(เปิด Pre-order รวมเล่ม) Fill in love เติมรัก (แฟนฟิค คริส & สิงโต) Yaoi (จบแล้วจร้า)

ตอนที่ 32 : EP. 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 293 ครั้ง
    21 พ.ค. 61

(สิงโต)

“ผมยอมรับขอเสนอของคุณ”

    สิ่งที่ผมได้ยินทำให้ผมแทบจะบ้า น้องคริสพูดออกมาว่ายอมที่จะนอนกับมันเพื่อแลกกับความปลอดภัยของผมเนี้ยนะ เขาบ้าไปแล้วรึไงถึงยอมสละตัวเองแบบนี้ผมไม่มีทางยินยอมแน่นอน ผมตายดีกว่าที่จะเห็นเขาต้องโดนทำร้าย

“ไม่นะน้องคริส!!! ไอ้แทมมึงฆ่ากูเลยปล่อยเมียกูไป”

ผมตะโกนบอกไอ้แทมอดีตเพื่อนรักที่หักเหลี่ยมโหดผม พอๆ กับไอ้แพทผู้ที่ผมเคยรักดั่งเช่นน้องชายร่วมสายเลือด

“ไม่นะครับอา คุณอยากทำอะไรกับผมทำเลยแต่ขอร้องปล่อยอาสิงไปเถอะ”

น้องคริสรีบตะโกนบอกออกมาสวนกับประโยคของผม

“จะบ้าเหรอน้องคริส อาไม่ยอมนะ ฆ่ากูซะ”

“อาแหละจะบ้าเหรอ อายังมีภาระหน้าที่และอะไรอีกมากมายที่ต้องทำ คุณครับทำผมเถอะปล่อยอาสิงไป”

“ไม่นะน้องคริส อาไม่ยอมให้น้องคริสโดนทำร้ายนะ มึงอยากจะทำร้าย อยากจะฆ่ากู มึงทำเลยไอ้แทมปล่อยเมียกู เขายังเด็ก เขายังมีอนาคต และที่สำคัญความบาดหมางของมึงกับกูไม่เกี่ยวกับเขาเลย”

“ไม่นะ!! ทำร้ายผมเถอะอย่าทำอาสิงเลย ทำร้ายผมแทนแค่อาสิงปลอดภัยผมแลกได้ทุกอย่าง”

“ไม่!!!”

    ผมกับน้องคริสต่างส่งเสียงถกเถียงกันเพื่อขอร้องให้ตัวเองเป็นคนที่โดนทำร้ายเพื่อแลกความปลอดภัยของอีกคน

“พอๆ แหม..กูละปรบมือให้เลยกับความรักอันยิ่งใหญ่ของมึงกับเมียจริงๆ นะเนี้ยไอ้สิง สุดยอดกูโครตซึ่งเลยวะ ฮ่าๆ”

ไอ้แทมพูดพร้อมทำท่าปรบมือสีหน้ามันเย้ยหยันผมสุดฤทธิ์ผมคบกับมันมาตั้งแต่เรียนชั้นประถมพร้อมกับไอ้ดิษ ไอ้คุณ และหมอเมธีผมรู้ดีว่านิสัยของมันเป็นยังไง ผมมั่นใจว่าสิ่งที่มันจะเลือกคือไม่ใช่การที่ให้ผมฆ่าตัวตายแน่นอน คนแบบมันต้องเลือกการนอนกับน้องคริสต่อหน้าผม เพราะวิธีนี้มันทำให้ผมทรมานมากกว่าหลายร้อยหลายพันเท่า ไม่ต่างจากตายทั้งเป็น

“กูขอเลือกเองแล้วกัน ให้มึงฆ่าตัวตายมันก็ทำให้กูพอใจนะ แต่ถ้าได้นอนกับเมียมึงนี่กูจะสุขแบบสุดมากกว่าวะไอ้สิง งั้นมึงเตรียมตัวดูหนังสดระหว่างกูกับ ชื่ออะไรนะ..น้องคริสใช่มั้ย รอดูกูเอาน้องคริสของมึงดีกว่ากูสัญญาจะทำให้เมียมึงเสียวแบบสุดๆ เลย ฮ่าๆๆๆๆ”

ไอ้แทมพูดก่อนจะลุกผละจากผมเดินตรงไปหาน้องคริสที่ถูกลูกน้องของมันจับอยู่อีกมุมหนึ่ง

“ไม่นะไอ้แทม!! อย่าทำเมียกู ม่ายยยยย”

ผมมองไอ้แทมที่ก้าวสามขุมตรงเข้าไปกระชากร่างบางเข้าไปโอบกอดพร้อมฝั่งหน้าลงกับซอกคอขาวทันที น้องคริสดิ้นรนแต่แรงเขาทานแรงไอ้แทมไม่ไหวหรอกครับ

“ฮือๆๆๆอาสิงครับ”

