Shot Of Tales | AllJun OS/SF

ตอนที่ 1 : Angel Or Devil | BeomJun

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    31 ต.ค. 62

TXT Fanfiction


Title : Angel Or Devil


Pairing : Choi Beomgyu x Choi Yeonjun


Rate : 15+


By : LnLy (@dprssgirl)



ขอให้สนุกกับฟิคค่ะ



พอเถอะน่า…



พอสักทีเถอะ ชเวบอมกยู…



หยุดมองมาได้แล้ว



ดวงตาคมใต้กรอบแว่นมองลอดผ่านเลนส์กระจกแผนหนาไปยังหัวหน้าห้อง ‘ชเว บอมกยู’ ที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดของชั้นเรียน มองมือใต้โต๊ะที่โบกให้เขาหยอยๆ มองรอยยิ้มน้อยบนใบหน้าหล่อที่ถูกส่งมาให้ ก่อนจะก้มมองแผ่นกระดาษยับๆ ในมือของตนเองที่ถูกคลี่ออกมาเมื่อไม่นานมานี้ด้วยสีหน้าฉงน





ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 5 นาทีก่อนหน้านี้



‘2019 ธันวาคม 31


ถึง ชเว ยอนจุน


วันนี้ตอนหนึ่งทุ่ม มาเจอกันที่หน้าบ้านฉันนะ มีอะไรจะเซอร์ไพรส์นายด้วยแหละ! คิกๆ หวังว่านายจะไม่ผิดนัดล่ะ สัญญากันแล้วน้าาา


ชเว บอมกยู’



เผลอไปสัญญาตอนไหนล่ะนั่น?





ข้อความในจดหมายง่อยๆ ถูกเขียนมาด้วยลายมือบรรจง ..ไม่สิ จริงๆ แล้วมันก็ไม่ได้บรรจงนักหรอก แต่ว่าคนที่เนี้ยบไปเสียทุกอย่างแบบบอมกยูน่ะ แค่เขี่ยปลายดินสอนิดหน่อยตัวหนังสือก็ออกมาเพอร์เฟ็คต์แล้วต่างหาก ไม่เหมือนกับเขาหรอกที่ทำอะไรก็ไม่เคยได้ดี



ถึงจะดี…แต่ก็มีคนที่ทำได้ดีกว่าอยู่ดีนั่นแหละ



ยอนจุนไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมคนอย่างบอมกยูถึงได้สนอกสนใจเขานักหนา สำหรับคนที่ดีไปหมดทุกอย่างทั้งหน้าตา สมอง นิสัย ถ้าเทียบกันก็คงต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยล่ะมั้ง?



บอมกยูน่ะคือนางฟ้าที่เพรียบพร้อม ส่วนเขาก็คือมนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีอะไรดีเลยแม้แต่น้อย



คิดไปก็ปวดหัว มือยกขึ้นยีหัวตัวเองจนผมสีฟ้าเข้มที่เพิ่งไปย้อมมานั้นยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เขาไม่ได้ตั้งใจจะมองหรอก แต่พอเงยหน้าขึ้น สายตาก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างดึงดูดให้มองไปทางบอมกยูอีกครั้ง



อีกคนยังคงมองเขาอยู่ ยอนจุนเห็นรอยยิ้มที่สะท้อนออกมาจากแววตากลมโตตรงนั้นพลันนึกขะเขิน ต่อหน้าบอมกยูแท้ๆ ทำอะไรลงไปนะเรา



แม้ว่าจะพยายามโฟกัสกับสิ่งที่คุณครูพูดออกมา หรือจะตั้งใจในการจดเลคเชอร์ กระนั้นสมองก็สั่งการอยู่ดีว่าให้ลองมองไปทางนั้นดูสิ ตรงโต๊ะหน้าห้อง ตรงที่นางฟ้าของนายนั่งอยู่ไง



