END - สัมผัส@รัก (สนพ.2U Publishing)

ตอนที่ 11 : สัมผัสครั้งที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,628 ครั้ง
    12 ส.ค. 62



“น้องแตมโตขึ้นเยอะเลยพี่เกือบจะจำไม่ได้แน่ะ ดีนะที่พี่ลองถามดู เพราะได้ยินชื่อกับตากลมๆที่ยังไม่เปลี่ยนไป” พี่จ๋าพิจารณาใบหน้าของผมไปด้วยขณะที่พูด

พอกลายเป็นคนที่เคยรู้จักกันมาก่อน จากตอนแรกที่ปฏิเสธไม่ให้พี่จ๋าเลี้ยงข้าวแทนคำขอบคุณ เราก็มานั่งที่ร้านอาหารด้วยกันจนได้ แต่เป็นพี่ทัชที่ขอเลี้ยงทุกคนเอง สั่งอาหารที่เป็นเมนูแนะนำไปหลายอย่างผมกับพี่ข้างบ้านก็มานั่งรำลึกความหลังกัน

“แตมขอโทษที่จำพี่จ๋าไม่ได้ ตอนนั้นแตมยังเด็กมากเลย”

“ไม่เป็นอะไรเลย เราไม่ได้เจอกันตั้งเกือบยี่สิบปีแล้วนี่ จะจำไม่ได้ก็ไม่แปลก น้องแตมตอนนั้นเพิ่งห้าขวบเองมั้ง แต่น่ารักมากๆเลยนะ เวลาจะมาอ้อนขอขนมเมื่อไหร่ก็ใช้ตาโตๆกระพริบปริบๆ บอกพี่จ๋าจ๋าแตมหิว ฮ่าๆๆๆ”

“ง่า” พอมาได้ยินอย่างนี้ผมก็แอบเขินพี่ทัชอยู่หน่อยๆ เหลือบไปมองก็เห็นว่าอมยิ้มไม่หยุด ตั้งใจฟังเรื่องสมัยเด็กของผมจากพี่จ๋า

“วันไหนกลับจากศูนย์เด็กแล้วไม่มีขนมให้ก็ร้องไห้ พี่ต้องจูงมือพาไปซื้อเค้กที่ร้านหน้าหมู่บ้านแทน เอ๊ะ ตอนนี้ร้านเค้กยังอยู่ไหมนะ”

“ปิดไปแล้วครับ กลายเป็นเซเว่นแทน”

“เฮ้อออ เวลาผ่านไปไวจริงๆ ตอนนั้นต้องแตมห้าขวม กลายเป็นน้องแตมอายุยี่สิบห้า พี่ก็มีลูกวัยกำลังกินกำลังนอน รู้ไหมว่าเห็นลูกแล้วพี่ก็คิดถึงแตมตลอด ตอนนั้นก็ย้ายบ้านไปไม่ทันได้ลาเลย”

“จริงสิครับ คุณจ๋าคือคนที่เจอแตมสลบอยู่ที่สวนข้างบ้านใช่ไหมครับ” พี่ทัชทักขึ้นเป็นประโยคแรกตั้งแต่เริ่มคุยกัน นั่นทำให้ผมคิดได้ว่าเรื่องนี้สำคัญมาก เราเคยคุยกันก่อนหน้านานแล้วว่าพี่จ๋าอาจจะเป็นกุญแจที่ทำให้ผมหายจากอาการที่เป็นตอนนี้ก็ได้

“ใช่ค่ะ พี่เห็นว่าสักพักแล้วแต่น้องแตมไม่มาสักทีเลยออกไปดู ตกใจมากเลย ตอนน้องแตมเข้าโรงพยาบาลพี่กับแฟนก็ไปเยี่ยมนะคะ แต่ว่าน้องหลับอยู่ตลอด”

“แล้วทำไมแตมถึงได้ไปสลบอยู่ตรงนั้นคุณจ๋าพอจะเดาได้ไหมครับ”

“อืมมม” พี่จ๋าทำท่าคิด ผมเองก็จ้องพี่เขาเพื่อรอคำตอบเช่นกัน ลุ้นยิ่งกว่าช่วยแม่ฟังเลขสลากกินแบ่งรัฐบาลอีก

แต่พอจ้องหน้าพี่จ๋านานๆเข้า

ภาพบางอย่างก็วูบเข้ามาในหัว

ผมตอนห้าขวบเดินผ่านรั้วต้นไม้ที่พ่อทำเป็นรูเล็กๆให้ทะลุไปบ้านพี่จ๋าได้ จะได้ไม่ต้องออกทางประตูให้เป็นอันตราย สนามหญ้าข้างบ้านของพี่จ๋าได้รับการดูแลอย่างดี มีต้นไม้ดอกไม้เยอะเพราะแฟนพี่จ๋าชอบทำสวน บ้านทั้งสองหลังมีลักษณะคล้ายกัน คือมีประตูกระจกให้เดินออกมาทางสวนได้ ผมชอบไปยืนรอพี่จ๋าตรงนั้น

