{Golden child} can you see me? (jaeyoon)

ตอนที่ 4 : ๐๔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    9 มี.ค. 62






๐๔



“พามาจริงหรอ ชื่ออะไรน่ะ”

“ปุยนุ่นครับ”

จางจุนพยักหน้าเข้าใจ จะว่าไปเด็กนี่ก็รักษาคำพูดดีนะ เหมือเซ้นท์จะบอกอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเจ้าเด็กนี่แฮะ ก็ไม่รู้เหมือนกัน

“จางจุน คิดถึงนายจัง”วายหันหน้าไปทางแจซอกที่กำลังยืนมองพี่จางจุนอยู่

'พี่รู้จักกันหรอ?' วายถามในใจ

“อือ เป็นเพื่อนกันน่ะ”วายพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเสมองไปทางโบมินที่ตัวเองบังคับให้มาด้วย

“จะพามาทำไมอ่ะ”คิดไม่ทันขาดคำก็พูดออกมาซะแล้ว โบมินนี่น้า 

เอ้ย ลืมไปว่าพี่แจซอกอ่านใจได้นี่หน่า

หันหน้าไปหาแจซอกซึ่งแจซอกก็ขมวดคิ้วงง

“อะไร?”

“พี่ได้ยินที่ผมพูดไหมเมื่อกี้น่ะ”อ่า นินทาเพื่อนในใจทำไงดี

“ไม่นะ นายนินทาใคร โบมินหรอ?”

“ป่าวนะ!”

“หืม? ป่าวอะไร? พูดกับใครน่ะวาย” “พูดกับใครหรอครับน้องวาย”

จางจุนกับโบมินพูดออกมาพร้อมกันจนวายฟังไม่รู้เรื่อง

“เอ่อ ป่าวครับ แต่ว่าพูดพร้อมกันดีนะครับฮ่าๆ”วายกับจางจุนหัวเราะแต่โบมินไม่หัวเราะตาม ก็เจ้าบ้าวายเนี่ยนะสิ ไปเรียกเขาลุกถึงเตียง บอกว่าถ้าไม่ลุกก็จะทับอยู่ตรงนั้น ตัวก็ไม่หนักยังมีหน้ามาขู่ บางเหมือนสำลีทับเขาแทบไม่รู้สึกสักนิด แต่ที่ยอมลุกเพราะรำคาญมันครับ มันมาวอแว

“ฮ่าๆๆๆ”แจซอกหัวเราะ ทำเอาวายขมวดคิ้วมุ่น

“หัวเราะอะไรครับ”

“ป่าวหรอก พอดีอ่านใจโบมินน่ะ” วายพยักหน้ารับก่อนจะหันไปเล่นแมวต่อ







IP





“วาย อยากกินคัพเค้ก” แจซอกพูดขึ้นมาเพราะอยู่ในห้องแล้ว

“แป๊บนะครับ” วายลุกไปยังตู้เย็นก่อนจะเอาคัพเค้กที่เหลืออยู่มาให้แจซอกที่นั่งรออยู่

“ว่าแต่พี่ใส่แต่เสื้อสีขาวนี่ เบื่อบ้างมั้ยครับ?”

“ไม่อ่ะ พี่ชอบสีขาว”

“จริงด้วยแฮะ พี่อยากใส่ตัวอื่นมั้ย แบบสีขาวแต่ลายอื่น”

“มีก็เอามาเถอะ” 

วายพยักหน้าก่อนจะลุกไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดให้รุ่นพี่ตาแมวที่นั่งเขมือบคัพเค้กอยู่

“เอ้ย ลืมไปแม่งอ่านใจได้”

แต่ทำไมไม่สะทกสะท้านอะไรเลย?

“พี่แจซอก”

“หือ ว่า?”

“ทำไมรู้สึกว่าวันนี้พี่ไม่ได้ยินที่ผมพูดในใจบ่อยจัง”

“ไม่รู้สิ สงสัยวิญญาณใกล้จะได้กลับร่างมั้ง” 

“อะไรนะครับ!”

