(เปิด Pre-order รวมเล่ม) Fill in love เติมรัก (แฟนฟิค คริส & สิงโต) Yaoi (จบแล้วจร้า)

ตอนที่ 47 : EP. 41

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 286 ครั้ง
    28 มิ.ย. 61

(พอส)

 

          “ไทม์!! คุณมาทำไม?"

 

    ผมเอ่ยถามอดีตคนที่ผมเคยรัก เคยมอบทั้งชีวิตและหัวใจให้ ไทม์เดินเข้ามายืนข้างเตียงผม ใบหน้าหวานของเขาเศร้าหมอง เขาดูโทรมลงไปมาก มือเรียวเอื้อมมาจับมือผม ก่อนจะยกขึ้นไปแนบลงกับแก้มที่เริ่มตอบของเขา

 

            “ไทม์คิดถึงพอส ไทม์ดีใจมากเลยที่พอสปลอดภัย”

 

    เขาพูดเสียงแผ่วในน้ำเสียงมีเจือสะอื้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงปลื้มใจน่าดู ผมคงรีบรวบเขาเข้ามากอดแนบอกพร้อมบอกว่าไม่เป็นไร ไม่เป็นไร แต่จากประสบการณ์ทั้งหมดที่ผมได้รับมันทำให้ผมได้มองโลกในมุมที่ต่างจากเดิม ผมไม่สามารถปลาบปลื้มใจกับสิ่งที่เขาแสดงในตอนนี้ได้ ไทม์ใช้เล่ห์เหลี่ยม ใช้ลูกอ้อน ใช้สารพัดวิธีที่ทำให้ผมคล้อยตามมาแล้วหลายครั้ง ผมเป็นเพียงแค่ไอ้โง่ในสายตาเขา ผมได้ความจริงมาจากคุณแพทว่าเรื่องที่เขาโดนคุณแพทจับตัวไปนั้นเป็นเพียงแผนการที่ได้วางกันเอาไว้ เพื่อจะได้ใช้ผมช่วยพาคุณคริสออกไปหาพวกเขาตามแผนได้ ผมเสียใจมากเลยนะครับกับสิ่งที่ได้รับรู้ สำหรับผมไทม์คือคนรัก คือหัวใจ คือชีวิต แต่สำหรับเขา ผมคือคนโง่ คือเหยื่อที่ถูกเขาหลอกใช้ และที่ทำให้ผมเจ็บจนเกินที่จะเจ็บนั่นคือการที่เขามีใครอีกคนอยู่แล้ว ใครคนนั้นที่เขารักมาก รักจนยอมทำทุกอย่างให้ รักจนเขายอมเลวร้าย มันก็เหมือนผมนั้นแหละครับที่รักจนยอมหักหลังผู้มีพระคุณสูงสุดในชีวิตของผมอย่างคุณสิง ยอมจ้างวานคนไปทำร้ายคนที่เขารัก และนับถือผมไม่ต่างจากพี่ชาย ทั้งที่ผมเป็นเพียงลูกน้องแต่เขาก็ยังให้เกียรติเสมอมาอย่างคุณคริส ผมมองหน้าไทม์ก่อนจะดึงมือออกจากมือเรียวที่ผมเคยชอบกุมมันเป็นที่สุด แต่ก็เพราะฝ่ามือคู่นี่แหละที่พลักผมให้ล้มลงไปในกองไฟ ทำให้ผมต้องทุกข์ทรมานใจมาเนินนาน

 

            “กลับไปซะเถอะ”

 

    ผมบอกกับเขาก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น ไทม์ยิ่งร้องไห้สะอื้นหนักคราวนี้เขาโน้มลงกอดผมทั้งตัว ใบหน้าหวานซบลงกับอกของผม

 

            “ฮือๆๆ พอส อย่าไล่ไทม์เลยนะ ไทม์คิดถึงพอสจริงๆ นะ ฮือๆๆๆ”

 

    ไทม์ร้องไห้ลงสะอื้นอย่างน่าสงสาร ผมเหลือบสายตาไปมองคนที่นอนร้องสะอื้นกับอกผม ก่อนจะเบนสายตาไปมองคนที่ตอนนี้ยืนมองผมกับไทม์นิ่งๆ โดนไร้คำพูด คุณอลิสามองผมกับไทม์ด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เราสองคนสบตากันนิ่งๆ ก่อนที่คุณอลิสาจะเป็นฝ่ายหลบสายตา

 

            “นายคงอยากมีเวลาส่วนตัวนะ งั้นฉันกลับก่อนแล้วกัน”

 

    พูดจบคุณอลิสาก็เดินไปหยิบกระเป๋าที่เธอวางไว้บนโซฟา ก่อนจะเดินเปิดประตูออกจากห้องไปโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านของผมสักคำ

 

            “เดี๋ยวครับคุณอลิสา เดี๋ยวครับ..”