แต่วันนั้น บังเอิญว่าผีเสื้อตัวหนึ่งบินผ่าน ผมเลยวิ่งตามมันไปหยุดที่หลังพุ่มดอกเข็มไม่ไกลจากประตูกระจกมากนัก ผ้าม่านถูกเปิดเอาไว้เพียงน้อยนิดหากก็ยังพอมองเข้าไปเห็นด้านในได้

สิ่งที่ผมเห็นเมื่องมองเข้าไปนั่นเอง คือสาเหตุที่ทำให้ตกใจจนสลบไป

“แตมจำได้แล้ว!

“จำได้เหรอ พี่กำลังจะบอกว่าพี่เองก็ไม่รู้ว่าทำไมน้องแตมถึงได้สลบไป” กลายมาเป็นพี่จ๋ามองผมกลับบ้าง พร้อมกับพี่ทัชที่รอฟังเหตุการณ์ตอนนั้นจากปากของผม

มันกระดากนิดๆที่จะเล่าเหมือนกันนะ หน้าผมร้อนวูบวาบ เมื่อมองจนมั่นใจว่าจะไม่มีพนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาใกล้ก็ลดเสียงลงจนได้ยินกันแค่สามคนบนโต๊ะอาหาร

“วันนั้นแตมเห็น เอ่อ...พี่จ๋ากับแฟน”

“คะ? ว้าย ตายแล้ว” เหมือนเจ้าตัวจะนึกออกขึ้นมา ใบหน้าของหญิงสาววัยเกือบห้าสิบแดงก่ำแข่งกับผม สองมือยกขึ้นปิดปากตัวเอง “น้องแตมเห็นเหรอ”

“อือ แตมว่าแตมเห็น แต่ตอนนั้นแตมยังเด็กมาก เลยไม่รู้ว่ามันคืออะไร”

“แตมเห็นอะไรครับ” คนเดียวที่ยังไม่รู้เรื่องทำหน้าสงสัย ผมหันไปมองพี่จ๋าก่อนที่พี่เขาจะพยักหน้าอนุญาตให้เล่า ด้วยความไม่อยากให้พี่จ๋าอายไปกว่านี้ผมเลยขยับไปกระซิบพี่ทัชใกล้ๆ

“เอาไว้ค่อยคุยที่ห้องดีกว่านะครับ แตมสงสารพี่จ๋า”

“ได้ครับ”

“น้องแตม พี่ขอโทษจริงๆ พี่คิดว่าตอนนั้นน้องแตมยังไม่มาก็เลย...เอ่อ นั่นแหละจ้ะ”

“แฟนพี่จ๋า....ไม่ได้ทำร้ายพี่ใช่ไหมครับ” เป็นสิ่งที่ผมค้างคาใจอยู่เรื่องเดียว แต่ลึกๆก็เหมือนจะได้คำตอบอยู่แล้ว เพราะท่าทางของพี่สาวข้างบ้านดูมีความสุขดี ก่อนหน้านี้ก็ยังเล่าเรื่องลูกกับสามีอยู่เลย

“เปล่าจ้ะ คือจะว่ายังไงดี พอดีมันเป็นรสนิยมของเราสองคนน่ะ แฟนพี่เขาชอบแบบนั้น พี่เองก็...ชอบ” หน้าพี่จ๋าจะระเบิดแล้ว ผมเลยแกล้งเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น คล้ายพี่ทัชเองก็พอจะเดาได้เหมือนกัน หลังจากนั้นหัวข้อสนทนาเลยกลายเป็นเรื่องที่พี่จ๋าย้ายตามแฟนไปต่างจังหวัดและกลับมาอยู่กรุงเทพฯหลายปีหลังจากนั้น แต่ก็ไม่ได้กลับไปอยู่บ้านหลังเดิม

เมื่อแลกเบอร์ติดต่อกันเสร็จพวกเราก็แยกกันที่หน้าร้านอาหาร วันนี้เป็นอีกวันที่ผมยิ้มได้เพราะได้เจอกับคนที่รักเหมือนพี่สาวคนหนึ่งหลังผ่านไปยี่สิบปี

“พี่ทัช”

“ครับ?”