“ป่าวหรอก ไม่ได้ยินก็เป็นผลดีต่อนายไม่ใช่หรือไง รีบหาได้แล้วจะนอนแล้วเนี่ย”

“ใครกันแน่ที่อ้วนชิ”

“เค้าเรียกหล่อแล้วสมบูรณ์ ไม่เหมือนสำลีปุ้มแล้วอ้วนหรอก”

“ย่าห์!! ใครเป็นสำลีห้ะ” แจซอกยักไหล่อย่างไม่สนใจ วายเลยมุ่ยหน้าแล้วหาเสื้อต่อไป




“พี่แจซอก ผมถามอะไรหน่อยสิ ปุยนุ่นนี่เป็นแมวพี่หรอ”

“ไม่ใช่ แมวพี่เลี้ยงอยู่บ้านอีกทีน่ะ”

“อ๋อ นี่คือแมวใครไม่รู้?”

“อือ”

“พี่ ผมเผาให้แล้วนะ ได้ยัง”

“ได้แล้ว นี่ไงเหมาะมั้ย”

“อือ สีขาวเหมาะกับพี่มากๆ” เสื้อที่วายหาให้แจซอกคือเป็นเสื้อลายกระต่ายกับแมวที่อยู่คนละฝั่งกัน มันก็ดูน่ารักนะ หมายถึงเสื้อต่างหาก

เอ้ย พี่แจซอกคงไม่ได้ยินใช่มั้ย?

“นอนละ เมื่อย” อะเอ่อ ไม่ได้ยินหรอกหรอ หรือว่าเวลาจะทำอะไร มีอะไรมาขัดใจก็ทำเป็นไม่ได้ยิน? ปัดทิ้งเลยงี้ ไม่เข้าใจ

“อือออ นอนไปเลย จะอ่านหนังสือแล้ว” วายรีบวิ่งไปยังเตียงนอนลายกระต่ายสุดที่รักก่อนจะหยิบหนังสือที่อ่านค้างไว้ขึ้นมาอ่าน

“ไม่ยักรู้ว่าเป็นเด็กเรียนแฮะ”

“ไหนบอกจะนอนไงครับพี่ผี”

“ไม่ใช่ผีโว้ย”






IP







เช้านี้แม่งก็เหมือนเช้าทุกๆวัน ที่รถจะโครตเยอะและเวลาข้ามถนนก็จะลำบากมากๆ ถ้าไม่มาเช้า เพราะโบมินทำบัตรประจำตัวหาย หาอีกทีก็พบอยู่ที่กล่องใต้เตียง ไปอยู่นั่นได้ไงก็ไม่รู้วายก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้แม่งโครตสาย สายแล้วอ้ากกกก


“เป็นเพราะเราแท้ๆเลยอ่ะ”

“เอ้ย ไม่ๆ อย่าโทษตัวเองอย่างนั้นสิ”

“วันนี้มีสอบด้วยอ่า ตายแน่ๆ อ่านไม่ทันๆๆๆ”

“เดี๋ยวเราติวให้ก็ได้” พอวายพูดจบแววตาของโบมินก็ดูมีแววาวประกายวิบวับขึ้นมาทันทีทันใด

“ขอบคุณนะ เอ ว่าแต่ อันนั้นคืออะไรหรอ” โบมินชี้ไปที่จี้รูปดอกกุหลาบที่ห้อยอยู่คอของวายก่อนจะขอจับดู

“อ่อ แดยอลเอาให้มาน่ะ”

“ห้ะ ให้ในฐานะอะไร แหนะ!” โบมินหรี่ตามองวายที่กำลังเลิ่กลั่กอยู่

“อะไร เรียนได้แล้วเอาแต่คุย ไม่คุยด้วยแล้วๆๆๆๆๆ”

“อะไรว้า แค่นี้ก็มีพิรุธ” 







ด้านจางจุน

“จุนลูกไปไหนมา ทำไมวันนี้กลับดึกจัง” ผู้มีศักดิ๋เป็นแม่เดินมาหาลูกชายก่อนจะจับนั่งที่เก้าอี้

“ผมไปหาหลักฐานเพิ่มครับ”

“แล้วได้ไหม?” จางจุนทำหน้าสลดลง

“ผมหมดหนทางแล้ว ผมจะช่วยเพื่อนผมยังไงดี ตอนนี้หมอบอกว่าร่างกายของแจซอกทรุดลงมาก…ผมอยากหาตัวคนร้าย” จางจุนเอามือกุมขมับ
มือหยาบของแม่ลูบผมนุ่มจางจุนก่อนจะนั่งลงข้างๆ

“ไม่คิดมากนะลูก แล้วพี่แดยอลว่าไงบ้าง ไปอยู่ที่นู้นตั้งนาน”