อ่า.. บ้าจริง บอมกยูเป็นนางฟ้าของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไม่ได้ตั้งใจจะคิดแบบนั้นสักหน่อย



หลังจากถกเถียงตบตีกับความคิดของตัวเองไปเสียยกใหญ่ เสียงกริ่งบอกเลิกคลาสก็ดังขึ้นเรียกสติ นาฬิกาที่ข้อมือบอกเวลาบ่ายสาม



ได้เวลาเลิกเรียนแล้วสิ มัวแต่เหม่อลอย คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนไม่ได้ตั้งใจเรียนอีกแล้ว แย่จริงๆ



“ไง”



ขณะที่กำลังก้มเก็บของ บุคคลเจ้าปัญหาที่ทำให้เขามัวแต่ฟุ้งซ่านจนไม่ได้เรียนก็เดินเข้ามาทักจนได้



“อา ว่าไง”



ยอนจุนตอบกลับชะงักใบหน้าที่เงยชึ้นไปมองเพื่อนร่วมชั้น ก่อนจะก้มหน้างุดลงไปเก็บสัมภาระใหม่อีกรอบ แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง แค่มีอีกคนอยู่ใกล้ๆ ใจก็เต้นรัวจนควบคุมมือสั่นๆ เอาไว้ไม่อยู่…แย่จริง ทำกล่องดินสอตกจนได้ เครื่องเขียนกระจายหมดเลย แย่จริงๆ ยอนจุน



“เฮ้ย โอเคไหมเนี่ยยอนจุน มาๆ เดี๋ยวช่วยเก็บ”



“ม- ไม่เป็นไ—“



“เถอะน่า เห็นนายซุ่มซ่ามแล้วน่าเป็นห่วงน่ะ”



ใจดีจัง ขนาดกับคนอย่างเราก็ยังอุตส่าห์เป็นห่วงอีกเหรอ นางฟ้าชัดๆ ..



“อืม”



ยอนจุนเกรงใจอีกคนเอามากๆ เขาไม่อยากให้บอมกยูลดตัวเองมาให้ความช่วยเหลือเขา แต่ก็ทำได้เพียงรับความมีน้ำใจเอาไว้ แสดงความขอบคุณผ่านรอยยิ้มและเสียงฮึมฮัมในลำคอก็เท่านั้น



“เอ้า เรียบร้อย! ”



ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ของใต้โต๊ะถูกเก็บเข้ากระเป๋าจนหมด หนังสือวางตัวเป็นระเบียบในช่องสี่เหลี่ยมของกระเป๋าเป้ เหลือแพียงแค่รอให้ยอนจุนหย่อนกล่องดินสอลงไปก็เป็นอันเสร็จสิ้น รูดซิปปิดเป็นอันจบพิธี



“นาย…ช่วยฉันเก็บหมดเลยเหรอ อ่า เกรงใจจัง แต่ก็ขอบคุณนะ.. แต่ฉันเก็บเองได้ ขอบคุณ”



“เอาเถอะ ฉันเต็มใจ ~”



บอมกยูกล่าวด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อน มิหนำซ้ำยังหัวเราะออกมาได้ ทำเอายอนจุนงงเข้าไปใหญ่



“ใจดีจัง..”



“ไม่หรอกน่า ~ ไม่ได้ใจดีหรอก จริงๆ นะ”



คนเป็นหัวหน้าห้องยิ้มรับแก้เก้อ สะบัดหัวกลมๆ ปฏิเสธไปมาจนกลุ่มผมนุ่มฟูนั้นสั่นไหวไปตามแรง



เป็นภาพที่น่าเอ็นดูจริงๆ



“อ้อใช่ เรื่องจดหมายน่ะ อย่าลืมนะ! ”



“ในจดหมาย- น..นาย.. ชวนฉันจริงเหรอ? ”



