้น้อยใหญ่และกลิ่นอายของธรรมชาติที่หาไม่ได้แน่นอนในเมืองหลวง แม่น้ำคดเคี้ยวไปตามทางผ่านกระท่อมหลังเล็กๆที่ปลูกห่างกันเป็นระยะเพื่อความเป็นส่วนตัวไว้สำหรับให้แขกพักอาศัย จากสายตามีเพียงห้าหกหลังเท่านั้นเพื่อไม่ให้ปริมาณคนเยอะเกินไปจนกลายเป็นทำลายธรรมชาติของที่นี่

ผืนน้ำไหลเอื่อยจนลับสายตาเป็นสีเขียวอย่างที่เคยอ่านในเน็ตมาจริงๆด้วย แถมยังใสน่าเล่นอีกต่างหาก

ฮือออออ

“เอากระเป๋ามาเก็บก่อนไหม น้ำตกมันไม่หนีไปไหนหรอก ทำตัวอย่างกับเด็กพ่อแม่ไม่เคยให้ออกไปเที่ยวงั้นแหละ” เสียงขุ่นของคนด้านหลัง พร้อมกับมือคนพูดที่หิ้วคอผมลากกลับไปยังจุดรวมพลตามเดิม

“เอ้า ก็นานๆได้เที่ยวที อยากเข้าที่พักก็เข้าไปก่อนดิ ตัวไม่ได้ติดกัน ขาไม่ได้มัดเอาไว้” ผมตอบกวนๆกลับไป มือที่จับคอเสื้อหิ้วผมมาเมื่อกี้เลยง้างขึ้นทำท่าจะตบลงบนหัว แล้วเรื่องอะไรจะยืนรอรับความเจ็บล่ะ ก็ต้องหาที่หลบภัยดิ “พี่ทัช ช่วยแตมด้วย ไอ้กรรณมันแกล้งแตม”

ผมวิ่งไปหลบหลังพี่ทัชที่กำลังขนกระเป๋าลงจากรถ ไอ้กรรณเห็นว่าพี่ทัชตัวใหญ่พอๆกับมัน กลั่นแกล้งไม่ได้อย่างผมที่เป็นเด็กแคระก็เลยยอมแพ้ ส่ายหัวเดินกลับไปช่วยอิงขนกระเป๋าบ้าง “แบร่ มึงแพ้แล้ว” เยาะเย้ยมันซะเลย

เดี๋ยวนี้พอรู้ว่าถูกตัวผมได้ไม่ต้องระวังแล้ว ก็เริ่มใช่กำลังเลยนะ ไอ้เพื่อนป่าเถื่อน

“หึหึ เล่นอะไรเป็นเด็กครับ”

“มันแกล้งแตมก่อนนะพี่ทัช พี่ต้องเข้าข้างแตมดิ”

“โอเคๆ เข้าข้าง” เมื่อได้คำตอบเป็นที่พอใจ ผมก็เปลี่ยนไปชวนคุยเรื่องที่พักของเราในทริปสามวันสองคืนนี้

“นี่ น้ำตกใสมากเลยพี่ทัช ไปดูไหม แตมพาไปดู ทางนี้เลยใกล้นิดเดียว” พอทำท่าจะจูงแขนพี่ทัชไป ไอ้กรรณก็ยื่นปากมาอีกรอบ

“อยากไปก็ไปเองดิวะ ตัวไม่ได้ติดกัน ขาไม่ได้มัดกับพี่ทัชไว้ มึงจะลากพี่เขาไปทำไม”

“เรื่องของกูปะล่ะ ไม่ได้ลากมึงนี่ อยากจะเข้าห้องไปสวีทกับอิงก็แล้วแต่เลย เนี่ยยกให้ห้องนึง เดี๋ยวกูนอนกับพี่ทัชเองไม่ต้องห่วง” ทริปนี้ผมตั้งใจจะมากับพี่ทัชแค่สองคน เลยจองกระท่อมริมน้ำเอาไว้สองหลัง แต่วันที่ไปทานข้าวไอ้กรรณได้ยินก็ดันสนใจอีกทั้งที่มันก็เพิ่งไปเขาใหญ่กับอิงมา พี่ข้างห้องผู้แสนดีก็เลยชวนไอ้กรรณกับอิงมาทริปนี้ด้วยเลย