 

    ปัง!!!!

 

    เธอปิดประตูเสียงดังพอสมควรเลยครับ ไม่พอใจผมแน่นอน ผมเริ่มกังวลใจจนไทม์คงรับรู้เขาเงยหน้าขึ้นมาจากอกของผม ตาหวานที่แดงก่ำบวมช้ำมองผมอย่างตัดพ้อ

 

            “ทำไมพอสต้องกระวนกระวายใจเพราะคุณอลิสาด้วย?”

 

    ผมถอนหายใจหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันหน้ามองไปอีกทาง

 

            “ตอบสิพอส อย่ามาเงียบใส่ไทม์นะ”

 

    ไทม์พยายามเค้นคำตอบ แต่ผมไม่รู้จะตอบอะไร ผมเองก็ไม่รู้นะว่าความรู้สึกที่มีต่อคุณอลิสาคืออะไร เราเจอกันมานานแล้ว แต่เพิ่งจะได้พูดคุยกัน หรือใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอดแบบนี้แค่ไม่กี่เดือน แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้ผมเริ่มจะมองหาแต่เธอ เวลาที่เธอออกไปทำธุระแล้วให้นางพยาบาลพิเศษเป็นคนดูแลผมแทน ผมไม่เคยเป็นสุขเลยครับ ผมคอยแต่มองหาเธอ แค่เห็นเธอเดินเข้ามาแค่นี้ความหงุดหงิดในใจก็หายไป ผมต้องคอยเอาแต่ใจ ทำเป็นเรื่องมากเพื่อให้เธอมาดูแล อย่างตอนกินโจ๊ก ถ้าผมอยู่กับนางพยาบาลพิเศษนะ ผมก็จะหยิบมากินเองอย่างไม่รั้งรอ แต่พอเห็นเป็นคุณอลิสา ผมกับต้องทำทีเป็นมากเรื่องเพื่อให้เธอมาป้อน

 

    ตอนนี้ทุกช่วงเวลาของผมมีแต่คุณอลิสา เธอทำให้ผมได้มองเธอในอีกมุมหนึ่งที่ไม่เคยเห็น ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ภาพลักษณ์ของเธอในสายตาของผม เธอเหย่อหยิ่ง เย็นชา ดวงตาหวานมีแต่ความริษยาฉายชัด ต่างจากตอนนี้โดนสิ้นเชิง คนที่เคยเลวร้ายแบบสุดๆ แต่สามารถตั้งใจเปลี่ยนแปลงตัวเอง กลับตัวกลับใจเป็นคนใหม่ ยิ่งทำให้ผมทึ่งที่เธอสามารถทำได้ ต่างจากคนอีกคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายกับผมตอนนี้ คนคนนี้สามารถหลอกผมได้อย่างหน้าตายมาไม่รู้กี่ครั้ง เขาทำให้ผมต้องทรยศผู้มีพระคุณ ทำลายชีวิตบริสุทธิ์ และที่เจ็บปวดแสนสาหัสเลยนะครับ คือเขาเป็นคนทำร้ายผมด้วยมือของเขาเอง กระสุนทุกเม็ดที่ฝังอยู่ในตัวของผม ทั้งหมดคือฝีมือของไทม์เอง คนรักกันเขาทำกันแบบนี้จริงๆ เหรอ

 

            “เงียบทำไมล่ะ ไทม์บอกให้ตอบ!!”

 

เขาเริ่มเสียงดังจนผมเองก็ชักทนไม่ไหว

 

            “มันเรื่องส่วนตัวของผมนะ!!!”

 

    ผมตอบคล้ายตวาดจนไทม์ที่ไม่เคยโดนผมตวาด หรือเสียงดังใส่เท่าไรถึงกับนิ่งก่อนไป


          “เดี๋ยวนี้มีเรื่องส่วนตัวกับไทม์แล้วเหรอ พอสมีคำว่าส่วนตัวกับไทม์เหรอ เราเป็นอะไรกันพอส เราคือคนรักกันไง ทำไมพอสเป็นแบบนี้ล่ะ พอสก็รู้ว่าที่ไทม์ยิงพอสเพราะสถานการณ์ทุกอย่างบีบบังคับ”


    ไทม์คะยันคะยอถามผมแบบต้องการคำตอบ พร้อมตัดพ้อกึ่งอธิบายด้วยแววตาเศร้าสร้อยส่งมาให้ผม เขาทำแบบนี้แล้วผมก็พ่ายแพ้มาตลอด แต่ครั้งนี้มันใช่ไม่ผลหรอกครับ


          “สถานการณ์บีบบังคับอีกแล้ว คุณทำร้ายผมเพราะคุณมีเหตุผลตลอด พอเหอะ..ผมว่าคุณกับผมเราควรเดินคนละเส้นทางนะ คุณกลับไปเถอะ"


