{Golden child} can you see me? (jaeyoon)

ตอนที่ 3 : ๐๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    27 ต.ค. 61












      เมื่อวานก็ผ่านมาด้วยดีก็อาจจะคุยคนเดียวในสายตาโบมินไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะโบมินไม่ซี(?)อะไรมากมาย

     “ไปห้างกัน จะไปซื้อของใช้เข้าห้องหน่ะ” โบมินเอ่ยชวน

     “อือเอาดิ” 




โบมินขอตัวไปที่ห้องเพราะจะไปเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน ซึ่งแจซอกก็ได้แต่นั่งเล่นกับแมวตรงโซฟา วายนั่งมองนิ่งๆ

     “ไอ้เด็กกระต่าย”

     “เรียกไม่ได้ยินหรือไง”

     “นี่!”

     “วาย”

     “อือฮึ ว่า” ไอ้เด็กนี่แม่งโครตแสบ ไม่เรียกชื่อก็จะไม่ตอบใช่มั้ยไอ้เด็กบ้า ด่าได้สักพักก็กลั้นใจถามออกไป

     “ขอไปด้วยได้มั้ยอ่ะ”

     “ไม่!”

     “น้า”

     “ไม่!”

     “สัญญาจะไม่ก่อเรื่อง”

     “ไม่!”

     “อยากออกไปข้างนอกบ้าง ตอนที่โดนรถชนก็ต้องเดินแต่ในซอย” แจซอกมองอย่าออดอ้อน ท่าทางแบบนั้นแม่งสะอิดสะเอือนชิบหาย

     “แล้วแบบนี้พาไปได้หรอ”

     “มีคนพาไปก็ไปได้น่ะ” เฮ้อ อยากจะเอามือกุมขมับซักสิบมือ แต่มีอยู่แค่สองมือ งั้นสิบนิ้วแล้วกัน 

     “ปัญญาอ่อนจัง”

     “งั้นก็ไม่ต้องไป!!!”

     “”ไปจ้าไป”






lP






     “นี่ ไปเอาเครื่องนี้มาจากไหนอ่ะ”

     “โทรขอแดยอล”

     “ห้ามถอดเลยหรอ”

     “พี่อย่าเรื่องมากได้ป่ะ ไม่งั้นผมพาพี่ไว้ที่ห้องนะ” 

     “ไม่ถามแล้วค้าบ” เครื่องที่แจซอกพูดก็หมายถึงเครื่องรางที่เชื่อมคนกับวิญญาณนั่นเอง จี้เป็นรูปดอกกุหลาบซึ่งหมายถึงวิญญาณที่ยังไม่ตาย ใส่ไว้เพราะถ้าหายไปไหนจะได้ตามเจอ แต่ถ้าถอดทิ้งก็จะตามหาไม่เจอตามนั้น

     แดยอลมีเครื่องแบบนี้ด้วยหรอ


     “รอนานมั้ย” 

     “ไม่หรอก ไปกันเถอะ” ลากมือโบมินไปที่ร้านแรกเลยคือร้านอาหาร ไม่ค่อยจะเลยนะวาย เห็นของกินเป็นร้านแรกเลยนะเนี่ย



      “อ้าว มาด้วยหรอวันนี้” จีบอมทักทายโบมินและวาย บังเอิญมาเจอกันได้ไงไม่รู้เหมือนกัน

     “ฮั่นแน่ มากับซึงมินล่ะสิท่า”

      “จะมากับใครอีกล่ะ ไม่มีคนให้ไปด้วยแล้วอ่ะ” จีบอมบอกอย่างเรียบๆ มีหรอโบมินคนนี้จะไม่รู้ว่าสองคนนี้สนิทกันและตัวติดกันมากแค่ไหน แค่มันทั้งสองคนยังไม่ยอมรับแค่นั้นแหละ

      “ว่าแล้วก็มานู่นไง” วายชี้ไปหาซึงมินที่กำลังเดินออกมาจากร้านคัพเค้ก

     “ขอบใจนะเว้ยที่เลี้ยง อ้าว วาย โบมิน มาด้วยหรอฮ่าๆ” ซึงมินเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี 