“ห้องแตมหรือห้องพี่ดีครับ” ผมถามเพราะเรายืนกันอยู่ที่หน้าห้องแล้ว แต่เลือกไม่ได้ว่าจะไปคุยกันที่ห้องของผมหรือห้องพี่ทัชดี

“อยู่ที่ว่าจะเข้าไปทำอะไร แต่เตียงพี่กว้างกว่านะ”

“ไอ้พี่ทัช!” กวนประสาทนี่เก่งที่หนึ่ง “ตกลงจะคุยหรือไม่คุย ไม่งั้นแตมจะกลับห้องไปทำงานต่อแล้วนะ”

“โอ๋ๆ พี่ล้อเล่นเอง ไม่อยากให้เครียด”

“หน้าแตมเหมือนคนเครียดหรือไง พี่อะชอบแกล้ง” โกรธแล้ว ฟาดมือลงไปที่ต้นแขนหนึ่งที ไม่ทันได้รู้สึกตัวเลยว่าตอนนี้สามารถสัมผัสอีกฝ่ายได้โดยที่ไม่เป็นอะไรเลย ก่อนหน้านี้ผมถูกตัวพี่ทัชหลายครั้งลึกๆก็มีอาการหลงเหลือนะไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกอะไรเลย คล้ายๆกับในอกมันกรีดร้องเล็กๆ สมองกับร่างกายคล้ายต่อต้านกันให้ถอยห่างจากการสัมผัสนั้นซะ แต่ผมก็ฝืนมาโดยตลอด แต่ตอนนี้สิ ไม่มี! ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว! ปกติเหมือนตอนจับโต๊ะจับเก้าอี้ที่ไม่มีชีวิต

ผมมองมือตัวเอง ขณะที่พี่ทัชไขกุญแจห้อง เปิดประตูออกกว้างเพื่อให้ผมเดินเข้าไปก่อน

“ไหนเล่าให้พี่ฟังหน่อยว่าตกลงไปเห็นอะไรมา ถึงขั้นสลบแล้วฟื้นขึ้นมากลัวการสัมผัสเลย แตมจำทุกอย่างได้แล้วใช่ไหม”

“ก็พอจำได้ไม่แม่นมากหรอก ตอนนั้นแตมห้าหกขวบเอง” ผมก้มลงมองมือตัวเอง เริ่มเล่าเรื่องที่เห็นมาตั้งแต่มุดรั้วต้นไม้เท่าที่พอจะจำได้ “...แล้วแตมก็มองผ่านผ้าม่านเข้าไป เห็น...เห็น เอ่อ...พี่จ๋าถูกแฟนทำร้าย”

“ทำร้าย?” เหมือนตอนนี้พี่ทัชสวมวิญญาณคุณหมอไปแล้ว ใบหน้ารับฟังไม่แสดงอาการอะไรทำให้พอจะสบายใจเล่าต่อได้ ถ้าไม่ได้กำลังจริงจังอยู่ก็จะแซวแล้วว่าไหนบอกไม่รับเป็นคนไข้

“คือแตมเข้าใจว่าพี่จ๋าถูกแฟนทำร้าย มันดูน่ากลัวมากๆเลยตอนนั้น แฟนพี่เขาเอากุญแจมือมาล็อกมือพี่จ๋าไว้กับหัวโต๊ะ แล้วก็ เอ่อ...คร่อมบนตัวกับ...ขย่ม”

“อ้อ มีเซ็กส์”

“คงใช่แหละ สีหน้าพี่จ๋าดูทรมานมากๆ แตมกลัวอยากจะร้องให้คนช่วยแต่ก็สลบไปซะก่อน ตื่นมาก็อย่างที่เคยเล่าให้พี่ฟัง ว่าแตมจำอะไรไม่ได้ หลังจากนั้นใครก็ถูกตัวแตมไม่ได้เลย”

พี่ทัชนิ่งไปหลายนาทีเพื่อประมวลผลความคิดของตัวเอง หลังจากนั้นจึงระบายยิ้มอ่อนที่เห็นแล้วสบายใจออกมา

“จากที่ได้ยินคุณจ๋าบอกในร้านอาหาร คือคุณจ๋าไม่ได้ถูกทำร้ายจริงๆ แต่เป็นรสนิยมของเขาสองคน หรือเรียกง่ายๆว่าคุณจ๋ากับแฟนชอบมีเซ็กส์แบบรุนแรง โดยที่ไม่ทันได้คิดว่ากำลังจะมีเด็กมาที่บ้านและเห็นเหตุการณ์เข้า”

