{Golden child} can you see me? (jaeyoon)

ตอนที่ 1 : ๐๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    30 มี.ค. 61







             กลับแล้วนะ


            อื้ม บายซองยุนโบกมือลาเพื่อนสนิทอย่าง โบมิน ก่อนจะปิดประตูห้องแล้วล้มตัวลงนอนบนที่นอนกระต่าย


               หน้าเหมือนกระต่ายแล้วยังชอบกระต่ายอีกแฮะ




               ซองยุนหรือวายเรียกได้สองชื่อแต่ส่วนมากเพื่อนของเขาจะเรียกเขาว่าวายมากกว่าเพราะเรียกง่ายดี วายย้ายมาเรียนโรงเรียนในเมืองซึ่งเพราะเหตุผลอะไรไม่รู้ กำลังจะอ่านหนังอยู่ดีๆแม่ก็เข้ามาบอกว่าให้เตรียมตัวย้ายของซะงั้น


               ถ้าหากแม่มาอยู่ด้วยจะไม่ว่าอะไรเลย


               นี่ให้เขามาอยู่คนเดียวเนี่ยนะ?




               ที่จริงบ้านของเขาก็มีฐานะพอสมควรแต่เป็นชนบท ชนบทที่มีแต่ไร่ใบไม้เขียวชะอม ซึ่งวายชอบแบบนั้น มันทำให้ใจสงบร่มรื่น ที่แม่เขาให้ย้ายมาเรียนที่ในเมืองเพราะเหตุผลว่าเรียนที่ดีๆจะได้มีงานมีการที่ดีซึ่งมันก็เป็นผลดีต่อเขาอยู่แล้วมั้ง


          แต่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่เลวร้ายอย่างที่คิด มีทั้งคอนโดและเพื่อนดีๆอย่างโบมิน มีเพื่อนคนอื่นบ้างแต่ก็สนิทกับโบมินมากที่สุดถึงขั้นมานอนค้างห้องด้วยกันยังได้ เพราะอะไรนะเหรอ


         ก็อยู่ข้างห้องกันเนี่ยแหละ


          เขาทั้งสองคนกำลังจะจบมัธยมศึกษาปีที่ห้าเหลือแค่สอบและเคลียงานช่วงนี้เลยดูว่างๆหน่อย กะว่าถ้าสอบเสร็จจะกลับไปเยี่ยมบ้านตอนปิดเทอม



กุกกัก กุกกัก


           คิดอะไรเพลินๆก็มีเสียงเล็ดลอดมาจากหน้าต่าง วายขมวดคิ้วเอียงหัวเล็กน้อย


          คิดว่าเป็นลมแล้วกัน


กุกกัก กุกกัก กุกกัก

 


          อ่านหนังสือได้ไม่นานเสียงเดิมๆก็มาจากหน้าต่างอีกละ และเหมือนจะดังขึ้นกว่าเดิมด้วย เดินไปดูสักหน่อยให้เห็นกับตาดีกว่า


          วางหนังสือลงแล้วเดินไปที่หน้าต่างน่ารำคาญนั่นอีกครั้ง ถึงแม้ช่วงนี้จะว่างแต่เขาก็ไม่ปล่อยเวลาเลยเปล่าไปหรอกนะ อย่างน้อยๆก็ทบทวน

 


     “ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่หน่า นอกจากเจ้าแมวน้อยหนึ่งตัววายอุ้มแมวปริศนาที่อยู่นอกหน้าต่างเขานั้นเข้ามาในห้องก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียง


            บรรยากาศแบบนี้ ชอบจังแฮะ



          ก้มลงมองข้างล่างก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินเหมือนหาอะไรสักอย่าง รูปร่างคงสูงกว่าเขาน่าดู คงแข็งแรงด้วยเพราะเห็นได้จากกล้าม จ้องนานไปรึเปล่านะ เขาเลยเงยขึ้นมามองหน้าเลย

 


         ชิบหายแล้ววายเอ้ย

 


               ยิ้มให้หนึ่งทีก่อนจะตามด้วยโบกมือหน่อยๆ อยากจะตะโกนด้วยซ้ำว่าขอโทษครับแต่ก็กลัวโดนคนห้องอื่นตะโกนขึ้นมาด่า โชคดีที่เขาอยู่แค่ชั้นสองเลยมองหน้าผู้ชายคนนั้นชัดหน่อย ตาเหมือนแมวเลยแฮะมันดูมีเสน่ห์มาก รีบก้มหัวให้ก่อนจะปิดประตูหน้าต่างแล้วนั่งมองแมว

