สลับตัวละครเพื่อครองโลก-Switch characters to control the world

ตอนที่ 218 : ภาค 3-บท 18 ภพแห่งความตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63

กันต์ภายใต้นามแฝงเดสเพียร์กำลังพยายามรวบรวมมานาจากร่างกายเพื่อเปลี่ยนสภาพให้กลายเป็นดาบ แต่แล้วเขาก็พบว่าที่แห่งนี้ไม่มีละอองมานาสักนิดเดียว

 

"ชักดาบของเจ้าออกมาเร็วเข้า ถ้าพวกมันได้แตะต้องกายเนื้อของเจ้าข้าไม่รับประกันว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น"

 

ผู้กล้าคล็อดในชุดเกราะสีเงินกล่าวเตือนพร้อมกับตวัดดาบเข้าฟันร่างของนักรบผู้ไร้ชีวิตจนกระเด็น

 

เดสเพียร์ที่ได้ยินดังนั้นก็ตัดสินใจเรียกคมดาบตะวันออกมาและกวาดโจมตีในแนวราบในทันที

 

"ท่านพิสูจน์รึยังว่าพวกเราต้องห้ามโดนพวกมันแตะร่างกาย ?" กันต์เอ่ยถามในขณะที่กำลังก้มตัวหลบแขนของนักรบคนหนึ่งที่พุ่งมือเข้ามาหมายจะคว้าตัว

 

"เทพมังกรทองเคยเตือนข้าไว้ครั้งหนึ่งจะจริงเท็จแค่ไหนก็ไม่แน่ แต่เท่าที่ข้ารู้ไม่ลองจะดีกว่า" คล็อดเอ่ยตอบและหันหลังเข้าชนกับหลังของกันต์

 

เมื่อทั้งสองคนหันหลังชนกันก็เท่ากับว่าทั้งคู่ต้องระวังหลังให้กันและกัน ที่นี่ไม่มีละอองมานาความแข็งแกร่งและพลังเวทบางส่วนก็ได้หายไป จึงทำให้การต่อสู้ยากลำบากขึ้นไปอีกขั้น

 

"ข้ากับเจ้าเคยพบกันมาก่อนหรือไม่ เหตุใดข้าถึงรู้สึกคุ้นเคยกับเจ้านัก" คล็อดเอ่ยถามพร้อมกับแทงดาบออกไป

 

"สงสัยท่านยังไม่รู้ตัว ที่โลกใบนี้คือโลกหลังจากที่ท่านโดนผนึกในโลงศพนั่นหลังจากผ่านไปแล้วหนึ่งพันปี ไม่มีมนุษย์ธรรมดาคนไหนมีอายุขัยเกินหนึ่งพันปีแน่"

 

"ข้าจำผ้าคลุม ดาบ และกระบวนท่าเหล่านั้นได้ มันเป็นของเพื่อนเก่าของข้า"

 

ไม่ว่าจะเป็นชุดคลุมที่กันต์สวม กระบวนท่าดาบที่ใช้ และคมดาบตะวันก็ล้วนเป็นของที่เคยผ่านมือของเรล์มมาแล้วทั้งสิ้น

 

ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังสทนากันอยู่นั่นเองเสียงเดินของบางสิ่งบางอย่างก็ดังขึ้นและทำให้พื้นบริเวณโดยรอบเกิดการสั่นสะเทือน

 

ทันใดนั้นเองร่างของต้นไม้ยักษ์ที่สูงกว่าสิบเมตรก็ได้ปรากฏกายออกมาจากม่านหมอกและใช้กิ่งไม้ตามร่างกายของมันเข้าโจมตีคล้ายกับหนวดปลาหมึก

 

กันต์และคล็อดรีบกระโดดหลบการโจมตีของกิ่งไม้และตวัดดาบโจมตีสวนกลับไปในทันที

 

"ต้นไม้พิษ ?" เดสเพียร์พึมพำชื่อของมันเบา ๆ พร้อมกับก้มตัวหลบกิ่งไม้ที่แทงโจมตีเข้ามา

 