เสียงร้องไห้พร้อมเรียกชื่อผมทำให้ความอดทนของผมสิ้นสุด ไม่รู้ว่าแรงฮึดของผมมาจากไหนวินาทีผมบอกเลยว่าผมไม่กลัวความตายแม้แต่น้อย ต่อให้มัจจุราชยืนขวางอยู่เบื้องหน้าผมก็จะไม่หวาดหวั่น 

“คุณสิงครับ”

เสียงเรียกชื่อผมดังขึ้นพร้อมร่างสูงของคาเมล กับพีทที่กระโดดลงมาจากต้นไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่บริเวณนั้น ไอ้ลูกน้องของไอ้แทมที่จับผมพร้อมใช้ปืนจ่อหัวผมอยู่ถูกถีบจนกระเด็นไปอีกทาง ผมรีบสลัดตัวออกจากการจับกุมก่อนจะกระโดดใส่ไอ้แทมสุดแรง ร่างของมันกระเด็นออกไปกระแทกต้นไม้อย่างแรง น้องคริสรีบวิ่งเข้ามาหาผม ผมดึงร่างบางที่ตอนนี้ตัวสั่นเทาเข้ามากอดแนบอก ในใจผมร้อนเหมือนไฟโลกัลป์มันแผดเผาอยู่ด้านใน

“อยู่กับอาอิกอร์ก่อนนะคะ ดูแลคุณคริด้วยนะอิกอร์”

    ประโยคหลังผมบอกกับอิกอร์ที่เพิ่งวิ่งตรงเข้ามาหาผม

         "ครับคุณสิง"

     อิกอร์รีบดึงร่างบางของน้องคริสเข้าไปไว้ใกล้ตัว ส่วนตัวผมพุ่งตรงเข้าไปหาไอ้แทมเพื่อนสารเลวของผมอีกครั้ง คราวนี้ไอ้แทมตั้งหลักได้มันสวนกับผมแต่ผมหลบหมัดของมันได้สบายๆ ผมพุ่งเข้าไปซัดมันที่ท้องน้อยจนมันตัวงอก่อนจะใช้ศอกกระแทกลงที่ท้ายทอยของมันจนมันทรุดฮวบลงกับพื้น ยังหรอกผมไม่ให้มันทรุดซบพื้นง่ายๆ หรอก ผมใช้เท้าซ้ายเตะเสยเข้าปลายคางของมันจนมันหน้าหงาย ไอ้แทมถลาเข้าไปกระแทกกับต้นไม้อีกครั้ง ผมตัดสินใจหยิบปืนที่เหน็บอยู่ตรงเอวของผมออกมา ก่อนจะตรงเข้าไปจับมือของไอ้แทมขึ้นมากดกับต้นไม้ แล้วจ่อปืนกับฝ่ามือเหนี่ยวไกยิงทันทีโดยไม่ต้องหยุดคิดแม้แต่น้อย

    ปัง!!!!

“โอ๊ยยย”

เสียงร้องของไอ้แทมดังออกมาด้วยความเจ็บปวด

“มือข้างนี้ที่มึงลูบตัวเมียกู ส่วนนี่สำหรับที่มึงบังอาจล่วงเกินเมียกู”

ผมเอื้อมมือไปหยิบมีดที่ซ่อนอยู่ตรงขากางเกงของผม พร้อมจับหน้าของมันให้อยู่ในฝ่ามือก่อนจะใช้มีดเล่มนั้นเชือดที่ปลายจมูกของมันจนเลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาทันที

“อ๊ากกกกก”

“นี่คือบทลงโทษที่มึงกล้าล่วงเกินเมียกู ส่วนนี่ของตัวกูเอง”

ผมบอกพร้อมลุกขึ้นยืนก่อนจะจ่อปืนยิงไปที่เท้าข้างที่มันใช้เหยียบหลังผม

    ปัง!!

“อ๊ากกกก”

    ไอ้แทมร้องออกมาอย่างทรมาน ผมมองด้วยความพอใจ ผมไม่ฆ่ามันหรอกคนอย่างมันตายเลยง่ายเกินไป เราต้องเจอกันอีกแน่ตอนนี้ผมพร้อมที่จะเปิดศึกอย่างเป็นทางการกับไอ้แทม และพ่อของมันแล้ว เมื่อเราจะขาดกกันแล้ว เราก็ขาดกันไปจนตายเลยแล้วกัน ผมผละออกจากไอ้แทมที่ตอนนี้สิ้นฤทธิ์นอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่กับพื้น

“ฝากไปบอกพ่อมึงด้วย ครั้งหน้ากูขอซึ่งๆ หน้านะเพราะวิธีลอบกัดมันไม่ใช่วิธีขอมาเฟีย แต่มันคือวิธีของหมาวะ”

ผมพูดก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาน้องคริสแทน น้องคริสรีบพุ่งตรงเข้ามากอดผมแนบแน่นร่างเล็กสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ผมก็กอดกระหวัดรัดร่างบางไว้แนบอกพร้อมกดจมูกลงบนหน้าผากเนียนของเขา โล่งใจไปทีที่ลูกน้องของผมมาได้ทันเวลาพอดี ไม่อย่างนั้นน้องคริสคงแย่