“จริงสิ! ฉันอยากให้นายไปนะ” บอมกยูว่าพลางพยักหน้ารัว



กลับกัน ยอนจุนเพียงแค่หัวเราะแห้งและยกมือขึ้นเกาที่หลังหู นับเป็นเรื่อบดีที่วันนี้ได้คุยกับคุณหัวหน้าห้องมากกว่าสองหรือสามประโยค แต่เพราะความเข้ากับคนไม่เก่งนี่แหละที่ทำให้เขาอึดอัดและอยากจะถอยออกมาให้รู้แล้วรู้รอดไปซะ



เสียงสั่นครืดๆ ดังออกมาจากในกระเป๋ากางเกงของคนตัวเล็กกว่า บอมกยูหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเช็คที่หน้าจอ “อ๊ะ ฉันต้องไปแล้วล่ะ” เขาเห็นผ่านๆ ว่ามีคนโทรเข้ามา รู้สึกว่ารายชื่อที่ปรากฏจะเป็น ‘ฮยู นิงไค’ ที่อยู่อีกห้อง "นายเองก็กลับบ้านดีๆ นะยอนจุน ไว้เจอกัน! ”



“อื้อ เจอกัน”



หวา.. ยังไม่ทันได้โบกมือบ๊ายบายบอมกยูก็วิ่งออกไปซะแล้วสิ








“ให้ตาย ไม่มีชุดใส่เลย”



ว่าไปก็ถอนหายใจชวนไหล่ตก ตอนนี้เวลาก็ปาไปห้าโมงกว่าแล้ว แต่เขาก็ยังตัดสินใจเลือกชุดที่เข้ากับเทศกาลฮาโลวีนไม่ได้เสียทีทั้งๆ ที่เสื้อผ้าทั้งหมดในตู้ก็มีแค่ไม่กี่ตัว…หรือไม่ ก็อาจจะเป็นเพราะมีเสื้อผ้าน้อย เลยไม่มีอะไรจะใส่ต่างหาก



"รู้งี้ไม่น่าปฏิเสธตอนแม่จะซื้อชุดให้ เสียดายจัง"



ร่างสูงทิ้งตัวลงกับเตียงขนาดสามฟุตครึ่ง สายตาจ้องมองเพดานว่างเปล่าก่อนจะเบนสายตาออกไปยังนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดจนมองแทบไม่เห็นแสงสีส้มของพระอาทิตย์ยามเย็น เมฆก้อนใหญ่เคลื่อนตัวช้าๆ ไปตามลมเอื่อยที่พัดอยู่ด้านนอกเช่นเดียวกับใบไม้บนต้นสนที่สั่นไหวไม่อยู่นิ่ง ใจเขาเองก็สั่นเหมือนกัน...



“คืนนี้อากาศเย็นแน่เลย ..แต่แค่เสื้อคลุมกับผ้าพันคอก็คงพอล่ะมั้ง”



ก็นะ จะให้จู่ๆ แต่งคอสเพลย์ประหลาดๆ ออกไปก็คงแปลก ไปแบบคนธรรมดาแบบที่เป็นทุกวันก็แล้วกัน



หวังว่าบอมกยูจะไม่ว่าอะไรนะ








ติ๊งหน่อง ~



กดกริ่งไปแล้ว ..ตอนนี้เวลาหกโมง 54 นาที

ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ก่อนบอมกยูจะเดินมาเปิดประตูให้ นับว่าเป็นเรื่องดีที่อีกฝ่ายยิ้มทักทาย และเจ้าตัวก็ไม่ได้ใส่คอสตูมอะไรแปลกๆ ออกมาต้อนรับ



"ไง ขอโทษนะที่ต้องให้กดกริ่งเรียกแบบนีั"



บอมกยูแต่งกายด้วยเสื้อฮู้ดสีขาวธรรมดากับกางเกงฟิตยีนส์ ข้างในน่าจะมีฮีทเทคอีกชั้น ไม่ได้แตกต่างอะไรจากพวกวัยรุ่นคนอื่นๆ ที่เขาเห็นผ่านตาระหว่างทาง แต่ก็ยังดูเหมือนมีปีกนางฟ้างอกออกมาจากแผ่นหลังอยู่ดี