แน่นอนว่าตอนแรกผมจะจองห้องเพิ่มแหละ แต่มันเต็มแล้ว เลยสละห้องตัวเองให้เพื่อนกับแฟน แล้วย้ายไปนอนกับพี่ทัช ดีนะที่ผมเป็นผู้ชายเลยไม่มีปัญหาน่ะ

“เอากระเป๋าไปเก็บในห้องก่อนดีไหมครับ เดี๋ยวค่อยมาเดินเล่นกัน”

“ก็ได้ครับ” ผมพยักหน้าหิ้วกระเป๋าตัวเองตามพี่ทัชเข้าห้องอย่างว่าง่าย ไม่สนใจเสียงนกเสียงกา(ที่ชื่อไอ้กรรณ)เอ่ยปากแซวว่าที่อย่างนี้ล่ะเชื่องเชียว

กูไม่ใช่หมา ไอ้เพื่อนบ้า

ภายในกระท่อมเองก็ทำด้วยวัสดุจากไม้ไม่ต่างจากด้านนอก เน้นไปที่วัสดุธรรมชาติ เฟอร์นิเจอร์ก็มีเพียงเตียงนอน ตู้เสื้อผ้าและห้องน้ำ ไม่มีโทรทัศน์ เครื่องปรับอากาศ แม้ว่าจะไร้เครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆผมก็ไม่มีปัญหา เพราะอยากมาเที่ยวสไตล์นี้สักครั้งอยู่แล้ว อากาศที่นี่ก็เย็นสบาย ไม่จำเป็นต้องเปิดแอร์

เรายืนเงียบสำรวจห้องจนพอใจ พี่ทัชก็วางกระเป๋าที่หน้าตู้เสื้อผ้า ผมเดินตัวลีบไปทำแบบเดียวกัน ก่อนจะหันไปมองเตียงเดี่ยวขนาดควีนไซต์ แอบโชคดีที่ผมตัวเล็กพอจะนอนเบียดกับพี่ทัชได้

“คิดอะไรอยู่ครับ” เพื่อนข้างห้องที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเพื่อนร่วมห้องแล้วเอ่ยถาม

“กำลังคิดว่าถ้าให้พี่กับไอ้กรรณนอนห้องนี้ด้วยกัน ท่าทางจะลำบาก” ขนาดมันค่อนข้างจะมีปัญหาถ้าให้ผู้ชายตัวสูงใหญ่อย่างเพื่อนสนิทของผมกับคนตรงหน้ามานอนพร้อมกัน

“กรรณคงไม่ยอมให้แตมไปนอนห้องเดียวกับอิงหรอกมั้งครับ”

“ก็คงงั้นแหละ เวลาไปเที่ยวด้วยกันก็ไม่เคยนอนห้องเดียวกันหรอก ผมนอนคนเดียวตลอดเลย เห็นนิ่งๆอย่างนั้นมันขี้หวงอิงมากเลยนะพี่”

“เป็นพี่ พี่ก็หวง”

“ใช่ไหมล่ะ ถ้ามีแฟนน่ารักๆอย่างอิงน่ะ” ผมพยักหน้าเห็นด้วย

“ครับ ถ้ามีแฟนน่ารัก พี่คงหวงมากกว่ากรรณอีกล่ะมั้ง” พี่ทัชยืนยันกลับด้วยน้ำเสียงและสายตาที่แปลกประหลาดยากจะคาดเดา อันที่จริงแล้วผมก็เดาอะไรความคิดพี่เขาไม่ค่อยออกนักหรอก

