สลับตัวละครเพื่อครองโลก-Switch characters to control the world

ตอนที่ 30 : ภาค 1-บท 30 ห้องโถงหลักระดับ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 289 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

[ยินดีต้อนรับสู่ห้องโถงหลัก]

 

“เวรัคยังไม่แสดงความเห็นสักอย่าง” ผมยังวิตกกังวลกับเรื่องนี้

 

ทั้งเครก และเรล์ม พวกเขาต่างแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการกระทำของผม

 

อีกทั้งในบางครั้งยังมีการขอให้ทำเรื่องแปลก ๆ อีกด้วย

 

แต่นั่นก็ทำให้ผมได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น และทำให้ตัวละครเลเวลอัพได้

 

ถ้าเวรัคยังเงียบแบบนี้ต่อไปมีหวังเลเวลได้ไปไม่ทันเพื่อนตัวละครอื่นแน่

 

บางทีผมอาจจะต้องหาวิธีอะไรสักอย่างเพื่อทำให้เธอยอมพูดออกมา

 

แต่ก่อนหน้านั้นผมมีเงินรางวัลรวมทั้งหมดถึง1 พันทองด้วยกัน

 

มันเป็นจำนวนากที่สุดเท่าที่ผมเคยเก็ยมาตั้งแต่ได้เริ่มต้นเล่นใหม่

 

“อัพเกรดห้องโถงหลัก” ผมอยากจะได้ระบบใหม่เข้ามาเร็ว ๆ

 

พวกไอเทมเอาไว้ซื้อทีหลังก็ได้ แต่ยิ่งเราได้ระบบใหม่เข้ามาเร็วเท่าไหร่มันก็ยิ่งทำให้เร็วแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น

 

ในเกมfarness Wold ระบบที่เปิดเป็นระบบแรก ๆ คือระบบลงดันเจี้ยนและระบบที่จะได้หลังจากอัพเกรดห้องต่อไปก็คือระบบสารานุกรมแห่งสรรพสิ่ง

 

[ค่าใช้จ่ายในการยกระดับทั้งหมด1000 ทอง กรุณายืนยันอีกครั้ง]

 

“ยืนยัน” ผมไม่ลังเลที่จะอัพเกรดมัน

 

[ระบบสารานุกรมแห่งสรรพสิ่งถูกเปิดใช้งานแล้ว]

 

[ห้องใหม่ถูกเปิดแล้ว]

 

ในจังหวะเดียวกันนั่นเองกำแพงด้านหลังของห้องโถงหลักก็มีประตูสีทองผุดขึ้นมา

 

ถ้าจำไม่ผิดมันเป็นประตูที่เชื่อมกับอีกมิติหนึ่ง

 

แต่ผมค่อยมาลองใช้มันใหม่วันหลัง ผมต้องรีบกลับไปที่ร่างเก่าของตัวเองก่อน เพื่อความปลอดภัย

 

[ออกจากระบบ]

 

ที่ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด

 

ร้านแห่งนี้คือร้านอาหารที่นนท์เอาร่างของกันต์มาเก็บไว้

 

เมื่อผมลืมตาขึ้นมาก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังจ้องมองมาที่ผมด้วยความสงสัย

 

“นายมาที่นี่ทำไม” เธอกล่าวถามผม

 

เมื่อผมลองมองหน้าของเธอให้ชัดอีกครั้งและนั่นก็ทำให้ผมพบว่าเธอคือน้องสาวของกฤติธีที่ชื่อว่าเล็ก

 

“ฉันมาหาเพื่อนเท่านั่นแหละ” ผมค่อย ๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน

 

“ก็ดี งั้นก็รีบกลับไปได้แล้ว” เล็กชี้นิ้วไล่ผมออกจากร้านอาหารในทันที

 

“ทำไ. . .” ผมที่ยังพูดไม่ทันจบประโยคก็เข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที

 

เมื่อมองรอบ ๆ ให้ดีแล้ว ภายในสถานที่แห่งนี้กำลังถูกล้อมไปด้วยพวกตำรวจและทหาร

 

โดรนขนาดเล็กบินว่อนไปทั่ว เหมือนพวกเขากำลังตรวจสอบอะไรบางอย่าง

 

“ประตูมิติถูกเปิดขึ้นที่นี่เป็นที่แรก ทางคอร์บอกมาว่าเป้าหมายคือชายแก่ที่ถือคทาสีม่วง” เล็กค่อยๆ อธิบาย

 

“คอร์?” ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

 

“คอร์คือบริเวณแกนกลางของเกาะ เป็นสถานที่เอาไว้ควบคุมและดูแลความปลอดภัยของเกาะแห่งนี้”

 

“แล้ว รู้อะไรบ้างรึยัง” ผมถามออกไปเผื่อจะมีอะไรที่ผมช่วยได้

 

เล็กมองหน้าผมสักพักและหันหลังกลับไปมองที่นอกร้าน

 

“เอาผู้ชายคนนี้ออกไปให้ห่างจากจุดเกิดเหตุที” เล็กออกคำสั่งกับพวกตำรวจข้างนอก

 

“ฉันว่าเรายังคุยกันได้นะ” เรื่องนี้ผมก็อยากรู้เหมือนกัน เพราะที่จริงแล้วนักเวทมิติที่โจมตีเกาะนี้ก็ไม่ได้หายไปไหน

 

เขายังไม่ตายและอาจจะกลับมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้ด้วยซ้ำ

 

“ไม่ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันทั้งนั้น เอาเขาไปส่งที่โรงเรียนได้เลย”

 

หลังจากนั้นผมก็ถูกลากขึ้นรถตำรวจและนำไปส่งที่หน้าโรงเรียน

 

ในขณะเดียวกันนั่นเอง เสียงโทรศัพท์ของเล็กก็ได้ดังขึ้น

 

“โทรค่ะพี่ ว่าไงคะ” ผู้ที่โทรมานั้นคงหนีไม่พ้นกฤติธี

 

“เล็ก ที่นั่นมีอะไรบ้างที่ผิดปกติ” กฤติธีถาม

 

“ก็ เจอกับกันต์ดูเหมือนเขาจะสลบไม่ก็หลับพอดีกับตอนที่ไวเวิร์นเข้ามาโจมตี”

 

เล็กก็คาดเดาไม่ถูกว่ากันต์เขาสลบไปหรือแค่มาหลับเฉย ๆ กันแน่

 

“ขอบใจเล็ก พี่ขอวางสายก่อน” ว่าจบแล้วกฤติธีก็ตัดสายในทันที

 

เล็กเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋าและทำหน้าที่ของเธอต่อตามปกติ ถึงเธอจะสงสัยเกี่ยวกับกันต์แต่หน้าที่ของเธอก็ต้องมาก่อน

 

กลับไปที่กันต์

 

ในตอนนี้ผมกำลังซึมซับความรู้ใหม่ ๆ มันเป็นความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับเกาะแห่งนี้

 

เกาะครีอัสเอลแห่งนี้มีทั้งหมด8เขตด้วยกันบริเวณรอบนอกมี6เขต บริเวณชั้นในมี2เขต

 

ส่วนตรงกลางก็คือคอร์หรือจะพูดง่าย ๆ ก็แกนกลางของเกาะ

 

ที่นี่มีคนหลายประเทศอยู่ร่วมกัน โดยส่วนใหญ่จะเป็นคนเอเชีย เป็นคนไทยไปเกือบ40%

 

ถึงแม้จะมีคนหลายชาติอยู่ร่วมกัน แต่ภาษาก็ไม่ใช่อุปสรรค เครื่องแปลภาษาของที่นี่ล้ำสมัยมาก

 

พรุ่งนี้ผมต้องไปโรงเรียนแล้ว อันที่จริงผมถูกย้ายมาตอนกลางเทอมด้วยซ้ำไป

 

ที่โรงเรียนแห่งนี้มีคนมาเรียนหลายต่อหลายรุ่นแล้ว ผมยังคิดไม่ตกเลยว่าเรื่องเวทและมานาเข้ามาเกี่ยวกับมนุษย์โลกนี้ตอนไหน

 

และทำไมถึงสามารถเก็บเป็นความลับได้ยาวนานขนาดนี้

 

ที่ห้องพักในหอของกันต์ ซึ่งอยู่ในเขตของโรงเรียน

 

ห้องใหม่ขอผมถูกจัดอย่างเป็นระเบียบและเรียบง่าย มันเป็นห้องที่ดูดีกว่าที่ผมเคยอยู่เสียอีก

 

เมื่อผมจัดห้องเสร็จแล้วก็ได้เวลาหาข้อมูลเพิ่มเติม ไม่ก็คลายเครียดด้วยเกม

 

โชคดีที่อินเตอร์เน็ตของหอพักนี้เร็วและแรง ทำให้ผมเล่นเกมได้แบบไม่ต้องกลัวกระตุก

 

อีกทั้งผมยังเป็นนักเรียนทุนที่สามารถใช้เงินได้ไม่อั้น ผมจะไปกลัวอะไรเรามาเติมเงินในเกมกันเถอะ

 

แต่ในระหว่างที่ผมกำลังสไลด์โทรศัพท์และซื้อไอเทมในเกมโทรศัพท์อยู่นั่นเอง

 

[จิตใต้สำนึกของเครกเรียกร้องให้คุณไปหาประสบการณ์ด้านการต่อสู้]

 

[จิตใต้สำนึกของเรล์มเรียกร้องให้คุณไปไล่กำจัดปีศาจทุกตนบนโลก]

 

[จิตใต้สำนึกของเวลโดรกำลังอาละวาดอีกครั้ง]

 

ดูเหมือนว่าทั้งชีวิตนี้ผมคงจะไม่มีวันได้กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเด็กมัธยมธรรมดา ๆ แล้ว

---------

ลงรับวันพ่ออีกตอนแล้วกัน 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 289 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

739 ความคิดเห็น

  1. #463 JackBlackHazard (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 14:55
    ใครมันรับโทรศัพท์แล้วพูด โทรมั้งวะขัดใจหลายรอบละ
    #463
    1
    • #463-1 SuruMaster(จากตอนที่ 30)
      6 พฤษภาคม 2563 / 18:11
      555ก็มีคนพูดแบบนี้เหมือนกัน
      #463-1
  2. #79 Fikusa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 07:40
    ไม่มีเวลาได้พักหายใจ ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #79
    1
    • #79-1 SuruMaster(จากตอนที่ 30)
      30 ธันวาคม 2562 / 09:37
      ถ้าได้พักก็น่าเบื่อสิครับ555
      #79-1