 


      หรือเขาหาแมวอยู่นะ

 


      แล้วทำไมเจ้าแมวถึงขึ้นมาชั้นสองได้หละ

 


      แมวมันก็ปีนได้นี่หน่า

 


      คิดมากไปหรือเปล่านะ

 


     สะบัดหัวไล่ความคิดก่อนจะลุกไปเก็บหนังสือให้เข้าที่เข้าทางแล้วหันไปมองแมว


          บ้าจริง แมวใครก็ไม่รู้เอาเข้าห้องมาทำไมเนี่ยอยากจะด่าความคิดของตัวเองในตอนนั้นที่เห็นแมวแล้วอุ้มเข้าห้องมา ไม่รู้อะไรดลใจใหอุ้มเข้ามาเหมือนกัน ไว้พรุ่งนี้ค่อยเอาไปให้ลุงเจ้าของคอนโดดีกว่า


              ล้มตัวลงนอนกับที่นอนลายกระต่ายแสนรัก วายเป็นพวกไม่ชอบปิดไฟนอน เพราะฉะนั้นเปิดไว้งั้นแหละ



 




lP








06.30


          เปลือกตาสีมุกค่อยๆลืมตาขึ้นมาในยามเช้า เช้านี้ก็คงจะเป็นเหมือนทุกๆวัน ที่ต้องอาบน้ำกินข้าวแล้วเตรียมตัวไปโรงเรียน แต่ก่อนจะลุกเหมือนมีอะไรทับท้องแฮะ


         นี่ฮ่าๆๆ มานอนบนตัวฉันทำไมเนี่ยว่าให้เจ้าขนปุยที่อยู่ๆก็มานอนบนตัวเขาก่อนจะอุ้มมันไว้ที่ข้างเตียงลุกขึ้นพับผ้าห่มแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ

 



         นี่แกต้องไปนะ อย่าวิ่งหนี! มานี่เดี๋ยวนี้ อย่าวิ่งชนของ!” เฮ้อ กะจะเอาเจ้าแมวนี่ไปให้คุณเจ้าของคอนโด แล้วคิดด้วยว่ามันจะจับได้ง่ายๆ ที่ไหนได้วิ่งแจ้นไปแจ้นมา วิ่งชนอะไรหล่นไม่รู้ต่อกี่รอบ นี่มันเคยไปวิ่งแข่งมาหรือไงวะ



          นั่งพักให้หายเหนื่อย นี่ต้องมาออกกำลังกายตอนเช้าหรอเนี่ย เหนื่อยชะมัด



          นั่งพักได้ไม่นานแมวตัวปัญหาก็มานั่งลงข้างๆแล้วเอาแก้มมาคลอเคลียที่ขาของเขา ให้ตายทำไมขนลุกอย่างนี้  มือเล็กปัดหน้าแมวออกพร้อมกับลูบหัวเบาๆ


          อยากอยู่กับฉันหรอ?เหมือนคนบ้าที่พูดกับแมวไม่รู้เรื่อง ดีที่คอนโดนี้ยังอนุญาตให้เอาสัตว์เลี้ยงเข้ามาได้


              วายทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ใส่ร้องเท้า โบกมือลาเจ้าแมวขนปุยที่นั่งหน้างงอยู่ตรงนั้น อย่าพังของในห้องหละ เดี๋ยวจะซื้อที่นอนมาให้นะบอกเสร็จก็ล็อกห้องไม่ลืมที่จะเคาะประตูห้องเพื่อนสนิทแล้วออกไปด้วยกัน

 




         วันนี้ดูเหมือนจะมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นนะโบมินกล่าวขึ้นก่อนจะชี้ตรงตาขวาที่กระตุกอยู่


         บ้าหน่ามันก็แค่ความเชื่อแหละถึงเขาจะไม่เชื่อแต่เขาก็ไม่ลบหลู่ ทั้งสองคนเดินไปที่ห้องแนะแนวห้องประจำชมรมของเขา ชมรมนักสืบ

 



         วันนี้มาเช้ากันจังหนึ่งบุคคลที่นั่งอยู่ในห้องเอ่ยทักทายวายและโบมินที่เพิ่งเข้าใหม่