แต่สัญชาตญาณก็ร้องบอกว่า มะ มัน อันตรายยังไงก็ไม่รู้

“พะ พี่จะนอนฝั่งไหนครับ แตมจะได้เอาของวางถูก” ผมเปลี่ยนเรื่องคุย ตามองเตียงแทนใบหน้าของพี่ทัช ต่อให้มีแว่นก็กลบเกลื่อนสายตาเขาไม่ได้หรอก เหมือนกับว่าเขาจงใจที่จะแสดงความรู้สึกบางอย่างให้ผมรู้ โดยที่พี่ทัชอาจจะลืมไปแล้วว่า ไอ้แตมมันโง่ไง ไม่ได้ฉลาดเรียนจบหมอมาอย่างพี่ทัช ไม่สามารถเดาใจใครเก่งอย่างคุณหมอจิตเวทหรอก

“พี่นอนที่ไหนก็ได้ครับ แค่แตมไม่ไล่พี่ไปนอนพื้นก็พอ”

“คิดได้เนอะ แตมจะไล่พี่ไปนอนพื้นทำไม ทำอย่างกับเราไม่เคยนอนด้วยกันอย่างนั้นแหละ แตมก็เคยไปค้างห้องพี่มาแล้วตั้งสองครั้ง ลืมเหรอ” ถึงครั้งแรกพี่เขาจะเสียสละเตียงให้แล้วตัวเองไปนอนโซฟาก็เถอะ

“บางครั้งพี่ก็เป็นห่วงเรื่องความซื่อของแตมนะ” เพิ่งรู้เหรอว่าผมซื่อน่ะ

“แม่บอกว่าเป็นข้อดีของแตม สังคมมันโหดร้ายเกินไป มีคนแบบแตมคอยถ่วงไว้บ้างก็ดีแล้ว” ผมยิ้มอย่างภาคภูมิใจในตัวเองและเชื่อคำที่แม่บอก พี่ทัชได้ยินก็หัวเราะเสียงดัง

“น่ารักจังครับ น้องแตม น่ารักจนน่าหวงเลย

“น่าเป็นห่วงหรือเปล่าพี่” สงสัยจะเดินทางเหนื่อยเลยพูดผิด ผมหวังดีช่วยแก้ให้

“ครับ คงงั้นแหละ เอาล่ะ เลือกฝั่งที่นอนได้แล้ว จะได้เก็บของล้างหน้าแล้วออกไปเที่ยวกัน เดี๋ยวกรรณกับน้องอิงรอ”

“แตมนอนฝั่งนี้ก็ได้ ไม่เรื่องมากหรอก” ผมวางของตัวเองไว้ฝั่งที่ยืนใกล้ๆ ไม่ทำตัวเรื่องมากให้วุ่นวาย เราผู้ชายแมนๆไง จะจู้จี้อะไรล่ะ ทริปนี้ต้องแอดเวนเจอร์สิ ห้าวๆลุยๆ อีกนิดจะสร้างแพถ่อไม้ค้ำเองแล้วเนี่ย

แตมคนแมน

“ถ้าอย่างนั้นพี่นอนฝั่งนี้นะครับ”

“ครับ”

“มาลองนอนดูไหมว่านอนได้หรือเปล่า”

“อะไรนะพี่” ผมมัวแต่รื้อของในเป้ออกมาวางที่โต๊ะด้านข้าง พร้อมกับหนังสืออ่านเล่นอีกหนึ่งเล่ม รอบนี้ไม่ได้เอาโน้ตบุ๊คมาทำงานด้วยกะจะพักให้เต็มที่รวมถึงที่นี่ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตให้ใช้ด้วย เพราะมัวแต่คิดเรื่องพวกนี้ก็เลยไม่ทันได้ฟังคนที่ล้มตัวไปนอนบนเตียงฝั่งของตัวเอง

“เปล่าครับ พี่ล้อเล่น แต่ไม่นึกว่าจะได้ค้างห้องเดียวกับแตม”

“อ่า...” อยู่ๆก็พูดไม่ออก สายตาพี่ทัชแม่งรุนแรงมาก ตั้งแต่เข้าห้องนอนมายอมรับเลยว่าสู้สายตานานๆไม่ไหวจริงๆ ถึงเราจะอยู่ในห้องสองต่อสองด้วยกันเกือบทุกเย็นแต่ก็เป็นห้องครัว ห้องนั่งเล่น ไม่ใช่ห้องนอนอย่างนี้