      “ไหนวะความยุติธรรม พงเพื่อนไม่เห็นเลี้ยงเลย” โบมินเอ่ยอย่างน้อยใจแต่ก็ไม่ได้โกรธอะไร 




ทางด้านวายนั้นเห็นแจซอกกำลังป้วนเปี้ยนอยู่บริเวณหลังของซึงมินละจีบอม วายได้แต่มองจิกหวังให้แจ
ซอกไม่ควรไปอยู่ตรงนั้น แต่ผลที่ได้มาคือแจซอกยังไปเล่นผมของซึงมิน

     เอ่อ…เข้าใจน้ะว่าเป็นผมเปิดแต่ก็ไม่ควรไปดึงแบบนั้น

     “วายไปกันเถอะ บ่ายนะจีบอม ไว้เจอกันใหม่” โบมินโบกมือบ๊ายบ่ายก่อนจะลากมือเพื่อนสนิทไปในร้าน
แจซอกก็เลยต้องตามเข้าไป


     “จีบอมรู้สึกเสียวสันหลังมั้ยเมื่อกี้?”

     “นิดนึงนะ”






lP






     “จะห่อกลับบ้านจริงอ่ะ?”

     “จริงสิ มันเหลืออีกเยอะนี่หน่า…”



เหตุการณ์ก่อนหน้านี้

     “ไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ” โบมินบอกก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำ

     “วาย” แจซอกที่นั่งเป็นวิญญาณ (?) ข้างๆ เอ่ยชื่อวายขึ้นมา 

      “อะไรครับ”

     “อยากกิน”   ชี้ไปที่อาหารตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ

     “แล้วทำไมพี่ถึงไม่กินอ่ะครับ วันนั้นยังกินรามยอนผมได้เลย”

     “ไม่ ต้องเซ่นให้ก่อนถึงจะกินได้ อันนั้นนายอณุญาตพี่เพราะนายเป็นเจ้าของ แต่ต้องให้เพื่อนนายมาอนุญาตด้วยเพราะนายสองคนมากินด้วยกัน” แจซอกอธิบายยาวเหยียดจนวายทำท่าคิดตาม

     “เดี๋ยวต้องรีบไปแล้วอ่ะ งั้นผมจะห่อนี่แล้วซื้อใหม่อีกให้พี่แล้วกัน ไว้ไปกินที่ห้องนะ”

     “สายเปย์จังน้า”

     “งั้นก็ไม่ต้องกินนะครับ”

     “ไม่แซวแล้วจ้ะ”





- - - - - - - - - - - - - - - - - 



     “ไปไหนอ่ะ”

     “ออกมาดูอากาศน่ะ ทำการบ้านไปก่อนเลยนะ”โบมินพยักหน้าเข้าใจก่อนจะก้มลงทำการบ้านต่อ 

หลังจากที่ไปซื้อข้าวของเครื่องใช้แล้วก็กลับมาที่ห้องวายตามเก่าตามเดิมเพราะมาทำการบ้าน แล้วไอ้รุ่นพี่ผีนี่ก็มาเร่งรีบเขาเร็วๆเพราะหิวข้าว วายปวดหัวครับ

     “ขอบใจ”

      “แล้วก็อย่ามากวนผมตอนทำการบ้าน เข้าใจไหมครับ”

      “ครับๆ”


วายกลับเข้ามานั่งกับโบมินตามเดิม เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยมากเกินไป


     “วาย อันนี้ทำไงอ่ะ”โบมินยื่นสมุดเพื่อให้ดูข้อที่ทำไม่ได้ 

      “อ้อ อันนี้ก็ย้ายข้างแล้วหารด้วยจำนวนที่หาได้น่ะ ลองทำดู” 

     “สงสัยลืมย้ายข้างแฮะ”โบมินเกาหัวแก้เก้อก่อนจะลงมือทำอย่างตั้งใจ


      “เอ้ย!  ”วายร้องออกมาเสียงหลง โบมินตกใจเล็กน้อย ก็ไม่ให้ร้องได้ไงล่ะ พี่แจซอกเล่นเอาหน้ามาใกล้แบบนี้หัวใจวายตายทำไงอ่ะ

      “เป็นอะไร?”โบมินถามอย่างสงสัย

       “มะ เมื่อกี้แมลงน่ะไม่มีไรหรอก”โบมินพยักหน้าเข้าใจก่อนจะลงมือทำการบ้านต่อ

       ‘ไอ้พี่บ้า!’