“ขอโทษนะครับคุณสิงที่พวกผมมาช้าเกินไป”

คาเมล พีท อิกอร์รีบเดินเข้ามาขอโทษผม สภาพของพวกเขามีแต่ร่องรอยบาดแผลจากการต่อสู้เต็มไปหมด ผมส่ายหน้าสื่อออกมาว่าไม่เป็นอะไร ผมรู้ว่าพวกเขาทำเต็มที่แล้ว ผมประมาทเองแหละไม่คิดว่าพวกมันจะมีมากขนาดนี้ ไอ้แทมพาลูกน้องมาเป็นร้อย แต่ผมเอามาแค่สามสิบกว่าคนเท่านั้นเอง พลิกมาชนะมันได้ก็ถือว่าโชคดีนักหนาแล้ว

“ไม่เป็นไรฉันเข้าใจ แล้วพอสล่ะ”

ผมร้องถามทันทีเพราะเห็นทุกคนอยู่กันคบแต่ไม่เห็นพอสแม้แต่เงา

“พอสโดนยิงถูกจุดสำคัญครับ ตอนนี้ผมให้คนพาไปโรงพยาบาลแล้วครับคุณสิง”

พีทบอกด้วยน้ำเสียง และสีหน้าเป็นกังวลมาก เขาสองคนสนิทและรักกันมากราวกับพี่น้องร่วมอุทรธ์ ผมเข้าใจความรู้สึกของพีทดี ผมผละออกจากร่างเล็กที่กอดเอวผมอยู่ก่อนจะเดินตรงเข้าไปตบที่ไหล่แกร่งของลูกน้องคนสำคัญเบาๆ

“พอสเป็นคนเข้มแข็ง เขาต้องปลอดภัยเชื่อฉันเถอะ”

“ครับคุณสิง”

พีทพยักหน้ารับทราบแต่สีหน้ายังคงเศร้าหม่น

......ต่อ......

(พอส)

“ตื่นแล้วเหรอมึง นอนเสียหลายวันเลยคุณสิงกับคุณคริสเพิ่งจะกลับไปเมื่อกี้เอง”

ไอ้พีทบอกกับผมก่อนที่มันจะกดปุ่มเรียกนางพยาบาลทันทีที่เห็นผมลืมตา ผมรู้สึกเจ็บบริเวณหน้าอกแม้แต่เอี้ยวตัวก็เจ็บ

“โอ๊ย!!”

ผมเผลอร้องออกมาทันทีที่ขยับตัว ไอ้พีทรีบผวาเข้ามาหาผม ก่อนจะช่วยประคองผมให้นั่งพิงกับหัวเตียงที่มันปรับให้พอดีพิงได้ถนัดหน่อย

“ระวังหน่อยสิไอ้พอส”

มันบอกก่อนจะก้มลงดูแผลที่หน้าอกของผม

“กูหิวน้ำ”

    ผมบอกกับมันด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ไอ้พีทก็รีบรินน้ำในเหยือกที่วางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงใส่ในแก้วใสทรงสูงก่อนจะนำมาให้ผมดื่ม หลังจากนั้นนางพยาบาลก็เดินเข้ามาพร้อมกับคุณหมอเพื่อมาตรวจอาการของผม

“กูถามจริงๆ เหอะไอ้พอส ระดับมึงพลาดให้พวกมันยิงประชิดตัวขนาดนั้นได้ไงวะ”

หลังจากที่ผมได้อยู่กับไอ้พีทตามลำพังไอ้พีทก็เอ่ยถามผมขึ้นมา 

“คนเราก็ต้องมีพลาดกันบ้างป่ะวะ กูว่ามึงไปดูแลคุณคริสเหอะ  กูจะนอนพักแล้ว”

ผมบอกกับมันก่อนจะหลับตาลงทำทีเป็นหลับจริงๆ 

“เอ่อๆ งั้นกูไปนะเพื่อคุณสิงเรียกใช้มึงก็พักผ่อนเยอะๆ นะมีอะไรกดปุ่มเรียกพยาบาลล่ะ แต่มึงแน่ใจนะว่าไม่ต้องการให้ใครยืนเฝ้าหน้าประตูจริงๆ”

“เอ่อๆ ไม่ต้องให้กลับไปดูแลคุณสิง กับคุณคริสเถอะกูอยู่ได้”

“เอ่อ งั้นกูไปล่ะแล้วจะมาเยี่ยมใหม่”

ไอ้พีทพูดจบมันก็เดินออกไป ผมรอจนกระทั่งไอ้พีทไปพ้นห้องพักรักษาตัวของผมแล้ว ผมจึงลืมตาขึ้นมาเหม่อมองไปบนเพดานอย่างล่องลอย ภาพในเหตุการณ์วันนั้นผมยังจำได้เป็นอย่างดี

    ผมสู้กับพวกมันเกือบสิบคนด้วยตัวของผมคนเดียว พวกนี้ถือว่ากระจอกมากสำหรับผม ผมสู้ถ่วงเวลาพวกมันเอาไว้ได้นานพอดู ทุกอย่างเกือบจะดีแต่แล้ว...