ครั้งเดียวที่เคยนอนด้วยกันตอนนั้นก็กำลังดีใจที่ตัวเองหายจากอาการแปลกๆที่เป็นมาถึงยี่สิบปีจนลืมคิดถึงความเคอะเขินจนหมด เลยพูดได้เต็มปากว่า ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่จะค้างคืนกับพี่เขา

บ้าเอ๊ย แล้วอยู่ๆทำไมใจต้องเต้นแรงด้วยเนี่ย

 

หลังตระเวนเที่ยวมาทั้งวันเราก็กลับมาทานข้าวเย็นกันที่พัก อาหารท้องถิ่นรสชาติต้นตำรับแท้ๆ ถึงจะเผ็ดไปหน่อยแต่ก็อร่อยถูกใจพวกเรามาก สงสารก็แต่พี่ทัชที่ไม่ค่อยถูกกับของเผ็ดเท่าไหร่ กินไปดื่มน้ำไปแต่ก็ยังสู้ สงสารจนต้องสั่งอะไรจืดๆมาแก้เผ็ดให้

ตกค่ำก็แยกย้ายกันอาบน้ำห้องใครห้องมัน ผมได้อาบก่อนเมื่อออกจากห้องน้ำเลยเดินมาหน้ากระท่อมที่มีแคร่ไม้ไผ่ตั้งหันหน้าไปทางน้ำตก ได้ยินเสียงน้ำกระทบ เสียงลม เสียงสัตว์ตัวเล็กๆร้องแข่งกัน อากาศก็แสนบริสุทธิ์จนความมืดนั้นไม่ทำให้รู้สึกหวาดกลัวได้เลย

ที่แคร่ไม้ไผ่ เพื่อนสนิทผมนั่งรออยู่ก่อนแล้วกับยากันยุงใกล้ตัวมันอีกหนึ่งขด คืนนี้ไอ้กรรณเป็นตัวการหลักชักชวนทุกคนมานั่งดื่มชิลล์ๆเคล้าบรรยากาศตามประสาคนชอบปาร์ตี้ ผมนั่งลงข้างๆมัน

“อิงล่ะ”

“อาบน้ำ เดี๋ยวคงออกมา” มันส่งขวดเบียร์ขวดเล็กๆเย็นเฉียบในถังน้ำแข็งมาให้หนึ่งขวด แล้วก็กระดกของตัวเองเข้าปากหลายอึก นั่งเงียบซึมซับธรรมชาติกันสักพักมันก็พูดต่อ

“เออ กูกับอิงจะแต่งงานกันแล้วนะ”

“จริงดิ ดีใจด้วยว่ะ เมื่อไหร่” ผมยิ้มกว้างให้มันอย่างยินดีจากใจ ได้ยินคุยๆกันว่าจะแต่งมาเกือบครึ่งปีแล้ว ในที่สุดก็จริงจังสักที

“อีกสามเดือน ฉุกละหุกไปหน่อยแต่แม่กูกับแม่อิงคุยกันแล้ว เขาอยากได้ฤกษ์วันนั้น ยังไงก็จะเอาให้ได้ พวกกูไม่มีปัญหาอยู่แล้วก็เลยตามใจผู้ใหญ่ไป”

“เร็วจังวะ สามเดือนเอง เตรียมตัวทันเหรอ” ที่เคยได้ยินมา การเตรียมงานแต่งต้องใช้เวลามาก ที่สำคัญเลยคือสถานที่จัดงานที่คิวยาวจนผมคิดไม่ออกว่า สามเดือนจะมีที่ไหนว่างให้พวกมันแต่งกัน

“ก่อนหน้านี้กูกับอิงก็มีดูๆคุยๆกันมาตลอดอยู่แล้ว เลยไม่ซีเรียสอะไร แพ็ตตี้เพื่อนอิงที่มึงเคยไปงานวันเกิดเขาคราวก่อนน่ะ ครอบครัวทำธุรกิจโรงแรม เขาจะช่วยดูสถานที่ให้ อย่างอื่นก็ไม่เท่าไหร่...คนอาจจะบอกว่ายี่สิบห้าย่างยี่สิบหกทำไมรีบแต่งงาน แต่กูว่าไม่เร็วไปหรอกว่ะ ถ้าเราคิดว่าคนนี้ใช่และอยากอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต จะรอทำไมวะ