       “อย่าลืมนะว่าฉันอ่านใจนายได้ อ่านของโบมินก็ได้เลย”

       ‘เชอะ’

       แจซอกยักไหล่อย่างไม่สนใจก่อนจะชี้ไปที่ทีวี 

      วายได้แต่มุ่ยหน้าออกมา เป็นปัญหาอีกแล้วไอ้พี่บ้านี่ 



       “โบมิน อยากดูทีวีมั้ย?”
 
        “อือ เปิดเลยก็ได้มันเงียบไปเหมือนกัน”เมื่อได้รับคำอณุญาตก็ตรงดิ่งไปยังทีวีก่อนจะเปิดให้ผี (?)ดู

        “บอกว่าไม่ใช่ผี” แจซอกพูดจบก็นั่งลงตรงโซฟา

         ‘ชิ ขนาดเป็นผียังขี้เก๊ก’

         “ได้ยินนะ”

          ‘เกลียดเสียง บอกว่าอย่าพูดเสียงแบบนั้นไงเล่า’






lP






     “ตั้งใจอ่านหนังสือด้วยล่ะเจ้ากระต่าย”

     “ครับผม”

     “อย่าครับแต่อย่างเดียว วันนี้ก็เอาแต่ดูทีวี” เดี๋ยวนะไม่ได้ดูสักแอะ มัวแต่เถียงตอบโต้กับไอ้รุ่นพี่บ้านั่นในใจต่างหาก

     หน็อย พูดแล้วก็หัวเราะอยู่ เดี๋ยวโดนดีแน่

     “อื้มมม เข้าใจแล้วครับ” ผงกหัวไปมาทำเอาโบมินยิ้มกว้างแล้วโบกมือลากลับห้องไป

     ปั้ง!

     วายปิดประตูดังทำเอาแจซอกสะดุ้งโหยง

     “พี่รู้มั้ย…”

     “ว่าพี่”

     “เกือบทำให้ผม…”

     “เป็นบ้า!!!”

     “ถ้าบีบคอพี่ได้ขอบีบสักทีเถอะ หมั่นไส้” วายตรงดิ่งไปยังแจซอก ทำให้แจซอกวิ่งหนีเกือบไม่ทัน แจซอกคิดว่า เป็นผีนี่วิ่งหนีทำไมวะ เอ้ย วิญญาณสิ 

     “ไอ้เด็กกระต่าย หยุด” แจซอกเอามือห้านิ้วดันหน้าผากของวายไว้ โชคดีที่แขนเขายาว หรือไม่ก็แขนวายสั้นก็ไม่รู้ แต่เดี๋ยวนะ แตะหน้าผากวายได้หรอ

     “อ๊ะ เดี๋ยวนะพี่ พี่จับผมได้หรอ” วายถอยออกก่อนจะจับแขนแจซอกดู

     “เห้ย จับได้จริงด้วยอ่ะ”

     แจซอกทำหน้างงก่อนจะเห็นรอยยิ้มของวายเป็นยิ้มแสยะ

     “จับได้งี้ก็แสดงว่าบีบคอพี่ได้สิ ย๊ากกก” แจซอกออกตัววิ่งอีกรอบ รอบแล้วรอบเล่าวายก็จับไม่ได้สักที



     “แฮ่กๆ ทำไมผีวิ่งเร็วจัง เอ้ยพี่”

     “ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะจ้ะ”

     “แล้วทำไมพี่ดูไม่เหนื่อยอ่ะ”

     “อ้าว ก็วิญญาณออกจากร่าง เลยไม่มีน้ำหนักไง”

     “โอ้ย พอละเหนื่อย ผมยกโทษให้พี่ก็แล้วกัน”

     “กินเยอะก็งี้ อ้วนวิ่งไม่ได้”

     “ว่าไงนะ!!”