“วันนั้นแตมกลับบ้านเร็วด้วยล่ะ เพราะว่าแม่รีบไปรับตั้งแต่บ่ายก็เลยรีบไปบ้านพี่จ๋าเลย เรานัดกันไว้ช้ากว่านั้น” ผมรีบแก้ตัวแทนเพราะท้ายๆประโยคคล้ายกับว่าพี่ทัชกำลังตำหนิพี่ข้างบ้านของผมอยู่

“ครับ พี่เข้าใจ”

“สรุปคืออาการที่แตมเป็นมายี่สิบปีเพราะไปเห็นเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ” ผมพึมพำอย่างท้อใจปนสมเพชตัวเอง แค่เห็นคนมีอะไรกันก็ช็อกจนไม่กล้าถูกตัวใคร ดูเว่อร์มากๆอะ แบบนี้ทำไมคนที่ดูหนังโป๊ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย

และพี่ทัชก็เหมือนจะอ่านความคิดของผมได้ เขาส่ายหน้า ด้วยท่าทางที่ไม่ได้ดูถูกหรือเห็นด้วยกับความคิดของผมแม้แต่น้อย เป็นสีหน้าที่เข้าใจ ชวนให้คล้อยตาม

“ในตอนนี้ที่แตมอายุยี่สิบห้า มันถึงได้กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยครับ แต่ในเด็กเล็กๆนั้นจะแตกต่างกัน เด็กจะแยกไม่ออกว่าพฤติกรรมแบบนั้นคือการแสดงความรักรูปแบบหนึ่ง แต่จะเอาไปรวมกับการทำร้ายร่างกาย คิดว่าความเจ็บปวดคือการถูกทำร้าย ยิ่งแตมเห็นกับคนที่สนิทกันมากๆจนช็อก ร่างกายจึงต่อต้าน คิดว่าใครสัมผัสตัวก็จะถูกทำร้ายไปหมด”

“...”

“จิตใจของคนนั้นบอบบางและซับซ้อน ยิ่งในเด็กแล้วยิ่งกระทบง่ายกว่าผู้ใหญ่ แตมไม่ต้องกังวลอะไรเลยครับ ขนาดผู้ใหญ่ที่โตแล้วยังมีเรื่องให้กระทบกระเทือนจิตใจจนเกิดเป็นอาการทางสมอง ทางจิตใจเลย และบางคนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังป่วย”

ผมมองหน้าพี่ทัช ซึมซับทุกคำพูดเข้าสู่สมองและกลั่นออกมาเป็นความหมายที่ตัวเองตีความได้

เหมือนบางอย่างในหัวใจได้รับการปลดล็อก กับการหาคำตอบที่มืดมิดมายี่สิบปี วันนี้ผมได้พบแสงสว่างนั้นแล้ว โดยมีพี่จ๋าเป็นคนไขกุญแจ และพี่ทัชที่จูงมือผมก้าวออกมาจากความมืดนั้น

“ขอบคุณนะครับ”

“เมื่อเจอต้นตอของเหตุ เราก็จะแก้ปมทั้งหมดได้ ลองสัมผัสพี่ดูสิ ตอนนี้แตมอาจจะไม่เป็นอะไรแล้วก็ได้นะ”

“จริงเหรอ” 

"ครับ ลองดูไหม"

"ตะ แตม ไม่กล้า" ผมกลัว...กลัวว่าตัวเองจะล้มเหลวในความพยายาม หลังจากนั้น พี่ทัชก็อาจจะ..

"ไม่ต้องห่วงนะครับ ถ้าครั้งนี้ไม่ได้ เราก็จะพยายามกันต่อจนได้ พี่ไม่มีทางรู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่แตมเป็น พี่เคยบอกว่าจะช่วยแตม เชื่อใจพี่นะ"

คำว่าเชื่อใจจากคนตรงหน้านั้น เป็นเสมือนพลังที่คอยเพิ่มความกล้าหาญให้กับผมเสมอ จึง ยกมือสั่นเทาของตัวเองค่อยๆวางลงไปที่แขนของพี่ทัชช้าๆ ทั้งห้องอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงหัวใจของผมที่เต้นแรง หากก็ไม่ใช่เกิดจากอาการที่อยากจะสะบัดตัวออกอีกแล้ว ผ่านไปหลายนาทีผมก็ยังนิ่งอยู่อย่างนั้น

“เห็นไหม”

“แตมจับพี่ได้จริงๆด้วย ไม่มีอาการอยากจะเอามือออกด้วยล่ะ”

“แต่ที่จริงก่อนหน้านี้เราก็สัมผัสตัวกันประมาณนี้ได้อยู่แล้วนะ” มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมานิดๆ “ลองเพิ่มเลเวลหน่อยเป็นไง”

“ยังไงครับ?”

