[golden child] compass heart ,jaey

ตอนที่ 3 : ๐๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    1 มิ.ย. 61






๐๒







           บรรยากาศในยามเช้าของวันจันทร์ดูไม่ต่างอะไรกับบรรยากาศของวันทั่วๆไป แน่ล่ะ! กึ่งร้อนกึ่งเย็นสบายๆ เสียงรถมากมายต่างกำลังเร่งเครื่องเพื่อที่จะได้ทันเวลาในการไปทำมาหากิน เพราะตลอดเวลาช่วงเช้า ถนนต่างๆจะแน่นเอี๊ยดไปด้วยรถรา และรถที่อยู่บนท้องถนนที่ตอนนี้กำลังแล่นด้วยความเร็วพอประมาณ จะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจาก ‘วาย’ คนนี้ ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้าของโรงเรียนแห่งหนึ่งในตัวเมืองหลวง วันนี้วายดูสดใสร่าเริงกว่าทุกวัน เพราะเปิดภาคเรียนวันแรกได้มาถึงแล้ว หลังจากที่ต้องมาตกระกำลำบากกับการที่จะต้องมานั่งสอบไล่นั่นมันเรื่องยากสำหรับเด็กวัยอย่างเขาเชียวล่ะ 


          เมื่อมาถึงยังบริเวณหน้าโรงเรียน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม บริเวณหน้าโรงเรียนก็ยังคงมีเหล่านักเรียนที่ทยอยกันมาจากบ้าน ต่างก็กำลังเร่งเดินเพื่อที่จะให้ทันเวลาเข้าแถวเคารพธงชาติซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่น่าเบื่อมากสำหรับเขา


          วายก้าวเท้าแรกออกมาจากรถ สัมผัสกับบรรยากาศที่ดูร้อนอบอ้าวราวกับทะเลทราย ซึ่งความคิดนี้มันช่างน่าเวทนาเสียจริง แท้จริงแล้ว บรรยากาศในเช้านี้อาจจะมีช่วงที่ร้อนไปหน่อย แต่ถูกสายลมอ่อนๆพัดหายไปหมด

          วายถอนหายใจ ไม่รู้ว่าวันนี้จะเจอดีอะไรหรือเปล่า เพราะตั้งแต่โรงเรียนเปิดเทอม ทุกอย่างดูซีเรียสไปหมด โดยเฉพาะเรื่องความรัก ใช่เลย! ไม่มีอะไรหยุดความคิดที่ดูเปลี่ยวเปล่าของเขาได้ อะไรๆ มันก็ดูบ้าบอคอแตกเพราะตั้งแต่ม.1 ถึง ม.5 ซึ่งเวลาไม่เกินมากกว่าห้าปี แต่เอ๊ะ จะว่าไป เพิ่งเปิดเทอมใหม่ เวลามันคงไม่บรรจบห้าปีเต็มหรอก มันน่าจะเป็นสี่ปีมากกว่าในความคิดไร้ขอบเขตของวาย

          เด็กหนุ่มเม้มปากแน่น พยายามที่จะก้าวเท้าให้ทันหมู่เพื่อนฝูงให้เร็วที่สุด เพราะเหลือเวลาแค่สองนาที สี่วินาที กับอีกเศษเสี้ยวของวินาที และอีกเศษเสี้ยว จะว่าไปเขาจะนับหาพระแสงอะไร เพราะเรื่องที่วายกังวลใช่จะเป็นเรื่องเวลา แต่กลับกลายเป็นเรื่องของเขาคนนั้นมากกว่า เพราะตั้งแต่แอบรักเขาคนนั้นมาถึงสี่ปีเต็ม มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรู้เห็นด้วยซะหน่อย เพราะตลอดเวลาวายมักจะคิดพร่ำเพ้อคนเดียวอยู่ตลอดเขามองก็หาว่าแอบดู เขาไม่มองก็หาว่าไม่ชอบ สรุปแล้วคือบ้าชัดๆ

          แต่แล้วเสียงของเพื่อนสุดแสนรักของเขาก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้างด้วยความชื่นบาน