จริงอย่างที่ไอ้กรรณพูด กับอิงมันก็คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนโน่น นิสัยอย่าให้พูดถึงเลย อิงนี่เปรียบกับนางฟ้าชัดๆ เข้าใจไอ้กรรณทุกอย่าง แล้วเพื่อนสนิทผมก็จริงจังกับคนนี้มากด้วย ภาพลักษณ์ดูเสเพลชอบปาร์ตี้ แต่ไม่เคยมีเรื่องนอกใจแม้แต่ครั้งเดียว

“อิจฉามึงว่ะ กูเองก็อยากเจอคนๆนั้นอย่างที่มึงเจอเหมือนกัน”

“ไม่ใช่ว่าเจอแล้วเหรอวะ” ไอ้กรรณหรี่ตาแซว ผมยกขวดเบียร์ขึ้นจิบแก้เขินไปอีกอึก

“มึงรู้ด้วยเหรอ”

“ก็พอดูออกนะ สีหน้ามึงช่วงหลังมีความสุข อิ่มเอม อารมณ์ดีตลอด ดูยังไงก็คนกำลังมีความรัก”

“อืม กูคิดว่าคนนี้น่าจะเข้ากันได้นะ ถึงจะรู้จักกันไม่นานเท่าไหร่แต่ยังไงกูก็ไม่ได้รีบอะไรอยู่แล้ว ค่อยๆดูกันไป อย่างน้อยก็คุยกันถูกคอ เป็นสเป็กที่กูชอบเลย ยิ้มเก่ง ใจเย็น แล้วก็สุภาพ”

“อันนี้กูเห็นด้วย แล้วเท่าที่สังเกตดู เขาก็ดูแลเทคแคร์มึงดีด้วยนะ ถ้าเป็นคนนี้กูก็หายห่วงแหละ”

“หืม?” ผมหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทเต็มๆตา จากที่ตอนแรกพูดไปชมต้นไม้รอบตัวไป “มึงรู้จักเขาด้วยเหรอ?”

ไอ้กรรณขมวดคิ้ว ทำหน้าเหมือนเอะใจบางอย่าง “มึงกำลังหมายถึงใครล่ะ?”

“กูหมายถึงคุณพายน่ะ ที่เป็นน้องสาวของลูกค้ากู ไปเจอมาสองสามครั้งแล้ว มีคุยไลน์กันบ้างเขาชอบทักมาคุยเรื่องขนมหวาน ทำอร่อยด้วยนะ ลูกค้าที่ร้านเยอะเลย กูกำลังคิดว่าจะจีบเขาน่ะ”

“อ้าว มึงไม่ใช่..แล้วพี่ทัชล่ะวะ”

“เกี่ยวอะไรกับพี่ทัช?” กำลังคุยเรื่องจะหาแฟนไม่ใช่เหรอ แล้วไอ้กรรณพูดถึงคนข้างห้องผมขึ้นมาทำไม พอผมทำหน้างง มันก็เงียบ เงียบแล้วก็พูดออกมาเบาๆอย่างระมัดระวัง

“กูคิดว่าคนที่มึงบอก หมายถึงพี่ทัชซะอีก”

“บ้าแล้ว พี่เขาเป็นผู้ชายนะไอ้กรรณ ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย”

“ไอ้แตม มึงไม่ได้อาศัยอยู่ในถ้ำนะ เดี๋ยวนี้ผู้ชายก็มีแฟนเป็นผู้ชายได้ เมื่อก่อนคณะเราก็มีคนที่มีแฟนเป็นผู้ชายออกเยอะแยะ แล้วกูก็เห็นว่ามึงกับพี่ทัชสนิทกันแบบโคตรๆเลย คิดว่ากำลังคุยกันอยู่ซะอีก”