“กอดพี่”


---------------


“ฮะ! อะไรนะ”

พี่ทัชไม่เสียเวลาอธิบายรอบสอง เป็นฝ่ายรั้งผมเข้าสู่อ้อมกอดของเขาด้วยตัวเอง ในตอนแรกผมรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองจะหยุดเต้น จากนั้นมันก็เต้นแรงกว่าครั้งไหนๆ

หากอีกส่วนกลับรู้สึกสงบนิ่ง ความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากร่างกายสูงใหญ่กว่าซึมซาบลึกเข้ามาถึงภายใน

กอด...ครั้งแรกในรอบยี่สิบปีที่ไม่ใช่กับคนในครอบครัว

ผมยกสองแขนโอบล้อมไปรอบแผ่นหลังแข็งแกร่ง วางทาบลงไปช้าๆ ซบใบหน้าเข้ากับอกกว้าง ปล่อยเวลาให้ไหลผ่านอย่างไม่รีบร้อนและไม่คิดที่จะถอยออกห่าง

เก็บช่วงเวลานี้เอาไว้ ให้เนิ่นนานที่สุด

“ดีใจด้วยนะครับน้องแตม ตอนนี้น้องแตมหายแล้ว”

“อื้อ”

กอดของพี่ทัช อบอุ่น...อบอุ่นมากๆเลย

 

ไม่รู้ว่าเพราะดีใจจนเกิดเหตุ หรือว่าอะไร แต่ผมก็เผลอหลับและนอนกอดพี่ทัชเอาไว้จนถึงเช้า งานการไม่ต้องทำแล้วไอ้แตม มานอนกกผู้ชาย ชีวิตจะดีเกินไปละ

“คิกๆ” ช่างงานก่อน ตอนนี้ผมกำลังทำตัวเหมือนคนบ้า ยิ้มหัวเราะกับตัวเอง แต่ใครไม่เป็นผมไม่เข้าใจหรอก ไม่ได้สัมผัสถูกตัวใครอย่างนี้มาตั้งกี่ปีแล้ว พอโดนตัวได้มันก็จะรู้สึกดีมากๆๆๆ

“ซนนะครับ”

“ตื่นแล้วเหรอ อรุณสวัสดิ์ครับ” ผมเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มกว้างให้เจ้าของร่างที่ผันตัวจากคุณหมอเป็นหมอนข้าง ต่อไปต้องเรียกว่าพี่ทัชสารพัดอาชีพ คึคึ

แล้วก็ขำกับความคิดตัวเอง เอาหน้าซุกเข้ากับอกกว้างและอุ่น แขนยังกระชับแน่นอยู่บนตัวเจ้าของห้อง พอๆกับวงแขนแข็งแรงที่รัดแรงขึ้น

“น้องแตม” พี่ทัชเสียงแหบพร่าอย่างคนเพิ่งตื่นนอน(?) โน้มหน้าลงมากระซิบเรียกชื่อกันที่ริมหู จั๊กจี้นิดๆแต่ไม่มีอาการอยากจะสะบัดตัวออกแล้วจริงๆ ด้วยความดีใจเลยนิ่งปล่อยให้เขาทำอยู่อย่างนั้น

“งือออ พี่ทัช”

“อย่ายั่วให้มากนักสิครับ”

“แตมไม่ได้ทำไรเลยเหอะ ฮืออ ดีใจจังถูกตัวคนอื่นได้ เรานอนกอดกันทั้งวันเลยดีไหม

“ให้ตาย นี่แหละที่เรียกว่ายั่ว” ยั่วบ้าอะไรล่ะ ผมจะยั่วพี่ทัชไปทำไม สงสัยเพิ่งตื่นสมองเลยเบลอคิดว่าผมเป็นผู้หญิงแต่งตัวเซ็กซี่ล่ะมั้ง ก็ยั่วในความคิดของผมน่ะต้องใช้กับผู้หญิงผมยาวสลวยชุดบางเบาเว้าแหว่ง เปิดนั่นนิดนี่หน่อย กระโปรงสั้นเสื้อเกาะอกต่างหากล่ะ  

นี่ผมยังนอนด้วยชุดเดียวกับที่ออกไปเมื่อวาน น้ำไม่ได้อาบด้วยซ้ำ

ไม่ควรเรียกยั่ว ต้องเรียกเน่า

เอาเถอะ ประเด็นนี้ผมจะไม่สนใจ ขืนทักไปที่ทัชจะแซว ทั้งที่พี่เขาเองก็ไม่ได้อาบน้ำ สองเน่านอนหมักเชื้อโรคตั้งแต่เมื่อวานพอกัน แต่กลับดูดีไม่เท่ากัน พี่ทัชยังคงหล่อแบบไร้ที่ติด ความยุติธรรมอยู่ที่ไหน ตอบแตมหน่อย