          “อ้าว ว่าไงจางจุน ไม่เจอกันเป็นเดือนสบายดีมั้ย” วายกล่าวทักทาย

          “โหยยย ไม่ต้องมาถามสารทุกข์สุกดิบกะเราหรอก สำหรับเราสบายดี ว่าแต่นายเถอะวาย ปิดเทอมนี้ได้ข่าวว่าไปเที่ยวไกลถึงออสเตเรียเลยหรอ”

          “อืม”

          “นั่นแหละๆ สนุกเลยสิท่า ผิดกับเราที่เที่ยวได้แค่จังหวัดเชียงใหม่ อยากไปเหมือนนายบ้างจัง” จางจุนทำหน้าอยากไปซะเหลือเกิน

          “อ่า เคๆ งั้นปิดเทอมครั้งหน้าเราไปกันนะ ครั้งนี้ถือซะว่ารอก่อน” วายส่งยิ้มหวานไปให้ด้วยหน้าตาเบิกบานเช่นเดียวกัน

          “โอเคค้าบบบบ” จางจุนยิ้มกริ่ม ใบหน้าบานขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะนี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่จางจุนได้เหยียบออกนอกประเทศเป็นครั้งแรก แต่จะต้องรอไปอีกนานพอสมควร เพราะอีกตั้งปีกว่าโรงเรียนจะปิด






ยามบ่าย…

          ช่วงเวลาหลังรับประทานอาหารกลางวันจบลงก็เป็นที่น่าเบื่อหน่ายสำหรับวาย เพราะยังไม่ได้ทำอะไรก็ขึ้นคาบเรียนใหม่เสียแล้ว แต่กระนั้น! มันก็ไม่ใช่กงการอะไรที่ต้องไปคิด การเรียนเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดของเด็กวัยอย่างเขา ถ้าไม่นับการเรียนพิเศษที่จะต้องไปเรียนในวันเสาร์และวันอาทิตย์ด้วย


          “นี่ๆ วาย ช่วงนี้ไม่มีคนมาจีบมั่งหรอ”

          จางจุนเอ่ยถาม ก่อนจะถูกวายเหล่ตาใส่พร้อมที่จะขย้ำร่างของจางจุนให้แหลกแหลวเป็นจุนในวินาทีนั้นๆ เพราะเขามักจะไม่ชอบให้ใครมาถามเรื่องนี้นะสิ (เพราะมันไม่เคยผ่านเข้ามาเลยต่างหาก)

          จากนั้นวายก็ลงมือทำงานที่ครูสั่งต่อ ทิ้งให้จางจุนนั่งงงอยู่ฝ่ายเดียวท่ามกลางเสียงของสายลมที่ดังแว่วผ่านใบหู

          “โธ่ นายบอกหน่อยก็ไม่ได้ ถ้างั้นเราจะสรุปว่า…ฮั่นแน่” จางจุนชี้นิ้วมาทางวาย ซึ่งเขาเองก็พยายามไม่มองนิ้วดังกล่าว

          “ไม่มีหรอก ถ้ามีเราคงจะบอกนายคนแรกแหละ” สายตาจางจุนยังคงไม่เชื่อในสิ่งที่วายพูด ทำให้วายถอนหายใจหนักๆ

          “นี่นายจะไม่เชื่อเราเลยใช่ไหม”


          “ไม่ เพราะดูจากสายตานายแล้ว มันเหมือนกับว่ามีอะไรซ่อนเราอยู่”

          “เอาเถอะๆ คิดเองเออเองไปคนเดียวแล้วกัน เราไม่สนใจละ ขี้เกียจพูด” วายสะบัดหน้าหนีอย่างรวดเร็วแล้วหันมาสนใจกับการเรียนแทน ส่วนจางจุนก็กลับไปอยู่ในท่าเดิม






อ๊อดดดดดดดดดดดดดด


          กริ่งบอกสัญญาณหมดเวลาคาปสุดท้ายดังสนั่นทั่วทั้งบริเวณโรงเรียน เหล่านักเรียนที่กำลังนั่งหัวชนโต๊ะ หรือขะมักเขม้นอยู่กับตัวหนังสือและกระดานที่มีตัวหนังสือติดอยู่ก็เริ่มปล่อยวางจากการเหล่านั้น แสงแดดสีเหลืองปนส้มอ่อนๆ กำลังทอแสงอำพันช่วงสุดท้ายของวัน