นางฟ้าชัดๆ



"ไม่หรอก ไม่เป็นไรเลย"



ไม่รู้ว่าที่มือสั่นเพราะอากาศเย็น หรือเพราะตื่นเต้นเพียงได้เห็นรอยยิ้มเปล่งประกายนั้นใกล้ๆ ในบรรยากาศที่แปลกไปจากห้องเรียนกันแน่



"ล...แล้วคนอื่นล่ะ ? เอ่อ.. เพื่อนนาย อย่างแทฮยอนกับฮยูนิง ?"



บอมกยูได้ยินก็กระพริบตาปริบๆ เขาเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ



"คนอื่นอะไร"



"ยอนจุน ฉันชวนนายมาคนเดียว"



อ่า...เจอแบบนี้ก็เขินแย่เลยสิ ขี้โกงจัง



"ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย มานี่ ไปเดินเล่นกัน"



"..อืม"








นับเป็นเวลาสักพักแล้วที่เราเดินด้วยกันแบบไร้ซึ่งบทสนทนา แน่นอนเลยว่ายอนจุนพูดอะไรไม่ออกอยู่แล้ว ขนาดจะมองยังอึกอักไม่กล้าหันหน้า นับประสาอะไรกับการชวนคุย



บ้านของบอมกยูอยู่ไม่ไกลจากตัวถนนใหญ่เท่าไหร่นัก ยิ่งช่วงเทศกาลแบบนี้คนก็ยิ่งเยอะ ไฟตามข้างทางหลากสีระยิบระยับ ออกจะดูแสบตาไปหน่อย แต่มันก็สวยจนละสายตาไม่ได้



ดีจังที่ได้มาเดินด้วยกันแบบนี้



"สวยดีนะ ว่าไหม? "



เป็นบอมกยูอีกนั่นแหละที่เริ่มก่อน



"อื้ม สวย"



ร่างสูงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม เบนสายตาที่จับจ้องของตกแต่งข้างทางมามองหัวหน้าชั้นเรียนที่เดินอยู่ข้างๆ



"บรรยากาศดีมากเลย ฉันชอบนะแบบนี้"



"ฉันก็..ชอบเหมือนกัน..."



หมายถึงชอบนาย...รึเปล่านะ? ความรู้สึกแบบนี้เรียกว่าชอบได้รึเปล่า กับการที่หัวใจเอาแต่เต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ อยู่ตลอดตอนอยู่ใกล้ๆ — หรือมันคือเกลียดกันแน่ ..อยู่ใกล้ทีไรแล้วเหมือนจะหายใจไม่ออกจนอยากวิ่งหนีทุกทีเลย



ทรมานจัง...แต่ถึงอย่างนั้นก็ชอบเผลอคิดว่าอยากจะอยู่ด้วยอยู่ตลอดซะงั้น



"เหรอ ดีจังนะ"



เสียงหัวเราะน้อยๆ ดังขึ้น บทสนทนาจากที่เคยมีแค่การถามคำตอบคำก็เริ่มเป็นไปอย่างลื่นไหล คงเพราะยอนจุนเริ่มจะทำใจให้ชินกับบรรยากาศได้แล้ว แต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขาเลิกเขินได้เสียที



อากาศเย็นลงตามที่คาดไว้ มีเด็กๆ หลายคนวิ่งเข้ามาเล่น trick or treat บ้างตามระหว่างทาง แต่น่าเสียดายที่ยอนจุนไม่ได้พกอะไรติดตัวมาเลย เขาทำได้เพียงยิ้มบางตอบกลับไปก็เท่านั้น เป็นบอมกยูอีกนั่นแหละที่พอจะให้ลูกอมและเล่นกับเด็กๆ ได้