ผมออกปากไล่เขา ไทม์รีบผวาเข้ามาซบกับอกผมเขาร่ำไห้ออกมาปานจะขาดใจ


          “ฮือๆๆๆ พอส..ไม่เอานะไม่เป็นแบบนี้นะพอสนะ ฮือออๆๆ ไทม์ขอโทษ ให้โอกาสไทม์อีกครั้งนะพอส นะๆ ไทม์ขอร้อง อย่าทิ้งไทม์เลย ได้โปรดเถิด"


    ไทม์ฟูมฟายจนผมไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย และเพราะความที่ผมไม่พูดอะไรต่อเนี้ยแหละทำให้ไทม์ ทึกทักเอาเองว่าผมและเขา กลับมาสู่สถานะเดิม เมื่อไทม์ก้าวเข้ามาใครอีกคนก็ก้าวออกไป หลังจากวันที่        คุณอลิสาเดินออกจากห้องผมไปในวันนั้น นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วครับที่ผมไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียงของเธออีกเลย ทุกวันจะมีไทม์นี่แหละที่เข้ามาดูแลผม ไทม์ดูแลผมทุกอย่างไม่ต่างจากที่คุณอลิสาทำให้ แต่ความรู้สึกมันไม่เหมือนกันเลยครับ ทำไมผมรู้สึกโหยหา มันรู้สึกว่าไม่ได้รับการเติมเต็ม


(อลิสา)


          “อาอลิสาครับ"


    เสียงเรียกที่คุ้นหูทำให้ฉันที่กำลังจะเดินขึ้นบันไดไปดูเสื้อผ้าคอนเน็กชั่นใหม่ที่ชั้นสองของร้าน ฉันเลิกอาชีพเดินแบบแล้วคะ ตอนนี้ผันตัวมาทำธุรกิจของตัวเอง คือการเปิดห้องเสื้อคะ และทำแบรนด์ของตัวเองด้วยนะคะ


          “ว่าไงจ้ะ มีอะไรวันนี้มาหาอาถึงที่ร้านเลย"


ฉันเดินเข้าไปสวมกอดน้องคริสหลานชายคนโปรดของฉัน เขาเป็นคนที่น่ารัก นิสัยดีมากจนฉันอดด่าตัวเองไม่ได้ว่าเมื่อก่อนฉันทำร้ายเขาลงได้ยังไงกัน


          “คริสไปหาอาคุณมาครับ เสร็จแล้วก็เลยแวะมาหาอาด้วยเลย"


น้องคริสบอก เราสองคนโอบเอวพากันเดินไปนั่งยังโซฟาตัวสวยที่ตั้งอยู่ไม่ไกล


          “งั้นเหรอ แล้วนี่สิงไปไหนล่ะ?”


          “อาสิงไปหาพี่พอสครับ เดี๋ยวคริสก็จะไปหาพี่พอสเหมือนกัน อาอลิสาไปด้วยกันมั้ยครับ?”


    ฉันถึงกับสะดุดเมื่อได้ยินชื่อของใครบางคน ใครบางคนที่ฉันหลบหน้ามาตลอดสามวัน…



......ต่อ......

 

            “ไม่ดีกว่าอามีงานน่ะ น้องคริสไปเถอะ”

 

    ฉันบอกปัดออกไป น้องคริสทำหน้าผิดหวังนิดหน่อยแต่ไม่นานก็ส่งยิ้มหวานมาให้ฉันตามเดิม

 

 

            “ก็ได้ครับอา งั้นคริสไม่กวนแล้วนะครับ สวัสดีครับ”

 

    น้องคริสบอกก่อนจะยกมือไหว้ลาฉัน ฉันรับไหว้อย่างเต็มใจแล้วไม่นานน้องคริสก็เดินไปขึ้นรถ ฉันยืนส่งจนลับสายตาถึงได้เดินกลับเข้าทำงานของตัวเองต่อ ที่จริงไม่ใช่ว่าไม่อยากไปนะคะ ฉันอยากไปหาเขาใจจะขาดแต่ฉันไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจให้มันทิ่มแทงความรู้สึกของฉันน่ะคะ ฉันนี่คงอาภัพเรื่องความรักมากเลยนะคะไม่ว่าจะรักใคร เขาก็ไม่รักตอบเลยสักราย อย่างเคสไทม์นี่ยังไม่แน่ใจหรอกคะว่ารักหรือเปล่า แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่ารู้สึกดีกับเขาพอสมควร ใจง่ายไปมั้ยฉันเฮ้อออ.. ต้องหยุดเรื่องฟุ้งซ่านที่มันรกสมองเสียที ทำงานสิคะจะมานั่งเพ้ออะไร ไม่มีผู้ก็ต้องมีเงินคะ

