สลับตัวละครเพื่อครองโลก-Switch characters to control the world

ตอนที่ 24 : ภาค 1-บท 24 พันธะสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 388 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

ที่โรงพยาบาล ในห้องผู้ป่วยของกันต์

 

“มาได้จริง แบบนี้จะได้ประหยัดเวลา” ผมกลับมาอยู่ที่ห้องผู้ป่วยแล้ว

 

แต่ว่าถ้ามีคนมาเห็นในสภาพนี้มันคงดูแปลกไปหน่อย เสื้อผ้าที่เวรัคใส่และคทาที่ถือ มันดูไม่เข้ากับโลกนี้

 

ผมจำได้ว่ามีเวทบทหนึ่งที่ช่วยแก้ไขสถานการณ์นี้ได้

 

“ปลอมแปลงรูปลักษณ์” เปิดใช้ทักษะ

 

คทาเวทในมือค่อย ๆ จมหายไปในวงเวทมิติ ซึ่งมันก็เป็นเวทเก็บของที่มีประสิทธิภาพ เสื้อผ้าของเวรัคเปลี่ยนรูปแบบกลายเป็นชุดของคุณครูเอล

 

“มีแค่ชุดนี้ชุดเดียว ที่เหมาะกับรูปลักษณ์ของเธอ”

 

เวทบทนี้ผมเคยใช้ในการเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกตนเองเป็นผู้ชายเพื่อไปทำภารกิจบางอย่างในเกม ส่วนคทาจะเรียกออกมาเมื่อไหร่ก็ได้

 

ผมรีบเดินไปหาร่างหลักของตนเอง หรือจะเรียกว่าร่างของกันต์ก็ได้

 

“พันธสัญญาผู้ติดตาม” ทักษะถูกเปิดใช้งาน

 

เวทพันธสัญญาผู้ติดตามมันก็คล้าย ๆ เวทที่เจ้านายทำกับทาสของตัวเอง แต่เวทนี้จะทำให้ผู้ติดตามได้รับพลังบางส่วนของผู้เป็นนายไป โดยที่ผู้เป็นนายไม่ได้สูญเสียอะไร

 

ส่วนเลเวลของผมจะขึ้นมากแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับโชคแล้ว

 

“จงรับข้าเป็นนายแห่งมานา เจ้าจักเป็นพลังให้ข้า” ปากของผมขยับไปเองและเริ่มร่ายเวท

 

“จงรับตราผู้ติดตามของข้าไป” เมื่อมาถึงจุดนี้ผมก็ต้องเลือกว่าจะเอาวงเวทไว้ตรงไหน

 

ถ้าไว้ข้างนอกมันก็คงไม่ดี ถ้าซ่อนไว้ข้างในอาจจะดีกว่า

 

ผมใช้ร่างของเวรัคปลดกระดุมเสื้อผู้ป่วยออก และเอานิ้วชี้ไว้ที่บริเวณกลางหน้าอกของร่างต้น

 

เมื่อเลือกจุดได้แล้ว นิ้วของเวรัคเริ่มขยับเองจนกลายเป็นวงเวท วงหนึ่งบนกลางหน้าอกของกันต์หรือร่างต้น

 

วงเวทรูปมังกรสีฟ้าได้ปรากฏกลางหน้าอก มันเป็นมังกรที่สวยงามมากราวกับภาพวาดของปรมาจารย์ที่ยังไม่ได้ลงสี

 

เท่านี้พิธีกรรมก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์แล้ว

 

“เอ่อ คือ กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอคะ” เสียงนี้เป็นเสียงของกานต์นั่นเอง

 

เวรัคค่อย ๆ หันหน้าของตัวเองกลับมามองที่ทางเข้าหน้าประตู

 

กานต์ในชุดนักเรียนมัธยมปลายหญิง และถุงขนมในมือ เธอกำลังจ้องมองมาที่เวรัค

 

“ทำไมถึงเอานิ้วไปเขียนเล่นบนหน้าอกเขาแบบนั้น” กานต์ยังคงถามต่อ

 

ถ้ามองจากมุมมองของเธอ ก็คือเธอเห็นเวรัคเอานิ้วไปวาดเล่นบนหน้าอกของกันต์ เธอคงไม่เห็นวงเวทเลยสักนิด

 

“แล้วคุณพี่เป็นใครเหรอคะ” กานต์ยังคงถามต่อ

 

ในสมองของผมตอนนี้มันกำลังพยายามคิดข้อแก้ตัวที่ดูเข้าท่าที่สุด แต่ก่อนหน้านั้นผมต้องแสดงละครก่อน

 