นางฟ้าชัดๆ …



“แล้ว…จะไปไหนต่อรึเปล่าอ่ะ” ร่างสูงกว่าเอ่ยถาม ยอนจุนค่อนข้างไม่เก่งกับสถานการณ์แบบนี้เท่าไหร่ หลีกเลี่ยงออกมาจากพวกเด็กน่าจะดีกว่า



“จริงๆ แล้วอยากพานายไปที่นึง มานี่สิ”



แปลกใจจัง บอมกยูจะอยากพาคนแบบเขาไปที่แบบไหนกันนะ…









มันเป็นร้านคาเฟ่เล็กๆ ในตรอกที่ค่อนข้างจะ ..ลึกลับ? น่าแปลกที่ซอยเล็กๆ ที่แทบไม่มีคนแบบนี้จะมีร้านบรรยากาศดีๆ แบบนี้อยู่ — ภายในอบอวลไปด้วยกลิ่นพายฟักทองและชินนาม่อน ร้านตกแต่งด้วยไฟสีส้มเข้ากับเทศกาล ทั้งสองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างบริเวณชั้นในสุดของร้าน ก็ไพรเวทดี แต่ก็น่าอึดอัด ไม่คิดเลยว่าจะได้นั่งจ้องหน้ากันสองต่อสองแบบนี้ ประหม่าจัง…



แก้วโกโก้ร้อนในมือให้ความอบอุ่นได้ดีพอสมควร แต่มันยังอุ่นไม่เท่าอุณหภูมิที่แก้มและใบหูของยอนจุน เจ้าตัวลอบเม้มปากแน่น เบนสายตามองเงาผู้คนที่เดินไปผ่านมาด้านหลังผ้าม่านผืนบาง แย่จริงๆ ทำไมต้องมีเจ้านี่มาบังวิสัยทัศน์ตอนนี้ด้วยนะ อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว



อยากกลับบ้านไปกอดหมอนจัง เขินจนจะบ้าเลย



“เป็นอะไรไป ยอนจุน? ” หัวหน้าห้องเอ่ยทัก



“อ๊ะ- ? เอ่อ ม.. ไม่มีอะไรหรอก แค่เผลอคิดอะไรเพลินๆ …เท่านั้นเอง”



“นายดูไม่ค่อยสนใจฉันเลยนะ อุตส่าห์ชวนออกมาแท้ๆ เลยเชียว..”



บอมกยูกล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ยู่ปากลงอย่างน่ารัก บ้าจริงเชียว ทำเอาใจเหลวเหมือนแยมบนแพนเค้กของบอมกยูเลย…



นางฟ้าชัดๆ …



“ข.. ขอโทษ…คือ มัน.. ก็แค่”



“ฮะๆ แค่หยอกเล่นน่ะ ฉันรู้อยู่แล้วแหละว่านายขี้อาย”



ขี้โกงชะมัด…ชเว บอมกยู



“ว่าแต่มันก็แต่อะไร ฮึ? พูดเสียงแผ่วขนาดนั้นน่ะ ฉันไม่ได้ยินหรอกนะ”



เอาอีกแล้ว ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวจนหายใจไม่ออกอีกแล้ว สายตาแบบนั้นมันอะไรกัน.. ไหนจะรอยยิ้มกับน้ำเสียงนั่นอีก ยอนจุนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว เพราะบอมกยูคนเดียวเลย



“มัน…ก็แค่เขิน”



พูดออกไปจนได้สิ



บอมกยูที่ได้ยินดังนั้นก็ฟุบหัวลงกับโต๊ะ หัวเราะในลำคอจนไหล่สั่นอย่างเห็นได้ชัด — น่าอายจัง ไม่น่าพูดออกไปเลย



“อ๊าา ยอนจุน! นายนี่มันโคตรน่ารักเลยอ่ะ ที่บ้านเลี้ยงด้วยอะไรเนี่ย”



อีกฝ่ายพูดขึ้นทั้งๆ ที่ยังไม่หยุดหัวเราะ มันตลกจนต้องปาดน้ำตาเลยรึไงกันคุณนางฟ้า ถึงจะชมว่าน่ารักก็ไม่ดีใจหรอกนะ!