และเพราะขี้เกียจเถียงเรื่องยั่วไม่ยั่ว ก็เลยกลับไปคุยเรื่องอาการของตัวเองแทนดีกว่า

“ที่จริงแตมก็ยังไม่รู้เลยว่านอกจากพี่ทัชแล้วคนอื่นถูกตัวได้หรือเปล่า”

“คงได้แหละ ลองเริ่มจากคนที่รู้จักคุ้นเคยกันดีไปก่อนนะครับ พี่คิดว่าไม่มีปัญหา แต่...ห้ามไปกอดใครพิสูจน์อย่างที่ทำกับพี่ตกลงไหม”

“งื้อออออ”

“แค่แตะๆตัวก็พอ” พอไม่รับปากก็ย้ำอีก

“แล้วไอ้กรรณล่ะ” ผมทำหน้าคิดนิดๆ ที่จริงก็อยากจะกอดขอบคุณเพื่อนสักครั้งถ้าหากว่าถูกตัวมันได้

พี่ทัชคิดตามก่อนจะตอบด้วยสีหน้าลำบากใจ “ให้ครั้งเดียว แต่ห้ามนอนกอดอย่างนี้นะ”

“บ้า! ใครจะไปอยากนอนกอดกับมัน” พูดไม่ดูตัวเองเลยว่าตอนนี้ก็ยังกอดพี่ทัชเอาไว้แน่น แต่มันไม่เหมือนกันไง นั่นไอ้กรรณ นี่พี่ทัช ชื่อก็ไม่เหมือนกันแล้ว

“ไม่อยากน่ะดีแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นเรื่องถูกตัวคนอื่นก็เอาไว้ทีหลัง ตอนนี้...” คนพูดลากเสียง กวาดมองไปทั่วใบหน้าและตัวผม ความรู้สึกมันร้อนหนาวยังไงก็ไม่รู้

“อะ อะไรพี่ ทำไมมองแตมอย่างนี้”

“พี่กำลังคิดว่า ตอนนี้แตมให้พี่พิสูจน์จนกว่าจะมั่นใจก่อนดีกว่าเนอะ”

“ยังไง”

“ก็...พี่จะลองแตะตัวแตมไปเรื่อยๆดู ถ้าแตมไม่มีอาการ ก็แปลว่าหายแล้ว นะครับ” ท้ายเสียงทอดอย่างออดอ้อน คนขี้ใจอ่อนอย่างผมเลยเผลอพยักหน้าแบบงงๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่ริมฝีปาก ก่อนมือหนาจะทาบลงมาบนสะโพกเป็นจุดแรก “เป็นไงครับ”

“อือ”

ลากลงไปที่โคนขา

“ตรงนี้ล่ะครับ”

“อืออ”

ลูบกลับขึ้นมาที่สะโพกอีกครั้ง

“รู้สึกไหม” เจ้าของใบหน้าเพิ่งตื่นนอนแต่ยังดูดีขยับเข้ามากระซิบถามใกล้ๆที่ริมหู เสียงแตกพร่า

“อือออ”

“แล้ว...” ฝ่ามือลดจำนวนลงเหลือเพียงปลายนิ้ว ลากอ้อมผ่านร่างกายจากเอวกรีดไล่ขึ้นตามแนวกระดูกสันหลังจนถึงต้นคอ “อย่างนี้ล่ะครับ”

“อ๊ะ อือออ”

“ว่าไงหืม พี่ไม่ได้ยินคำตอบเลย”

“พะ พี่ทัช”

“ครับ” จมูกโด่งกดลงมาที่ขยับ เสียงแหบทุ้มมาพร้อมกับลมหายใจร้อนที่เป่ารดใบหูจนผมขนลุกชัน อกแอ่นเบียดกับร่างกายของอีกฝ่ายราวกับปลายนิ้วนั้นคือลาวาร้อน

“แตม..รู้สึก..แปลกๆ”

“ยังไง” คนถามกลับมาคลึงฝ่ามือที่สะโพกอีกครั้ง ใบหน้าเคลื่อนลงต่ำกว่าสันกรามไปนิด ริมฝีปากเฉียดผ่านผิวต้นคอ

ร่างกายคล้ายกับล่องลอยได้

“มัน....อือ...แตมเหมือน...อยากผลักพี่ออก...แต่ทำไม่ได้” อธิบายไม่ถูก ทั้งวูบวาบและหายใจไม่ทั่วท้อง อาการจะว่าคล้ายแต่ก็ไม่คล้ายก่อนหน้าที่เคยถูกตัวใครไม่ได้ซะทีเดียว มันมีความรู้สึกหวิวๆ ร้อนไปทั่วทั้งตัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนปะปนด้วย