         ดีกว่ามาสายหน่า…” วายพูดขึ้นก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ในห้อง ชมรมของเขาไม่มีอะไรหรอกแค่สืบๆเรื่องทั่วไปในโรงเรียน คอยเช็กข่าวในโรงเรียนว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่บางครั้งถ้าโรงเรียนมีเรื่องอะไรผิดก็ห้ามประจานโรงเรียนเด็ดขาดไม่งั้นชมรมนักสืบจะโดนหนัก



                ไม่ย้ายไปเป็นชมรมควบคุมโรงเรียนเลยมั้งน่ะ



         เมื่อสองสามวันก่อนนี้มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นด้วยนะ ซึ่งเป็นเด็กโรงเรียนเราด้วยหละแดยอลเอ่ยอย่างเรียบๆแต่สายตายังจ้องไปยังคอมและพิมอะไรบางอย่างลงไป


          แล้ว?โบมินเอ่ยขึ้นขัดและกำลังจะเอาโน๊ตบุ๊คมาพิมงานเหมือนกัน


          “ก็ทั้งๆที่ฉันเห็นกับตาว่าโดนชน แต่ทำไมได้ยินเขาว่าเมาแล้วขับด้วยหละแดยอลเบี่ยงเก้าอี้หันหน้ามาก่อนจะทำมือเท้าคาง


          นายจะบอกว่าไม่ใช่เมาแล้วขับหรอวายพูดสวนขึ้นบ้าง เหมือนจะนึกได้ว่าเมื่อสองสามวันที่ผ่านมาเขาก็ฝันอะไรไม่รู้แปลกๆแฮะเกี่ยวกับเรื่องรถชนเนี่ยแหละ


           แดยอลพยักหน้าเบาๆแล้วหันเก้าอี้ไปพิมงานต่อ


แกร๊ก


     “มาสายไปหรือเปล่าฮ่าๆบุคคลมาใหม่สองคนกำลังก้าวเข้าห้องมาใหม่ ซึ่งก็คือจีบอมและซึงมินนั่นเอง งี้สิทีมนักสืบ


       ชมรมเขาก็มีห้าคนนี้แหละนะ ถ้ามากกว่านี้อาจจะเป็นอันตรายต่อชมรมและที่สำคัญก็สนิทกันสุดแค่ห้าคนเนี่ยแหละ เป็นไงเจ๋งใช่มั้ย


     “มาครบพอดี มีเรื่องมาให้ช่วยกันหน่อยแดยอลเบี่ยงเก้าอี้มาอีกครั้ง ทั้งซึงมินและจีบอมก็นั่งลงฟังอย่างตั้งใจเช่นกัน




 


lP






          ถ้าเป็นเด็กนักเรียนธรรมดาไม่ว่าอะไรหรอก แต่นี้เป็นถึงลูกท่านอธิบดีปาร์ค ท่านก็เห็นด้วยตรงกันว่าไม่ใช่เมาแล้วขับ แต่เป็นการวางแผนลอบฆ่า


               วายถอนหายใจออกมาเหนื่อยๆ แล้วทำไมต้องเป็นเขาด้วยหละเนี่ย เขาที่ไม่มีความสามารถอะไรเลยทั้งนั้นแต่กลับให้เขามาดูแลเรื่องนี้ มันบ้ามากๆเลยแหละ


               วันนี้ได้เดินกลับคนเดียว ทำไมโดดเดี่ยวจัง โบมินมีงานที่บ้านเลยขอตัวกลับไปที่บ้านกระทันหัน เลยต้องเดินมาคนเดียวเนี่ยไงเล่า

 




          เดินผ่านร้านขายบ้านแมวก็ฉุกคิดได้ จริงสิ ต้องซื้อบ้านไปให้เจ้าแมวขนปุ่ยนั่นนี่หน่าก้าวขายาวๆนั่นเข้าไปในร้าน


          เดินดูได้สักพักก็คิดว่าเจ้าแมวขนปุยนั่นมันจะชอบบ้านสีแบบไหนนะ สีขาวที่สไตล์เรียบๆหรือสีเหลืองที่ร่าเริงกัน คิดไปคิดมาก็นึกถึงผู้ชายคนเมื่อคืนที่กำลังหาอะไรบางอย่าง เขาใส่เสื้อสีขาว ดูเหมาะกับตาแมวของเขามาก อ๊ะ! คิดอะไรเนี่ย อย่าบอกนะว่าสีขาวน่ะ