“ม- ไม่ต้องพูดเลย”



“ไม่พูดได้ยังไงกัน นายทำตัวน่ารักตลอดเวลาเลยอ่ะ ฉันทนไปตลอดไม่ได้หรอกนะ”



ชายหนุ่มผมบลอนด์กล่าวพร้อมยกมือขึ้นท้าวคางมองทั้งรอยยิ้ม ขอบคุณจริงๆ ที่ที่นั่งตรงนี้เป็นมุมอับ ถ้าปล่อยให้คนอื่นได้เห็นภาพน่ารักๆ แบบนี้ด้วย บอมกยูคงรู้สึกหงุดหงิดไม่ใช่น้อย



แก้มกลมๆ นั่นขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด อยากจะยื่นมือเข้าไปบีบให้รู้แล้วรู้รอดไปซะ แต่เขาก็รู้ดีอีกนั่นแหละว่าถ้าทำแบบนั้น อีกคนได้เผ่นหนีไปก่อนจะได้คุยกันรู้เรื่องแน่



“พอแล้วน่า.. บอมกยู นายพูดมาแบบนี้ฉันตอบกลับไม่ถูกหรอกนะ”



มันทั้งเขินทั้งอายจนทนมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามไม่ได้ หน้าร้อนจนรู้สึกว่าน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ มองอะไรไม่เห็นแล้ว ㅠㅡㅠ



“อย่าปิดสิ ขอดูหน้าหน่อย"



"ไม่เอา! "



ว่าจบก็บอมกยูก็จับแยกมือทั้งสองข้างของยอนจุนออกทันที คนผมฟ้าหลับตาจนหน้ายู่ เพราะกลัวว่าจะต้องสบตาเลยเลือกที่จะหนีด้วยวิธีนี้ — น่ารักจนใจเจ็บ



"ขนาดหน้าดื้อยังน่ารักเลย"



"นายใช้คำว่าน่ารักเปลืองเกินไปแล้ว.." แม้ปากจะเอ็ด ตาก็ไม่เปิดออกมามองอยู่ดี



"ฮ่าๆๆ โทษที มันอดไม่ได้น่ะ ก็น่ารักจริงๆ "



พูดประโยคนี้ปุ๊บคิ้วของยอนจุนก็ขมวดปั๊บ น่าจับหยิกแก้ม



"พอเลย ไม่ต้องพูดแล้ว"



"โอเค ไม่แกล้งก็ได้ ลืมตาหน่อยเร็ว"



"...ไม่แกล้งนะ? "



"อืม"



ก็ไม่ได้อยากจะทำตัวว่าง่ายนักหรอก แต่จะให้ขัดขืนไปมากกว่านี้ก็กลัวหัวใจจะเป็นอันตราย สู้ลืมตาไปเลยก็แล้วกัน



รอยยิ้มละมุนบนใบหน้าหล่อคือสิ่งแรกที่เห็น จู่ๆ หัวใจอุ่นวาบขึ้นมาเมื่อบอมกยูโน้มตัวเข้ามาสบตาใกล้ๆ ถ้าเอาหน้าไปแนบกับแก้วโกโก้ตอนนี้ล่ะก็ จากที่มันเย็นชืดไปแล้วอาจจะอุ่นขึ้นมาก็ได้



"อยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันเนอะ"



รู้ตัวอีกที มือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะก็ถูกกุมโดยมือของบอมกยูไปเสียแล้ว คงโดนฉวยโอกาสตอนจับแยกมือออกแน่ๆ ..ร้ายชะมัด



"นาย.. เหมือนนางฟ้าเลย..."