เวรัครีบทำหน้านิ่งให้มากที่สุดและพูดกลับไป “ฉันเป็นพี่สาวของเขาเอง ขอฝากดูแลเขาต่อด้วย” เวรัครีบเดินออกไปที่ประตูทางออกทันที

 

หลังจากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องน้ำและออกจากระบบไปเพื่อกลับไปยังร่างต้นให้เร็วที่สุด

 

“พี่สาวของกันต์?” กานต์ทวนคำพูดอีกครั้ง

 

“ใช่ พี่สาวฉันเอง ตอนแรกเธอบอกว่าจะมาเยี่ยม พี่ฉันกลับไปแล้วสินะ” เสียงของกันต์ดังขึ้น

 

ในตอนนี้ผมกลับมาที่ร่างต้นแล้ว ผมรีบติดกระดุมเสื้อกลับทันที และหวังว่าเธอจะไม่เห็นวงเวทที่เวรัคร่ายไว้

 

“เมื่อกี้ฉันเจออาจารย์เอลด้วย เธอบอกว่าให้ฝากมาบอกนายเรื่องนึง” กานต์พูดและนั่งลงที่โซฟา

 

“แล้วอาจารย์ว่าไง” ผมถามกลับไป

 

“ให้นายมาวันพรุ่งนี้ให้ทันช่วงเช้าก่อนเริ่มสอน ถ้าถามว่าเพราะอะไรฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

 

หลังจากนั้นผมกับกานต์ก็พูดคุยอะไรกันอีกนิดหน่อยก่อนที่เธอจะบอกลาและกลับบ้านไป

 

“ฉันขอนอนก่อน พวกนายคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม” ผมไม่รอคำตอบจากพวกตัวละครและหลับลงไปทันที

 

เช้าวันถัดมา

 

ประมาณ 6 โมงเช้า ผมถูกเชิญออกจากห้องพักผู้ป่วยด้วยเหตุผลว่าผมหายดีแล้ว ส่วนเสื้อผ้าเขาก็เอาไปซักให้แล้วเรียบร้อย

 

ผมกลับมาอยู่ในชุดนักเรียนอีกครั้งและตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่หน้าโรงพยาบาล

 

โชคดีที่โรงเรียนอยู่ใกล้โรงพยาบาลทำให้ผมสามารถเดินด้วยเท้าเพื่อไปโรงเรียนได้

 

ที่โรงเรียน บริเวณห้องพักครู

 

“ผมอยากไปเรียนที่นั่น” ผมพูดออกไปเพียงเท่านี้ ครูเอลจึงรีบพยักหน้าโดยเร็ว

 

“เอกสารทุกอย่างของเธอพวกครูเตรียมไว้ให้หมดแล้ว เหลือเพียงแค่ไปที่นั่นเท่านั้น”

 

“แล้วสนามสอบอยู่ที่ไหนครับ”

 

“เกาะกลางทะเล เป็นเกาะขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างจากการถมทะเล”

 

“แล้วผมจะต้องเสียค่าเครื่องบินไปเหรอครับ”

 

“ไม่จำเป็น เรื่องค่าใช้จ่ายทุกอย่างที่นั่นฟรีหมด รวมถึงเรื่องการเดินทางไปด้วย”

 

“งั้นผมคงต้องเตรียมตัวย้ายของก่อนนะครับ ถ้าเรียนที่นั่นผมคงต้องไปอยู่ที่หอ”

 

“ไม่จำเป็นไปแค่ตัวกับของที่คิดว่าอยากเอาไปก็พอแล้ว พวกเครื่องแบบอะไรพวกนี้เขาเตรียมไว้ให้แล้วทุกอย่าง”

 

“ทำไมครูถึงดูรีบอยากไปขนาดนั้นละครับ” ผมสังเกตเห็นท่าทางแปลก ๆ ของครูเอล

 

“อีกเรื่องทางโรงเรียนได้ติดต่อไปหาพ่อกับแม่เธอแล้วด้วย พวกเขาอนุญาตให้ไปได้”

 

“ครับ ผมก็พอจะเดาออก”

 

“ได้เวลาเดินทางกันแล้ว เธอเตรียมตัวมาดีแล้วนะ”

 

ในขณะเดียวกันนั่นเอง ผมได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์กำลังมุ่งหน้ามาที่โรงเรียน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 388 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

741 ความคิดเห็น

  1. #73 Fikusa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 22:39
    หวังว่าที่โรรงเรียนนั่นจะมีอะไรเจ๋งๆนะ
    #73
    1
    • #73-1 SuruMaster(จากตอนที่ 24)
      29 ธันวาคม 2562 / 23:17
      มีอยู่แล้วครับ
      #73-1