          เมื่อเทียบราคากันก็ไม่ได้แพงมากแต่ถูกสุดก็คือสีขาวเนี่ยแหละ ซื้อไปเถอะเน้าะแมวมันไม่เรื่องมากหรอกมีแต่คนเนี่ยแหละที่เรื่องมากฮ่าๆๆ



          หัวเราะให้ตัวเองก่อนจะอุ้มบ้านแมวไปที่เคาเตอร์เพื่อจ่ายเงิน ก้าวขาออกมานอกร้านท้องเจ้ากรรมดันร้องซะงั้น ตอนเที่ยงก็กินแล้วยังจะร้องอีกนะ เห้ออ



             แวะร้านไอติมที่ใกล้ๆนั่นสักร้าน กินแบบนี้เดี๋ยวตกดึกก็ไปกินที่ห้องอีกนั่นแหละ ท้องหลุมดำก็งี้



     “พี่ครับ ไอติมวนิลาอันนึงครับสั่งของโปรดไปพี่คนขายไอติมพยักหน้ารับก่อนจะลงมือตักไอติม


     “พี่พึ่งมาขายหรอครับ? ไม่เคยเห็นเลยเอ่ยถามคนขายไอติมที่คิดว่าน่าจะรุ่นพี่ไม่ถึงลุง เนื่องจากว่าอายุก็คราวๆมอหก


     “ฮ่าๆ ดีใจที่มีคนเรียกพี่ ช่างสังเกตุจังนะน้องเสียงยังเด็กอยู่นี่หน่า


     “ปกติเรียกพี่ว่าอะไรหรอครับ?วายเอ่ยถามเรียกรอยยิ้มจากคนขายได้เป็นอย่างดี


     “ลุงบ้าง ตาบ้าง พอพี่เงยหน้าขึ้นเท่านั้นแหละนิ่งเงียบ


     “ผมชื่อวายนะครับ พี่หล่ะชื่ออะไรครับอยากรู้จักจริงๆนะ ยิ่งขายไอติมแบบนี้ตีสนิทไว้ก็ไม่เสียหาย พูดจริงๆนะเนี่ย


     “ชื่อจางจุนครับไอติมในมือรุ่นพี่ส่งมาให้วาย วายยื่นมือไปรับก่อนจะควักเงินจ่าย แต่โดนจางจุนห้ามไว้


    วายทำหน้างงก่อนที่จางจุนจะพูดว่า


    “ถือซะว่าพี่เลี้ยง แค่เราคนเดียวไม่เป็นอะไรหรอกจางจุนเอ่ยจบก็ยิ้มให้อีกหนึ่งที แต่วายรู้ว่ามันเป็นยิ้มจริงใจแต่ก็เกรงใจอยู่ดี


   “ไม่ได้นะครับ พี่มาค้าขายผมต้องจ่ายเงินพี่นะ


   “ดื้อจริง


   “ก็เป็นครั้งแรกที่ซื้อแล้วเลี้ยงหนิครับ


   “ก็เอาไปเถอะวายยู่ปากแล้วพยักหน้าให้จางจุนเอ่ยขอบคุณซ้ำๆ ก่อนจะขอตัวกลับ


   เมื่อวายจะกลับจางจุนเห็นหิ้วอะไรไม่รู้เลยเอ่ยถาม


     “น้อง นั่นอะไรอ่ะชี้ไปที่ถุงหิ้วปานกลางไม่ถึงใหญ่ วายหันหน้ามาก่อนจะทำปากอ๋อแล้วบอกว่า


     “บ้านแมวหน่ะครับ ไว้ว่างๆผมจะอุ้มมันมาเล่นกับพี่น้ะ พี่ขายทุกวันใช่ไหม?จางจุนทำหน้าอ๋อก่อนจะพยักหน้ากับคำถามหลัง เด็กกระต่ายนั้นยิ้มก่อนจะวิ่งเตาะๆแตะๆออกไป

 



      เลี้ยงแค่นี้ไม่จนหรอก จางจุนมีเงินอีกเยอะ แถมยังมีบริษัทหรือธุรกิจหล่ายอย่างที่ต้องทำสานต่อจากคุณพ่ออีก


      แต่เหมือนจะหยุดแล้วโบกมือให้ใครอยู่แฮะ แต่ก็ไม่เห็นมีใครนี่หว่าแล้วเด็กนั่นมันโบกมือให้ใครกัน

 


          แต่ก็เป็นพวกสังเกตุเหมือนกันนะ

 


          เป็นคนแรกที่เรียกเขาว่าพี่ด้วย

 


          หรือเรียกพี่จนติดเป็นนิสัยกัน

 


          แต่โบกมือแบบนั้นมันก็น่าคิด

 


          หรือบ้า?