          เมื่อถึงช่วงเย็น เหล่านกนาพันธ์ก็ออกหากินเป็นโขยง ท้องฟ้าสีส้มปนเหลืองบาดตาไปทั่ว ซึ่งวายเองก็ชอบมองท้องฟ้าในยามเย็น มันทำให้วายนึกถึงช่วงเวลาที่มีค่าในแต่ละวัน

          จางจุนที่เห็นเพื่อนนั่งเหม่อลอยท่ามกลางแสงตะวันยามเย็น ก็อดคิดที่จะเล่นไม่ได้ เลยพุ่งตัวเข้าไป แล้วใช้แขนทั้งสองคล้องเข้าที่คอของวายก่อนจะทำท่าเป็นกอดแทน


          “อ้าว นี่ยังไม่กลับอีกหรอ”

          “ยังหรอก พอดีไม่มีอะไรทำ กลับบ้านไปก็ไม่รู้จะไปทำอะไร” จางจุนผ่อนลมหายใจออก แล้วจึงทรุดตัวนั่งลงด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน เหมือนกับว่าจางจุนนั้นผ่านการเดินทางด้วยเท้ามาแสนไกล


          “เอาน่า กลับบ้านกันเถอะ กลับพร้อมเราเลยไหม เส้นทางเดียวกันพอดี”

          “ไม่หรอก พอดีเพื่อนมารับกลับบ้านน่ะ”

          “เอ๊ะ?” วายขมวดคิ้วมุ่น เพราะไม่คิดว่าจางจุนจะมีเพื่อนคอยไปรับไปส่งตั้งแต่เปิดเทอมมาก็เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก แต่ก็ไม่เอะใจอะไร เพราะคิดว่าคงเป็นเพื่อนจริงๆ


          “งั้นก็ตามใจ ถ้างั้นจะเดินลงไปพร้อมเราเลยไหม”

          “ก็ดีเหมือนกัน ถามทีเถอะ จ้องมองดูท้องฟ้าแล้วไม่เห็นมีอะไรที่ดูแล้วน่าสนใจเลยแม้แต่นิดเดียว ขอบอกว่าน่าเบื่อบวกสายตาเสียเปล่าๆ”

          “มันเป็นเรื่องส่วนตัวน่ะ นายก็อย่าทำตามสิ”

          “เออ ก็ได้ๆ” วายส่ายหน้า พลางยิ้มด้วยสีหน้าชื่นบาน เพราะมองดูเพื่อนคนนี้ทีไรเป็นต้องยิ้มออกมาทุกที






บ้านของวาย...

          “คุณย่าครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ ถ้าอาหารเย็นเสร็จแล้วก็เรียกผมด้วยนะ ขอบคุณครับ” หนุ่มน้อยรีบวิ่งแจ้นขึ้นไปยังห้องนอนของตนเอง ที่ซึ่งเป็นที่สิงสถิตของเหล่าบรรดาหนุ่มหล่อ อ่า! โปสเตอร์นั่นเอง เหล่านักร้องทางฝั่งยุโรปทั้งหลายแหล่ วายเป็นแฟนบอย ใช่แล้วววว วายไม่ค่อยชอบศิลปินเกาหลีมากเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะชอบไปทางยุโรปไม่ก็อเมริกามากกว่า


          ใช่ว่าวายจะเป็นหนุ่มที่ดูไม่สนใจการบ้านเลย แต่ว่าเขาน่ะทำการบ้านเสร็จหมดแล้วทุกวิชา หลังจากนั้นก็เป็นช่วงเวลาแห่งความบันเทิงวัยรุ่นอย่างเขา ‘MSN’


          เพราะหลายๆวันมานี้ เขามีเพื่อนใหม่เข้ามาเยอะแยะเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ การเปิดเอ็มเอสเอ็นของเขาในวันนี้ไม่ค่อยจะแปลกใจเท่าไหร่เมื่อมีคนแอดมาเป็นเพื่อน