“พี่เค้าบอกว่าหาคนช่วยได้แล้ว แต่ผมก็ไม่รู้อะไรมาก แม่ครับ” 

“โอ๋ๆ ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวก็เจอ ตอนนี้ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนเนาะ ช่วงนี้ก็เรียนหนักด้วยอย่าหักโหมนะลูก”

“ครับ…”

“ว่าแต่ ได้เจอหนูโบมินบ้างไหม”

“เหอะ ครับ ตอนเมื่อวาน” จางจุนพูดพลางนึกถึงใบหน้าง้ำงอของอีกคน

“แต่ว่าน้องน่าจะจำผมไม่ได้”

“แน่สิก็ลูกเล่นใส่หน้ากากอะ”

“แหะๆ ผมไปแล้วนะครับ”

“จ้า”




บนห้อง
จางจุนนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ก่อนจะเดินไปที่หน้าคอม ข้อความส่งเสียงเรียกทำให้จางจุนหยุทุกอย่าง ไม่ใช่ใครที่ไหน พี่ชายเพื่อนของขานั่นเอง

Daeyeol : จางจุน

j.jangjun : ครับพี่

Daeyeol : กล้องวงจรปิดที่อยู่ในที่เกิดเหตุอะ มีตัวหนึ่งจับภาพได้ ทะเบียนรถก็ลางๆอะ พอจะเอาไปแกะได้เปล่า

j.jangjun : ส่งมาครับ

Daeyeol : Sent picture

Daeyeol : Sent file

j.jangjun : ครับ เดี๋ยวผมจะลองค้นดู

j.jangjun : เออพี่ครับ

j.jangjun : ที่ว่าเจอคนที่ช่วยได้ ใครหรอครับ

Daeyeol : เด็กกระต่ายชื่อวายน่ะ ไปหาๆเอาเถอะ


จางจุนหยุดชะงัก เด็กกระต่าย? ทำไมเค้าคิดได้คนเดียวอะ

ไอ้เด็กที่มากับโบมินคนนั้นนี่

หรือว่า….

j.jangjun : เด็กคนนั้นสื่อสารกับวิญญาณได้ใช่ไหมครับ

Daeyeol : อืม


เมื่อแดยอลส่งข้อความมาเสร็จ ทำเอาจางจุนตาเบิกกว้างทันที งั้นที่เห็นตอนเด็กนั่นโบกมือที่ๆไม่มีคน…แปลว่า…

“วายเห็นแจซอกหรอ?”




------------------------------------

ที่นี่ที่ไหน?

เป็นคำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของแจซอก

เขาเดินไปรอบๆ มีแต่สีดำเต็มตัวไปหมด

ยิ่งเดินเท่าไหร่ยิ่งมืดมาก

เหมือนเดินเข้าไปแล้วจะตายเลย…

สองขาหยุดชะงักกึก หันหลังกลับเดินไปทางเดิม แต่อยู่ๆก็มีเสียงดังมาจากไหนสักแห่ง


“หึ ไม่ถึงอายุขัยเจ้าจริงด้วย”

“ใครครับ?”

“ไม่ต้องรู้หรอก ตอนนี้เจ้ายังไม่หมดอายุขัย ข้าจะต่อเวลาให้เจ้าอีกก็ได้”

“ต่อเวลา?” แจซอกขมวดคิ้วงง

“หมายความว่าไงครับ? ผมยังไม่ตาย?”

“ใช่ ข้าต่อเวลาให้อีกเดือนหนึ่ง หากเจ้าหาร่างตัวเองไม่เจอ เจ้าจะต้องไปกับข้า”

“คุณเป็นยมทูต?”

“ฉันมีหน้าที่แค่รับนายไปเท่านั้นแหละ เอาล่ะ ไปหาร่างซะ”

“เดี๋ยวครับ! แล้วร่างผมอยู่ที่ไหนอะ คุณยมทูต!”

แล้วแจซอกไม่ได้ยินอะไรหลังจากนั้น



“เฮือก!”