      สะบัดหัวไล่ความคิดก่อนจะเก็บข้าวของแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข่าวสาร

 

          มีหลักฐานมาอีกแล้ว รีบมา

 

          อ่านที่หน้าจอโทรศัพท์ปลดล็อกก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าแล้วกลับไปที่บ้าน

 






lP







          โบกมือให้ไม่เห็นหรือไงนะวายพึมพัมออกมา ก็เขาเห็นผู้ชายคนเมื่อคืนเดินอยู่ที่หน้าร้านขายขนมน่ะสิ ทักทายด้วยการโบกมือก็ยังไม่สนใจ แต่แล้วก็เหลือบมองอีกครั้ง


            แต่คราวนี้โดนจ้องกลับมาแฮะหรือว่าเขาจะรู้ตัวแล้ว


             ยิ้มหวานส่งให้หนึ่งทีก่อนจะยกมือบ๊ายบ่ายกลับ คิดว่าทักทายแบบนี้คงรู้จักกันเร็วๆนี้แหละ


             ขึ้นห้องมาก็เห็นเจ้าขนปุยนั่งบนโซฟาเหมือกำลังรอเลยแฮะฮ่าๆๆ ซื้อมาให้แล้วน้าเจ้าขนปุย จะว่าไปตั้งชื่อให้ขนปุยดีกว่าเน้าะน่ารักดี



         ซื้อมาให้แล้วนะนี่ไง ฉันตั้งชื่อให้แกว่าขนปุยนะเจ้าดื้อหยิบบ้านที่ซื้อมาใหม่ตั้งไว้ข้างๆเตียง จัดการห่มผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะไปอาบน้ำแล้วมานั่งทำการบ้าน

 

 


          ทำไมจานล้างแล้ว? ห้องครัวก็เก็บกวาดเรียบร้อย เสื้อผ้าแยกสี?นี่คือคำถามแรกที่เดินเข้ามาในห้องครัวต่อด้วยห้องเครื่องซักผ้า เขาจำได้ว่าจะล้างจานวันนี้และแยกเสื้อผ้าไว้ซักวันเสาร์ ไหงกลับไม่ต้องมีอะไรให้เขาทำเลยหล่ะ

             เหลียวมองเจ้าขนปุยที่นอนท้องพองเข้าพองออกอย่างสบายใจ

 


          เป็นไปไม่ได้

 


       นั่นคือความคิดแรกของเขา แมวที่ไหนจะลุกขึ้นมาทำงานบ้านหล่ะ หรือว่ามึนๆแล้วทำไปแล้วนะ เชาก็ไม่ได้ขี้ลืมขนาดนั้นนี่หน่า อย่างน้อยก็น่าจะจำได้ แต่ช่างมันเถอะ



      ติ้ง!


     เสียงข้อความเข้าจากโต๊ะคอมเรียกความสนใจของคนที่กำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงให้ลุกไปหา เมื่อมาถึงโต๊ะคอมถึงกับตาโต


     ลืมไปเลยว่าแดยอลให้ทักไปหาหลังจากเลิกเรียน



ขี้ลืมจริงด้วยฮ่าๆๆ

 


Daeyeonna: บอกให้ทักมาไงเล่าไอ้กระต่าย


ขอโทษครับผม :whysungyoon


ไหนหละรูป ประวัติที่จะให้ตามหน่ะ :whysungyoon


Daeyeonna: ส่งไฟล์รูปภาพให้คุณ


Daeyeonna: ชื่อ ปาร์ค แจซอก

                       อายุสิบเก้าแต่อยู่มอหก

                       ชอบเล่นกีฬา ชอบสีขาว

                       ชอบแมวแถมยังเลี้ยงแมวไว้ด้วย


Daeyeonna: ประวัติอื่นๆก็หาในไฟล์เอาแล้วกัน        

                 