“อะไรทำให้มึงคิดอย่างนั้น” ผมเห็นพี่ทัชเป็นพี่ต่างหาก ห้องอยู่ติดกัน กินข้าวด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ก็เท่านั้น...ไม่ใช่เหรอ

“มึงไม่รู้ตัวเลยเหรอ ว่าเวลาอยู่กับพี่เขาแล้วมึงดูมีความสุขมาก สร้างโลกส่วนตัวกันสองคนตลอด ขนาดเมื่อก่อนคบกับเชอรีน มึงยังไม่เคยเป็นอย่างนี้เลย คุยกับกูก็เล่าแต่เรื่องพี่ทัช ทุกสามประโยคมึงจะต้องมีคำว่า พี่ทัชออกมาอย่างน้อยหนึ่งครั้ง แต่กูไม่เคยได้ยินชื่อคุณพายอะไรของมึงเลยสักครั้ง”

“ก็...มึงไม่รู้จักเขาแต่มึงรู้จักพี่ทัชนี่”

“ไม่เกี่ยวว่ะ อันนี้กูไม่ได้จะยุมึงนะ แค่ตั้งข้อสงสัยเฉยๆ ปกติแล้วมึงเป็นคนยิ้มแย้มเหมือนจะเข้ากับคนง่ายก็จริง แต่ก็จะมีกำแพงบางๆแบ่งแยกเอาไว้ เปิดใจจริงๆก็ยาก กับพี่ทัชที่มึงเพิ่งเจอไม่นาน มึงหายใจเข้าออกเป็นเขาแม้แต่กูที่สนิทกับมึงมากๆ มึงยังมีเส้นแบ่งของคำว่าเพื่อนเลยนะไอ้แตม แต่พี่ทัช ไม่ ไม่มีเลย”

“....”

“มึงยอมให้เขาดูแล ให้เขาตัดสินใจแทน ให้สิทธิ์เขามากกว่าใครๆ ลองคิดดูดีๆ”

“....”

“แล้วที่กูบอกว่ามึงดูมีความสุข ที่หมายถึงคือเวลามึงอยู่กับพี่เขา ไม่ใช่คนอื่น”

ผมคิดตามที่ไอ้กรรณว่า แล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่ามันเป็นอย่างที่เพื่อนพูดทุกอย่าง ชีวิตของผมตั้งแต่ที่มีพี่ทัชเข้ามา ตั้งแต่ตื่นจนถึงเข้านอน ผมคิดถึงเขาก่อนเป็นอันดับแรกเสมอ

เช้านี้จะไปออกกำลังกายกับพี่ทัช

กลางวันพี่ทัชจะทานอะไรหรือยังนะ

ตอนบ่ายจะได้พักเบรกหรือทำงานหนักจนลืม

เย็นนี้จะทำเมนูอะไรใหม่ๆให้พี่ทัชกินดี

คืนนี้ส่งข้อความอะไรตลกๆไปแกล้งพี่ทัชดีกว่า

อ่า...ในหัวของผมมีแต่เขาตลอดจริงๆด้วย

“ไอ้กรรณ แต่พี่เขาเป็นผู้ชาย” ไม่ใช่ว่าจะเหยียดเพศ หรือแอนตี้การรักชอบเพศเดียวกันนะ แต่ที่ผ่านมา ผมมีแฟนเป็นผู้หญิงมาตลอด ถึงจะไม่กี่คนแต่ก็ผู้หญิงทั้งนั้นเลย ไอ้กรรณเหมือนจะเดาความคิดของผมได้ มันถอนหายใจเฮือกหนึ่ง กระดกเบียร์หมดขวดแล้วก็หันไปหยิบขวดใหม่มาเปิด

“จากที่กูเห็นแฟนมึงมาแล้วทุกคน กูว่ามึงอาจจะไม่เหมาะไปดูแลใคร แต่เหมาะที่จะเป็นคนถูกดูแลมากกว่านะไอ้แตม ก่อนหน้านี้ก็ไม่ชัดเท่าไหร่ พอมาเที่ยวด้วยกันวันนี้กูมองตลอด...เขาดูแลมึงดีมากจริงๆ ดีจนกูคิดว่าอีกไม่นานมึงต้องนิสัยเสียเอาแต่ใจตัวเองแน่ๆ”