ลักษณะต้นไม้พิษต้นนี้แตกต่างไปจากเมื่อก่อนมาก ร่างกายของมันเปลี่ยนเป็นสีดำเทาและการเคลื่อนไหวร่างกายของมันก็แสดงให้เห็นถึงสติปัญญาที่หายไป

 

ที่บริเวณปลายยอดลำต้นมีรอยแตกร้าวที่เห็นได้ชัดซึ่งนั่นก็เกิดจากฝีมือของกันต์ในร่างเครกที่ยืมอาวุธในตำนานจากเรย์มาใช้

 

สายตาของคล็อดจับจ้องไปที่รอยร้าวบริเวณปลายยอดเช่นเดียวกันกับกันต์ก่อนที่จะกล่าวออกมา

 

"เจ้านี่คงโดนเครกจัดการแน่ เจ้าสังเกตเห็นตรงนั้นให้ดีมันมีรอยร้าวที่เกิดจากการถูกทำลายจากภายในทะลวงออกมายังภายนอก มันเป็นทักษะการออกหมัดที่ไม่เคยมีใครลอกเลียนแบบได้ ถ้าเราโจมตีซ้ำไปที่จุดเดิมคงทำให้มันไม่กล้าเข้าใกล้เราอีก"

 

คล็อดแนะนำวิธีการโจมตีได้อย่างถูกต้องแม่นยำและตรงจุด ซึ่งเขาก็เดาถูกอีกด้วยว่าเครกเป็นคนทำ

 

ในการต่อสู้กับเหล่าสิ่งมีชีวิตไร้วิญญาณเช่นนี้ยังไม่มีวิธีไหนที่จะสังหารมันได้ ที่พวกเขาทำก็มีแค่ไล่มันออกไปให้ไกลหรือไม่ก็ทำให้พวกมันกลับมาเดินไม่ได้อีกด้วยการตัดขาไม่ก็แขน หรือไม่ก็ตัดหัวทิ้ง

 

"คล็อดเตรียมตัวโดด ตั้งรับไว้ให้ดี" เดสเพียร์กล่าวเชิงออกคำสั่งก่อนที่จะวิ่งไปทางคล็อด

 

ผู้กล้าที่ได้ยินดังนั้นก็นิ่งค้างไปสักพักก่อนที่จะพยักหน้าเบา ๆ และปัดป้องกิ่งไม้ที่แทงเข้ามา

 

กันต์ในชุดคลุมสีดำกระโดดขึ้นไปบนบ่าของคล็อดก่อนที่จะใช้ไหล่ของเขาเป็นแท่นกระโดดต่อไปอีกขั้น

 

ซึ่งมันก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่คล็อดถูกกิ่งไม้ใหญ่เข้าปาดโจมตีใส่ด้านข้างลำตัวจนกระเด็นไปไกล

 

จริงอยู่ที่ต้นไม้พิษนั้นมีระดับไม่สูงมากแต่มันก็ไม่ได้ใช้มานาหรือเวทในการโจมตี ดังนั้นแล้วการโจมตีทางกายภาพของมันจึงรุนแรงมาก คล็อดที่สูญเสียพลังเวทและมานาในร่างกายไปจึงยากที่จะต้านรับ

 

เดสเพียร์ที่กำลังล่องลอยอยู่บนฟ้ากระชับคมดาบตะวันในมือให้แน่นขึ้นพร้อมกับเบี่ยงทิศการโจมตีของกิ่งไม้ใหญ่นับสิบที่แทงตรงเข้ามา

 

สายตาของกันต์จับจ้องไปยังทุกอิริยาบทการเคลื่อนไหวของต้นไม้พิษและคาดเดาถึงการโจมตีของมันได้อย่างแม่นยำ

 

ในเสี้ยววินาทีต่อมานั่นเองดาบเล่มสีทองก็ปักเข้ากลางแผลเก่าของมันเต็ม ๆ พร้อมกับแรงของกันต์ที่กดดาบลงไปให้ลึกกว่าเดิม

 

ต้นไม้พิษที่ได้รับการโจมตีเข้าไปก็เริ่มส่ายตัวไปมาอย่างบ้าคลั่งและพยายามสลัดเดสเพียร์ให้หล่นจากหัวของมัน

 