วายเอาหมอนปาไปหาแจซอกที่นั่งอยู่ตรงโซฟา แจซอกจับได้วายจึงมองตาค้อน แต่ผลที่ได้คือแจซอกเดินเข้ามาหาแทน
เข้ามาเอาหน้าไว้ใกล้เหมือนตอนที่อยู่กับโบมิน

     แต่ครั้งนี้มันใกล้กว่า

     วายเลยหลับตาปี๋

     “หลับตาทำไม เอาหมอนมาไว้ ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย”

     “ไอ้ ไอ้พี่บ้า”    นี่ก็ไปคิดไปไกล พี่เขาแค่เอาหมอนมาไว้หน่า…คิดอะไรเนี่ยเรา

     แจซอกยักไหล่อีกทีก่อนจะไปนอนเล่นที่โซฟาอย่างสบายใจ






lP






     “วันนี้ให้มาค้างอีกแล้ว?”

     “เออ ค้างอีกวันแม่คงไม่ว่าหรอก”

     “เหรอ”

     “เดี๋ยวพรุ่งนี้ปค้างบ้านอ่ะ” จีบอมพูดจบก็ไปนั่งที่หน้าคอม เป็นโต๊ะประจำของจีบอมและซึงมินที่ชอบมาเล่นเกมส์ด้วยกันทุกวันหยุด

ซึงมินน่ะอยู่บ้านหรอกเพราะบ้านใกล้โรงเรียนแต่ชอบมาเล่นกับจีบอมทุกๆวันหยุดไม่ก็หลังเลิกเรียน ก็สนิทกันจนมานอนค้างได้นั่นแหละ บางวันมาทำการบ้านพอดึกเกินไปเลยขอนอนที่นี่ แต่จีบอมก็ไปที่บ้านของซึงมินเช่นกันสนิทกันขนาดไปนอนค้างบ้านซึงมินก็ยังได้
คิดว่าเป็นบ้านหลังที่สองแล้วกัน

     “อือ วันนี้มีอะไรเล่นอีกมั้ยอ่ะ”

     “ไม่เล่นอ่ะเบื่อละ ดูหนังดีกว่า”

      “หนัง? เฮ้ย คิดไงจะดูหนังเนี่ย”

     “อยากดูเรื่อง crazy in love ไม่ใช่หรอ? นี่ไง” จีบอมชูแผ่นซีดีที่เขาอยากดูเพราะเดินผ่านร้านขายซีดีเมื่อเช้าที่ไปห้างมา เห็นซึงมินบ่นว่าอยากดูเลยแวะซื้อมาให้

     “เห้ย จริงอ่ะ เดี๋ยวไปอบป๊อบคอร์นแป๊บนะ”

     “เออ รีบไปเลย”

     จีบอมหัวเราะน้อยๆกับท่าทาน่ารักนั่น อ่า…นี่เขาว่ามันน่ารักหรอกหรอเนี่ย

     บ้าจริง






lP






     “บอกว่าอย่ากวนไงเว้ย พูดไม่รู้เรื่องไง”

โว้ยยยยยยยยยย

     วายปิดหนังสือเอาวางไว้บนหัวเตียงก่อนจะนอนลงที่นอนกระต่ายสุดที่รัก

     “แค่เต้นตามเพลงของพี่ๆเอ็กโซนี่ผิดหรอ?”

     “ผมไม่มีสมาธิอ่านหนังสือออ” วายกระโดดตัวขึ้นนั่งก่อนจะมองค้อนใส่แจซอก

     “อะๆ ไม่เต้นก็ได้ ฟังแทนนะ” ว่าจบก็ไปเปิดเพลงคอลมีเบบี้แล้วนั่งส่ายหัวฮัมเพลงอยู่อย่างนั้น

     ความอดทนมีขีดจำกัดนะเว้ย!