    ความจริงทำไมมันถึงเจ็บปวดขนาดนี้ คนที่ผมภาวนามาตลอดว่าอย่าเป็นเขา สุดท้ายก็เป็นเขาจริงๆ คนๆ นี้ทำให้ผมเจ็บหนัก เจ็บทั้งร่างกายและจิตใจผมที่ว่าใจแข็ง ก็ยังใจอ่อนกว่าเขา เขาใจแข็ง เลือดเย็นและเฉยชากว่าที่ผมคิด วันนั้นที่เราได้ต่อสู้กันผมโคตรอ้อมแรงไม่กล้าทำให้เขาบาดเจ็บ แต่กับเขามันไม่ใช่เขาจ่อยิงผมแทบจะตัดขั้วหัวใจ เขากล้าทำร้ายผมได้ลงคอ

“ผมมาเยี่ยม เป็นยังไงบ้าง?”

ทันทีที่เสียงประตูดังขึ้น เสียงร้องถามที่ผมแสนจะคุ้นหูก็ดังตามมา ผมหันไปมองผู้มาเยือนก่อนจะเบี่ยงหน้าไปทางอื่น

“ยังไม่ตาย โทษทีนะที่ทำให้ต้องผิดหวัง”

ผมบอกตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่อก ผมรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาที่หัวใจ มันไม่ใช่จากการเจ็บแผลนะ

“เฮ้อ!! พอสเรามาคุยกันดีๆ ได้หรือเปล่า”

ไทม์ จำกันได้ไหมครับว่าเขาเป็นใคร เขาเป็นรุ่นพี่ของคุณคริส เป็นคนที่มีความหมายสำหรับผมมาก เขาคือคนรัก หรือเรียกสั้นๆ ง่ายๆ ว่าเมีย ผมกับไทม์เราไม่ได้เพิ่งเจอกันครั้งแรกที่เมืองไทยนะครับ เราแอบคบกันมานานหลายปี จนมีเหตุที่ทำให้ไทม์ต้องย้ายมาเมืองไทยและเรื่องระหว่างเราก็เปลี่ยนไป ตัวผมก็พยายามทำให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิมโดยที่ผมไม่เคยคิดเลยว่าการที่เขากลับเข้ามาหาผมในครั้งนี้จะเป็นเพียงแค่การเข้ามาเพื่อหาข้อมูล ผมเป็นแค่แหล่งข้อมูลของเขาเท่านั้น

“ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก”

ผมบอกเสียงน้ำเสียงเรียบเฉย

“ไทม์เป็นห่วง”

เขาพูดเสียงแผ่ว ผมรีบหันหน้ามามองเขาทันทีไทม์ยืนจ้องผมด้วยแววตาเศร้าหม่น แค่มารยาเท่านั้นผมไม่มีวันหลงกลอีก

“ห่วงเหรอ ห่วงหรือแค่อยากมาดูผลงานตัวเองมากกว่า ผมบอกให้ก็ได้ว่าฝีมือคุณดี คุณมีดีทุกอย่าง คุณเก่งไปเสียทุกเรื่อง รวมถึงเรื่องที่หลอกให้ผมเชื่อสนิทใจด้วยว่าคุณรักผม”

ไทม์ที่กำลังยืนทำหน้าสลดถึงกับน้ำตาหล่น ผมหันหน้าหนีอีกครั้งผมไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะเสียใจ เพราะเขาคือคนใจร้าย คนไร้หัวใจ

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะพอส ไทม์มีเหตุผล”

“เหตุผลอะไรมิทราบ คุณคือนกต่อที่คอยคาบข่าวจากผมไปบอกพวกมัน เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นก็เพราะคุณ คุณทำลายความเชื่อใจของผม คุณทำได้ยังไง!!”

ผมถามพร้อมหันหน้ามามองเขาอีกครั้ง ไทม์เริ่มร้องไห้หนักขึ้น

“ก็ไอ้คนพวกนั้นที่พอสพูดถึงเขาคือพ่อ คือพี่ชาย คือครอบครัวไง พอสจะให้ไทม์ทำยังไงงั้นเหรอ!!!!”