แย่ล่ะ เผลอพูดความในใจออกไปจนได้



"หา? นางฟ้า?? "



บอมกยูทวนคำพูดด้วยสีหน้างุนงงก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมา คงคิดไม่ถึงแน่ๆ ว่าจะมีคนคิดว่าตัวเองเป็นนางฟ้า



"พูดอะไรเนี่ย นี่ ฉันจะบอกอะไรให้นะ เอาหูมาสิ"

แม้จะงงๆ ไปบ้าง แต่ยอนจุนก็ยอมโน้มตัวเข้าไปหาเพื่อฟังสิ่งที่บอมกยูจะบอก



"คนที่เป็นนางฟ้าน่ะ คือนายนั่นแหละ"



จุ๊บ ~



เสียงนุ่มกระซิบที่ข้างหู ก่อนจะรู้สึกถึงความจั๊กจี้ — นี่เขาเพิ่งโดนขโมยจุ๊บที่ใบหูงั้นเหรอ ..?



ยอนจุนตกใจจนตัวโยน เขาแทบตกจากเก้าอี้ตอนที่ผละตัวออกมา ต่างกับบอมกยูที่ยังคงทำตัวปกติ กลับมานั่งเอนพิงพนักเก้าอี้ด้วยใบหน้ายิ้มที่คาดเดาอะไรไม่ได้ ทำขนาดนี้แล้วยังนั่งจกแพนเค้กได้หน้าตาเฉยอีก ขี้โกง!



"เฮ้อ น่ารักขนาดนี้แล้วฉันจะไปไหนได้ยังไงกัน ชอบนายจังเลยยอนจุน"



ท่าจะบ้า ใครเขาพูดเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉย ผีเข้ารึไงกัน



"ว่าแต่ไม่ทานต่อเหรอ โกโก้ยังลดไปไม่ถึงครึ่งแก้วเลยนะ? "



ยังจะถามอีก ใครจะไปกินลงเล่า เจ้าบ้า!









"ขนมอร่อยดีเนอะ ~"


ดูท่าว่าบอมกยูจะมีความระริกนะรี้มากเป็นพิเศษหลังจากที่เห็นท่าทีลนลานแทบเป็นแทบตายของยอนจุน เพราะตั้งแต่เดินออกจากร้านมาจนถึงตอนนี้ เจ้าตัวยังไม่ยอมหุบยิ้มเลยแม้แต่น้อย



"อร่อยดี แต่พอโดนนายแกล้งฉันก็ไม่รู้รสแล้ว"



"เป็นงั้นเฉยเลย ความผิดฉันสินะ"



"อือ"



"นี่"



ยอนจุนหันไปตามเสียงเรียก



"ว่าไง"



"ดูคู่นั้นสิ น่ารักดีนะ"



มือเรียวชี้ไปที่คู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งตรงลานน้ำพุของเซ็นทรัลปาร์ค ยอนจุนไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าจะให้ดูคนถ่ายเซลฟี่กันทำไม จนสักพักก็นึกได้ว่า อ๋อ...ที่แท้ให้ดูเขาจับมือกันนี่เอง เป็นคู่ที่น่ารักจริงๆ นั่นแหละ




"นี่ ยอนจุน"



"อะไร? "




"มือ.. อยากจับบ้าง"



คนตัวสูงกว่าไม่ได้ตอบ เพียงแต่ยื่นมือเข้าไปหาอย่างรู้งาน



อยากจับมือนี่เอง...



"นายนี่มัน.. เฮ้อ"



ถึงตรงนี้เขาก็พูดอะไรไม่ออกแล้วล่ะ เอาไงเอากัน จับก็จับ เขาก็แค่แพ้สายตาแป๋วๆ ของบอมกยูก็เท่านั้นแหละ



"ฮะฮ่า ~ ใจดีจังเลยน้ายอนจุน ฉันชอบนายจัง"



"ง..เงียบไปเลย ไม่อยากฟังแล้ว"



"เขินสินะ"



"เงียบน่า! "



"งอแงซะแล้ว ..งั้นเดินจับมือกันเงียบๆ แบบนี้ไปจนถึงบ้านก็แล้วกันเนอะ"



"อื้อ..."