“เหรอ”

“แตม...ไม่มีแรง”

“น้องแตม อืมมม” ตรงกระดูกไหปลาร้าเจ็บจี๊ดขึ้นมาชั่ววูบหนึ่ง ผมแทบจำเสียงที่เปล่งออกจากลำคอตัวเองไม่ได้ มันประหลาดราวกับไม่ใช่ตัวเอง ยิ่งส่งเสียงนั้นออกมา พี่ทัชก็ยิ่งทำให้ผมเจ็บนานขึ้นกว่าเดิม

กว่าที่เขาจะผละออกไป ผมก็หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทิ้งร่างไร้เรี่ยวแรงกับเตียงน้ำตาคลอ ขยับไปไหนไม่ได้ ทำได้แค่สบตากับคนที่ชันตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนคร่อมผมเอาไว้จากด้านบน

“พี่ทำอะไรแตม”

“ให้ตาย พี่ขอโทษ พี่อยากจะแกล้งไม่คิดว่าจะเลยเถิดขนาดนี้” สีหน้าเขาดูรู้สึกผิดจริงๆ รีบฉุดมือผมให้ลุกขึ้นนั่งบ้าง จับคอเสื้อผมให้เข้าที่กว่าเดิมจากที่มันหลุดลุ่ย

“เลยเถิด” ผมทำหน้างงจนคนฟังตบหน้าผากตัวเองเบาๆ

“ลืมไปเลยว่าน้องแตมไม่เคยเจอเรื่องอย่างนี้ เฮ้ออ พี่เหมือนหลอกทำมิดีมิร้ายเด็กน้อยเลยอะ”

“แตมไม่เด็กนะ”

“เรื่องอื่นอาจจะไม่ แต่เรื่องนี้...เบบี้นะครับหนู” ปลายนิ้วที่เคยสร้างความปั่นป่วน แตะลงมาที่จมูกผมเบาๆ สายตาล้อเลียนระยิบระยับจนน่าโมโห แต่ก็ร้อนหน้าไปด้วยในที

“อะไรล่ะนั่น พี่ทัชแกล้งแตมเหรอ”

“ก็หนูน่าแกล้ง”

“หนู?”

“เรียกอย่างนี้น่ารักดีเนอะ”

เนอะอยู่คนเดียวน่ะสิ หนูอะไรกันล่ะอายุยี่สิบห้า แต่กำลังจะเถียงก็ถูกดึงลงจากเตียง ดันหลังผมไปทางห้องน้ำเป็นการตัดบทเปลี่ยนประเด็น

“ไปล้างหน้าล้างตานะครับ มีแปรงสีฟันอันใหม่อยู่ในตู้บนอ่างหนูใช้ได้เลยนะ เดี๋ยววันนี้พี่ทำอาหารเช้ารอเอง”

“แต่พี่ทัช...” 

“ไม่มีแต่ครับ พี่อยากทานข้าวเช้ากับหนู...ทุกวันเลย”

“เอ่อ...พี่”

ปัง!

ไม่รอฟัง เหมือนกับพี่ทัชไม่อยากให้ผมปฏิเสธทั้งเรื่องอาหารเช้าและเรื่องล้างหน้าแปรงฟัน แต่ผมก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธหรอกนะ การมีเพื่อนทานข้าวด้วยกันทุกวันอย่างพี่ทัช ผมมีความสุขจะตาย ที่เรียกเอาไว้ก็แค่อยากจะบอกว่า

ห้องอยู่ติดกันแค่นี้ ผมวิ่งกลับไปอาบน้ำแปรงฟันก่อนแล้วค่อยกลับมาก็ได้ไง

คนแก่ขี้ลืม!

- - - - - - - - -

อะไรยังไงซิ พี่หมออออออ

หวานพอละ หมั่นไส้ ตอนหน้าลากเข้าปมต่อไปเลยละกัน ชิ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.628K ครั้ง