สิ่งที่ไทม์โพล่งออกมาทำให้ผมถึงกับตกตะลึง ทุกวันนี้ผมอยู่กับลูกศัตรูงั้นเหรอ งั้นคนที่คาบข่าวเรื่องราวต่างๆ ภายในบ้านของคุณสิงคือผมเองงั้นสิ

“งั้นที่ผ่านมาไทม์ต้องการเข้ามาเพื่อหาข้อมูลแค่นั้น ไทม์หลอกใช้พอสสินะ”

“ฮือๆ ไทม์จำเป็นนะพอส ไทม์ไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายพอสนะแต่ไทม์ต้องทำ”

ไทม์ร้องไห้หนักกว่าเดิม ผมเองก็เกินต้านทานน้ำตามันหลั่งไหลออกมามากมายจนภาพเบื้องหน้าที่ผมเห็นมันพร่ามัว

“ทำไมวันนั้นไม่ฆ่าให้ตายๆ ไปซะเลยล่ะ ผมรู้นะว่าคุณจงใจจะไม่ให้ผมถึงตาย คุณน่าจะฆ่าๆ ผมไปซะเลย ปล่อยให้ผมรอดออกมาทำไม ฮึก..ก”

ผมถามพร้อมน้ำตาของลูกผู้ชายที่ไม่ควรไหลออกมาให้ใครเห็น แต่ผมไม่สามารถกักเก็บมันไว้ได้ วันนั้นทันทีที่ผมเห็นคนที่เดินเข้ามาใหม่หลังจากไอ้พวกลูกกระจอกนอนเกลื่อนอยู่บนพื้น หัวใจของผมคล้ายหยุดเต้น ไทม์เดินเข้ามาในชุดที่ดูทะมัดทะแมง และที่สำคัญเขาหันปลายกระบอกมาทางผมครับ

“ไทม์...”

“เลิกขัดขวางเถอะพอส นายสู้ไม่ไหวหรอก”

ไทม์บอกพร้อมเดินสาวเท้าเข้ามาหาผมเรื่อยๆ

“ทำไมไทม์? ทำแบบนี้ล่ะ ไทม์ทำแบบนี้กับพอสทำไม"

“คนเราทุกคนล้วนมีหน้าที่ทั้งนั้นแหละพอส”

ไทม์บอกพร้อมก้าวเท้าเข้ามาหาผมเรื่อยๆ เขาจ่อปืนมาที่ผมนิ่งเราสองสบตากันไทม์ชักปืนกับก่อนจะพุ่งเข้าหาผม ผมจำต้องป้องกันตัวถ้าเป็นคนอื่นผมสู้ไม่ถอยหรอก ป่านนี้ผมใข้อาวุธคู่ใจจัดการกลายเป็นศพไปแล้ว แต่พอเป็นคนนี้ผมไม่กล้าจะโดนตัวด้วยซ้ำ พอหมัดจะถึงตัวเขาผมก็ต้องชะงักเพราะกลัวเขาเจ็บ แต่กับไทม์เขาคงไม่คิดเหมือนผม เขาพุ่งตรงมาหาผมทันที ผมขะงักมือเขาก็สวนหมัดเข้ามาไม่ยั้งและเมื่อผมพลาดล้มลงกับพื้นเขาก็ใช้ปืนจ่อยิงผมทันที

           “หน้าที่เหรอ? ใช่คุณพูดถูกทุกคนมีหน้าที่งั้นผมก็ถือว่าผมทำหน้าที่กับคุณครั้งสุดท้ายล่ะกันนะ หน้าที่ของสามีที่ต้องปกป้องภรรยา ที่ผมไม่สู้คุณเพราะผมไม่ต้องการให้คุณบาดเจ็บ แต่นับจากวันนี้เราสองคนขาดกัน ระหว่างเรามันจะไม่มีคำว่ารักหรือ ครอบครัวอะไรอีก ต่อแต่นี้ไปครอบครัวของผมคือคุณสิง คุณคริส และพีท สามคนนี้เท่านั้นที่ผมจะแลกทั้งชีวิตเพื่อปกป้อง และระหว่างเราสองคนต่อไปนี้คุณคือลูกชายศัตรู ต่อสู้กันคราวหน้าผมไม่มีทางอ้อมมือให้คุณอีกแน่นอน"

ไทม์ปล่อยโฮออกมาจนไหล่บางสั่นไหว ผมมองภาพนั้นด้วยอารมณ์ที่ไม่สามารถจะบรรยายอะไรได้ ผมเองก็ร้องระบายความเจ็บปวดออกมามากมาย

           “ฮือๆ..ไทม์รักพอสนะ รักจริงๆ ไทม์ขอโทษ ไทม์ไม่มีทางเลือกอื่นเลยพอส ไทม์ขอโทษ..ฮือๆ"

ไทม์พูดพร้อมเดินเข้ามาจับมือของผม เขาทรุดลงนั่งคุกเข่าข้างเตียงก่อนจะยกมือของผมขึ้นไปวางทาบไว้บนแก้มนุ่มของเขา ผมหันหน้าหนีไปอีกทางด้วยความที่ไม่ต้องการเห็นเขาอีก ยิ่งเห็นใจผมก็ยิ่งเจ็บ เจ็บมากคล้ายใครเอามีดมากรีดหัวใจให้เป็นแผลเหอวะหวะ

           “พอเถอะ..ฮึก..ก.ฮึก..คุณกลับไปซะ ระหว่างเรามันจบลงแล้ว"

           “ฮือๆๆๆๆ..พอส..ฮือๆๆ"

ไทม์ซบหน้าลงกับมือผมพร้อมทิ้งสะอื้นจนผมอยากจะดึงเข้ามากอดปลอบใจแต่ผมก็ต้องเลือกที่จะนิ่งเอาไว้ ต่อไปนี้ผมจะไม่เลือกหัวใจอีก ชีวิตผมทั้งชีวิตผมอุทิศให้หน้าที่เท่านั้น

(ไทม์)

    หลังจากที่ผมออกมาจากโรงพยาบาลที่พอสนอนพักรักษาตัว ผมก็พาร่างกายที่ขาดกับคนสิ้นลมไปแล้วของผมมายังอีกโรงพยาบาลนึง 

          “แกไปไหนมาเจ้าไทม์?”

ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้ามาภายในห้องพักพิเศษแสนหรู ผมก็พบกับคำถามจากคนที่ทำให้ผมเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้ พ่อของผมเองครับ พ่อที่ไม่เคยทำหน้าที่พ่อกับผมสักเท่าไร

          “ไปหาเพื่อนมาครับ"

ผมโกหกคำโตออกไป แต่ดูเหมือนเขาไม่เชื่อผมหรอก

เพลี๊ยะ!!!!!

         “แกโกหก!! แกไปเยี่ยมมันมานึกว่าฉันไม่รู้รึไง แกมีความผิดตั้งแต่มีโอกาสฆ่ามันแต่แกไม่ยอมทำแล้ว นี่ยังแสไปหามันถึงที่ แกนี่มันใฝ่ต่ำอะไรขนาดนี้ ริอาจอยากจะมีผัวแต่ดันเลือกผัวเป็นแค่บอดี้การ์ดที่สำคัญยังเป็นบอดี้การ์ดไอ้สิงโตอีกด้วย แกนี่มันจะทำให้ฉันอับอายขายหน้าไปถึงไหน ทำให้ฉันอายตั้งแต่แกเกิดมาจนถึงทุกวันนี้เลยรึไง"

ผมยืมก้มหน้านิ่งมุมปากมีเลือดไหลซึมแต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ตอนนี้หัวใจผมมันเจ็บปวดจนร่างกายไม่รับรู้ความเจ็บอื่นแล้วครับ คุณคิดกันดูสิครับเราต้องเป็นคนที่ทำร้ายคนที่ตัวเองรักหมดหัวใจด้วยมือตัวเองมันจะทรมานสักแค่ไหน แล้วตอนนี้เขาก็ตัดขาดจากผมแล้ว ผมยังคิดไม่ออกว่าต่อไปนี้ผมจะดำเนินชีวิตต่อไปยังไง เวลาผมอ่อนแอ อ่อนล้าต้องการกำลังใจผมจะมีอ้อมกอดอันแข็งแรงของพอสคอยตระกรองปลอยประโลมผม แต่นับจากนี้มันไม่มีอีกแล้ว ผมสูญเสียเขาไปแล้ว ผมสูญเสียหัวใจของผมไปแล้ว

          “ผมขอโทษครับพ่อ"

ผมได้แต่เอ่ยคำขอโทษออกไปเพราะคงปกปิดอะไรเขาไม่ได้อีก

           “อืม แล้วอย่าทำอีกนะ ถึงแกจะเป็นแค่เพียงลูกนอกสมรสแต่แกก็คือลูกชายของฉัน เพราะฉะนั้นสำหรับแกแล้วต้องไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าครอบครัว แกดู ดูให้เต็มตาว่าพวกมันทำอะไรกับเรา แกดูสภาพพี่ชายแก แกดูสิ่งที่ไอ้สิงมันทำ แกต้องแก้แค้นให้พี่ชายแกนะไทม์ หาทางจับตัวเมียไอ้สิงมาให้ได้ ฉันอุตส่าห์ส่งแกไปเรียนที่เดียวกับมัน แกต้องไม่พลาดอีกนะไทม์ ไปเอาตัวเมียไอ้สิงมาให้พ่อให้ได้ แล้วความผิดครั้งนี้พ่อจะไม่ถือสาอะไร"

คนที่เรียกตัวเองว่าพ่อบอกกับผม เขาถึงกับยอมแทนตัวเองว่าพ่อแบบนี้เพราะคงต้องการให้ผมทำในสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ ผมพยักหน้าตกลงเพราะผมไม่มีทางเลือกอะไรหรอกครับ

         “ดี งั้นแกกลับไปได้แล้ว ฉันต้องการให้แทมพักผ่อน"

เขาบอกพร้อมหันไปลูบหัวลูกชายสุดที่รัก สายตา ท่าทีที่เขาแสดงออกมามันไม่เคยได้เป็นของผมเลยครับ  ตั้งแต่จำความได้ ผมเติบโตมากับคนดูแลที่เขาจ้างมาเลี้ยงผม แม่ของผมไม่รู้หนีหายไปไหน พอถามเขาเขาก็บอกว่าแม่ผมหนีไปกับชายชู้ พออายุได้สิบขวบผมก็ถูกส่งไปเรียนที่ต่างประเทศ และที่ทำให้ผมได้พบกับพอส แต่พอผมเมื่อหลายเดือนก่อนเขาก็เรียกผมกลับมาเพื่อให้ทำงานให้กับเขา เขาทำกับผมไม่ต่างกับลูกน้องคนนึง จะมีภาษีกว่าก็ตรงที่ผมเป็นลูกของเขาเลยมีคนยำเกรงผมบ้าง