"มันยังไม่พออีกรึไง" กันต์กล่าวย้ำอีกครั้งก่อนที่จะพยายามดึงดาบออกมาและตีลังกาหลบการโจมตีด้วยกิ่งไม้ของต้นไม้พิษ

 

"เรล์ม !" คล็อดตะโกนเสียงดังลั่นพร้อมกับโดยนดาบให้กับกันต์

 

ดาบเหล็กสีเงินมุ่งตรงตัดทะลุผ่านกิ่งไม้ที่พยายามเข้ามาขวางด้วยความเร็วสูง จนในที่สุดมันก็ส่งไปถึงมือของกันต์ได้สำเร็จ

 

เดสเพียร์ตั้งหลักใหม่อีกครั้งบนยอดต้นไม้ก่อนที่จะง้างดาบทั้ง 2 เล่มขึ้นและเข้าแทงลงไปตรงจุดเดียวกันกับที่เครกเคยใช้สนับมือชกใส่

 

ทันใดนั้นเองเสียงกรีดร้องคำรามอย่างหวาดกลัวของต้นไม้พิษก็ดังออกมา พร้อมกับมันที่พยายามถอยหนีด้วยความขลาดเขลา

 

สิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ในภพนี้ไม่อาจตายซ้ำสองได้ เพราะที่นี่คือสถานที่ที่รวบรวมดวงวิญญาณของเหล่าผู้ล่วงลับเอาไว้

 

เมื่อต้นไม้พิษหลบหนีเหล่านักรบเดนตายก็พากันหนีตามไปติด ๆ นั่นจึงส่งผลให้ไม่มีผีตนใดในบริเวณนี้คิดที่จะเข้ามาทำร้ายพวกเขาทั้งสองคน

 

เพราะต้นไม้พิษก็เป็นเหมือนหัวหน้าผีที่มีลูกน้องเอาไว้ใช้งาน ถ้าหัวหน้าหนีลูกน้องก็ต้องหนีเป็นธรรมดา

 

"จะว่าไปท่านเรียกนามของข้าผิดไป ข้ามีนามว่าเดสเพียร์เป็นลูกศิษย์ผู้สืบทอดวิชาดาบของเรล์มนักรบสายเลือดครึ่งมนุษย์ครึ่งปีศาจ"

 

เดสเพียร์กล่าวแนะนำตัวก่อนที่จะยื่นดาบสีเงินคือให้กับคล็อดหลังจากที่ตนกระโดดลงมาจากยอดต้นไม้พิษแล้ว

 

คล็อดที่ได้ยินดังนั้นก็รับดาบกลับคืนมาและใส่มันเข้าฝักเช่นเดิม "ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเงาอย่างเจ้านั่นจะมีลูกศิษย์กับเขาด้วย"

 

เหตุผลที่ทำให้คล็อดเรียกชื่อเรล์มออกมานั่นก็เพราะภายในเกมนั้นเรล์มและคล็อดมักจะรับหน้าที่กำจัดพวกปีศาจที่มีขนาดร่างกายสูงใหญ่ ซึ่งพวกเขาก็ใช้วิธีเดียวกันนี้ในการจัดการ

 

ประสบการณ์ชีวิตหลายสิบปีจึงทำให้คล็อดเผลอเรียกชื่อของเรล์มออกมา

 

"ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้าอีกมากมาย แต่ตอนนี้เราต้องรีบมุ่งไปหาเทพฮาเดสให้พบเสียก่อน"

 

"แต่ท่านรู้ทางเช่นนั้นหรือ ?" เดสเพียร์เอ่ยถามพร้อมกับหันมองไปรอบทิศ

 

ในภพแห่งความตายที่มิติแห่งนี้ล้วนแต่มีหมอกหนาสีขาวปรากฏให้เห็นเต็มไปหมด มันคงเป็นเรื่องยากในการระบุตำแหน่งที่ชัดเจน

 

"จริงอยู่ที่สถานที่แห่งนี้ต้องมีอาณาเขตอันกว้างใหญ่ไพศาลเพื่อรองรับดวงวิญญาณทุกดวงก่อนที่จะไปเกิดใหม่ แต่ฮาเดสเองก็คงหาตัวได้ไม่ยากนัก ดีไม่ดีนางอาจจะหาเราพบก่อนด้วยซ้ำ"

 

คล็อดกล่าวพร้อมกับเดินนำเดสเพียร์ไปยังทิศตะวันออก

 

"นาง ?"