     ฉันเพลินกับการทำงานจนไม่ได้ดูเวลาว่ามันกี่โมงกี่ยามแล้ว แต่ก็คงดึกอยู่เพราะลูกน้องในร้านกลับบ้านกันไปหมดแล้ว ฉันเงยหน้าขึ้นมามองเวลาอีกทีนาฬิกาก็ชี้บอกว่าตอนนี้เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว

 

            “ดึกขนาดนี้เลยเหรอเนี้ยเรา นอนที่ร้านแล้วกัน”

 

    เพราะเห็นว่าเวลามันบ่งบอกว่าดึกพอสมควรแล้ว ฉันจึงเลือกที่จะนอนชั้นสองข้างร้าน เพราะมันมีห้องนอนส่วนตัวของฉันอยู่ ในระหว่างที่ฉันกำลังเก็บของโดยไม่ได้สนใจอะไรว่าประตูร้านยังไม่ได้ล็อค


    กรุ๊งกริ๊งงง... กรุ๊งกริ๊งง...


    เสียงโมบายหน้าประตูดังขึ้น ฉันรีบหันไปมองเพราะโมบายหน้าประตูจะดังเฉพาะมีการเปิดประตูเท่านั้น และเมื่อฉันได้เจอคนที่มาหาฉัน มันทำให้ฉันตกใจจนเผลอปล่อยหนังสือที่อยู่ในมือล่วงลงพื้นข้างเท้าฉันอย่างง่ายดาย

 

    ตุ๊บ!!!

 

            “พอส!!!! มาได้ไงอ่ะ”

 

    ฉันรีบเดินตรงเข้าไปประคองคนตัวสูงที่ยังอยู่ในชุดโรงพยาบาลให้มานั่งลงที่โซฟาใกล้ๆ

 

            “หนีมา”

 

    เขาตอบสั้นๆ พร้อมทำสีหน้าเรียบเฉยแต่ฉันสิอยากจะบ้าตาย

 

            “หนีออกมาได้ไงเนี้ย? แล้วหนีออกมาทำไมกันนายยังไม่หายดีเลยนะพอส นี่ขาเดินได้ปกติแล้วเหรอนายยังต้องทำกายภาพอยู่เลยนี่”

 

    ฉันก้มลงสำรวจขาของเขา เพราะคุณหมอบอกพอสถูกยิงส่วนที่ค่อนข้างสำคัญเขามีโอกาสที่จะเดินไม่ได้ หรืออาจจะเดินได้ไม่ปกติเหมือนเดิม ขึ้นอยู่กับการดูแลตัวเอง และการฝึกกายภาพด้วย

 

            “ก็คุณไม่ไปหาผมเลย ผมเลยมาหาคุณเอง”

 

    คำตอบของเขาทำให้ฉันต้องเงยหน้าละสายตาจากขาของเขาขึ้นไปมองหน้าของเขาอย่างทึ่งๆ เขาหนีออกจากโรงพยาบาล ดั้นดนมาหาฉันถึงที่ร้านเพราะฉันไม่ไปหาเขาที่โรงพยาบาลงั้นเหรอ

 

            “แล้วนายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่”

 

    ฉันทำทีเป็นสอบถาม แต่จุดประสงค์ก็อยากรู้จริงๆ นั่นแหละว่าเขารู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่ร้าน

 

            “ไม่รู้หรอกครับ ลองเสี่ยงมา ไม่อยู่ก็บุกคอนโด ไม่อยู่ที่คอนโดก็ว่าจะตามไปที่บ้านเลยครับ”

 

พอสตอบหน้าตายมาก อะไรกัน? นี่เขาจะมาทุ่มเทตามหาฉันทำไมขนาดนั้น

 

            “จะมาตามหาฉันทำไมขนาดนั้น? ทำอย่างกับฉันไปติดหนี้นายแล้วเบี้ยวหนี้อย่างนั้นแหละ”

 

    ฉันทำเป็นค้อนสายตาใส่เขานิดนึงก่อนจะพูดออกมาเพียงเบา คล้ายบ่นกับตัวเองพอสเลื่อนมือใหญ่มากุมมือของฉันเอาไว้ สายตาที่เขาทอดมองมาช่างมีผลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจฉันเสียจริงๆ

 

    ตึ๊กๆ..ตึ๊กๆ..ตึ๊กๆ

 

    ใบหน้าหล่อค่อยๆ โน้มลงมาหาฉันเรื่อยๆ

 

            “จะทำอะไร?”