“บ้าเหรอ พี่ทัชเห็นใจดีอย่างนี้ เวลาดุก็น่ากลัวจะตาย มึงไม่เคยเห็นอะ” ถามผมสิ ผมนี่หัวหดมาหลายรอบแล้ว

“หึ มึงรู้จักเขาดีจังนะ”

“ก็ต้องรู้ กูสนิทกับเขาที่สุด”

“กูตกกระป๋องแล้วใช่ไหม”

“มันไม่เหมือนกันไง มึงเป็นเพื่อน ส่วนพี่ทัชเป็น...” ผมนิ่งเงียบ ไอ้กรรณยกคิ้วแทนคำถามประมาณว่า เป็นอะไร และรอให้ผมพูดต่อ แต่กลับหาคำตอบไม่ได้ หรือไม่ที่ผ่านมาผมก็ไม่เคยคิดหาคำตอบ

ทำทุกอย่างไปตามธรรมชาติโดยไม่รู้ตัว พอมีคนพูดกระตุ้น ย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมา ก็ราวกับกับจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายถูกวางลงไปบนภาพจนสมบูรณ์

และในตอนนั้นเอง

ผมก็รู้ตัวทันที

“กูชอบพี่ทัช”

“เหอะ ความรู้สึกโคตรช้าเลยมึง ชาวบ้านเขารู้ไปถึงดาวอังคารแล้ว มึงยังอยู่สะพานควายอยู่เลย แล้วไง รู้แล้วจะทำไงต่อล่ะ”

ตัดสินใจแล้ว ในเมื่อผมชอบพี่เขา และคิดว่าคงชอบมากๆด้วย ผมก็จะทำอย่างที่ไอ้กรรณว่า พอเจอคนที่ใช่และคิดว่าคนนี้แหละ แล้วจะรอไปเพื่ออะไร

“กู...จะจีบพี่ทัช”

ก็ต้องลุยไปข้างหน้าอย่างเดียวเท่านั้น!


-----------------------------

น้องจะจีบพี่เหรอ 

เอาที่สบายใจเลยเนอะ

//พี่ทัชยิ้มอ่อน//


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.472K ครั้ง

2,558 ความคิดเห็น

  1. #2543 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 15:28
    โอ้โห น้องงงงงงงง เดี๋ยวก่อนนะ ขอท้าวความก่อน เราไม่คิดว่าน้องจะซื่อขนาดนี้อ่ะ ตอนแรกที่คุยกับกรรณว่ามีคนที่ชอบ เราก็นึกว่าหมายถึงทัชเหมือนกัน ก็เลยเอ๊ย น้องไม่ได้ซื่อขนาดนั้นนี่ แต่พอบอกร่าเริง คุยเก่ง เราก็เอ๊ะละ นี่มันไม่น่าใช่พี่ทัชละ สรุปคือหมายถึงพาย นี่ก็โอ๊ยยยยเลยยย แต่ก็ทำให้เข้าใจอย่างนึงว่าที่น้องไม่ทำซื่อใส่ทัช ก็เพราะน้องไม่รู้ตัวว่าตัวเองชอบทัช ซึ่งมันก็เป็นไปได้แหละ