 ครับผม :whysungyoon


เออ ถามไรหน่อยดิ :whysungyoon


Daeyeonna: ว่า


 ที่รุ่นพี่ที่เกิดอุบัติเหตุน่ะ ยังไม่ตายใช่มั้ย? แบบร่างพักอยู่ที่โรงพยาบาล:whysungyoon

      

Daeyeonna: อ่าใช่


Daeyeonna: นายดูมีไอคิวสูงน่าจะช่วยได้อยู่แหละ


เหรอ? :whysungyoon


Daeyeonna: ถามมากพรุ่งนี้จะไปเตะก้านคอนะไอ้จอบ


ขอโทษครับท่านแดยอล กระผมจะไปเปิดไฟล์ดูบัดเดี๋ยวนี้ครับ:whysungyoon


 ฝันดีนะครับท่านแดยอล :whysungyoon


Daeyeonna: ฝันร้ายไอ้กระต่าย

 



               อยากจะตอบกลับไปด่าแต่ก็เห็นว่าใช้งานเมื่อหนึ่งนาทีที่แล้ว เห้อ จริงๆเล้ยยเพื่อคนนี้ โหลดไฟล์ไว้แล้วค่อยเข้าก็ได้ เปิดแชทเพื่อนสนิทสุดที่รักแล้วทักไปทิ้งไว้ดีกว่า โบมินคงมาอ่านตอนสามทุ่มไม่ดึกกว่นั้น

 


โบมินนนนนนน คิดถึงงงงงงงงงงง :whysungyoon


ถ้าอ่านแล้วตอบด้วยนะจะไปอ่านหนังสือแล้ว :whysungyoon


ส่งสติ๊กเกอร์ :whysungyoon

 



               ส่งสติ๊กเกอร์รูปหัวใจไปให้ก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงไปอ่านหนังสือ รอโหลไฟล์เสร็จแล้วดูทีเดียวเลย วายเป็นพวกชอบอ่านหนังสือเรียน ข่าวแล้วคดีสืบสวน ขี้ลืมขนาดนี้มีไอคิวสูงได้ไงวะฮ่าๆๆ

 


               แต่ว่านะดึกขนาดนี้ต้องมีของกินแล้วแหละ ลุกไปต้มรามยอนที่ซื้อมาตั้งแต่วันอาทิตย์ ต้มเสร็จก็มานั่งดูไฟล์ที่เพื่อแดยอลตัวแสบส่งมาให้


               แวบแรกที่เปิดเข้าไปทำเอากินรามยอนไม่ลงเลยทีเดียว มือไม้ขาสั่น ตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัว พยายามไม่คิดว่าเป็นคนเดียวกัน

 


          ไม่ใช่ ต้องไม่ใช่แน่ๆ

 


          วายขนลุกซู่ก่อนจะหันหลังไปมองเพราะรู้สึกว่าถูกจ้องมองจากข้างหลังมานานแล้ว

 


          ขอโทษนะ? เห็นฉันใช่ไหม?

 




- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -




เรารีใหม่นะคะ แนวเดิมเราตันนั่นเอง เป็นคนชอบแนวสืบสวน แต่เรื่องราวคงไม่ซับซ้อนเท่าไหร่เพราะชอบแต่ก็ไม่ได้เก่งเรื่องแต่งแนวแบบนี้




ไม่มีอะไรจะพูด นอกจาก


ขอโทษที่หายไปนานค่ะ จะพยายามมาอัพบ่อยๆนะคะ เยิฟ

 

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #11 Golcha_Y_rabbit (@Golcha_Y_rabbit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 21:12

    เรื่องน่าติดตามมาค่าาาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

    #11
    0
  2. #10 .-yokzinspirit (@yok-rit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 03:11
    วี๊ดดดดดดดดดดดด ชอบบบบบบบบบบบบบบ มีคนแต่งแล้ววววว แงงงงง ;-;
    #10
    0
  3. #8 poshybaby (@poshybaby) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 05:50
    รอออออ ชอบบบบบบบบ มาต่อนะคะ
    #8
    0
  4. #3 อาหมวยน้อย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:46
    รอนะค่ะ
    #3
    0
  5. #2 Nik_Golcha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 21:06
    รอค่าา

    แจซอกเจอน้องวายจะเป็นไง
    #2
    0