    ผมกลับมาถึงคอนโดตอนประมาณเกือบตีสอง ห้องทั้งห้องมืดสนิทปกติเวลาผมกลับดึกพอสจะเปิดไฟเอาไว้ให้ และเขาก็จะนั่งรออยู่ตรงโซฟา แต่วันนี้ห้องทั้งห้องมีแต่ความว่างเปล่าผมเดินเลยโซฟาตัวนั้นมาแล้วตรงเข้าห้องนอนที่ปกติจะมีร่างสูงแกร่งของใครอีกคนนอนโอบกอดผมเอาไว้แนบอกอุ่นในทำให้ผมหลับสบายในทุกค่ำคืน แต่ต่อไปนี้มันไม่มีอีกแล้ว เจ้าของอ้อมกอดเขาคงไม่กลับมาหาผมอีกแล้ว ผมเอื้อมมือไปดึงหมอนใบโตที่พอสใช้หนุนนอนเป็นประจำมากอดเอาไว้แนบอกแน่น กลิ่นหอมเฉพาะตัวของพอสยังคงติดฝังอยู่กับหมอน มือข้างขวาของผมเลื่อนไปจับข้อมือด้านซ้ายที่มีสร้อยข้อมือทองคำขาวที่พอสสั่งทำมาให้ผมเพื่อจะได้ใส่คู่กับเขา ผมกำมันไว้แน่น

          “ฮือๆๆ ไทม์รักพอสนะ..ไทม์รักพอสจริงๆ รักจริงๆ ฮืออออ"

ผมพึมพำอยู่เพียงลำพังพร้อมปล่อยสะอื้นออกมาอย่างไม่มีเก็บกักความรู้สึก หัวใจผมตอนนี้มันช่างเจ็บเหลือเกิน เจ็บมากจริงๆ

อีกฟากหนึ่งณ. โรงพยาบาล

    ร่างแกร่งที่ยังสวมชุดผู้ป่วยนั่งแช่ตัวเองบนพื้้นห้องน้ำ ร่างกายเปียกปอนจากสายน้ำที่หลั่งไหลมาจากฝักบัว ทั้งที่คุณหมอสั่งกำชับว่าห้ามแผลโดนน้ำ แต่ชายหนุ่มกับไม่สนใจ แผลบริเวณหน้าอกมีเลือดสีสดซึมออกมาเนื่ิองจากแผลเกิดการปริแตก มือด้านขวาของเขาก็แตกจนเลือดไหลออกมาไม่หยุด ใบหน้าหล่อเข้มนิ่งเฉยราวรูปปั้น สายตาคมว่างเปล่ามืออีกข้างของเขากำสร้อยคอมือทองคำขาวที่ใครบางคนสั่งทำมาเพื่อเชา

          “ห้ามถอดออกเลยนะ พอสต้องเอามันติดตัวไว้ตลอดเพราะมันคือตัวแทนของไทม์นะ"

ชายหนุ่มยกมือข้างที่กำสร้อยคอมือเส้นนั้นอยู่ขึ้นมาวางแนบอกด้านซ้ายที่มีเลือดไหลซึม 

          “พอสรักไทม์นะครับ"

เขาพูดก่อนจะหลับตาลงปล่อยหยาดน้ำตาใสให้ไหลออกมาโดยไร้ซึ่งเสียงสะอื้น


....มาแล้วคร้า ไม่รู้จะทอล์คอะไรเลยตอนนี้ เอาเป็นว่าไรท์ตั้งใจมากแล้วกันเนอะ ไรท์เองก็นักเขียนหน้าใหม่อาจจะมีข้อบกพร่องไปบ้างก็ต้องขออภัยไว้ด้วยนะคะ เรื่องครึ่งหลังก็เป็นของพี่พอสเขาเนอะ ส่วนความเป็นมาของคู่นี้ว่ารักกันได้ยังไง จะมาในสเปเชี่ยวหลังจากจบเนื้อหาหลักแล้วนะคะ....

ปล. ส่วนคู่หลักใครอยากเห็นเขาปลอบกันตอนหน้าเน้อ เต่าน้อยจะขึ้นจากสระหรือเปล่า อยู่ที่ว่าผักบุ้งมีพอมั้ย ^_^