 

    ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แสนจะเบาหวิว เบามากคล้ายเสียงไม่ได้ออกมาจากลำคอด้วยซ้ำ

 

            “ผมคิดถึงคุณ”

 

            “อื้อออ”

 

    เมื่อจบการตอบคำถามริมฝีปากหยักได้รูปก็ปิดประกบลงมาที่ริมฝีปากของฉันร่างแกร่งค่อยๆ ดันให้ฉันนอนราบไปกับโซฟากว้าง โดยมีเขาโน้มลงมาทาบทับอยู่ด้านบน

 

    จ๊วบ..จ๊วบ..จ๊วบ..

 

    เสียงบดจูบของเราสองคนดังออกมาจนได้ยินเสียงชัดเจน พอสบดขยี้ดูดดึงริมฝีปากของฉันอยากโหยหา ลิ้นสากสอดเข้ามาในโพรงปากก่อนจะเกี่ยวรัดลิ้นเล็กของฉันให้หยอกล้อไปกับลิ้นของเขา ฉันตอบสนองจังหวะการจูบไปทิศทางเดียวกับที่เขาต้องการ มือของฉันลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังแกร่ง พอๆ กับมือของเขาที่เริ่มจะอยู่ไม่สุข หน้าอกอวบของฉันถูกฝ่ามือใหญ่บีบเค้นอย่างเพลิดเพลิน

 

            “ฮื้ออ”

 

    ฉันเริ่มส่งเสียงครวญครางออกมาจากลำคอ ตอนนี้ฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วตัว พอสผละออกจากริมฝีปากของฉันที่ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่าตึงๆ ที่ปากสงสัยจะบวมแน่นอนอย่างไม่ต้องคิดเลย นิ้วใหญ่เลื่อนขี้นมาเช็ดที่ริมฝีปากของฉันเบาๆ ฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เริ่มกระชั้น เราสองคนหอบหายใจไม่ต่างกันเพราะอารมณ์ตามธรรมชาติของชายหญิงที่ตอนนี้เริ่มก่อตัว จนเราสองต้องห้ามมัน

 

            “ลุกออกไปสิหนัก”

 

    ฉันเริ่มใช้มือดันร่างหนาให้ลุกไปจากตัวบางฉัน พอสขยับตัวผละออกมาจากฉันก่อนจะนั่งพิงโซฟา โดยมีฉันที่รีบลุกขึ้นมานั่งไม่ต่างจากเขา

 

            “............................”

 

     จู่ๆ ความเงียบก็เข้ามาปกคลุม ทั้งฉันและพอสต่างนั่งข้างกันอย่างเงียบๆ ก็ไม่รู้จะพูดอะไรอ่ะ บรรยายกาศมันเงียบจนฉันยกมือขึ้นมาเกาหัวอย่างเก้อเขิน ให้ตายเหอะฉันไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครเลยนะ ปกติฉันจะเป็นฝ่ายรุกก่อนเสียมากกว่า บอกอย่างไม่อายฉันเองก็ไม่ได้ใสอะไรนะคะ เคยนอนกับผู้ชายมาก็พอตัว แต่ไม่มีใครทำให้ฉันมีอาการอย่างที่เป็นอยู่ได้สักคน มีแค่นายบอดี้การ์ดคนนี้คนเดียวนี่แหละคะที่ทำให้ฉันเขินได้ขนาดนี้

 

            “อืม...นายยังไม่บอกฉันเลยนะว่าหนีออกมาจากโรงพยาบาลได้ยังไง “

 

    เกือบสิบนาทีที่เราสองคนนั่งข้างกันเงียบๆ และเป็นฉันเองที่เป็นคนเอ่ยทำลายความเงียบออกมา

 

            “ก็ไม่ได้ยากอะไรนี่ครับ บอกพยาบาลอยากไปร้านขายของด้านล่าง แล้วหลบออกมาทางลานจอดรถ แล้วเดินไปเรียกแท็กซี่หน้าโรงพยาบาลเท่านั้นเอง”

 

    พอสตอบนิ่งๆ ส่วนฉันนี่อึ้งอีกรอบนี่เขาดูชิลว์มากับการหนีออกจากโรงพยาบาล ขนาดยังไม่เต็มร้อยนะยังขนาดนี้ เฮ้อออ

 

            “นายนี่นะพอสสส”

 

            “ก็ผมคิดถึงคุณ”

 

    ประโยคที่พอสบอกเล่นเอาฉันใจสั่นอีกแล้ว พอสบอกพร้อมจ้องหน้าฉันมือใหญ่เลื่อนมาจับที่แก้มฉัน เราสองคนสื่อสานความรู้สึกจากสายตาที่ทอดมองกัน ไม่ได้มีแต่เขานะที่คิดถึงฉัน เพราะฉันเองก็คิดถึงเขา 


          “พอสคะ....."