 

"เจ้าไม่เคยรู้รึว่าเทพแห่งความตายฮาเดสนางเป็นเพศหญิง นางเป็นเทพที่อยู่ในภพแห่งนี้มาตั้งแต่ช่วงกำเนิดโลกตามตำนานเคยกล่าวไว้เช่นนี้ แต่จะจริงเท็จเพียงใดก็คงไม่มีใครทราบ เพราะข้าเองก็เคยมาที่นี่แค่ไม่นาน"

 

เดสเพียร์ที่ได้ยินดังนั้นก็พงกหัวเบา ๆ เพื่อแสดงว่าตนเข้าใจ เรื่องราวที่คล็อดมายังภพแห่งความตายนี้คงเป็นเนื้อเรื่องตอนที่ต้องเข้าสู่ทดสอบจากเทพมังกรทองแน่

 

ในขณะเดียวกันนั่นเองเสียงกระซิบของใครบางคนก็ดังเข้ามาในหูของกันต์ด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา "ที่แห่งนี้...มันช่างน่าเบื่อเสียเหลือเกิน"

 

มันเป็นเสียงกระซิบเบา ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งที่ชายหนุ่มไม่อาจหาที่มาของต้นเสียงได้

 

"ท่านได้ยินเสียงกระซิบหรือไม่คล็อด ?"เดสเพียร์เอ่ยถามและเดินเข้าไปขนาบข้าง

 

"ข้าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น เจ้าคงหูแว่วไปเองแล้วตั้งสติให้ดีก่อน บางทีการอยู่ที่แห่งนี้คงไม่เป็นผลดีกับมนุษย์สายเลือดครึ่งปีศาจเช่นเจ้าสักเท่าไหร่" คล็อดกุมไปที่ไหล่ทั้ง 2 ข้างของกันต์และพยายามเขย่าตัวของเขาเพื่อเรียกสติกลับมา

 

"ข้าเข้าใจแล้ว เรารีบเดินทางกันต่อเถอะ" เดสเพียร์จัดชุดคลุมสีดำของตนให้เข้าที่ก่อนที่จะเดินตามคล็อดไป

 

บางทีผมอาจจะหูแว่วไปเองจริง ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

741 ความคิดเห็น

  1. #611 Chaos I (จากตอนที่ 218)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 14:03
    เพอซิโฟเน่คงเป็นชายสินะ... โถ่ดิส ไม่เจอกันนานกลายเป็นสาวไปซะละ
    #611
    2
    • #611-1 SuruMaster(จากตอนที่ 218)
      6 มิถุนายน 2563 / 21:54
      555 ที่โลกนี้อาจจะไม่มีเทพเพอร์เซฟะนีก็ได้นะครับ
      #611-1
  2. #609 Naret2535 (จากตอนที่ 218)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 13:59
    คนที่เท่าไหร่แล้วเนี่ยมีแต่ผู้หญิงเข้าหา
    #609
    1
    • #609-1 SuruMaster(จากตอนที่ 218)
      6 มิถุนายน 2563 / 21:52
      ถ้าให้นับแล้วก็เยอะอยู่พอตัวนะครับ 555
      #609-1
  3. #608 MirageN (จากตอนที่ 218)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 13:06
    เสียงเมียเรียกถามหา...
    #608
    3
    • #608-1 SuruMaster(จากตอนที่ 218)
      6 มิถุนายน 2563 / 21:52
      ยังไม่ใช่เมียครับ 555
      #608-1
    • #608-3 SuruMaster(จากตอนที่ 218)
      6 มิถุนายน 2563 / 21:55
      ก็ไม่แน่ครับ 555
      #608-3
  4. #607 Fikusa (จากตอนที่ 218)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 13:05
    ท่าทางจะได้สาวเบื่อบ้านตามออกไปข้างนอก
    #607
    1
    • #607-1 SuruMaster(จากตอนที่ 218)
      6 มิถุนายน 2563 / 21:52
      555 อาจจะนะครับ
      #607-1