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 293 ครั้ง

1,016 ความคิดเห็น

  1. #937 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 10:58
    โอ้ยเศร้าๆๆ
    #937
    0
  2. #514 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 22:47
    ทั้งบู๊สนั่น ทั้งดราม่าเลยวันนี้ สงสารตัวเองปรับอารมณ์ไม่ทัน สนุก ตื่นเต้นลุ้นนนนน
    #514
    0
  3. #490 janjoa (@janjoa) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 21:14
    บ่อน้ำตาแตกอ่ะไรท์ แต่ชอบนะมันเจ็บปวดดี
    #490
    0
  4. #489 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 20:40
    สงสารทั้งพอสและไทม์เลย ทั้งๆที่รักกันแท้ๆ ถ้าไทม์กลับตัวมาอยู่กับคุณสิงก็คงจะดีนะ ลุ้นๆ
    #489
    0
  5. #487 Mee_myself (@phamaimadmee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 19:32
    ดราม่าไปอีก สงสารพอสกะไทม์
    #487
    0
  6. #486 อากาเซ (@perya) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 19:06
    น้องคริสจะโดนจับตัวอีกไหมอาสิงดูแลน้องดีๆนะ
    #486
    0
  7. #485 สุวรรณา (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 17:40
    โธ่แล้วต่อไปนร้ พอสไทม์จะเปนยังงัยรอเต่าน้อยนะจ๊ะ
    #485
    0
  8. #484 mooksuda_ph (@mooksuda_ph) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 15:26
    ของคู่พอสอีกตอนสิ😂 อยากรู้มาก
    #484
    0
  9. #483 loveboss (@loveboss) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 12:54
    บาดใจมาน้ำตาตกเลยยยย
    #483
    0
  10. #482 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 12:01
    เต่าอยากกินผักบุ้งแบบไหนดีล่ะ...เด๋วจัดให้ค่าาา
    #482
    0
  11. #481 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 10:00
    นี่ก็พีคไปอีก พอสเอ๊ย เคยเป็นพี่อ้อยพี่ฉอดให้พีท ทีนี้ถึงคราวตัวเองทำไงล่ะเนี่ย

    เราขอโทษนะคุณไรต์ เรางง ๆ กับพี่พีทพี่พอส คู่คิมมันต้องพี่พีทนี่เนอะ
    #481
    2
  12. #480 Phungzaka (@Phungzaka) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 09:59
    ฮือออ สงสารพอสกันไทม์
    #480
    0
  13. #479 PhantiwaKetsri (@PhantiwaKetsri) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 09:43
    เศร้าเลยคู่พอสฮือๆๆ
    #479
    0
  14. #478 Peungg (@peungpeung13113) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 09:11
    เดี๋ยวหนูไปซื้อผักบุ้งให้เองค่าาา
    #478
    0
  15. #477 TkKchk (@TkKchk) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 08:47
    เค้าจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันไหมอ่ะ บีบหัวใจเราจริงๆเลยไรท์
    #477
    0
  16. #476 suwaphathanpunya (@suwaphathanpunya) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 08:36
    เศร้าง่าาาา
    #476
    0
  17. #475 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 08:30
    เศร้าสุดๆ
    #475
    0
  18. #474 Ratt1611 (@Ratt1611) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 08:30
    ปลูกผักบุ้งแปป .....ตอนนี้ไรท์เขียนได้เจ็บมากอ่ะ คือเจ็บอ่ะ คือเจ้บบบบบบบบบบบ 55
    #474
    0
  19. #472 VaranyaNimala (@VaranyaNimala) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 08:06
    รอแบบมีความหวังว่าสักสี่ห้าตอนอิอิ
    #472
    0
  20. #471 0897284162 (@0897284162) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 20:08
    <p>ไไรส์รีบๆมาต่ออเลยยยรีตยตลุ้นอะอยากกกกกอ่านแล้ววบ</p>
    #471
    0
  21. #470 chadaporn__ (@chadaporn__) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 17:51
    ไรท์อ่ะหัวใจจะวาย
    #470
    0
  22. #469 loveboss (@loveboss) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 14:01
    รักไรท์มาก55555
    #469
    0
  23. #468 สุวรรณา (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 13:38
    รักไรท์ที่ซู้ดดดดด รู้จายยยคนอ่าน
    #468
    0
  24. #467 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 12:32
    เอ้อ เฉือนจมูก เหมือนพระสังข์เลย ทีนี้แค้นหนัก รวมแก๊งกับอิเลวแพทกลับมาถล่มเลยดีมะ ตายกันหมดทั้งเรื่อง เอ้ย นี่ไม่ใช่ฟิคบู๊ล้างผลาญ นี่มันฟิครักใส ๆ เนอะ ลืม ๆ ท่ด ท่ด

    กลับไปปลอบขวัญคุณหลานก่อนเร้อ แต่อย่าหักโหมมาก ลืมละเปล่าว่าตัวเองก็โดนยิงอะ

    ส่วนพี่พอสนั้น ต้องไม่เป็นอะไรสิ ปล่อยให้น้อมคิมดูแลกันไป เนอะ
    #467
    0
  25. #466 onc_nami (@oummy-nc) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 12:14
    อาสิงปล่อยไว้แบบนั้นก็ทรมานดี แต่ก็แอบอยากให้อาสิงฆ่าไปเลยเหมือนกัน พี่พอสจะต้องปลอดภัยนะ ครึ่งหลังจะยังต้องลุ้นอะไรอี๊กกกกก
    #466
    0