     ปึก!

     “ปิดทำไม กำลังสนุกๆเลย”
 
     “ถ้าอยากให้ผมช่วยก็ช่วยเงียบๆด้วยครับ”

     “บอกจะช่วยๆ ไม่เห็นทำอะไรสักอย่าง”

     “ก็แดยอลบอกว่ารอสอบเสร็จก่อนไง!”

     “หรอ”

     “เออครับ ปิดไปเลยนะไม่งั้นยกไปทิ้งแน่”

     “เปิดเบาๆได้มั้ยอ่ะ”

     “เปิดที่ไม่สามารถรบกวนผมได้อ่ะ”
 
     “ก็ได้ๆ”

     โว้ย ไปกระโดดตึกได้มั้ย ปวดหัวจริงๆ ไหนบอกอยู่มอหกสติปัญญาคงหายไปตอนโดนรถชนแน่ๆ

     “คงงั้น”

     บร๊ะเจ้า!

     “ฮ่าๆๆๆ ไปอ่านหนังสือไป จะเปิดเบาๆ”

แจซอกพูดจบก็นั่งฮัมเพลงเงียบๆคนเดียว วายเดินมานั่งที่เตียงก่อนจะหยิบหนังสือที่อ่านค้างไว้มาอ่าน

     แล้วทำไมผมต้องเห็นพี่บ้านี่ด้วยนะ

    เมี๊ยว


     แมวร้องอีกแล้ว

     “ร้องอะไรฮะเจ้าปุยนุ่น” ลงไปลูบขนเบาๆแต่ว่าโดนดูดนิ้ว

     “อื้มม นมนี่เอง เดี๋ยวเอามาให้กินนะ”

     ว่าแล้วก็ลุกไปเอานมจืดในตู้เย็นมาเทใส่ถ้วยแล้วนั่งมองแมวกิน
 
    “ไหนอะอ่านหนังสือ อะโด่ว”

     “เงียบปากไป”

     “ครับครับ”

     “แต่ว่านะแมวกับพี่จะเลือกอะไรหรอ”

     “แมวดิถามได้”

     ชิ ไม่น่าถาม


     แล้ววายก็ไม่สนใจแจซอกต่อได้แต่ก้มอ่านหนังสืออย่างใจจดใจจ่อ



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


สงสารคุณพัคแจจังค่ะ 55555555555

- t a l k -

เรื่องนี้ก็หายไปนานพอสมควร (นานมาก)

ให้ตีสามทีเลยอ่ะเรื่องนี้;-;

ไปเล่นแท็คได้นะ #FicamPNY <<<<<<<<<<<<

หรือพูดคุยกับเราได้ที่ @jhmgyo 

ขอบคุณที่ติดตามน้าา จะพยายามมาอัพบ่อยๆ♡♡♡♡


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #14 Golcha_Y_rabbit (@Golcha_Y_rabbit) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 22:26
    ผีกับคนเถียงกันน่ารัก พี่แจซอกชอบแกล้งน้อง แต่น้องวายก็ไม่ยอมให้แกล้งฝ่ายเดียว5555 อ่านแล้วไม่รู้จะสงสารใครดี น่าปวดหัวทั้งคู่

    นึกว่าไรท์จะไม่แต่งเรื่องนี้แล้ว ในที่สุดก็ได้อ่านน สู้ๆค่ะไรท์
    #14
    1
    • #14-1 pnpanin (@Sweetttmoondong) (จากตอนที่ 3)
      21 มกราคม 2562 / 20:09
      สงสารคนอ่านค่ะ5555555
      #14-1
  2. #13 อาหมวยน้อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 22:45

    กวนทั้งคู่ เข้าใกล้แบบนี้บ่อยๆเดี๋ยววายก็หวั่นไหวแล้วซอก ป่าวฉันมโน555

    #13
    0