          ยังไม่ทันที่วายจะยิ้มหรือกดคุยกับเพื่อนๆ เอ็มเอสเอ็นที่วายรับแอดรายล่าสุดก็กล่าวสวัสดีขึ้นเสียแล้ว มันช่างเป็นอะไรที่ดูรวดเร็วเสียจริง


kunjae : สวัสดี

          เอ๊ะ! หนุ่มน้อยเอียงคอด้วยความงุนงง ก่อนจะคลิกแล้วตอบกลับไปด้วยความอยากรู้ตามประสาวัยรุ่นอย่างวาย

Y sungyoon : สวัสดีครับ ชื่ออะไรหรอ?

Kunjae : ชื่อ กุญแจ ครับผม ว่าแต่คุณชื่ออะไรครับ

Y sungyoon : ชื่อวายครับ วายที่เป็น Y นะครับ ไม่ใช่ why  เรียนอยู่โรงเรียน xxx แล้วคุณล่ะครับ เรียนอยู่ที่ไหน อายุเท่าไหร่

           คำถามที่วายถามออกมามันช่างเป็นอะไรที่ดูง่ายดายเสียจริงๆ เพราะเล่นถามทีเดียวสองคำถาม ถึงแม้ว่ามันจะดูง่ายไปหน่อยในสายตาของฝ่ายตรงข้าม แต่สำหรับวายแล้ว ทุกอย่างคือ ต้องการคำตอบ

Kunjae : ผมอายุ 17 ปีครับผม ส่วนสถานที่เรียนนั้น ไม่ขอบอกนะครับ อยากเก็บเป็นความลับมากๆ

Y sungyoon : อ้อ ครับ ไม่บอกก็ไม่บอก แค่อยากรู้เฉยๆ

Kunjae : งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ เอาไว้เจอใหม่คราวหน้า

Y sungyoon : อ้าวจะไปแล้วหรอ งั้นบ๊ายบายครับ

Kunjae : ครับผม




           เอ็มเอสเอ็นถูกตัดไปทันทีหลังจากกล่าวจบ วายเงียบชั่วครู่ก่อนจะหันหาความสนใจรายอื่นๆแทน ซึ่งมันก็มีแต่หน้าเดิมๆ ทั้งนั้น แต่ทว่า! เสียงกลบความสุขของผู้เป็นย่าทำให้วายต้องถอยห่างจากที่พำนักแห่งความบันเทิงเสียก่อน ได้เวลาทานข้าวแล้วสิ!


          “มาแล้วค้าบบบบ” น้ำเสียงที่ลากยาวของวาย ทำให้ผู้เป็นย่าที่กำลังยกจานข้าวมาวางบนโต๊ะอาหารนิ่วหน้าใส่อย่างไร้อารมณ์

          “เกินไปละ” ย่าขมวดคิ้ว แต่ก็ทำได้เพียงบ่นอุบ เพราะไม่เคยเลยสักครั้งที่ตนจะว่าหลานชายโดยไม่มีเหตุผล
 
          “วันนี้ที่ร้านเค้กลูกค้าเยอะมั้ยครับ” วายฉีกยิ้มกว้าง

          “ก็เยอะอยู่นะ ขายดีเชียวล่ะ ไว้หาเวลาเข้าร้านบ้างนะลูก ย่าจะได้สอนหนูทำขนม”

          “ค้าบบบ คุณย่าผู้น่าร้ากกกกกกกกกก” วายทำหน้าตาทะเล้นใส่คุณย่า

          “ไปโรงเรียนวันแรกเป็นไงมั่งลูก มีปัญหาอะไรกับเพื่อนหรือเปล่า” คุณย่าตักข้าวเข้าปากพลางบดเคี้ยวอาหารด้วยความนุ่มนวล

  
         “ก็ดีครับ ไม่มีอะไรแปลกใหม่ เว้นแต่...”















TBC.




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #6 Golcha_Y_rabbit (@Golcha_Y_rabbit) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 22:40
    MSN ยุคเราเลย😂😂 วายชอบใครอยู่ อยากรู้ๆๆ
    #6
    0