สลับตัวละครเพื่อครองโลก-Switch characters to control the world

ตอนที่ 92 : ภาค 1-บท 92 เฉดล่ะ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    31 ม.ค. 63

กลับไปที่กันต์หลังจากผ่านไปอีก 3 ชั่วโมง

 

ผมทำได้แล้ว ในที่สุดความพยายามนานนับหลายชั่วโมงของผมมันก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์

 

ก้อนมานาสีฟ้าขนาดเท่าลูกฟุตบอลลอยอยู่เหนือฝ่ามือทั้ง2 ข้างที่กำลังหงายอยู่บนตักของกันต์

 

พอผมชินกับการนำมานาออกนอกร่างกายมันก็ไม่ใช่เรื่องยากเลยสำหรับการทำแบบนี้

 

แต่ผมก็พอเข้าใจอยู่ว่านี่แค่เริ่มต้นยังไม่เข้าขั้นพื้นฐานเลยด้วยซ้ำไป

 

แค่นำมานาออกมานอกร่างกายได้มันยังทำอะไรไม่ได้มาก

 

ผมกำมือทั้ง2 ข้างและดูดกลืนก้อนมานากลับเข้าไปในร่างกาย

 

“กลับไปที่ห้องโถงหลัก” ผมลองออกคำสั่งกับระบบดู

 

[กรุณายืนยันอีกครั้งเพื่อกลับไปยังห้องโถงหลักอย่างรวดเร็ว]

 

[การกลับอย่างรวดเร็วสามารถใช้ได้เฉพาะการกลับไปยังห้องโถงหลักเท่านั้น และสามารถใช้ได้เมื่อผู้เล่นยังอยู่ในมิติของระบบ]

 

“ยืนยัน”

 

ที่ห้องโถงหลัก

 

มันยังเหลืออีกอย่างหนึ่งที่ผมต้องทำก่อนจะไปนอนหลับพักผ่อน

 

การฝึกที่ยาวนานหลายชั่วโมงมันทำให้ผมรู้สึกเมื่อยและเหนื่อยขึ้นมา

 

อีกทั้งในวันนี้ก็ผ่านอะไรที่ทำให้รู้สึกเจ็บปวดและทรมานมามากไม่ใช่น้อย

 

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ใช้ทักษะหยดโลหิตไร้มลทินจนเกือบจะเป็นบ้า

 

ต่อมาก็ใช้ทักษะกู่ก้องคำรามของเครก จนร่างกายเกือบจะแหลกเป็นชิ้น ๆ เพราะความไม่เคยชินกับพลัง

 

หลังจากนั้นก็มารับสายเลือดครึ่งปีศาจของเรล์ม ไอ้โซ่นั่นยังทำผมเจ็บไม่หายเลย

 

และต้องมาฝึกสู้กับหุ่นทดสอบและมาฝึกใช้มานาด้วยตัวเองอีก

 

ถึงเครก เรล์ม เวรัค อาร์เซนจะมาขอให้ผมไปทำภารกิจต่อ ผมจะไม่ทำเด็ดขาด อันที่จริงไม่ต้องพูดถึงอาร์เซนก็ได้

 

แต่ก่อนที่ผมจะกลับไปนอนหลับพักผ่อน ผมยังมีเงินรางวัลเหลืออีกถึง1000 ทองด้วยกัน

 

ผมเดินออกจากห้องโถงหลักเพื่อไปยังห้องของผู้แลกเปลี่ยนข้ามมิติ

 

ในระหว่างที่กันต์กำลังเดินทางไปนั่นเอง เสียงร้องของเหล่าสรรพสัตว์ก็ได้ดังเข้ามาในหูของเขา

 

“เฉดเอาสัตว์เลี้ยงมาเหรอ?”

 

ผมพยายามคาดเดาสิ่งที่เกิดขึ้นจากสิ่งที่หูของตัวเองได้ยิน

 

แต่เมื่อผมเดินทางมาถึงห้องนั่นเองมันกลับทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก

 

แสงและสีภายในห้องถูกปรับเป็นโทนสว่างมากกว่าเดิม ไม่คิดเลยว่าระบบจำทำแบบนี้ได้

 

เสียงของสิงสาราสัตว์นั้นก็ไม่มีเจ้าของเสียงให้พบเห็น แต่สิ่งที่แปลกกว่านั่นก็คือ

 

ผู้ที่กำลังยืนขายของอยู่นั้นไม่ใช่เฉด แต่กลับเป็นผู้หญิงคนหนึ่งในเสื้อโค้ทขนสัตว์สีม่วง

 

ผมสีม่วงอันสวยสดงดงามของเธอมันสามารถสะกดสายตาของผมได้ชั่วขณะ

 

เธอกำลังนั่งอยู่บนโซฟาสีขาวในท่าไขว่ห้างและที่มือของเธอกำลังถือมอระกู่สีม่วงเข้มเหมือนกับชุดของเธอ

 

ผู้หญิงคนตรงหน้าพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ และเหลือบตามามองที่กันต์

 

“ยินดีที่ได้พบหนุ่มน้อย อยากจะให้ฉันแนะนำตัวก่อนไหมละ?”