วายที่กำลังอ่านหนังสืออยู่สะดุ้งตามไปด้วย

“อะไรหรอพี่? ทำไมทำหน้างั้นอะ”

“วาย…” แจซอกไม่พูดเปล่ากระโดดไปกอดวายที่นั่งอ่านหนังสือบนเตียง น้ำตาไหลอาบแก้มขาว

“ช่วยฉันหน่อยนะ มีเวลาไม่มากแล้ว”

“หมายถึงหาร่างพี่หรอครับ? ผมสอบเสร็จวันจันทร์ ผมว่าจะพาโบมินไปลาดตระเวนตามโรงพยาบาลแถวนี้ละกัน แล้วพี่จำญาติไม่ได้เลยหรอครับ?”

“จำได้สิ แต่ไม่รู้ว่าเค้าอยู่ไหนแค่นั้น”

วายทำหน้าเศร้าตามไปด้วย

“พี่…งั้นคนเมื่อวานล่ะครับ พี่ที่ขายไอติมหน้าหอ”

“จางจุนหรอ…”

“ผมว่าพี่ได้กลับเข้าร่างแน่นอน” วายยิ้มให้แจซอก ร่างสูงยิ้มตาม

“อื้ม ขอบคุณนะ”

“อะไรเนี่ย55555 เมื่อกี๊พี่ฝันหรอ? พี่ฝันได้ด้วย?”

“ขำอะไรไม่ตลก อือก็ฝันอะ ฝันเห็นยมทูต แบบถ้าหาร่างไม่เจอภายในหนึ่งเดือนพี่ก็จะตาย…”

วายที่กำลังยิ้มอยู่ หยุดยิ้มอีกครั้ง

“ตายเลยหรอ คุณยมทูตใจร้ายมาก” วายทำท่าจะร้องไห้ แต่ก็โดนแจซอกแซว

“อย่าร้อง ปลอบไม่เป็น”

“พี่ก็กอดปลอบผมสิ”

“ไม่เอาอะ อ้วนเกินไปกอดไม่หมด” แจซอกพูดจบก็เดินไปนั่งโซฟา

“อยู่กันดีๆไม่ได้ใช่มั้ย...อยากตายอีกรอบ?”

แจซอกหัวเราะทำให้วายหัวเราะตามด้วยเหมือนกัน




อีกด้านหนึ่งในมุมมืด

“นายครับ ตอนนี้ร่างกายของมันกำลังทรุดลง อีกไม่นานมันก็ตายครับ”

“หึ ให้มันได้อย่างนี้สิ แล้วหลักฐานเก็บหมดรึยัง”

“ผมยิงคนที่เห็นเหตุการณ์ทิ้งหมดแล้ว บางคนผมก็ใช้เงินยัด บ้างก็เอาเงินให้ตำรวจ”

“ดี ขอบใจมาก ออกไปได้แล้ว”

“ครับ”


“เมื่อไหร่นายจะตายนะ...ปาร์คแจซอก”




TBC.

หายไปเป็นปี55555555555555555555 พึ่งรู้ว่าดองเรื่องนี้นานมาก ใครชอบน้องดื้อพี่ผีซนอย่าลืมให้กำลังใจเราด้วยนะคะ และปมหลายๆอย่างก็เฉลยในนี้เช่นกัน แต่ที่ผ่านไปตะกี้คือปมใหม่จ้า เราอาจจะไม่ปมซับซ้อนไรขนาดนั้นนะ แหะๆ

- t a l k -
-ทีมปั่นนิยาย5555555555


- T h a n k y o u f o r r e a d I n g -



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #17 H.chu (@hchu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 20:20
    เรายังตามอ่านอยู่น้าา สรุปพี่แดยอลเป็นพี่ของพี่แจซอกหรอ จางจุนเป็นเพื่อน แล้วทำไมพี่แดยอลไม่บอกว่าคือพี่ชายของพี่แจซอกให้ซองยูนรู้หลั รอต่อน้าาา
    #17
    1
    • #17-1 pnpanin (@Sweetttmoondong) (จากตอนที่ 4)
      15 มีนาคม 2562 / 23:58
      ใช่ค้าบผม คงจะบอกเร็วๆนี้แหละ55555555555
      #17-1
  2. #16 หมวย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 00:13

    จางจุนต้องถามวายเรื่องแจซอกแน่ๆ

    #16
    0
  3. #15 Golcha_Y_rabbit (@Golcha_Y_rabbit) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:26
    แจซอกเหลือเวลาเดือนเดียวเอง แงง~~ อยากให้อยู่กับน้องวายตลอด
    ไม่ได้อีกหล่ะ เดี๋บวแจซอกตาย55556
    แต่ใครกันที่จงใจฆ่าแจซอก
    #15
    0