2,547 ความคิดเห็น

  1. #2540 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 14:28
    โถที่แท้น้องแตมในวัย 5 ขวบก็ไปเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นนี่เอง ถึงได้ช็อกจนสมองสั่งการผิดปกติแบบนี้ คือถ้ามามองตอนโตมันก็ดูเรื่องเล็กจริงๆแหละ แต่สำหรับเด็กก็อย่างที่ทัชพูด มันกระทบกระเทือนได้ง่ายกว่า แต่พอรู้สาเหตุแล้ว มันก็ไม่มีอะไรน่ากลัวแล้วนะ แต่อยากตีพี่หมอมากเลย ล่อลวงน้อง แกล้งน้องสุดๆ แต่เอาจริงป่ะ นอนกอดกันขนาดนี้แล้ว เป็นแค่พี่น้องไม่ได้แล้วนะ
    #2540
    0
  2. #2503 ENJOY_EVERYDAY (@pink-peat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 10:10
    กอดกันได้แล้ว ต่อไปก็ทำอย่างอื่นได้แล้วดิ อิ อิ อิ
    #2503
    0
  3. #2459 LMLM (@loog-mai26) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 09:33
    ใช้หน้าที่การงานในทางมิชอบนะพี่
    #2459
    0
  4. #2438 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 23:22
    เริ่มจะหายแล้วแตม
    #2438
    0
  5. #2407 zzzPLAzzz (@zzzwanmaizzz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 21:33
    ยัยหนู.. อิพี่มันจะกลืนหนูลงท้องอยู่แล้วลูก 55555
    #2407
    0
  6. #2385 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 22:20
    เอ็นดูน้องไปแบบ คูณสิบ
    #2385
    0
  7. #2359 Strawberrybunny (@strawberrybunny) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 03:44
    น้องงงงงงงงง555555 เอ็นดูนางตอนรู้เหตุผล55555555 ส่วนเนี่ย น้องอาจตื่นเต้นจนมองข้ามว่าพี่เเบบ เห่ยกำลังกินน้องนะ555 มัวเเต่ดีใจที่สัมผัสได้ ลืมหมดเลย
    #2359
    0
  8. #2243 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 19:16
    หนูซื่อเกินไปแล้วลูกกก
    #2243
    0
  9. #2237 pinkyyyy (@pinkkky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 14:42
    ฮืออออออออออออออ😳😳😳
    #2237
    0
  10. #2051 AE0404 (@airplane0330) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 02:33
    omg พี่หลอกทำมิดีมิร้ายยย งื่อดีใจสัมผัสพี่ได้แล้ววว
    #2051
    0
  11. #1918 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 23:29
    น้องลูกกกกกกก หนูจะไม่รู้ไม่ได้น้าา
    #1918
    0
  12. #1826 ต้นโมก (@dyozhochi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 15:17
    อิพี่มันร้าย
    #1826
    0
  13. #1719 aomm_choco (@aomm_choco) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 09:12
    พี่ทัช!! ไม้เรียวในมือแม่สั่นมาก!!
    #1719
    0
  14. #1683 0648681480 (@0648681480) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 00:07
    เกือบ..
    #1683
    0
  15. #1353 Tualektuanoy_ (@rattanaporn28) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 10:55
    คูมตำหนวดดทางนี้ค่ามีคนเนียนแต้ะอั้งเด็กค่าาา!!!
    #1353
    0
  16. #1351 Venus_ (@a-part) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 10:27
    คุณตำหนวดดดดดดดดดดดดดดดด มีคนหวังเคลมเด็กค่ะะะะ มาจับด่วนนนนน
    #1351
    0
  17. วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 09:18
    คุณตำรวจจจจจจจจจจจอยู่ไหนนทางนี้มีคนลวนลามเด็กก
    #1347
    0
  18. #1264 pp_wert (@pp_wert) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 00:18
    พี่หมอเธอจะร้ายไปแล้วนะ
    #1264
    0
  19. #1127 PATASIQI (@PATASIQI) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 03:29
    งื้ออออออ น่ารัก เขินมากกกก หนูของหมอ
    #1127
    0
  20. #1117 TmwMixer (@mixerjam11-z) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 01:19
    ร้ายน้าหมออ น้องหนีไปปปปป
    #1117
    0
  21. #1061 sapphireorz (@sapphireorz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 20:50
    เจ้าเล่ห์นะคะ
    #1061
    0
  22. #966 pimorazpp (@pimorazpp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 11:33

    แหมๆ พี่มันเจ้าเล่ห์ไงลูก อยากให้หนูใช้ของที่ห้องเขาให้ชินๆ

    #966
    0
  23. #926 m ma ri (@may-mm111) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 00:08
    หมอ รองพื้นเบอร์ไหนเนี่ย
    #926
    0
  24. #843 qu_up (@qu_up) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 05:14
    พี่หมอเจ้าเล่ห์นะคะ น้องแตมหนีไปลู๊กกกกก
    #843
    0
  25. #828 Chompoo_mg (@Chompoo_mg) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 20:48
    แฟนกันอะ พี่น้องที่ไหนนอนกอดกันขนาดนั้นนนน หืมม
    #828
    0