    ฉันโผเข้าหาพอส พอสตวัดวงแขนแข็งแรงรัดร่างบางของฉัน ฉันเองก็กอดตอบเขาแนบแน่น เรากอดกันเนินนานก่อนจะผละออกจากกัน มือแกร่งยกขึ้นมาลูบแก้มของฉันเบาๆ แต่มันช่างอบอุ่นไปทั้งหัวใจ เราสองคนมองใบหน้าของอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม

 

            “พอส!!! ทำไมถึงหนีออกมา”

 

(ไทม์)

 

    ผมมองชายหญิงสองคนที่กำลังมองตากันหวานซึ้งอย่างไม่พอใจ พอสกับยัยอลิสาถอยห่างออกจากกันก่อนที่พอสจะหันมามองหน้าผม สายตาที่ส่งมามันช่างเย็นชาจนทำหัวใจผมเจ็บ เขาไม่เคยมองผมแบบนี้มาก่อน

 

            “คุณตามมาทำไม?”

 

    พอสถามผมน้ำเสียงที่ใช้ก็ไม่อ้อนโยนเหมือนก่อน

 

            “นางพยาบาลบอกว่าพอสหนีออกมาจากโรงพยาบาล ไทม์ร้อนใจมากเลยนะ ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะพอส ไทม์ห่วงพอสมากนะ”

 

    ผมบอกกับเขาด้วยความรู้สึกภายในใจที่แท้จริง หลายคนอาจจะคิดว่าผมไม่รักพอสนะครับ คิดว่าผมแค่หลอกใช้เขา จริงๆ ก็หลอกใช้นะแต่ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกครับ ที่จริงผมเองก็รักเขานะครับ เขาเป็นคนดีมาก เขาเป็นคนเดียวเลยล่ะที่ทำดีกับผมแบบนี้ แต่ก็อย่างที่ทุกคนรู้แหละครับว่าผมเองก็มีทางเลือกไม่มากนัก จะด่าว่าผมเห็นแก่ตัวผมก็ยอมรับนะครับ และเวลานี้ผมเองก็ไม่เหลือใคร คุณพ่อของผมท่านเสียชีวิตลงทันทีในเหตุการณ์วันนั้นที่เรือสำราญกลางทะเล พี่ชายของผมตอนนี้ได้ย้ายไปอยู่ในความดูแลของญาติข้างแม่ของเขา (เราลูกคนละแม่ครับ) อาณาจักรอันยิ่งใหญ่ที่พ่อสร้างตอนนี้มันสิ้นสลายย่อยยับไม่มีชิ้นดี ทุกสิ่งทุกอย่างของพ่อไม่มีเหลืออยู่ ส่วนผมตอนนี้ก็ตัวคนเดียวไร้ญาติขาดมิตรไม่มีใครต้อนรับ ยังโชคดีที่ผมมีเงินในบัญชีมากอยู่พอสมควรนั่นเลยทำให้ผมไม่เดือดร้อนมากนัก


          “แล้วตามมาทำไม?”


    พอสยังย้ำถามด้วยน้ำเสียงที่แสนจะเย็นชาใส่ผม สายตาที่เขามองไม่อ่อนโยนเหมือนเดิมเลยครับ มันแข็งกร้าวเยือกเย็นจนผมรับรู้ได้ถึงความผันเปลี่ยน มือใหญ่แข็งแรงกอบกุมมือบางเล็กของยัยอลิสาเอาไว้ เขาเลื่อนตัวเองขึ้นมาบังร่างบางของผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ นี่เขากลัวผมจะทำร้ายแม่นั่นสินะ


          “มาตามพอสกลับโรงพยาบาลน่ะสิ ก็พอสหนีออกม่เขาแตกตื่นกันหมด"


    ผมพยายามพูดให้ปกติที่สุดแต่ภาพที่ตอนนี้ผมได้เห็นมันทำให้ผมคุมตัวเองแทบไม่ไหว พอสยืนบังยัยอลิสาเอาไว้พร้อมมือแกร่งที่กุมมือของเจ้าหล่อนเสียแน่น


          “ไทม์กลับไปเถอะ เดี๋ยวผมกลับเอง"


          “ไม่!! เราต้องกลับโรงพยาบาลพร้อมกันไทม์มารับ"


    ผมยังยืนยันที่จะพาเขากลับไปพร้อมกันให้ได้ 


          “ไม่!! เดี๋ยวผมจะกลับไปเอง คุณกลับไปก่อนได้เลยไทม์"


    เขาไล่ผมครับ เขาไม่เคยไล่ผมมาก่อนเลย ผมจะสูญเสียเขาไปเหรอ ไม่ๆ ไม่เอา ผมจะไม่ยอมสูญเสียใครอีกแล้ว พอสต้องเป็นของผมสิ ไม่ อเล็กซ์ก็ทิ้งผมไปแล้ว พอสจะมาทิ้งผมอีกคน ไม่เอา ผมไม่เอาแบบนี้ ไม่