 

สายตาที่เฉียบคมของเธอจ้องมองมาที่กันต์ตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับจ้องมองเหยื่ออันโอชะ

 

ใบหน้าที่สวยงามของเธอนั้นสวยงามเทียบเคียงได้กับเรติน่าเลยทีเดียว แต่แค่เป็นความสวยคนละแบบเท่านั้น

 

ผมที่ถูกถามก็ตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ

 

“ผมมีชื่อเล่นว่ากันต์ เป็นมนุษย์คนเดียวที่อาศัยอยู่ในมิตินี้”

 

ผู้หญิงในเสื้อโค้ทขนสัตว์วางมอระกู่เธอลงบนโต๊ะข้าง ๆ

 

แน่นอนว่าเฟอร์นิเจอร์เกือบทั้งหมดที่อยู่ในห้องนี้เป็นของจากระบบทั้งสิ้น

 

“ฉันก็นึกว่ามี2 คน ช่างเถอะ ฉันคือผู้ฝึกและจับสัตว์อันดับ 1 ของสมาคมการค้าระหว่างมิติ เรียกสั้น ๆ ว่า จาร์เร็ต ยินดีที่ได้พบ”

 

จาร์เร็ตแนะนำตัวของเธอและลุกขึ้นยืนจากโซฟา

 

ความคิดที่อยู่ในหัวของกันต์ตอนนี้ก็คือ ในเกมมันไม่เคยเปลี่ยนคนขายของมันเป็นคนเดิมตลอด แต่ทำไมครั้งนี้ถึงมีคนอื่นมาขายของด้วยได้

 

หรือว่าห้องนี้มันเป็นสาธารณะที่จะให้ใครเข้ามาขายก็ได้ ถ้ามีคนหนึ่งออกอีกคนก็จะเข้า

 

แต่เท่าที่ได้ฟังจากสิ่งที่จาร์เร็ตพูดก็พอจะเดาออกได้ว่าสิ่งที่เธอมาขายคือสัตว์เลี้ยงแน่นอน

 

“เอาล่ะ หนุ่มน้อยเธออยากได้อะไรเป็นสัตว์เลี้ยง ฉันมีทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นมังกร ปีศาจ มิโนทอร์”

 

ทันใดนั้นเองร่างของจาร์เร็ตได้สลายเป็นฝูงผีเสื้อสีม่วง และปรากฏตรงหน้าของกันต์ในระยะประชิด พร้อมกับทำมือจุ๊ปากพร้อมกับฉีกยิ้มบาง ๆ

 

“หรือแม้กระทั่งมนุษย์ด้วยกันเอง”

 

เมื่อเธอพูดจบก็เดินถอยห่างออกจากกันต์และกลับไปนั่งที่โซฟาอันเดิม

 

ถ้าเป็นไปได้ผมก็ไม่อยากทำให้จาร์เร็ตรู้สึกผิดหวัง เพราะดูท่าเธอจะจริงจังกับการขายในครั้งนี้มาก

 

แต่เอาตรง ๆ ผมไม่ได้อยากซื้อสัตว์เลี้ยงแบบสำเร็จรูปหรือก็คือเป็นสัตว์เลี้ยงที่ถูกฝึกมาก่อนหน้านั้นแล้ว

 

อันที่จริงเมื่อเราต้องการซื้อหรือขายสัตว์เลี้ยง มันจะไม่มีโชว์ขายแบบเป็นตัว ๆ

 

แต่สัตว์เลี้ยงจะถูกเก็บไว้ในใบพันธสัญญา ในแต่ละเผ่าแต่ละตัวก็จะมีลักษณะวงเวทที่ประทับบนใบพันธสัญญาแตกต่างกันไป

 

ดังนั้นแล้วไม่จำเป็นเสมอไปว่าสัตว์เลี้ยงจะต้องถูกเอาออกมาแบบเป็นตัวเป็นตนเสมอไปแต่ยังสามารถเก็บไว้ในใบพันธสัญญาได้อีกด้วย

 

ผมอยากที่จะจับสัตว์เลี้ยงเอง ปั้นเอง ทำให้เก่งด้วยตัวเอง เหมือนกับที่ผมเคยทำในเกมมาตลอด

 

“ผมอยากจะซื้อใบทำพันธสัญญา”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

741 ความคิดเห็น

  1. #205 Fikusa (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 16:37
    ปั้นเองแล้วได้ความสามารถที่เหมาะสุดล่ะนะ
    #205
    1
    • #205-1 SuruMaster(จากตอนที่ 92)
      29 มกราคม 2563 / 20:30
      ใช่ครับ ปั้นเองมักจะโหดกว่า
      #205-1