    ...แต่บอกจะจีบพี่แบบนี้ ทำกันขนาดนี้ข้ามไปคบกันเลยก็ได้มั้ง 5555 // พี่ทัชต้องมาขอบคุณกรรณเลยนะเนี่ย ไม่งั้นคงไม่มีอะไรคืบหน้า เพราะทำอะไรไป อิน้องไม่รู้ด้วยเลย
    #2543
    0
  2. #2521 polar Co., Ltd. (@ohuii) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 18:22
    รู้ตัวไวมากคุณน้อง ลุยเลยค่า
    #2521
    0
  3. #2514 Why- (@phuk-kp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 19:53
    พี่ทัชแกจีบแตมตั้งนานแล้วป่าว5555555555
    #2514
    0
  4. #2505 ENJOY_EVERYDAY (@pink-peat) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 11:11
    ถึงจะช้าแต่ก็ชัวร์อ่ะเนอะน้องแตม
    #2505
    0
  5. #2488 fahfonz (@fahfonz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 01:21
    ถ้านี่เปนพี่ทัชคงนอยด์อ่ะ555เอาใจใส่ ดูแลน้องแทบทุกอย่างน้องดั๊นนนไปนึกถึงคนอื่นซะได้5555
    #2488
    0
  6. #2476 winterzauber (@winterzauber) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 13:29
    ตกใจนึกว่าน้องจะเทพี่เค้าเเล้ว
    #2476
    0
  7. #2463 LMLM (@loog-mai26) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 10:15
    ตอนแรกนึกว่าจะม่า555555
    #2463
    0
  8. #2444 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:02
    งงใจกะน้องเลย
    #2444
    0
  9. #2391 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 01:37
    จีบตอนนี้หรอ ทันแหละๆ5555555555
    #2391
    0
  10. #2387 AgainstAllOdds (@AgainstAllOdds) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 22:55
    หนูจะมาจีบพี่อะไรตอนนี้ลูกกกก
    พี่เขาจีบหนูมาตั้งแต่ตอนที่ 1 แล้ววววว
    #2387
    0
  11. #2361 Strawberrybunny (@strawberrybunny) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 04:08
    บทจะรู้ก้ง่ายดี ดีเเล้วลูก อย่าทำให้ยากเลย สงสารหมอ555555
    #2361
    0
  12. วันที่ 17 กันยายน 2562 / 20:50

    พี่ทัชต้องปิดซอยเลี้ยงขอบคุณกรรณ
    #2345
    0
  13. #2252 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 23:23
    55555 น้องแม่งซื่อไปอ่ะ โว้ยย
    #2252
    0
  14. #2055 AE0404 (@airplane0330) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 03:06
    น้องงงง 55555
    #2055
    0
  15. #1920 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 23:59
    บทจะรู้ตัวก็นะ
    #1920
    0
  16. #1849 aomm_choco (@aomm_choco) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 07:14
    นว้องงงง ความรู้สึกช้าชะมัดดดด 555555555
    #1849
    0
  17. #1827 ต้นโมก (@dyozhochi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 16:01
    พี่ทัชบอกว่าจีบกันมานานแล้วคบกันเลยดีกว่า
    #1827
    0
  18. #1361 Tualektuanoy_ (@rattanaporn28) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 13:47
    อ๋อยยยย จะจีบพี่เค้าหรอลู้กก น่าเอ็งลูวว 55555 แต่แม่ว่ามันเลยจุดนั้นมาละย่ะ
    #1361
    0
  19. #1284 pp_wert (@pp_wert) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 01:36
    โอ้ยยย ยังต้องจีบอีกหรอออ
    #1284
    0
  20. #1133 sapolpre (@rapeepantarn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 21:35
    เอ็นดูน้องเค้านะคะน้อนพึ่งรู้ตัวววว555 พี่ทัชต้องเตรียมตัวนะน้อนจะจีบเเล้วววว
    #1133
    0
  21. #1131 sweetiebrownie (@sweetiebrownie) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 10:12
    น้องไม่ต้องจีบแล้วลูก พี่เค้าแสดงความเป็นเจ้าของมานานแล้ว
    #1131
    0
  22. #1121 TmwMixer (@mixerjam11-z) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 01:53
    น้องเอ้ย โดนเขาจีบมานานแล้วนะ5555
    #1121
    0
  23. #975 Devil strawberry (@pimonsone) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 19:21
    โอ๊ย คงฮาน่าดูอะน้อง เอ๊ะ หรือเข้าทางพี่ทัชเขาพอดีเลย 555
    #975
    0
  24. #939 m ma ri (@may-mm111) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 00:48
    ไม่ทันแล้วมั้ง
    #939
    0
  25. #889 Tonkaow3005 (@Tonkaow3005) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 18:50

    เกือบไปแล้วยัยน้อนนน
    #889
    0