(พอส)


    ผมมองท่าทีที่ดูแปลกไปของไทม์อย่างหวาดหวั่น ตอนนี้ไทม์คล้ายคนเริ่มคุมตัวเองไม่ได้ แววตาของเขาดูเหม่อลอย พร้อมพร่ำพูดแต่ประโยคซ้ำๆ


          “ไม่ๆ พอสต้องอยู่กับไทม์ ต้องอยู่กับไทม์ พอสเป็นของไทม์ เป็นของไทม์ ของไทม์คนเดียวเท่านั้น คยเดียว ของไทม์คนเดียว"


          “พอสคะ"


    คุณอลิสสาเรียกชื่อผมเบาๆ ผมหันไปมองหน้าเธอเธอส่งสัญญาณให้ผมรู้ว่าตอนนี้ผมควรกลับไปพร้อมไทม์ก่อน


          “แต่ว่า….”


          “ฉันว่าคุณกลับไปพร้อมไทม์เถอะคะ เชื่อฉัน"


    คุณอลิสาย้ำอีกครั้ง ผมพยักหน้ายอมทำตามที่เธอบอกทันทีที่ผมปล่อยมือจากคุณอลิสาแล้วเดินเข้าไปหาไทม์ ไทม์โผกอดผมแนบแน่น แน่นมาก มากกว่าปกติ


          “ฮือๆๆๆ พอสของไทม์ พอสกลับกับไทม์นะ ผัวอยู่กับเมียนะไม่ไปหาใครนะ อยู่กับเมียฮือๆๆ"


    ผมกอดตอบเขาพร้อมใช้มือตบที่หลังเบาๆ เพื่อปลอบขวัญ คุณอลิสาส่งสายตาแห่งความห่วงใยมาให้ เธอพยักหน้าให้ผมกลับไปก่อน เธอคงดูแล้วว่าตอนนี้ไทม์เริ่มคุมตัวเองไม่ได้เท่าไร


          “งั้นกลับกันเถอะไทม์"


          “ครับ กลับกันเนอะ พอสกลับกับไทม์เนอะ อยู่กับไทม์ ไม่ไปหาคนอื่นเนอะ"


          “ครับๆ ป่ะ กลับกัน"


    ไทม์ฉีกยิ้มกว้างทั้งน้ำตา ก่อนจะรีบควงแขนผมเดินออกมาจากร้านของคุณอลิสาเพื่อขึ้นรถเดินทางกลับโรงพยาบาลที่ผมนอนรักษาตัวอยู่


    วันต่อมาผมต้องอาศัยช่วงทำกายภาพที่ไทม์จะไม่ตามมาเฝ้าหลบออกมาหาคุณหมอเมธีเพื่อปรึกษาท่าน


          “เท่าที่หมอฟังอาการที่พอสเล่า และที่ได้พูดคุยกับไทม์เมื่อสักครู่หมอว่าเขาเริ่มเข้าข่ายเป็นผู้ป่วยทางจิตนะ ตอนนี้เหมือนเขากำลังปิดกันสิ่งรอบข้างที่จะทำให้เขาเสียใจ เจ็บปวด จมฝังแต่เรื่องที่เขามีความสุขเท่านั้น ไทม์คงโดนกดดันมาตลอดจนเกิดความเครียด เก็บกด ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขายึดติดคือพอส พอสคือความสุขเดียวของเขาในตอนนี้ และเขารู้สึกว่าจะสูญเสียพอสไปไม่ได้"


    สิ่งที่คุณหมอเมธีบอกทำให้ผมเริ่มวิตก คุณอลิสาที่เข้ามานั่งฟังด้วยนั่นเธอเอื้อมมือมาจับมือผมเอาไว้พร้อมบีบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจผม 


          “ไม่เป็นไรนะพอส ฉันจะช่วยนายดูแลไทม์เองเราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะ"


....มาแล้วคร้า ตอนนี้เป็นเรื่องของพี่พอสเนอะ พี่พอสก็จะเยอะหน่อยๆ ขอโทษที่หายไปนะคะ กลับมาแล้วคะ เจอกันตอนหน้านะ...