"น่ารัก ~"



ไม่รู้ว่าระหว่างมือ หน้า หรือว่าหัวใจกันแน่ที่ตอนนี้อบอุ่นที่สุด มีความสุขจนหุบยิ้มไม่ได้เลย รู้สึกเหมือนยิ้มจนแก้มจะแตก



รู้งี้น่าจะใส่ถุงมือมาตั้งแต่แรก การที่ได้สัมผัสมือของบอมกยูโดยตรงแบบนี้เดี๋ยวก็รู้หมดน่ะสิว่ามือสั่น



มาทำให้ไม่เป็นตัวเองแบบนี้ สรุปแล้วบอมกยูเป็นนางฟ้า หรือว่าปีศาจร้ายที่จำแลงกายมากันแน่.. บ้าที่สุดเลยชเว บอมกยู ..ทำไมต้องชอบคนแบบนี้ด้วยนะ ไม่เข้าใจเลย



พรุ่งนี้มีหวังเรียนไม่รู้เรื่องอีกแหงๆ ...







Talking



แงงงง แฮปปี้ฮาโลวีนค่า ในที่สุดก็เข็นออกมาได้ ในเรื่องนี้คือยอนจุนจะค่อนข้างขี้เขินขี้อาย ไม่ค่อยมีเพื่อน มองโลกในแง่ลบ แล้วก็ก้ำกึ่ง + ไม่ค่อยเข้าใจว่าเอ๊ะ ตัวเองชอบบอมไหมนะ หรือไม่ชอบกันแน่ เรามองเขาเป้นนางฟ้า ไม่ได้ชอบแบบนั้นซะหน่อยๆๆ โกหกตัวเองจนงง ส่วนเจ้าบอมก็คือรู้ตัวว่ายอนจุนแอบมองอยู่ตลอด แล้วก็ชอบเขาเหมือนกัน แต่ก็แปลกที่เลือกชวนเขามาเดทวันฮาโลวีน ฮาาา แต่ก็นั่นแหละค่ะ บอมกยูเองก็ไม่อยากรีบร้อนขอคบเพราะกลัวยอนจุนจะตกใจ เรื่องนี้เลยมีแค่น่ารักๆ หยอกกันกรุบกริบแค่นี้พอ แหะๆ



และที่สำคัญที่สุด ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้นะคะ ในเรื่องต่อไปก็จะพยายามให้ดีกว่านี้ค่ะ หวังว่าจะชอบนะคะ ! 



ฝากคอมเมนท์ให้เค้าด้วยนะตัวเอง !

แท็ก!!!!! : #ชอทออฟออลจุน

(ถ้าสกรีมให้จะน่ารักมากๆๆๆ เลยค้าบ)


ทวิตเค้า : @dprssgirl

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Garr (@Garr) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 13:24
    ฮืออออออออ เขินมากเลยค่ะ น้องบอมร้ายสุดๆ ยิ้มแก้มแตกแทบทั้งเรื่อง T__T
    #3
    0
  2. #2 BEOMJUN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 10:40

    แต่งได้น่ารักมากๆเลยค่ะ อยากให้แต่งคู่นี้มาเยอะๆอีกจัง

    แต่ว่ายังไงก็สู้ๆนะคะ

    #2
    0
  3. #1 Shayu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 21:29

    สนุกมากเลยค่ะ แต่งมาอีกนะคะ เราจะรอ

    #1
    1
    • #1-1 LnLy🍒 (@SweetTears) (จากตอนที่ 1)
      30 ธันวาคม 2562 / 23:18
      ขอบคุณนะคะ แง จะพยายามแต่งให้ดีขึ้นค่า 😭💕 ขอบคุณที่รอนะคะ หึก
      #1-1