ปล. คำผิดจะมาแก้ให้เนาะ


    ปล. อีกรอบไม่มีอะไรมาก เอาแบบพวงกุญแจมาให้ยลโฉมคะ กำลังอยู่ในช่วงสั่งทำนะคะ ส่วนรูปแบบหน้าปกอดใจรออีกนิด เพราะค่อนข้างจะคิวยาวพอสมควร แล้วไรท์จะอัพเดทเรื่อยๆ นะ อย่าลืมมาจับมาจอง 


 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 286 ครั้ง

1,016 ความคิดเห็น

  1. #950 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 14:17
    โอ้ยๆๆๆไทม์คุมสติหน่อย
    #950
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #810 0897284162 (@0897284162) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 00:26

    คิดถึงไรสคิดถึงไรส์หายไปเป็นอาทิตย์เลยยรีบมาต่อน้า

    #810
    0
  4. #809 FinFer01 (@FinFer01) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 23:01
    ไทม์จะคู่กับใครอะ
    #809
    0
  5. #808 gene_pa (@pathaimas-p) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 22:29
    อลิสานางดีอ่ะ
    #808
    0
  6. #807 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 18:57
    อลิสาเป็นคนดีแล้ว. สู้สู้นะ
    #807
    0
  7. #806 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 13:38
    ดีจังที่อลิสาเข้าใจ หวังว่าทั้งพอสและอลิสาจะผ่านเรื่องราวเลวร้ายนี้ไปได้นะ
    #806
    0
  8. #805 PhantiwaKetsri (@PhantiwaKetsri) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 10:35
    รอค่า สู้ๆนะพอส
    #805
    0
  9. #804 praerysu0312 (@prearyn) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 08:47
    โอยยยยยยยย..ความม่าบังเกิดกับพี่พอสซะละ ยังไงดีล่ะทีนี้ อาอลิสาจะทำยังไง
    #804
    0
  10. #803 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 22:57
    ตกลงพอส กับอลิสา มีใจให้กัน ส่วนไทม์ ทำผิดมากมาย จนเกินที่พอสจะยกโทษให้แล้วใช่มั๊ย
    สมควรนะรู้ว่าสิ่งที่ทำมันผิด แต่ก็ยังทำ เพราะถูกบังคับก็เถอะ
    #803
    0
  11. #802 suwaphathanpunya (@suwaphathanpunya) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 10:03
    ไทม์รักพอสจริงรึเปล่าอ่ะ งงในงง
    #802
    0
  12. #801 ploy3582 (@ploy3582) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 18:30
    รู้สึกมันมีเงื่อนงำบ้างอย่าง
    #801
    0
  13. #800 ganglom (@ant-sirilak) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 18:17
    ไทม์ ตกลงแกจะยังไงว่ะเนี้ย งง
    #800
    0
  14. #799 0897284162 (@0897284162) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 16:29

    อาอลิสากับพี่พอสมีซัมติงแน่2คนนี้ต้องได้รักกันแน่ๆอร๊ายยยยยยยยยรีบมาต่อนะค่ะ

    #799
    0
  15. #798 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 14:18
    พอสทำถูกแล้ว ตัดใจจากไทม์ดีกว่า
    #798
    0
  16. #797 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 14:00
    ดีใจจังที่พอสคิดได้สักที ไทม์ไม่เคยรักพอสอยู่แล้ว ลืมๆไปอ่ะถูกแล้ว อาคุณยังอยู่อีกหรือนี่ หวังว่าจะไม่ลอบกัดอาสิงกับคริสอีกนะ
    #797
    0
  17. #796 0826582611082jyp (@0826582611082jyp) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 11:18
    ว้าาพอสเปลี่ยนใจซะละ
    #796
    0
  18. #795 PhantiwaKetsri (@PhantiwaKetsri) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 10:08
    ไรท์สู้ๆๆนะคะรอค่า
    #795
    0
  19. #794 PandaHaHe (@PandaHaHe) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 09:36

    พอสอย่าปล่อยให้ตัวตัวโดนหลอกอีก

    ไม่เชื่อว่าไมม์จะกลับตัวเป็นคนดี

    ปล. ไรท์สู้ๆนะคะ กอดๆ

    #794
    0
  20. #793 คนอ่าน (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 09:20

    รักแท้แพ้ใกล้ชิด คนเราจะรักกันเห็นใจกันก็ตอนมีทุกข์หรือไม่สบายใจนั่นละ เป็นอีกหนึ่งเสียงที่ขอเชียร์ พอส กับอลิสานะคะ อิอิ

    #793
    0
  21. #792 ann-ikik (@ann-ikik) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 09:13
    สู้ สู้ นะคะ เป็นกำลังใจให้นะ😊
    #792
    0
  22. #791 supaporn2233 (@supaporn2233) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 09:10
    ไม่เป็นไรนะคะไรท์ เค้าอยู่ข้างๆเป็นกำลังใจให้นะ สู้ๆ ยิ้มๆน๊า
    #791
    0
  23. #790 nuying88 (@nuying88) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 08:35
    สู้ ๆ นะคะ
    #790
    0
  24. #789 Amp (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 08:30

    สู้ๆๆๆ นะคะเป็นกำลังใจให้เสมอดูแลตัวเองด้วยนะ

    #789
    0
  25. #788 meondekdee (@meondekdee) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 08:05
    มาให้กำลังใจไรท์น๊าาา
    #788
    0